Το τέλος της τέχνης

Αν είσαι μουσικός, συγγραφέας ή κάποιος άλλος καλλιτέχνης και θες να μάθεις γιατί το έργο σου δεν θα θεωρηθεί ποτέ μεγάλο στην εποχή μας, αυτό το κείμενο σε ενδιαφέρει.

Το τέλος της Μουσική (Youtube)
Σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή η διαδικασία της παραγωγής μιας μουσικής σύνθεσης δεν ήταν και τόσο εύκολη. Απαιτούσε εξοπλισμό που μόνο ελάχιστα επαγγελματικά studio μπορούσαν να σου παρέχουν και έναντι υψηλού κόστους. Όμως ακόμα και αν είχες καταφέρει να βρεις τα χρήματα να φτιάξεις τα τραγούδια σου, για την κυκλοφορία του δίσκου σου έπρεπε να περάσεις μέσα από την έγκριση μιας δισκογραφικής. Οι περισσότερες όμως δισκογραφικές ήταν τεράστιες οικονομικά βιομηχανίες καθόλου φιλικές ως προς τους νέους καλλιτέχνες.

Αυτό άλλαξε όταν οι προσωπικοί υπολογιστές άρχισαν να μπαίνουν όλο και περισσότερο στη ζωή μας. Το δαπανηρό και δύσκολο στην πρόσβαση επαγγελματικό studio έγινε με την προσθήκη μερικών καρτών και κάποιου άλλου εξοπλισμού πρόσθετο κομμάτι κάθε υπολογιστή. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα εκατομμύρια φιλόδοξοι καλλιτέχνες μπορούσαν να έχουν στο σπίτι τους όλα τα εργαλεία για την παραγωγή μουσικών συνθέσεων.

Όμως ακόμα και η διαδικασία παραγωγής δίσκου σταμάτησε να απαιτεί την αξιολόγηση του μουσικού έργου από ειδικούς μιας και ο καθένας απέκτησε τη δυνατότητα να ανεβάζει τις συνθέσεις του στο Youtube και αυτές να γίνονται αυτόματα διαθέσιμες σε όλους.

Η συνέχεια υπήρξε καταιγιστική. Εκατομμύρια καλλιτέχνες άρχισαν να παράγουν μουσική και να την κάνουν προσβάσιμη σε όλους. Ο δίσκος και η μουσική σύνθεση αντικαταστάθηκαν από μεμονωμένα τραγούδια καλλιτεχνών τα οποία εναλλάσσονταν σε διάφορες playlist.

Αλλά για το τέλος της Μουσικής δεν ευθύνεται μόνο ο κατακερματισμός της μουσικής δημιουργίας. Και σήμερα σίγουρα, γεννιούνται μεγάλα μουσικά έργα τέχνης, τα οποία είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσουμε ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες κακές και μέτριες συνθέσεις με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά.

Όμως ακόμα και αν κάποιο μουσικό αριστούργημα τελικά φθάνει σε εμάς, δεν έχουμε το χρόνο να ακούσουμε ολόκληρο έναν δίσκο.

Βρισκόμαστε συνεχώς σε κίνηση. Η εποχή μας τρέχει με ασύλληπτες ταχύτητες που έχουν παρασύρει και εμάς σε έναν ξέφρενο ρυθμό ζωής, στον οποίο η εξοικονόμηση χρόνο φαντάζει ως αγαθό πολυτελείας.

Υποθέτω ότι αν ο Σταυρός του Νότου, είχε κυκλοφορήσει σήμερα στην καλύτερη περίπτωση θα είχε συρρικνωθεί σε ένα τραγούδι του Καββαδία.

Όμως όσο μεγάλο τραγούδι και να είναι η “Θεσσαλονίκη”, ή το “Μαχαίρι” αυτό που κάνει τον συγκεκριμένο δίσκο έναν τεράστιο μουσικό έργο τέχνης είναι η συνολική σύνθεση, που σε υποχρεώνει να ακούσεις ολόκληρο τον δίσκο και με την σειρά που έχει επιλέξει ο δημιουργός του. Αλλά αυτό η εποχή μας δεν το παράγει πια.

Το τέλος της λογοτεχνίας (Facebook)
Σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή, η διαδικασία παραγωγής ενός βιβλίου δεν ήταν και τόσο απλή διαδικασία. Μπορεί η συγγραφή ενός βιβλίου να απαιτούσε μόνο ένα μολύβι και ένα χαρτί ή μια γραφομηχανή για τους πιο προχωρημένους, όμως ακόμα και όταν τελικά ολοκλήρωνες το βιβλίο σου, απείχες πολύ από το να θεωρηθείς συγγραφέας.

Έπρεπε να βρεις έναν από τους ελάχιστους εκδοτικούς οίκους που υπήρχαν τότε και να υποβάλεις εκεί το βιβλίο σου που περνούσε στη συνέχεια από αξιολόγηση.

Σήμερα δεν χρειάζεται καν να ολοκληρώσεις ένα βιβλίο, μπορείς να γράψεις ένα ποίημα ή ένα διήγημα ή ακόμα και απλά της σκέψης της ημέρας και να τα ανεβάσεις σε ένα μπλογκ ή στη σελίδα σου στο Facebook και ήδη θεωρείσαι συγγραφέας.

Ακριβώς όπως συνέβη στην μουσική, έτσι και στη λογοτεχνία η απλούστευση αυτής της διαδικασίας δημιούργησε εκατομμύρια συγγραφείς που σε καθημερινή βάση ανεβάζουν τα έργα τους στο internet.

Οπότε και το τέλος της λογοτεχνίας ήρθε όπως και με την μουσική. Έχουμε και εδώ τον ίδιο κατακερματισμό, χιλιάδες διηγήματα και ποιήματα στοιβάζονται το ένα δίπλα στο άλλο, και έτσι ο αναγνώστης μέσα σε λίγα λεπτά διαβάζει (όπως ακριβώς και στην playlist του Youtube), κείμενα διάφορων καλλιτεχνών, που ανήκουν σε διαφορετικά ρεύματα και έχουν διαφορετική τεχνοτροπία.

Multitasking μυθιστόρημα ή η παραδοχή μιας ήττας
Το multitasking μυθιστόρημα είναι μια προσπάθεια που έκανα για ένα νέο είδος γραφής πιο κοντά στην εποχή μας.

