Μια ιστορία του Ορφανοτροφείου Θηλέων Πατρών

Mία ξεχωριστή ιστορία που κρύβει πολλή ανθρωπιά μέσα της αφορά στο Ορφανοτροφείο Θηλέων Πατρών. Εξιστορήθηκε και αναρτήθηκε στο facebook, από τον συμπολίτη Ανδρέα Αύλιχο, που φρόντισε να την κοινοποιήσει στη σελίδα patras photos οld special.

Tην μεταφέρουμε αυτούσια, ενδεικτική τού πόσο σημαντική είναι η ανθρωπιά (και) στις μέρες μας:

«Εθνικό Ορφανοτροφείο Θηλέων Πατρών, σήμερα Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Θηλέων Πατρών. Βρίσκεται στην Ακτή Δυμαίων, δίπλα ακριβώς από τον Ι.Ν. Αγίου Γερασίμου. Το έναυσμα για όλα αυτά ήταν ένα μήνυμα που έλαβα πριν μερικές μέρες από μία κυρία μεγάλης ηλικίας. Με παρακινούσε να ασχοληθώ με το ορφανοτροφείο. Εγινε η απαραίτητη ανταλλαγή μηνυμάτων για να συλλέξω πληροφορίες. Τα λόγια της ήταν πολύ συγκινητικά.

Ο,τι ακολουθεί εντός των εισαγωγικών είναι τα δικά της λόγια. Απλά παρέλειψα κάθε αναφορά σε συγκεκριμένες χρονολογίες και άλλους αριθμούς, σεβόμενος την επιθυμία της. Σκέφτηκα να γράψω από την αρχή ένα κείμενο, αλλά πιστεύω ότι είναι πιο άμεσο να «ακούσουμε» την γυναίκα αυτή:

«Αγαπητέ Αντρέα γιατί δεν βρίσκεις και την ιστορία του ορφανοτροφείου θηλέων Πατρών να μάθει ο κόσμος πόσα παιδάκια σωθήκαμε μετά από την κατοχή του ’40, που ο κοσμάκης δεν είχε ούτε τροφή ούτε κρεβάτι να κοιμηθούν ενώ εμείς τα είχαμε όλα και προστασία.

Αντρέα ξέρω για τι σου μιλάω, ήμουν οικότροφος από το …. μέχρι το ….. (8 χρόνια συνολικά ). Σήμερα είμαι 7… ετών και μόλις βγήκα έξω τότε κατάλαβα τι πάει να πει φτώχεια. Μέσα δεν ήξερα, διότι σαν παιδί δεν μου έλειψε τίποτα, ούτε το φαγητό, ούτε το φρούτο καθημερινά, ούτε η καθαριότητα εβδομαδιαίως, σχολείο, τέχνη. Σου τα γράφω διότι αξίζει ο κόσμος να ξέρει. Ζήσαμε παιδιά με τα όλα τους. Ζω 5… χρόνια στο εξωτερικό. Αυτές είναι ιστορίες. Είναι η αληθινή ιστορία που ο κόσμος δεν ξέρει τίποτα. Τότε δεν παίρνανε αδέρφια, διότι έπρεπε να βοηθήσουν την πιο άπορη οικογένεια και τα πιο μικρά. Εγώ ήμουν ένα από τα τυχερά παιδιά, έπαιξα, έφαγα, έμαθα, ενώ άλλα γίνονταν υπηρέτριες από 9 και 10 ετών. Φαντάζεσαι την διαφορά. Ενα μόνο μας έλειψε, το χάδι της Μητέρας. Είχαμε την «τύχη», εγώ και τα …. αδέρφια μου να χάσουμε και τους δύο. Πριν γεννηθώ εγώ, μέσα στην κατοχή σκότωσαν τον πατέρα μου και την χρονιά που μπήκα στο ορφανοτροφείο το 19… χάνουμε και την μητέρα μας. Τόσα αδέρφια στο πουθενά. Μεγαλώσαμε στην Πάτρα, αλλά δεν ήμασταν γεννημένα στην Πάτρα.

