Μια διαδρομή από τον αιώνιο έρωτα στον στιγμιαίο… με ένα click!

“…Τι ήταν αυτό που έκανε τον έρωτα πενήντα μόλις χρόνια από το σήμερα, να μοιάζει αιώνιος;

Ο άνθρωπος καμιά στιγμή της ιστορικής εξέλιξής του δεν ερωτευόταν με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα ο χρόνος τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σχετικά με τον ρυθμό με τον οποίο κυλούσε παλιότερα.

Εξαιτίας των τεχνολογικών καινοτομιών που γεννήθηκαν στα τέλη του 20ου αιώνα, και κυρίως χάρη στο ίντερνετ, αποκτήσαμε πρόσβαση σε πληροφορίες και εφαρμογές γρήγορα, πληρώνοντας ταυτόχρονα το κόστος της επιτάχυνσης όλων των διαδικασιών.

Μια επιτάχυνση που σκεπάζει με λήθη τα πάντα.

Χάθηκε η βραδύτητα! Χάθηκε ο ρυθμός της απόλαυσης και της μνήμης!

Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε!

Συλλέγουμε εμπειρίες, μνήμες, τους ανθρώπους τους ταξινομούμε σε κάποιο ψηφιακό άλμπουμ,
κάνουμε κάποιο σχόλιο στο Facebook και μετά τα προσπερνά η ζωή μας, που τρέχει με αυτόν τον ιλιγγιώδη ρυθμό…

Δεν νομίζω πως σήμερα είμαστε λιγότερο ρομαντικοί απ’ ότι πριν πενήντα χρόνια! Όχι!
Απλά ζούμε αυτά που κάποιος παλιότερα απορροφούσε σε μια δεκαετία, μέσα σε έναν μήνα!

Έχει χαθεί η πεποίθηση του αιώνιου έρωτα, επειδή η αιωνιότητα εμπεριέχει άπειρα δεδομένα… Τόσα δεδομένα, που η ζωή ενός ανθρώπου μοιάζει ασήμαντη… Πιο σωστά… Μετά βίας γίνεται διακριτή!…”

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Γιώργου Περισανίδη  “Η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα”:

Ηθοποιός: Γεωργία Ανδρίτσου
Κάμερα/Μοντάζ: Βασίλης Αντωνόπουλος

You might also like
Comments
Loading...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More