Στην ουσία του, το multitasking μυθιστόρημα είναι πολλά ανεξάρτητα διηγήματα (κατακερματισμένα έργα) που ενώνονται τελικά σε ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα.

Φαντάσου πολλά κομμάτια ενός παζλ που το καθένα έχει την δικιά του ολοκληρωμένη απεικόνιση που όταν όμως ενωθούν συνθέτουν και ένα ακόμα ολοκληρωμένο πίνακα. (Τι είναι ακριβώς το multitasking μυθιστόρημα μπορείς να διαβάσεις αργότερα σε παραπομπή που θα βρεις στο τέλος του κειμένου αυτού.)

Για το αν πέτυχε ή όχι, ίσως είναι ακόμα νωρίς να το κρίνω. Όμως ως σήμερα με έχει φέρει αντιμέτωπο με μια παράδοξη ήττα.

Γίνομαι πιο συγκεκριμένος, ενώ τα κείμενά μου διαβάζονται – πάνω από 1.5 εκατομμύρια αναγνώσεις έχει η καινούργια μου σελίδα στο Facebook, πάνω από 1 εκατομμύρια αναγνώσεις είχε η προηγούμενη και πάνω από 300.000 έχει η επίσημη ιστοσελίδα μου – έχουν ακριβώς την ίδια τύχη με τα υπόλοιπα κείμενα που ανεβαίνουν στο internet. Η ανάγνωση έχει αυτή την κατακερματισμένη μορφή που περιέγραψα παραπάνω. Ελάχιστοι είναι οι αναγνώστες που θα ψάξουν κάτι παραπάνω για μένα ή κάποιο από τα βιβλία μου όταν θα έχουν πέσει πάνω σε ένα κείμενό μου στο internet.

Το τέλος του κινηματογράφου ή αλλιώς η εξέλιξη του Tik Tok
Σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή, ίσως μόνο μερικά χρόνια από σήμερα, έχω την πεποίθηση ότι και ο κινηματογράφος θα έχει ένα παρόμοιο με τις υπόλοιπες τέχνες μέλλον. Το κινητό τηλέφωνο θα αρκεί για να γυρίσεις μια ολοκληρωμένη ταινία.

Κάποια εφαρμογή του μέλλοντος θα προσφέρει στο κινητό σου δυνατότητες που τώρα μόνο στα studio του Hollywood υπάρχουν ακόμα. Ακόμα και οι ηθοποιοί που θα χρειάζεσαι μπορεί να είναι όλοι ψηφιακοί.

Η παραγωγή ταινιών θα αυξηθεί θεαματικά και θα έχουμε, ακριβώς όπως συνέβη στην μουσική και στη λογοτεχνία, το τέλος της κινηματογραφικής τέχνης.

– Multi-tasking Μυθιστόρημα ή αλλιώς το μέλλον του Μυθιστορήματος
https://www.facebook.com/1586170485024781/posts/1790872397887921

Το κορίτσι που μετέδωσε live τον βιασμό της φίλης της.

Η Μαρίνα ντύθηκε και βάφτηκε πάντα συνδεδεμένη live στο Periscope. Είχε ήδη περάσει πάνω από 4 ώρες εκείνη τη Δευτέρα μέσα σε αυτή την εφαρμογή και σίγουρα και αρκετές ακόμα ώρες στο Pornhub. Δεν είχε όμως καταφέρει να προσελκύσει αρκετούς ακολούθους έχοντας μια σταθερά πτωτική τάση όλες τις τελευταίες μέρες, γεγονός που την είχε ρίξει αρκετά ψυχολογικά.

Η φίλη της πέρασε και την πήρε, και μέσα στο μετρό έκαναν ένα ακόμα live. Όμως ούτε και μαζί πέτυχαν κάτι καλύτερο. Έφτασαν στο εμπορικό κέντρο και κάθισαν στο αγαπημένο τους εστιατόριο. Φωτογράφισαν τα φαγητά τους, τα ανέβασαν στο Instagram και συνδέθηκαν και πάλι στο Periscope.

Λίγα λεπτά μετά, την εντοπίζει ένα αγόρι 5-6 χρόνια μεγαλύτερό της — η ίδια είχε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα κλείσει τα 18. Βγαίνει από το Periscope και αρχίζει και τον αναζητεί και σε άλλα δίκτυα. Ξεκινά από το Instagram όπου εκείνος διατηρούσε ένα ωραίο και δημοφιλές προφίλ και ήταν περιτριγυρισμένος από πολλές και εντυπωσιακές κοπέλες. Στη συνέχεια θα τον βρει και στο Facebook αλλά και στο Tik Tok.

Τον ακολουθεί σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα, λίγα λεπτά μετά θα κάνει και εκείνος το ίδιο. Ανταποκρινόμενη στον χαιρετισμό του στο Instagram, τον καλεί στο τραπέζι τους.

Όταν τελικά συναντιούνται εκείνος δείχνει μια προτίμηση για την φίλη της. Η συζήτηση εξελίσσεται χαλαρά και η παρέα βρίσκεται στη συνέχεια στο σπίτι του νεαρού, που μένει πολύ κοντά στο εμπορικό κέντρο.

Στο σπίτι, η Μαρίνα αποκόβεται από την παρέα και ανοίγει και πάλι τα κοινωνικά της δίκτυα. Το ζευγάρι αρχίζει να φιλιέται δίπλα της. Η Μαρίνα μόνη, στο καναπέ απέναντι τους, ανοίγει και πάλι το Pornhub. Θα περάσει αρκετή ώρα μέσα εκεί, βλέποντας διάφορα πορνογραφικά βίντεο.

Η εισαγωγή στην σεξουαλική ζωή της και η σεξουαλική της εκπαίδευση, όταν ακόμα ήταν 12 χρόνων, είχε αρχίσει με το Pornhub.

Η πορνογραφία, όπως και για τα περισσότερα παιδιά της γενιάς της, θα αποτελέσει την πρώτη της επαφή με το σεξ.

Η πορνογραφία είναι η χώρα που βασιλεύει η θέα τύχη, μιας και στο βασίλειο αυτό οι πιθανότητες είναι σχεδόν πάντα υπέρ σου. Γίνομαι πιο συγκεκριμένος, είναι πολύ μεγαλύτερες οι πιθανότητες να κάνεις σεξ με ένα κορίτσι της Victoria’s Secret μέσα στο βασίλειο της πορνογραφίας παρά στον πραγματικό κόσμο.