Πάντα όταν έρχομαι Ελλάδα επισκέπτομαι το ορφανοτροφείο. Λογικά την σήμερον ημέρα τα πάντα έχουν αλλάξει. Τότε δεν βγαίναμε έξω, εκτός αν μας έπαιρνε κάποιος δικός μας αδελφός ή ο υπεύθυνος της οικογένειάς μας.

Εξωτερικά δεν έχει αλλάξει τίποτα και θυμάμαι και το παραμικρό δωμάτιο. Ο επάνω όροφος ήταν για τα παιδάκια που ήταν σαν σοφίτα κοιμόντουσαν τα παιδάκια που είχαν πρόβλημα στην νυχτερινή ούρηση. Ο δεύτερος όροφος ήταν το νοσοκομείο μας και ο τρίτος στις σκάλες ήταν της διευθύντριας το διαμέρισμα και το γραφείο του διαχειριστή και στο τέρμα κάτω ήταν οι αποθήκες με τον ρουχισμό και το ραφείο που μας έραβαν τα ρούχα μας. Ποτέ δεν φορέσαμε μπαλωμένο ή τρύπια παπούτσια. Πάντα στην εποχή τους καινούρια, καλοκαιρινά – χειμωνιάτικα. Δύο φορές την εβδομάδα κρέας, μία ψάρι και κατά την εποχή τα υπόλοιπα. Καθημερινά το μεσημέρι φρούτο της εποχής. Καθαριότητα. Αυτά τα κατάλαβα μόλις βγήκα έξω κι είδα την φτώχεια στα σπίτια. Οσο για τα κρεβάτια μας, ούτε μία ζάρα δεν υπήρχε, καλύτερα και από το στρατιωτικό. Ολα ήταν στην ώρα τους, φαγητό, ύπνος, σχολείο, παιχνίδι και κέντημα και ραπτική. Οι θάλαμοι ήσαν στο μεγάλο κτίριο με τα λιακωτά. Αξέχαστες χριστουγεννιάτικες γιορτές, ανοιχτό να έρθουν οι επισκέπτες, με το δέντρο μας, με την χορωδία μας και τέλος ένα γλυκό κι ένα δωράκι. Οταν ερχόταν πολεμικό καράβι αμερικάνικο, μας καλούσαν και εκεί τρώγαμε ό,τι θέλαμε, γαριδάκια, τσιπς, παγωτά και τέλος ένα δωράκι στο φεύγα σε κάθε παιδάκι. Μας πήγαιναν τα πιο μικρά μπάνιο κάθε μέρα στη θάλασσα, σε όλες τις εκκλησίες με τα πόδια ή εκδρομές κοντινές. Εάν ήταν μακρυά όπως στο Γηροκομειό ή στον Κόκκινο Μύλο ή στο Χαλίλι και δεν θυμάμαι άλλα, τότε μας πήγαιναν με λεωφορείο. Τι άλλο ήθελε ένα παιδί που δεν είχε γονιούς. Τον πατέρα μου τον σκότωσαν δύο μήνες πριν γεννηθώ».

ΤΟ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ

Μερικά στοιχεία για το ορφανοτροφείο με τη βοήθεια της ιστορικού Γιώτα Καϊκά – Μαντανίκα.

Το Ελληνικό κράτος προκειμένου να βοηθήσει τα παιδιά που ήταν ορφανά και δεν είχαν τη δυνατότητα μόνα τους να επιβιώσουν και για να μη χαθούν μέσα στην κοινωνία ίδρυσε με το Νόμο 2851/1922, που δημοσιεύθηκε στο υπ’ αριθ’ 114 Φ.Ε.Κ (Τεύχος Α΄) της 15-7-1922, τα Εθνικά Ορφανοτροφεία απόρων Μαθητών. Σκοπός των Εθνικών Ορφανοτροφείων ήταν η παροχή περίθαλψης σε απροστάτευτα παιδιά από 7 μέχρι 18 ετών, κυρίως ορφανά από τον ένα ή τους δύο γονείς, η σχολική και επαγγελματική τους μόρφωση και κατάρτιση και φυσικά η ηθικοπλαστική τους διαπαιδαγώγηση. Ολα λειτουργούσαν ως Ν.Π.Δ.Δ. και υπάγονταν στο Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας. Βάσει του άρθρου 14 του Νόμου 2851/1922 εξεδόθησαν από το Υπουργείο Κοινωνικής Προνοίας ο κανονισμός εσωτερικής λειτουργίας των Εθνικών Ορφανοτροφείων αριθ. Πρωτ. 15309/30-6-1926 και ο Κανονισμός Λειτουργίας Ταμιακής και Λογιστικής Υπηρεσίας αριθ. Πρωτ. 86236/24-8-1925.

