«Dance me to the end of Love» η τραγική ιστορία του τραγουδιού και ο βιολιστής!

Το 1984 κυκλοφόρησε ένα από τα πιο ερωτικά τραγούδια στην ιστορία της μουσικής.

Το «Dance me to end of love» αγαπήθηκε και τραγουδήθηκε από χιλιάδες κόσμο. Ένας ύμνος για τον έρωτα, για την αγάπη και τη ζωή.

Το τραγούδι όμως κρύβει μια τραγική ιστορία.

Ο Κοέν το εμπνεύστηκε από το Ολοκαύτωμα.

«Χόρεψε με στην ομορφιά σου με ένα φλεγόμενο βιολί»

Σε συνέντευξη του, ο Λέοναρντ Κοέν αποκάλυψε την ιστορία του τραγουδιού.

Η ιδέα ήρθε όταν είδε φωτογραφίες από τα κρεματόρια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Το τραγούδι ξεκινά με τον στίχο «Dance me to your beauty with a burning violin/ Χόρεψε με στην ομορφιά σου με ένα φλεγόμενο βιολί»

Διάβασε πολλές ιστορίες και παρακολούθησε συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ για τη μεταχείριση των Εβραίων από τους Ναζί.

Όμως του έμεινε ως εικόνα μια φωτογραφία ενός κουαρτέτου που είχε εξαναγκαστεί να παίζει κλασική μουσική τη στιγμή που Γερμανοί έκαιγαν τους εβραίους συγκρατούμενούς τους.

Στη συνέχεια, ερχόταν και η σειρά για τους οργανοπαίχτες.

Τελευταίος έμεινε ένας Εβραίος που έπαιζε βιολί.  Λίγα λεπτά αργότερα θα συναντούσε το θάνατο, με τον ίδιο τρόπο.

Ο Κοέν εξήγησε ότι το τραγούδι μιλάει για την ομορφιά που κρύβεται στην ολοκλήρωση της ζωής, στο τέλος της ύπαρξης και του παράφορου στοιχείου της ολοκλήρωσης.

Με την ίδια ομορφιά και πάθος κάποιος αφήνεται στην αγκαλιά του αγαπημένου του προσώπου.

Υπό αυτήν την έννοια το τραγούδι, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για οποιονδήποτε παθιασμένο σκοπό, χωρίς απαραίτητα να χρειάζεται να ξέρει κάποιος την πηγή της έμπνευσης του.

Δεν γνωρίζουμε αν αυτός είναι ο βιολιστής,  αλλά αξίζει να διαβάσεις την ιστορία του!

Η τραγική ιστορία του “βιολιστή του Άουσβιτς”

Dance me to the end of love – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ

Πριν από την κατοχή, ο Ζακ Στρούμσα πρόλαβε να βρεθεί στις φλόγες του πολέμου, υπηρετώντας για ένα εξάμηνο στις διαβιβάσεις (στρατιωτικό ραδιόφωνο) του ελληνικού στρατού, στο αλβανικό μέτωπο. Γύρισε στη Θεσσαλονίκη, όπου προπολεμικά ασκούσε το επάγγελμα του μηχανικού καλλιεργειών.

Ο Στρούμσα συνελήφθη σε ηλικία 30 ετών, μαζί με την οικογένειά του, στο σπίτι του, στην οδό Ευζώνων, και οδηγήθηκε, στον καταυλισμό – “γκέτο” του σιδηροδρομικού σταθμού. Έξι ημέρες μετά, αναχωρούσε με άλλους, περίπου εκατό Θεσσαλονικείς εβραίους, για τα στρατόπεδα του θανάτου. Ήταν άνοιξη του 1943. Οι συνθήκες της μεταφοράς τους ήταν άθλιες. Η δε υποδοχή στους τόπους εξόντωσης, πραγματικό σοκ!

Την πρώτη του γυναίκα, την 22χρονη Νόρα Μορντώχ, έγκυο στον 8ο μήνα, μετά την άφιξη τους στο Μπίρκενάου, ο Ιακώβ Στρούμσα δεν την ξαναείδε ποτέ ! Πέθανε τη μέρα της άφιξής της, στις 8 Μαΐου 1943. Το συγκρότημα Μπίργκενάου είχε μετατραπεί ήδη, από τα μέσα του 1942, από στρατόπεδο εργασίας σε στρατόπεδο άμεσης εξόντωσης. Οι εκεί μεταφερόμενοι αιχμάλωτοι, ιδιαίτερα οι πιο αδύναμοι, ασθενικοί και τα γυναικόπαιδα, θανατωνόταν αμέσως.

“Όσους δεν τούς έβαλαν το νούμερο στο μπράτσο, δηλαδή τους ικανούς προς εργασία, τούς εξαφάνισαν στα κρεματόρια. Χωριστήκαμε, χωρίστηκαν οικογένειες, χάθηκαν. Άλλοι εδώ, άλλοι εκεί . Στο Μπιρκενάου είχα μπει ως πρώτο βιολί στην ορχήστρα”, τονίζει ο Στρούμσα.

Στην ορχήστρα του στρατοπέδου έπαιζαν, εκτός του Στρούμσα, οι Σολ Μάνο, Ασέρ Κοέν, Μισέλ Ασσαέλ, Πέπο Γκαντένιο και Ισαάκ Σιών και ο φλαουτίστας – γιατρός Αλβέρτος Μενασσέ, που το βράδυ της 22ας Οκτωβρίου 1943, ενώ “συνόδευε” με το φλάουτό του τις ομάδες εργασίας, είδε να περνά από μπροστά του η δεκατετράχρονη κόρη του Λίλιαν μαζί με εκατοντάδες άλλες γυναίκες, με κατεύθυνση τους θαλάμους αερίων…

“Έμεινα εκεί, στο Μπιρκενάου, ενάμιση μήνα” συνεχίζει ο Ιακώβ Στρούμσα και συνεχίζει: “Μετά με πήραν από το Μπιρκενάου και επειδή ήξερα καλά γερμανικά και ήμουν και μηχανικός στο επάγγελμα, με οδήγησαν για δουλειά σ’ ένα τεχνικό γραφείο, σε εργοστάσιο έξω από το Άουσβιτς. Δούλευαν εκεί πάνω από χίλια άτομα. Έφτιαχναν πολεμικό υλικό, χειροβομβίδες. Δούλευα όλη τη μέρα το βράδυ επέστρεφα στο στρατόπεδο. Έμεινα περίπου ενάμιση χρόνο στο Άουσβιτς”.

Η ερώτηση βγαίνει αυθόρμητα: “Και για τα κρεματόρια, πότε καταλάβατε τι γινόταν;”.

“Δυστυχώς, αργήσαμε να καταλάβουμε, μας λέει, ήταν μακριά από τους κοιτώνες. Όποιος τολμούσε να πλησιάσει, όποιος κάτι έβλεπε, δεν γυρνούσε…”

Πηγές : http://www.mixanitouxronou.gr/ https://blogs.sch.gr/geolympe

You might also like
Comments
Loading...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More