Αλλά και ο υδραυλικός, το παιδί που καθαρίζει την πισίνα, ο ντελιβεράς, είναι σχεδόν πάντα υπερβολικά τυχεροί κατά την διάρκεια της δουλειάς τους και τους “τυχαίνουν” συνεχώς πρόθυμες γυναίκες που είναι διατεθειμένες να τους ικανοποιήσουν κάθε ερωτική τους φαντασίωση.

Και στον πραγματικό κόσμο είμαι σίγουρος ότι κάποιος υδραυλικός μπορεί να στάθηκε “τυχερός” σήμερα. Ο αριθμός όμως των “τυχερών” υδραυλικών στη χώρα της πορνογραφίας είναι συντριπτικά μεγαλύτερος.

Τις περισσότερες φορές στο βασίλειο αυτό, δεν θα χρειαστεί να προσπαθήσεις καθόλου και μπορείς απλά να περιμένεις και θα σου συμβούν απίστευτες ερωτικές περιπέτειες.

Η πορνογραφία είναι επίσης και η χώρα της αβάσταχτης ελαφρότητας. Τίποτε δεν έχει την ίδια βαρύτητα σε σύγκριση με τον πραγματικό κόσμο. Τα πράγματα φαίνεται να χάνουν την βαρύτητα που έχουν μέσα στο βασίλειο αυτό.

Τις περισσότερες φορές απίστευτες γυναίκες με αναλογίες μοντέλων, θα κάνουν σεξ, με αγνώστους, με άσχημους, με αντικοινωνικούς χωρίς να τους επιθυμούν αρχικά έστω και ελάχιστα,

Στη συνέχεια βέβαια θα έχουν πολλαπλούς οργασμούς και έντονη σεξουαλική απόλαυση. Η βία, το ξύλο, η δωροδοκία, ο χρηματισμός τις περισσότερες φορές είναι απλά προκαταρκτικά που οδηγούν σε ερωτική κορύφωση.

Καταστάσεις που προσβάλλουν, μειώνουν και ξεφτιλίζουν τις γυναίκες στον πραγματικό κόσμο, στον κόσμο της πορνογραφίας γίνονται το προκαταρκτικό σκηνικό που οδηγεί σε μια έντονη σεξουαλική εμπειρία.

Η Μαρίνα μία ώρα περίπου μετά και ενώ το ζευγάρι συνεχίζει να φιλιέται απέναντι της θα κλείσει το Pornhub και θα ξεκινήσει live μετάδοση στο Periscope.

Θα τοποθετήσει το κινητό της σε τέτοιο σημείο ώστε εκτός από εκείνη που βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, να φαίνεται και στο βάθος η παρέα της.

Η ανταπόκριση του κοινού αυτή τη φορά θα είναι μεγάλη. Η μετάδοσή της σε σύντομο χρονικό διάστημα θα γίνει viral. Μετά από τόσο καιρό και δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες το έχει καταφέρει και πάλι να γίνει δημοφιλής.

Στο βάθος το ζευγάρι όμως αρχίζει να έχει θέματα. Ο νεαρός γίνεται πιεστικός στο να προχωρήσουν σεξουαλικά αλλά η φίλη της αρχικά φαντάζει απρόθυμη. Θα τον σπρώξει μερικές φορές, λέγοντας ταυτόχρονα όχι. Εκείνος φαίνεται να την αγνοεί και να προσπαθεί πιο επίμονα.

Παραδόξως το περίεργο αυτό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στο βάθος, θα απογειώσει ακόμα περισσότερο την δημοφιλία του βίντεο που θα φτάσει να έχει πάνω από 1000 ταυτόχρονους χρήστες. Αρκετοί από αυτούς με σχόλια θα συνηγορήσουν ανοιχτά υπέρ του βιασμού της φίλης της, που συνεχίζει να αντιστέκεται ακόμα πιο σθεναρά ενώ το αγόρι γίνεται βίαιο.

Η Μαρίνα συνεχίζει την live μετάδοση. Στο βάθος το αγόρι τώρα έχει ακινητοποιήσει με την βία την φίλη της που φαίνεται να κλαίει και να προσπαθεί να αντισταθεί με κάθε τρόπο. Στο Periscope της Μαρίνας γίνεται χαμός, τα σχόλια πια είναι εκατοντάδες.

Η Μαρίνα συνεχίζει την live μετάδοση. Στο βάθος το αγόρι έχει τώρα προχωρήσει σε διείσδυση ενώ η φίλης της προσπαθεί να ξεφύγει, κλαίει τον χτυπά αντιστέκεται με κάθε τρόπο χωρίς όμως να τα καταφέρνει.

Η Μαρίνα συνεχίζει την live μετάδοση. Έχει μεθύσει από την απίστευτη επιτυχία, απαντά στα μηνύματα, στέλνει καρδούλες και μοιράζει δεκάδες like στο κοινό της.

Η Μαρίνα απορροφημένη από την ψηφιακή εκδοχή της, που ακροβατεί ανάμεσα στο κυνήγι των like και την ελαφρότητα του κόσμου της πορνογραφίας, συνεχίζει την live μετάδοση…

Το κίτρινο κουμπί (Μια νέα προσθήκη στην υπηρεσία του Facebook)

Πάτρα, 31 Δεκεμβρίου του 2119 (περίπου 100 χρόνια από σήμερα)
Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών, Ώρα 21:45

Η νοσοκόμα που με ενημέρωσε για την κατάσταση της υγείας της κοπέλας, που πριν λίγα λεπτά είχα συνοδεύσει στο νοσοκομείο, ήταν εμφανώς ταραγμένη.

– Γνωρίζετε σε τι κίνδυνο έχετε θέσει τον εαυτό σας, τον γιατρό που την είδε, το νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και την οικογένειά της; Ακόμα, έχει έναν άντρα και ένα παιδί που απ’ ότι ενημερώθηκα φθάνουν όπου να ΄ναι.
– Και τι μπορούσα να κάνω; Την ρώτησα χωρίς να χρωματίσω καθόλου την φωνή μου.

