Το Moulin Rouge, ο Toulouse-Lautrec και πως μαζί δημιούργησαν την φήμη που μέχρι σήμερα οδηγεί τους καλλιτέχνες στην Μονμάρτη

Moulin Rouge (Κόκκινος Μύλος) – Το πρώτο παλάτι για γυναίκες

Τον Οκτώβριο του 1889, στο Παρίσι, στο λόφο της Μονμάρτης, ο Ισπανός επιχειρηματίας Joseph Oller μαζί με τον Γάλλο Charles Zidler άνοιξαν έναν ιδιαίτερο οίκο ανοχής, το περίφημο Moulin Rouge. Η Μονμάρτη ως περιοχή δεν είχε επιλεγεί τυχαία.

Την περίοδο εκείνη ήταν μία “παραγκούπολη”, όπου ζούσαν φτωχοί άνθρωποι και υπήρχαν πολλά χαμόσπιτα, κακόφημα μπαρ και οίκοι ανοχής. Τα κορίτσια που επιλέχτηκαν να στελεχώσουν τον Κόκκινο Μύλο είχαν χορευτικές ικανότητες, τόσο “ευλύγιστες” όσο και η ηθική τους.

Οι χορεύτριες αυτές, λοιπόν, εκτελούσαν κυρίως το χορευτικό “Quadrille”. Έναν χορό στον οποίο τα κορίτσια έκαναν ψηλά ανοίγματα με τα πόδια, σηκώνοντας ταυτόχρονα και τις φούστες, ώστε να αναδειχθούν τα καλλίγραμμα πόδια τους και να φανεί μια “υποψία” από το εσώρουχό τους.

Η «Quadrille» έγινε παγκοσμίως γνωστή με το όνομά “γαλλικό καν-καν”. Henri de Toulouse-Lautrec Αναμφισβήτητα είναι ο καλλιτέχνης που έχει συνδέσει το όνομά του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον με το Moulin Rouge και σίγουρα αυτό του οφείλει και μέρος της φήμης που απέκτησε.

Ο Lautrec το 1889 ακόμα φοιτούσε στη σχολή του Fernand Cormon, το ατελιέ του οποίου βρισκόταν στην Μονμάρτη. Ο δρόμος αυτός από την αρχή ασκούσε μια έντονη γοητεία στον νεαρό Lautrec, ο οποίος, ανάμεσα στους ανθρώπους που σύχναζαν εκεί, έμοιαζε λιγότερο παράξενος.

Από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του Moulin Rouge είχε πάντα το δικό του τραπέζι, όπου και θαύμαζε τις χορεύτριες του καν- καν. Τις ήξερε όλες με τα ψευδώνυμά τους: «Νανά η ακρίδα», «Γωγώ το στουπί», «Νινί το αέρινο βήμα». Μέσα στο Moulin Rouge ήταν κοινωνικός, χαμογελούσε διαρκώς και έλεγε πολλά αστεία.

Πολύ λογικά δημιούργησε και την πρώτη διαφημιστική αφίσα του Moulin Rouge και στη συνέχεια πολλές ακόμα.

Ο Lautrec, εξαιτίας της μεγάλη επιτυχίας που γνώρισαν οι αφίσες αυτές, θεωρείται από πολλούς ο πατέρας της αφίσας.

Αφήγηση: Ντίνος Ποντικόπουλος
Κείμενο και συρραφή εικόνων: Γιώργος Περισανίδης

You might also like
Comments
Loading...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More