Επειδή όμως μετά από χρόνια διαπιστώθηκε ότι αυτά δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τις νέες ανάγκες, κυρίως της επαρχίας, με την άφιξη των προσφύγων της Μ. Ασίας, με νέο Νόμο 2852/ 15 Ιουλίου 1926 αναδιοργάνωσε τα παλιά και ίδρυσε και νέα, 20 Αρρένων και 19 Θηλέων, κυρίως σε επαρχιακές πόλεις της Βορείου Ελλάδος, για την αντιμετώπιση της περίθαλψης των απόρων ορφανών προ- σφύγων. Ενα από αυτά ήταν και το Εθνικό Ορφανοτροφείο Θηλέων Καβάλας.

Το Θηλέων Πάτρας άρχισε να λειτουργεί το 1925 όπως γράφει στο «Ιστορικό Λεξικό» ο Κώστας Τριανταφύλλου. Το 1973 με προεδρικό διάταγμα μετατράπηκε σε «Κέντρο παιδικής μέριμνας Θηλέων». Σκοπός του ιδρύματος είναι η περίθαλψη , μόρφωση και επαγγελματική εκπαίδευση των παιδιών (θηλέων) που είναι απροστάτευτα και στερούνται οικογενειακής φροντίδας. Τα φιλοξενούμενα παιδιά είναι ηλικίας 6-20 ετών. Πρέπει να είναι σωματικά, ψυχικά και πνευματικά απόλυτα υγιή.

Το ορφανοτροφείο ιδρύθηκε το 1925 στην έπαυλη του Θεόδωρου Τριάντη, η οποία αγοράστηκε από το Δημόσιο από το Τριάντειο ίδρυμα. Ο Θεόδωρος Τριάντης πέθανε το 1913.

Ο ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Στις αρχές του 20ου αιώνα η Πάτρα ευεργετήθηκε με το ποσόν του 1.500.000 δραχμών, ποσόν πολύ μεγάλο για την εποχή. Ο ευεργέτης, ο Θεόδωρος Τριάντης, όπως αναφέρεται σε άλλα κεφάλαια του βιβλίου ήλθε στην Πάτρα φτωχός, έγινε μεγάλος έμπορος και θεώρησε χρέος του να επιστρέψει κατά κάποιο τρόπο χρήματα στην πόλη που τον ανέδειξε.

Πάτρα: Η περίφημη οικογένεια Τριάντη και τα σημεία της πόλης που συνδέονται  άμεσα ή έμμεσα μαζί της | tempo24.news

 

Ξένος στην πόλη, αφού συγκέντρωσε ένα τεράστιο ποσόν, ενσάρκωσε το όνειρό του με τη διαθήκη του. Η πράξη του υπήρξε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς την πόλη, στην οποία ήρθε φτωχός και αξιώθηκε να δει τον εαυτό του να προάγεται σε ευπορία και κοινωνική ευπρέπεια. Επειδή ήταν πρακτικός άνθρωπος και γνώριζε, βέβαια, τις ανάγκες της εποχής του, σε μια πόλη κατεξοχήν εμπορική, όπως ήταν η Πάτρα, επιθυμούσε να γίνει μια σχολή όπου η νεολαία θα αποκτούσε εκείνες τις πρακτικές γνώσεις που θα της επέτρεπαν να βρει μια εργασία για να καλύψει τις βιοποριστικές της ανάγκες. Η δωρεά υπήρξε σημαντικό γεγονός για την πόλη, γιατί αφενός θα ήταν δυνατόν να ιδρυθεί η σχολή, αφετέρου δε είχε εξασφαλίσει τη συντήρησή της ανεπηρέαστα από κάθε κίνδυνο.