Με κοίταξε, αλλά δεν απάντησε…Παίρνοντας θάρρος από την σιωπή της την ρώτησα:

– Την ιστορία με τον ινδιάνο και το φίδι την γνωρίζετε;
– Μάλλον όχι, μου αποκρίθηκε κάπως ξερά.
– Ένας ινδιάνος βλέπει ένα φίδι να καίγεται σε μεγάλες φλόγες, χωρίς δεύτερη σκέψη πηγαίνει να σώσει το φίδι. Το φίδι, όμως, τον τσιμπάει άσχημα στο χέρι και εκείνος αναγκάζεται να το παρατήσει προσωρινά πάλι μέσα στις φλόγες. Σφαδάζοντας από τους πόνους, βγάζει γρήγορα το δηλητήριο από το χέρι του και ρίχνεται πάλι στην φωτιά καταφέρνοντας αυτή τη φορά να βγάλει και το φίδι.
Κάποιος που παρακολούθησε την σκηνή τον πλησίασε και τον ρώτησε:
– Καλά ρίσκαρες δεύτερη φορά την ζωή σου για ένα φίδι που σε είχε δαγκώσει;
Για να πάρει την άμεση απάντηση από τον ινδιάνο:
– Είναι στη φύση του φιδιού να δαγκώνει και στην δικιά μου να προσπαθώ να το σώσω…

Εκείνη την στιγμή μπήκαν μέσα ο σύζυγος της κοπέλας με την μικρή τους κόρη. Ο άντρας με ευχαρίστησε με δάκρυα στα μάτια και εγώ λίγο μετά αποχωρούσα για το σπίτι μου. Από τον δρόμο ακόμα πήρα τηλέφωνο την φίλη μου, που τα τελευταία δέκα χρόνια έχουμε κάνει όλες τις Πρωτοχρονιές μαζί:

– Έλα, έγινε ένα ατύχημα! Ένας οδηγός έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου κι αφού χτύπησε μια πεζή γυναίκα, την εγκατέλειψε! Εγώ ήμουν ο μοναδικός μάρτυρας! Εκείνος σταμάτησε, είδε την κοπέλα σε κακό χάλι, είδε και μένα που είχα σταματήσει σοκαρισμένος και έφυγε…Πάω σπίτι δεν χρειάζεται να βάλω και σένα σε κίνδυνο σε περίπτωση που με ψάξει με την αλλαγή του χρόνου.
– Όπως νομίζεις είπε εκείνη και κλείσαμε.

Γύρισα σπίτι, άνοιξα τον υπολογιστή μου και συνδέθηκα στο Facebook. Ρύθμισα στην εφαρμογή την ώρα και το μέρος που έγινε το δυστύχημα και δεν άργησα να τον εντοπίσω. Ήταν 22 χρόνων και δεν ζούσε παρά μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Έκανα δεξί κλικ πάνω στην φωτογραφία προφίλ του και μου εμφάνισε την επιλογή

– Ενεργοποίηση εξαΰλωσης.

Το άφησα ανοιχτό χωρίς να επιλέξω κάτι και συνδέθηκα με το Νοσοκομείο του Ρίου. Βρήκα το προφίλ της γυναίκας που είχα μεταφέρει και είδα ότι το status της είχε αλλάξει σε:

– Βρίσκεται σε κίνδυνο.

Έβαλα ένα τζιν με χυμό λεμόνι και το ήπια σχεδόν μονορούφι. Έβαλα και δεύτερο και κοίταξα την ώρα. Ήθελε ακόμα 20 λεπτά για την Πρωτοχρονιά. Η κατάσταση σίγουρα θα είναι ελεγχόμενη φέτος, προσπάθησα να παρηγορήσω τον εαυτό μου, χωρίς όμως να τα καταφέρνω… Εξάλλου για πρώτη φορά από τότε που είχε ξεκινήσει η χρήση του κίτρινου κουμπιού, γνώριζα ότι θα είμαι πιθανώς ο στόχος κάποιου.

Η χρήση του κίτρινου κουμπιού είχε ξεκινήσει την 1η Ιανουαρίου του 2100 πριν 20 χρόνια περίπου. Ο πληθυσμός στον πλανήτη είχε ξεπεράσει τα 40 δισεκατομμύρια και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών σε μια δραματική συνεδρίαση που κράτησε 2 μήνες αποφάσισε την πληθυσμιακή ρύθμιση να την κάνουν οι ίδιοι οι πολίτες.

Έτσι στην εφαρμογή του Facebook που ήδη ήταν υποχρεωτική για όλους και μπορούσες να συνδεθείς μόνο μέσα από το ΑΦΜ σου και χωρίς να μπορείς μετά να την απενεργοποιήσεις, παρά μόνο με τον θάνατό σου, προστέθηκε η δυνατότητα εξαΰλωσης.

Αν έκανες δεξί κλικ πάνω σε οποιαδήποτε φωτογραφία προφίλ του Facebook, μόνο την πρώτη μέρα κάθε χρόνου, εμφάνιζε την επιλογή:

– Ενεργοποίηση εξαΰλωσης.

Αυτόματα άναβε και στην συσκευή που είχες ένα κίτρινο κουμπί. Αυτό είχε ενσωματωθεί υποχρεωτικά σε όλες τις συσκευές και αν το πατούσες, μπορούσες να σκοτώσεις συγκεκριμένο χρήστη, χωρίς να έχεις καμία συνέπεια.

Τα πρώτα πέντε χρόνια που είχε εφαρμοσθεί, κάθε χρήστης είχε δικαίωμα να εξαϋλώνει έναν μόνο χρήστη. Δυστυχώς το μέτρο δεν είχε φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και ο πληθυσμός του πλανήτη εξακολουθούσε να είναι πάνω από 35 δισεκατομμύρια.

Ίσως το πιο αξιοπερίεργο από αυτήν την πενταετία να ήταν το γεγονός ότι οι περισσότεροι προχωρούσαν στην εξαΰλωση κοντινών προσώπων. Πολλοί άντρες είχαν εξαϋλώσει τις γυναίκες τους, γυναίκες τους άντρες τους αλλά και πολλά παιδιά τους γονείς τους.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών μπροστά στον άμεσο κίνδυνο της κατάρρευσης του πλανήτη σε μια δεύτερη δραματική συνεδρίαση αποφάσισε να επεκτείνει το δικαίωμα εξαΰλωσης σε 3 άτομα ανά χρήστη. Και το συγκεκριμένο μέτρο, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, όμως δημιούργησε έντονο μίσος μεταξύ κοινωνικών ομάδων.

