Η “Πατρινέλα” μια πανέμορφη κοπέλα που έγινε στοιχειό

Στο Κάστρο της Πάτρας, στην εξωτερική κόγχη του νότιου τείχους, βρίσκεται ακόμα και σήμερα εντοιχισμένο ένα αρχαίο μαρμάρινο άγαλμα. Το άγαλμα αποτελείται από δύο διαφορετικά κομμάτια: το κεφάλι αναπαριστά ένα γενειοφόρο άνδρα, πιθανώς τον Δία ή τον Πατρέα, και το σώμα είναι ένα ανδρικό σώμα άλλου αγάλματος.

Ο Νώτης Νησώτης / Σπύρος Βούλγαρης στο ποίημα  “Πατρινέλα” αναφέρε ότι είναι μια πανέμορφη κοπέλα που έγινε στοιχειό αφού την φυλάκισαν στο κάστρο αλυσοδεμένη και πέθανε. Μας λέει ότι δεν μπορεί να τη δει ανθρώπινο μάτι αλλά μόνο όποιος πιεί μαγική σκόνη αλλά όταν περνά κοντά του καταλαβαίνει ένα θρόισμα που τον παγώνει, αυτό το λένε στρατιώτες που φύλαγαν σκοπιά και φυλακισμένοι όταν το κάστρο ήταν φυλακή. Βγαίνει μόνο όταν ο ουρανός δεν έχει αστέρια και τριγυρνά στις επάλξεις φωνάζοντας “μην με αρπάξεις” έχοντας στοιχειώσει όταν την άρπαξαν και την φυλάκισαν.

«Η ΠΑΤΡΙΝΕΛΛΑ»
Στοιχειό του κάστρου
τη νύχτιαν ώρα βγαίνει απ΄τη σπηλιά του
και τριγυρίζειμες του κάστρου τη σιγή.
Ανθρώπου μάτι δεν το βλέπει το στοιχειό
(εκτός εκείνων πουτους πότισανμε σκόνη
που τη φιάχνουν μάγισες νυχτοδουλεύτρες)
και μόνον ένα θρόισμα τους παγώνει…
Εκείνοι που είδαν το στοιχειό κι ορκίζουνται
(φαντάροι που φυλάγαν στις σκοπιές τους,
ή και βαρυποινίτεςπ΄αγρυπνούσανε
στου κάστρου τις ανήλιες φυλακές τους)
Λένε πως το στοιχειό βγαίνει τα μεσάνυχτα,)
ή πιό αργά-μ΄ουρανό χωρίς αστέριαδεν είναι κάτι αλλόκοτο,παράξενο,
παρ΄είναι πανόμορφη κοπέλλα,
που τριγυρίζει στο κάστρο ανάερα
κι ύστερις ανεβαίνει στις επάλξεις
στέκεται ΄κει σαν κάτι ν΄αφουγκράζεται:
(απ΄τις χαράδρες μιαν ηχή) «μη άρπάξεις»!!!…
Σπύρος Βούλγαρης

Ο Πατρινός λογοτέχνης Λογαράς το ταύτισε με ένα πραγματικό γεγονός της δεκαετίας του’60, και ο σκηνοθέτης Θόδωρος Τερζόπουλος το ανέβασε σαν θεατρικό έργο με το τίτλο “Η τελευταία μάσκα; Fallimento” το 2006, όταν η Πάτρα ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Ο Θόδωρος Τερζόπουλος περιγράφει: “Γυρίζουμε πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Μια πανέμορφη κοπέλα από το Σούλι με πρόσωπο που θύμιζε Μπριζίτ Μπαρντό και τέτοια τρέλα που αν ζούσε τον καιρό του Ζαλόγγου, θα ήταν από εκείνες που έπεσαν στον Γκρεμό ερωτεύεται έναν Πατρινό μαρμαρογλύπτη, παντρεμένο με παιδιά. Περνούν μαζί κάποιον καιρό. Ξαφνικά όμως οι δουλειές του Πατρινού αρχίζουν να μην πηγαίνουν πολύ καλά, οπότε αποφασίζει να εκπορνεύσει την κοπέλα. Την εκμεταλλεύεται κανονικότατα και φτάνει στο σημείο να τη βάλει σε μπορντέλο. Κι όλα αυτά σε πλήρη γνώση της οικογένειάς του, που κάνει τα στραβά μάτια καθώς το χρήμα αρχίζει και πάλι να ρέει… Μιλάμε για τέλεια διαφθορά. Κάποτε όμως εκείνη αρχίζει να διαμαρτύρεται, να τον διεκδικεί. Αυτός την αρνείται, τη βρίζει, την ξυλοκοπά και την εγκαταλείπει. Κι έτσι φτάνει η ώρα της εκδίκησης. Η ερωμένη πηγαίνει στο σχολείο όπου φοιτεί η μικρή κόρη του Πατρινού, της λέει τάχα να πάνε μια βόλτα, τη γνώριζε βλέπετε η μικρή ως “θεία” την κερνά καραμέλες, την κατευθύνει στο Αλσύλλιο της Άνω Πόλης και εκεί την πνίγει. Η νεαρή δολοφόνος συλλαμβάνεται, λιντσάρεται από το πλήθος, δικάζεται και φυλακίζεται. Κι ενώ στην πόλη επικρατεί αναβρασμός λόγω του φονικού, αρχινά το Καρναβάλι. Κάποιοι λοιπόν από τους καρναβαλιστές φτιάχνουν ένα ξύλινο ομοίωμα της κοπέλας και το καίνε, αντί του Καρνάβαλου, την τελευταία μέρα του Καρναβαλιού. Ναι, την καίνε, ενώ εκείνη πεθαίνει στη φυλακή. Έκτοτε λένε πως το φάντασμά της περιφέρεται στην πόλη, εκτοξεύοντας κατάρες εναντίον των Πατρινών και ζητώντας δικαίωση”.

 

Πηγή : grecorama.gr, epimithio.blogspot.com

You might also like
Comments
Loading...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More