Της πόλης τα ρολόγια

Ήταν εποχή που τον χρόνο της πόλης μετρούσαν τα ρολόγια των εκκλησιών. Κι έτσι όλη η ζωή της πόλης συμφωνούσε με το «ξυπνητήρι» της Παντάνασσας, του  Παντοκράτορα, της Μητρόπολης κ.ο.κ.

Πλην όμως υπήρχε μια λεπτομέρεια που θα μπορούσε (όπως και έκανε αρκετές φορές) να αναστατώσει τον καθιερωμένο ρυθμό της ζωής των κατοίκων της πόλης.

Κάθε γειτονιά είχε και τη δική της εκκλησία. Άρα και το δικό της «ξυπνητήρι». Σήμανε 12 η ώρα ο Παντοκράτορας, ο μπακάλης της γειτονιάς έκλεινε το κατάστημα, η νοικοκυρά έστρωνε το τραπέζι για φαγητό περιμένοντας το σύζυγο στον οποίο είχε δώσει οδηγία να αγοράσει καθώς θα έρχεται στο σπίτι από τον μπακάλη κάτι χρειαζούμενο.

Ο σύζυγος όμως βρισκόταν στην κάτω πόλη και την ίδια στιγμή η Παντάνασσα χτυπούσε 11 και μισή. Βραδυπορούσε ο σύζυγος πίνοντας το ούζο του και σε λίγο άρχισε να ανεβαίνει την ανηφόρα φτάνοντας «αργότερα» στο σπίτι με αδειανά χέρια – το μπακάλικο ήταν κλειστό, το φαγητό κρύο και η νοικοκυρά έβραζε απ’ το θυμό της.

Στα Ταμπάχανα έμενε η Λίλη, που είχε δώσει ραντεβού με τον Τάκη στην πλατεία Όλγας στις 8 ακριβώς. Ο Άγιος Δημήτριος σήμανε 7 και μισή, η Λίλη πιάνει την κατηφόρα την ίδια στιγμή που η Μητρόπολη είχε μείνει ακόμα στις 7. Ο Τάκης άφαντος, το ραντεβού ματαιώθη κι ίσως μια σχέση να βρήκε ένα άδοξο τέλος.

Τέτοιες ήταν οι συνέπειες της ωρολογιακής ασυμφωνίας. Ας πούμε πως τώρα πια τα ρολόγια της πόλης συμφωνούν. Μα δεν τους δίνει πια κανένας σημασία.

Πηγή : https://tetartopress.gr

 

You might also like
Comments
Loading...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More