Έτσι το 2110 αποφασίστηκε να δοθεί σε κάθε χρήστη το δικαίωμα εξαΰλωσης 5 χρηστών, χωρίς όμως να απενεργοποιείται μετά αυτή η δυνατότητα, αλλά να μπορεί να εξαϋλώνει ο χρήστης απεριόριστο αριθμό άλλων χρηστών με κίνδυνο, όμως, αν τον εντόπιζαν, την άμεση εξαΰλωση και του ίδιου.

Από την πρώτη χρονιά εφαρμογής του, το νέο μέτρο είχε τεράστια επιτυχία. Την Πρωτοχρονιά του 2110 επικράτησε ένα πρωτόγνωρο χάος που όμοιο του δεν είχε γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα.

Χιλιάδες χρήστες εξαΰλωσαν στα τυφλά ολόκληρες κοινωνικές ομάδες:
Αναρχικοί εξαΰλωσαν Ναζιστές, Δεξιοί εξαΰλωσαν Αριστερούς ακόμα και Ολυμπιακοί εξαΰλωσαν Παναθηναϊκούς και η λίστα έμοιαζε πραγματικά ατέλειωτη…

Εκείνη την Πρωτοχρονιά εξαϋλώθηκε και το 95% των Πολιτικών του πλανήτη με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα κενό εξουσίας. Οι Πολιτικοί που έμειναν ζωντανοί φάνηκαν ανίκανοι και απρόθυμοι να κάνουν την οποιαδήποτε αλλαγή και έτσι η κατάσταση κάθε χρόνο γινόταν όλο και χειρότερη!

Την Πρωτοχρονιά του 2118 στον πλανήτη είχαν απομείνει πια 170 εκατομμύρια χρήστες. Η κατάσταση έμοιαζε να είναι σχετικά ελεγχόμενη μιας και από αυτούς πάνω από το 70% δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ το κίτρινο κουμπί…Όπως δεν το είχα κάνει ούτε και εγώ…Είχα καταφέρει να επιβιώσω από την σφαγή που ακολούθησε ζώντας μοναχικά και χωρίς να έχω παρά τις ελάχιστες συναναστροφές που ακόμα και σε αυτές ήμουν πολύ προσεκτικός.

Η Πρωτοχρονιά του 2119 δυστυχώς δεν ήταν τόσο καλή όσο περιμέναμε όλοι και ο πλανήτης κατέγραφε πια μόλις 60 εκατομμύρια χρήστες. Όλες οι πόλεις ήταν αραιοκατοικημένες και πολλά μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, είχαν ερημώσει εντελώς… Το μόνο θετικό ήταν ότι από αυτούς μόλις το 2% είχαν χρησιμοποιήσει έστω και μια φορά το κίτρινο κουμπί και έτσι μπορούσες να είσαι συγκρατημένα αισιόδοξος.

Εγώ τις τελευταίες 10 Πρωτοχρονιές της είχα περάσει με την φίλη που προανέφερα. Τα τελευταία 3 χρόνια την έβλεπα πια μόνο Πρωτοχρονιά μιας και δεν ήθελα να ρισκάρω ούτε με εκείνη μια πιθανότητα διένεξης που θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξαΰλωση μου.

Σίγουρα θα ανακουφίστηκε που τελικά δεν πήγα σήμερα, σκέφτηκα. Τουλάχιστον τώρα εκείνη δεν είναι άμεσος στόχος.

Συνδέθηκα στο Facebook και μπήκα πάλι στη σελίδα του Νοσοκομείου του Ρίου . Είδα ότι η κοπέλα, σύμφωνα με τον θεράποντα γιατρό της, είχε τώρα περισσότερες από 50% πιθανότητες επιβίωσης.

Άνοιξα πάλι το προφίλ του χρήστη που είχε προκαλέσει το ατύχημα… Μόλις 22 χρόνων και δεν ζούσε παρά μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου…

Έβαλα και τρίτο τζιν με χυμό λεμόνι. Έκατσα πάλι στον υπολογιστή μου, την στιγμή που η εφαρμογή του Facebook ξεκινούσε την αντίστροφη μέτρηση για την νέα χρονιά. Σε πέντε λεπτά θα έμπαινε το 2120…

————————————————————
# Αγορά Βιβλίων: http://digilove.eu/

Αν σας άρεσε αυτό που διαβάσατε, μπορείτε να πατήσετε like στη σελίδα μου:
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/
όπου μπορείτε να βρείτε και άλλα κείμενά μου.
——————————————————–

Μια εποχή στην κόλαση

“…Πιστεύω στην κόλαση, άρα είμαι εκεί…”

Υπήρξε ένας ποιητής που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο, να τον προσδιορίσει πάλι από την αρχή!

Απογοητευμένος που είχε φτάσει 20 χρονών και δεν τα είχε καταφέρει, έστρεψε την πλάτη του στην ανθρωπότητα, δεν έγραψε πάλι κάποιο ποίημα και ταξίδεψε.

“…Ο πρώτος ποιητής ενός αγέννητου πολιτισμού…” (René Emile Char)

Τα ποιήματά του μετά το θάνατό του τελικά θα αναγνωριστούν ως τα πιο σημαντικά της σύγχρονης εποχής. Ο νεαρός ποιητής δεν είχε αλλάξει τον κόσμο, αλλά το μέλλον. Απλά δεν έζησε αρκετά για να το δει!

Αυτή είναι η ιστορία του ποιητή της εξέγερσης, η ιστορία του Arthur Rimbaud.

Γεννήθηκε στην Σαρλεβίλ, μια μικρή επαρχιακή πόλη της Γαλλίας, στις 20 Οκτωβρίου του 1854.

Η πρώτη σημαντική επιρροή του νεαρού Rimbaud θα είναι ο καθηγητής του Georges Izambard. Μαζί θα διεξάγουν λογοτεχνικές συζητήσεις και θα είναι εκείνος που πρώτος θα διαβάσει και θα σχολιάσει τα ποιήματα του νεαρού ποιητή.

