Ο δρόμος των “φαντασμάτων” στην Πάτρα

Στο άκουσμα της φράσης Ακτή Δυμαίων, η σκέψη των περισσότερων από εμάς, ταξιδεύει σε όμορφες παραλίες, σε κίνηση, σε ζωή. Όμως στην πραγματικότητα στο μυαλό των κατοίκων της Πάτρας είναι συνυφασμένη με το τέλος μιας εποχής, με τον θάνατο της βιομηχανικής ζώνης καιτων επακόλουθων ονείρων.

Η Ακτή Δυμαίων είναι λοιπόν η παραλιακή ζώνη της Πάτρας προς τον Πύργο που γνώρισε ένα ένδοξο παρελθόν βιομηχανικής ανάπτυξης.

Τα απομεινάρια, όμως του παρελθόντος στέκουν στη θέση τους, στοιχειωμένα να παρακολουθούν τη νέα τάξη των πραγμάτων, στην οποία δεν έχουν θέση.

 Πολυχώρος Veso Mare.

Τα θεμέλια του εν λόγω δημιουργήματος είναι κτισμένα πάνω στα συντρίμμια της παλιάς βιομηχανικής μονάδας ΒΕΣΟ (Βιομηχανία, Ελαίων, σάπωνος οίνων και οινοπνευμάτων). Η διάρκεια ζωής  της ήταν από το 1930 έως το 1985. Μόνο η ονομασία έμεινε να θυμίζει στους παλιούς  ότι στο σημείο αυτό στεγάζονταν μηχανήματα και στους νέους να αναρωτιούνται πώς προήλθε αυτή η ονομασία. Ένδοξο το παρελθόν του εν λόγω τόπου, εξίσου θορυβώδες και το παρόν. Η ΒΕΣΟ αποτελεί τον πιο διαδεδομένο πολυχώρο (με καφετέριες, κινηματογράφο, εμπορικά καταστήματα), στην Πάτρα. Ακτή Δυμαίων

 Χαρτοβιομηχανία Λαδόπουλου (1932-1991)

Η ακμή, της συγκεκριμένης βιομηχανίας ήταν αλματώδης, όμως και η πτώση ήταν απότομη. Από το ζενίθ βρέθηκε στο ναδίρ.  Έτσι η μεγαλύτερη βιομηχανία χαρτοποιίας στα Βαλκάνια έκλεισε οριστικά. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι τελευταίες στιγμές λειτουργίας της σημαδεύτηκαν από θορυβώδη γεγονότα, όπως οι 93 μέρες απεργίας των εργατών για παράπονα προς την διοικούσα αρχή. Θύμα της αποβιομηχανοποίησης της δεκαετίας του 90′ υπήρξε και το ορόσημο της εργοστασιακής γραμμής στην Ακτή Δυμαίων. Τα εγκαταλελειμμένα κτίρια επισφραγίζουν αυτή την εξέλιξη, δηλώνοντας το οριστικό τέλος.

Ακτή Δυμαίων

ΑΒΕΞ,  πρώην βιομηχανία ξυλείας.

Η παύση λειτουργίας της δόθηκε επίσημα στις 9 Οκτωβρίου του 2012.  Μετά από 90 χρόνια λειτουργίας η βιομηχανία της οικογένειας Ντόντη υπέκυψε στο αίτημα πτώχευσης των υπαλλήλων της. Η ισχύς και η αναγνώρισή της στον βιομηχανικό κόσμο ήταν έντονη, γι’ αυτό και προκάλεσε “αμηχανία”, το απροσδόκητο τέλος της. Παρόλα αυτά, ο χώρος μένει σχεδόν ανέπαφος να θυμίζει ότι δεν πέρασε αρκετός καιρός που υπήρχε ζωή.

Ακτή Δυμαίων

Παλαιά Δημοτικά Σφαγεία

Έπαψαν να λειτουργούν το 1998. Η ανακαινισμένη όψη τους είναι αποτέλεσμα του προγράμματος URBAN 1, που ανέλαβε ο δήμος Πατρέων και μετέτρεψε το χώρο σε κέντρο πολιτιστικής κίνησης, λόγω των διάφορων πνευματικών και πολιτισμικών εκδηλώσεων που στεγάζει. Η σημερινή  χρήση των σφαγείων, αποτελεί χώρο φιλοξενίας πολιτιστικών δρώμενων.

Ακτή Δυμαίων

«Πειραϊκή – Πατραϊκή»,  βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας

Υπήρξε το σήμα κατατεθέν της βιομηχανικής ζωής στην Πάτρα. Το έτος 1996 ήταν και το τελευταίο που έμελλε να λειτουργήσει αν και επίσημα δεν κηρύχτηκε πτώχευση. Η Πειραϊκή έκλεισε παραγωγικά μετά την απόλυση του εργατικού δυναμικού της.

Ακτή Δυμαίων

Αυτό που προκαλεί αίσθηση είναι η ‘νεκρική σιγή’ που επικράτησε στην παραλιακή ζώνη. Τα όνειρα χάθηκαν, η βιομηχανική κίνηση διακόπηκε και δόθηκε προβάδισμα στην πολιτιστική αναγέννηση. Όμως, τα “φαντάσματα” του παρελθόντος στέκουν στη θέση τους μαζί με χιλιάδες αναμνήσεις.

Πηγή : www.maxmag.gr

You might also like
Comments
Loading...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More