“Άγιος ο Έρωτας” ένα κολάζ από ποιήματα του Πατρινού ποιητή Διονύση Καρατζά (video) “

Σε έναν δίσκο με εξαιρετικές συμμετοχές πολύ γνωστών ερμηνευτών, ο Γιώργος Ανδρέου «αναγκάστηκε» να πει ο ίδιος το τελευταίο τραγούδι του δίσκου και κατάφερε να γίνει ένα από τα πλέον αγαπημένα τραγούδια εκείνης της δεκαετίας.

Ο ίδιος μας αφηγείται την ιστορία του:

«Ερωτεύτηκα την Oρχήστρα Nυκτών Eγχόρδων του Δήμου Πατρέων (που σήμερα έχει και το πρόθεμα «Αθανάσιος Τσιπινάκης», μια και ο ιδρυτής, μαέστρός της, καλλιτεχνικός της διευθυντής και αγαπημένος φίλος μου Θανάσης δεν ζει πια).

Νέα παιδιά με μαντολίνα, μαντόλες, κιθάρες. Και μια ευλογημένη ηχώ «κλασικής» και «λαϊκής» καταγωγής στον ήχο τους.

Αποφασίζουμε με τον Τσιπινάκη να ηχογραφήσουμε έναν δίσκο τραγουδιών δικών μου καινούργιων για την Ορχήστρα, σε στίχους του εξαιρετικού πατρινού ποιητή Διονύση Καρατζά.

Εχουμε σχεδόν τελειώσει με το σύνολο των τραγουδιών, αλλά εγώ νιώθω πως κάτι «λείπει». Γράφω το ορχηστρικό «Σαν παιχνίδι», φωνάζω στο στούντιο τον Καρατζά. Διαβάζει πάνω στη μουσική τρία ποιήματά του. Κι εγώ (σκέφτομαι την ώρα της ηχογράφησης), εγώ δεν πρέπει να δείξω πώς από το ποίημα φθάνω στο τραγούδι; Ζητώ έναν ακόμη στίχο από τον Διονύση, ένα ποίημα έστω που να εκπληρώνει την ανάγκη μου αυτή.

Εχω εξαντλήσει το υλικό του, απαντάει ευγενικά. Αδιέξοδο.

Ξάφνου θυμάμαι το πείραμα του Eλύτη με συρραφή αποσπασμάτων από ποιήματα του Kάλβου (ένα κολάζ φαινομενικά άσχετων στίχων που οδηγεί σε ένα θαυμαστό νέο νόημα – όπως δίδαξαν και έπραξαν τολμηροί ντανταϊστές και σουρεαλιστές).
Πιάνω όλες τις ποιητικές συλλογές του Καρατζά.

Στην αρχή ανοίγω σελίδες και ακουμπώ το δάχτυλο στην τύχη: «Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό…».

Στη συνέχεια ψάχνω πιο «συνειδητά» και διαλέγω από αγαπημένα ποιήματα του Kαρατζά «κομμάτια κι αποσπάσματα», τα βάζω στη δική μου αυθαίρετη σειρά – και να ο «Αγιος ο έρωτας»!

Ειδοποιώ τον Τσιπινάκη πως υπάρχει καινούργιο τραγούδι, τηλεφωνώ και στον Διονύση να παραστεί στην πρόβα.

Κάποτε τελειώνει το τραγούδι (που απήγγειλα και ερμήνευσα δοκιμαστικά, για την πρόβα, εγώ). Σιωπή ηλεκτρισμένη.

Ο Καρατζάς με αγκαλιάζει: «Τι έκανες; Χώρεσες όλη μου την ποιητική σε ένα τραγούδι!». Αν εσένα σου αρέσει, Διονύση, εγώ πετώ τη σκούφια μου. Η Γιούλη (εξάρχουσα – πρώτο μαντολίνο) σηκώνεται:  «Μπορούμε να το ξαναπαίξουμε;».

Υστερα από λίγες μέρες ρώτησα τα παιδιά της Ορχήστρας ποιον θα ήθελαν ως ερμηνευτή του τραγουδιού. Ζήτησαν τη Χαρούλα (Αλεξίου). Της έστειλα μια δοκιμαστική ηχογράφηση κι ένα γράμμα των παιδιών. Η ζωή το έφερε να μην πει το τραγούδι (προς μεγάλη της απογοήτευση, όπως μου εξομολογήθηκε αργότερα). Αποφάσισα να το πω εγώ».

Πηγή : www.tovima.gr

 

You might also like
Comments
Loading...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More