Η δεύτερη μεγάλη επιρροή θα είναι ο ήδη καταξιωμένος στους κύκλους του Παρισιού ποιητής Paul Verlaine.

Ο Rimbaud θα του στείλει μερικούς στίχους του μαζί με ένα γράμμα.

Ο Verlaine θα τον καλέσει στο Παρίσι. Ο Verlaine, που είναι 27 χρονών τότε, παντρεμένος με παιδί, θα ερωτευθεί τον Rimbaud.

Οι δύο ποιητές θα συχνάζουν στα καφέ του Παρισιού, πίνοντας χασίς και αψέντι. Η γυναίκα του Verlaine αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά και αποφασίζει να διεκδικήσει τον άντρα της.

Ο Verlaine υποχωρεί μπροστά στη γυναίκα του, χωρίζει από τον Rimbaud και εκείνος γυρίζει πίσω στην Σαρλεβίλ.

Οι δυο εραστές, όμως, συνεχίζουν να αλληλογραφούν και τελικά θα συναντηθούν και πάλι στις Βρυξέλλες.

Εκεί ζουν και πάλι έντονα και μέσα στις παρεκκλίσεις. Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι το στήθος του Verlaine ήταν γεμάτο χαρακιές και σημάδια από τις μαχαιριές του Rimbaud…

Λίγο μετά θα βρεθούν στο Λονδίνο. Είναι χωρίς λεφτά και με τον Verlaine να πρέπει να αντιμετωπίσει στα δικαστήρια τη γυναίκα του, με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας και της αποπλάνησης ανηλίκου.

Ο Verlaine τελικά θα υποχωρήσει άλλη μια φορά, θα γυρίσει στη γυναίκα του και ο Rimbaud θα μείνει μόνος στο Λονδίνο.

Όμως δεν αντέχει πολύ μακριά από τον Rimbaud και θα συναντηθούν και πάλι στις Βρυξέλλες.

Εκεί ο Verlaine, σε κατάσταση μέθης, θα πυροβολήσει τον Rimbaud τραυματίζοντάς τον ελαφρά.

Θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί σε δύο χρόνια φυλάκιση.

Ο Rimbaud θα γυρίσει και πάλι στην Σαρλεβίλ και θα ολοκληρώσει το μοναδικό βιβλίο που εκδόθηκε με τη θέλησή του και φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο:

“…Μια εποχή στην Κόλαση…”

Με μερικά αντίτυπα του βιβλίου και πολλές φιλοδοξίες, θα ταξιδέψει στο Παρίσι.

Εκεί δέχεται μεγάλο ψυχολογικό πλήγμα και πολλά αρνητικά σχόλια.

Οι λογοτεχνικοί κύκλοι του Παρισιού του δίνουν να καταλάβει ότι είναι ανεπιθύμητος.

Ο Rimbaud θα γυρίσει στην Σαρλεβίλ και θα κάψει σε μια φωτιά αντίτυπα του βιβλίου του, μαζί με πλήθος επιστολών και σημειώσεων.

Δε θα γράψει ποτέ πάλι ποίηση.

Η λογοτεχνική καριέρα του τελειώνει, ενώ ο ίδιος δεν είναι ούτε 20 χρονών.

Ο νεαρός ποιητής, έχοντας αποκηρύξει τη λογοτεχνία, ρίχνεται με τα μούτρα στην περιπέτεια.

Οι αναζητήσεις του και η λαχτάρα του να ζήσει νέες εμπειρίες θα τον οδηγήσουν σε πολλά ταξίδια και τελικά στην Αφρική.

Θα πεθάνει μερικά χρόνια μετά, χτυπημένος από όγκο, σε ηλικία 37 ετών.

Θα ταφεί ξεχασμένος λογοτεχνικά, στη Σαρλεβίλ, παρουσία δυο ατόμων, της μητέρας του και της αδελφής του.

Μετά το θάνατό του θα ανακαλυφτεί από τις επόμενες γενιές ποιητών, που στο πρόσωπό του θα αναγνωρίσουν έναν πρωτοπόρο και καθοδηγητή.

Σταδιακά τόσο το έργο του, όσο και η ζωή του θα αποκτήσουν μυθικές διαστάσεις.

Ως και σήμερα θα επηρεάσει συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες:

Pablo Picasso, Andre Breton, Jean Cocteau, Bob Dylan και Jim Morrison είναι μόνο μερικοί από αυτούς.

Στη χώρα μας θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Γιάννη Αγγελάκα και πολλούς ακόμα.

Ο Rimbaud θα χαρακτηριστεί από τον Albert Camus ως ο “…ποιητής της εξέγερσης, και μάλιστα ο σημαντικότερος απ’ όλους…”

Ο Paul Valéry θα γράψει για τον Rimbaud:

“…Όλη η γνωστή λογοτεχνία είναι γραμμένη στη γλώσσα της κοινής λογικής – εκτός από εκείνη που έχει γράψει ο Rimbaud…”

“…Ο εφευρέτης των ρυθμών της σύγχρονης πεζογραφίας και η βάση στην οποία στηρίχτηκαν όλες οι θεωρίες του είδους…” – Edith Sitwell

Σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους μεγάλους λογοτέχνες, ο Rimbaud δεν έχει γνωστά αποφθέγματα, αλλά αινιγματικές φράσεις.

Αινιγματικές φράσεις που επιδέχονται ποικιλία ερμηνειών:

“…Η πραγματική ζωή είναι απούσα…”

“…Εγώ είμαι κάποιος άλλος…”

“Τον έρωτα πρέπει να τον επινοήσουμε από την αρχή…”

Θα κλείσω το κείμενό μου με ένα όραμα που είχε o Arthur Rimbaud.