Πέθανε τον Μάρτιο του 1913. Η σορός του μεταφέρθηκε από τη μεγαλοπρεπή του έπαυλη, που ήταν δίπλα στον Αγιο Γεράσιμο, στην Ευαγγελίστρια. Υπήρξε, επίσης, ένας ακόμα μεγάλος ευεργέτης για την πόλη, με τη δημιουργία της Τριαντείου Σχολής, η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα, αφού δεν κατόρθωσε να έχει απογόνους, όπως μαθαίνουμε. Δεν είχε το προσόν του γένους, αλλά είχε τη λαμπρότητα των αισθημάτων. Δεν καταγόταν από καμία ξεχωριστή οικογένεια, αλλά ξεχώρισε ο ίδιος με τη δωρεά του. Συγκέντρωσε μεγάλο πλούτο με την άοκνη εργασία του και τον απλό τρόπο της ζωής του, την οποία ζωή του μάλιστα αδίκησε, σύμφωνα με τη νεκρολογία, αφού απείχε «από τας απολαύσεις τας τρελλάς του βίου». Ζούσε μάλιστα τόσο απλά, ώστε πολλές φορές άκουγε ο ίδιος τις ειρωνείες του κόσμου, καθώς έβλεπε ο κόσμος έναν εκατομμυριούχο, όπως ήταν ο Τριάντης, να ζει πάρα πολύ απλά, χωρίς να μπορεί να το δικαιολογήσει, ή ίσως πιστεύοντας ότι ήταν τσιγκούνης. Αλλά ο Τριάντης, ζώντας σε μια εποχή που η υστεροφημία έπαιζε σπουδαίο ρόλο, είχε το λόγο του. Ηθελε μετά το θάνατό του να φτιάξει την Τριάντειο Επαγγελματική Σχολή, για την οποία έχει ήδη γίνει λόγος. Σε ένδειξη πένθους, κατά τη διάρκεια της κηδείας οι φανοί των οδών από όπου θα διερχόταν η νεκρική πομπή περιβλήθηκαν με πένθιμα κρεπ, ενώ οι κώδωνες των ναών ηχούσαν πένθιμα. Ο συντάκτης της νεκρολογίας όμως τελειώνει με ένα παράπονο, που αναφέρεται στην απουσία επωνύμων και απόδοσης τιμών στην κηδεία, την οποία, βέβαια, δικαιολογεί με το «άσημον της καταγωγής», κάτι βέβαια που δείχνει τη σημασία που είχε η καταγωγή εκείνη την εποχή.

«Πού έμειναν λοιπόν οι επικήδειοι οι καταλαμβάνοντες ολοκλήρους στήλας των εφημερίδων, τα ρητορικά σχήματα αι ποιητικαί εξάρσεις.

» Γιατί, αφού και ο ασημότερος των θνητών θα ακούση κατά την τελευταίαν του εμφάνισιν εις αυτήν την ζωήν κολακευτικά και ψεύτικα συνήθως λόγια, ο Θεόδωρος Τριάντης δεν ήκουσεν;

»Εστείρευσεν η έμπνευσις, ή εξησφαλίσθη η ευγνωμοσύνη;

» Ισως και τα δύο – από τους επισήμους μόνον.

» Διότι κατά τον τελευταίον ασπασμόν, πολλά χέρια χονδροειδή αγκάλιασαν τα πόδια του νεκρού και πολλά στόματα μη αρωματισμένα όταν εφίλησαν το άγιον εκείνο μέτωπον εψιθύρισαν “στο καλό μεγάλη ψυχή, στο καλό άγιε άνθρωπε”.

» Αυτά τα λόγια τα κρυφά, τα μυστικά χωρίς σχήματα και χωρίς έξαρσιν ήσαν μοναχά ο επικήδειος και επιτάφιος λόγος του Θεοδώρου Τριάντη.

» Αλλά και τις οίδε μήπως αυτών και μόνον είχεν ανάγκην ο χθες κηδευθείς μεγάλος ευεργέτης;»

 

Πηγή:https://www.pronews.gr/

You might also like
Comments
Loading...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More