Ό,τι δεν πρόλαβε να πει στη μαμά της το τραγούδησε (video)

Νοέμβριο του ’86, πεθαίνει η μητέρα μου. Δε θέλω να βγαίνω, δε θέλω να τρώω, περνάω δύσκολα.

Ένα βράδυ, αρχές του άλλου χρόνου, ο Σταμάτης Κραουνάκηςκαι η Λίνα Νικολακοπούλου, μου λένε να βγω λιγάκι,
να πάω στην παράστασή τους, και όντως πάω στη ”Λεωφόρο Α”, που τραγουδούσαν η Άλκηστις Πρωτοψάλτη
και η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Είμαι όμως χάλια. Απαρηγόρητη.

Ο Σταμάτης και η Λίνα μου λένε να κάνουμε κάτι μαζί και τους απαντώ:

”Παιδιά, δε θέλω δίσκο. Τίποτα δε θέλω. Το μόνο που θα είχε νόημα για μένα θα ήταν ένα τραγούδι, που θα έλεγα στη μάνα μου ό,τι δεν πρόλαβα να της πω”.

Περνάνε λίγες μέρες κι ένα βράδυ, μου λέει ο Σταμάτης:

”Σου έχει γράψει ένα η Λίνα, που δε θα το πιστεύεις”.

Δίνουμε ραντεβού. Μπαίνουμε και οι τρεις στο στούντιο, ψάχνουμε τόνο, και αρχίζω…

“Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω τα βάζω στη σακούλα και στα φέρνω.

Ρωτάς για την καριέρα μου, τη νύχτα και τη μέρα μου κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα για να ‘ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.

Κι ανοίγω το ψυγείο σου, το ”έλα” και το ”αντίο” σου ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’ όλα.

Μαμά, πεινάω μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά.

Και τρέμω να ‘μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: ωραία, νέα κι ατυχής.

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα  ξέρεις πως σου τα ‘χω φυλαγμένα.

Και τελείωσα με άριστα αλλά δεν έχω ευχάριστα μαμά, όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.

Και κοίτα, ένα μυστήριο του κόσμου το κριτήριο πως μοιάζουμε μου λέει σα δυο σταγόνες.

Μαμά, πεινάω  μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά.

Και τρέμω να ‘μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: ωραία, νέα κι ατυχής.”

 

Πηγή : facebook “Πρόσωπα”

You might also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More