Ο ποιητής που επηρέασε το μέλλον, ονειρευόταν μια νέα παγκόσμια γλώσσα:

“…Καθώς κάθε λέξη είναι ιδέα η εποχή μιας παγκόσμιας γλώσσας θα έρθει!…

Αυτή η γλώσσα θα είναι απ’ την ψυχή για την ψυχή, θα συνοψίζει τα πάντα, αρώματα, ήχους, χρώματα, απ’ τη σκέψη να κρέμεται η σκέψη και να τραβά μπροστά…” – Arthur Rimbaud

———————————————————————-

Bob Dylan-“You’re Gonna Make Me Lonesome When You”
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=vVXwVc4BGjo[/embedyt]

Jim Morrison – Poems In Mind
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=1_vyuoB4oUI[/embedyt]

Total Eclipse (film)
http://www.imdb.com/title/tt0114702/

ΑΡΘΟΥΡΕ ΡΕΜΠΩ – ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=f1o0Yu7Et5c[/embedyt]

Portrait of Arthur Rimbaud – Pablo Picasso
http://www.surrealism.gallery/PPMA-1960AA.htm

———————————————————————-

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας (5η Νοεμβρίου 1605)

“…We are told to remember the idea, not the man, because a man can fail. He can be caught, he can be killed and forgotten, but 400 years later, an idea can still change the world…”

Ο Guy Fawkes υπήρξε πρωτεργάτης της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας, που επιχειρήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1605.

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας είχε ως στόχο τη δολοφονία του Βασιλιά Ιάκωβου Α’ της Αγγλίας, της οικογένειάς του, των μελών της αριστοκρατίας και την ανατίναξη του Παλατιού του Γουέστμινστερ, που στέγαζε το Βρετανικό Κοινοβούλιο!

Η Συνωμοσία είχε, κυρίως, χαρακτήρα θρησκευτικής αντιπαράθεσης του Προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους Καθολικούς επαναστάτες.

Οι συνωμότες αποθήκευσαν βαρέλια πυρίτιδας σε ένα κελάρι κάτω από το κτίριο της Βουλής των Λόρδων, τα οποία σκόπευαν να ανατινάξουν.

Όμως στο κτίριο της Βουλής, που θα ανατίναζαν, θα βρίσκονταν κι Καθολικοί!

Για να αποφύγουν θύματα δικά τους, έστειλαν μια προειδοποιητική επιστολή στο Λόρδο Μοντάγκλ, προκειμένου να απουσιάζει.

Η επιστολή αυτή οδήγησε στη σύλληψη του Guy Fawkes το πρωινό της 5ης Νοεμβρίου.

Μετά από σκληρά βασανιστήρια αποκάλυψε τα ονόματα των υπόλοιπων συνωμοτών, που είτε ήταν ήδη γνωστοί είτε νεκροί, και υπέγραψε με τρεμουλιαστή μορφή μια γραπτή ομολογία.
Όλοι οι συνωμότες εκτελέστηκαν με αγχόνη και διαμελισμό.

Ο Guy Fawkes μετά το θάνατό του θα γίνει σύμβολο και η δράση του θα πάρει μυθικές διαστάσεις.

Ο John Lennon, στο άλμπουμ του “Plastic Ono Band” του 1970, χρησιμοποιεί ως τελευταίο στίχο το “Remember, remember, the 5th of November” στο τραγούδι με τίτλο “Remember” και αμέσως μετά τους στίχους αυτούς ακούγεται μια έκρηξη.

Στον δίσκο “Strangeways Here We Come”, που κυκλοφόρησε το 1987 από το συγκρότημα των Smiths, υπάρχει χαραγμένη στο τέλος του βινυλίου η φράση “GUY FAWKES WAS A GENIUS”.

Η παγκόσμια αναγνώριση και φήμη όμως για τον Guy Fawkes θα έρθει εξαιτίας ενός κόμικ των Alan Moore και David Lloyd, το περίφημο πια “V for Vendetta”.

Κεντρικός ήρωας του κόμικ είναι ο V, που φοράει μια μάσκα του Guy Fawkes και σχεδιάζει να ανατινάξει το κτίριο του Αγγλικού Κοινοβουλίου στις 5 Νοεμβρίου, ώστε να ανατρέψει το ολοκληρωτικό καθεστώς που κυβερνάει την χώρα.

Το 2006 το κόμικ θα αποτελέσει με τη σειρά του την βασική πηγή έμπνευσης για τις σημερινές αδερφές Lana & Lilly Wachowski, που θα κάνουν την παραγωγή και θα γράψουν το σενάριο για την ταινία “V for Vendetta”.

Τα αδέρφια Wachowski εκείνη την περίοδο ήταν ακόμα άντρες και γνωστοί (είχαν ήδη γυρίσει το Matrix το 1999) ως The Wachowski Brothers.

Το 2010, όμως, ο Larry προέβη σε αλλαγή φύλου και έγινε Lana για να τον ακουλουθήσει το 2016 και ο Andy που έγινε Lilly, για να αποκαλούνται πια ως “The Wachowskis”.

Οι Wachowskis, λοιπόν, θα μεταφέρουν μια χαλαρή διασκευή του κόμικ στη μεγάλη οθόνη με τεράστια επιτυχία.

Στην ταινία ο ήρωας, που φοράει μια μάσκα του Guy Fawkes, θα καταφέρει τελικά να ανατινάξει το Κοινοβούλιο και να κερδίσει την επανάσταση απέναντι στον ολοκληρωτισμό!

Η επιτυχία της ταινίας είναι τέτοια, που η μάσκα με το πρόσωπο του Guy Fawkes γίνεται παγκόσμιο σύμβολο της επανάστασης ενάντια στην τυραννία οποιασδήποτε μορφής.

Σαν σύμβολο θα χρησιμοποιηθεί ακόμα και στην Ελλάδα και στις διαδηλώσεις για τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου θα κάνει πάντα την εμφάνισή του το εξής σύνθημα :
“Remember, remember, the 6th of December”.

Το 2008 η ίδια μάσκα θα χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά από τους Anonymous στην πρώτη επίθεση που θα πραγματοποιήσουν απέναντι στην εκκλησία της Σαϊεντολογίας.
Η ομάδα χάκερς Anonymous έχει τις “ρίζες” της στο φόρουμ 4chan, που δημιουργήθηκε το 2003.

Στο φόρουμ αυτό οι χρήστες μπορούν να δημοσιεύουν σχόλια και φωτογραφίες ανώνυμα.

Έχουν συνδέσει το όνομά τους με την έννοια των ακτιβιστών χάκερς (hacktivism) που δρουν συλλογικά, υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης και υπέρ της ελεύθερης ανταλλαγής πληροφοριών.

Πρόσφατα το CNN χαρακτήρισε τους Anonymous ως έναν από τους τρεις κύριους διαδόχους του WikiLeaks.

Σύμβολό τους είναι η μάσκα του Guy Fawkes, που χρησιμοποιούν σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις τους και μότο τους η φράση:

“We are Anonymous. We are legion. We do not forgive. We do not forget. Expect us” (“Είμαστε οι Anonymous. Είμαστε λεγεώνα. Δεν συγχωρούμε. Δεν ξεχνάμε. Να μας περιμένετε”).

Ο Guy Fawkes και η μάσκα του, λοιπόν, σήμερα έχουν περάσει στη σφαίρα του μύθου και αποτελούν πηγή έμπνευσης για εκατοντάδες επαναστατικές εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο.

Ίσως γι’ αυτό από την επανάσταση της Πυρίτιδας πριν 400 περίπου χρόνια ως και σήμερα, ο αστικός μύθος αναφέρει ότι ο Guy Fawkes υπήρξε ο μόνος ο άνθρωπος που προσπάθησε να μπει στη βουλή με αληθινές προθέσεις…

Remember, remember, the fifth of November;
The Gunpowder treason and plot!
For I see no reason why the gunpowder treason
Should ever be forgot.
———————————————————————-

The Smiths- Strangeways, Here we Come (1987) Full Album
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=5kLK8eCgmy4[/embedyt]

John Lennon – Remember
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=NgnRDBp3JPA[/embedyt]

“V for Vendetta”
http://www.imdb.com/title/tt0434409/

The Wachowskis
http://www.imdb.com/name/nm0905152/?ref_=fn_al_nm_1
http://www.imdb.com/name/nm0905154/?ref_=fn_al_nm_2

Anonymous
http://anonofficial.com/

———————————————————————

Ένα τραγούδι χωρίς ρεφρέν

Το ‘Bohemian Rhapsody’ κυκλοφόρησε στις 31 Οκτώβρη του 1975.

Λένε πως ο Mέρκιουρι, ώσπου να το τελειώσει, σημείωνε μανιωδώς νότες πάνω σε χαρτάκια, μετά τις κύκλωνε και τις πετούσε στο πάτωμα.

Η ηχογράφηση διήρκεσε πάνω από 70 ώρες. Ο αρχικός τίτλος ήταν “The Cowboy Song”, ενώ ο τελικός τίτλος του τραγουδιού έχει διττή έννοια.

Από τη μία παραπέμπει σε μία σειρά μουσικών έργων του Franz List που φέρουν τον τίτλο «Hungarian Rhapsody», μόνο που αντί για «Ουγγρική Ραψωδία» επιλέχθηκε η «Βοημική Ραψωδία», δηλαδή από τη Βοημία, περιοχή γειτονική της Ουγγαρίας που ανήκει στην Τσεχία.
Από την άλλη, ο τίτλος αποδίδεται σωστότερα ως «Μποέμικη Ραψωδία» δίνοντας έτσι το καλλιτεχνικό στίγμα του τραγουδιού.

H πρώτη άποψη των παραγωγών, όταν το άκουσαν, ήταν κάθετη:
– Δεν θα παιχτεί ποτέ από κανένα ραδιόφωνο.
Προφανώς έπεσαν έξω.

Είναι ένα από τα πιο πολύπλοκα κομμάτια που έχουν γραφτεί και χωρίζεται σε έξι μέρη:

Εισαγωγή (0:00-0:48), Μπαλάντα (0:48-2:36), Κιθαριστικό σόλο (2:36-3:03), Όπερα (3:03-4:07), Hard rock (4:07-4:55) και Επίλογος (4:55-5:55).

Ο “αστικός μύθος” γύρω από το τραγούδι αναφέρει ότι ο τραγουδιστής των Queen έγραψε το συγκεκριμένο κομμάτι επειδή είχε απατήσει την κοπέλα του με έναν άντρα που δούλευε στη δισκογραφική τους εταιρεία και δίσταζε να της αποκαλύψει την αλήθεια.

Ο στιχουργός Tim Rice, ο οποίος συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Freddie Mercury, σε μια συνέντευξη στην Daily Mail αποκάλυψε κάποια πράγματα για τους στίχους του τραγουδιού:

«Στον στίχο “Mama, I just killed a man”, έχει σκοτώσει τον παλιό Freddie, την προηγούμενη εικόνα του.

Όταν λέει “Put a gun against his head, pulled my trigger, now he’s dead”, σκοτώνει το straight άτομο που ήταν μέχρι τώρα. Έχει καταστρέψει τον άντρα που προσπαθούσε να είναι και τώρα είναι αυτός που βλέπουμε και ο οποίος προσπαθεί να ζήσει με τον νέο Freddie.

“I see a little silhouetto of a man” -είναι ακόμα ο ίδιος, στοιχειωμένος από αυτό που έκανε και από αυτό που είναι τώρα».

Η Lesley-Ann Jones, βιογράφος του Mέρκιουρι, έχει κάνει μια παρόμοια δήλωση:

«Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ποτέ, αλλά το “Bohemian Rhapsody” ήταν το τραγούδι με το οποίο ο Freddie αποκαλύφθηκε ως ομοφυλόφιλος και γράφτηκε σε μια εποχή όπου δεν μπορούσε να είναι ειλικρινής και ανοιχτός σχετικά με τη σεξουαλικότητά του».

Μια άλλη εκδοχή του “αστικού μύθου” λέει ότι η ιστορία που αφηγείται το τραγούδι είναι εντυπωσιακά παρόμοια μ’ εκείνη του Αλμπέρ Καμύ στο βιβλίο «Ο Ξένος» (L’ Etranger, 1942).

Και τα δύο μιλάνε για έναν νεαρό που σκοτώνει ενστικτωδώς έναν άνθρωπο και δεν μπορεί να εξηγήσει για ποιο λόγο το έκανε. Στο βιβλίο του Καμύ, ο άντρας καταδικάζεται σε θάνατο και όταν το συνειδητοποιεί αρχίζει να συλλογίζεται αν πιστεύει στη θρησκεία ή όχι. Προς το τέλος του βιβλίου, ο άντρας καταλαβαίνει ότι έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει και ότι τελικά δεν έχει σημασία αν πιστεύει στη θρησκεία ή όχι. Παρομοίως το τραγούδι τελειώνει με τους στίχους «nothing really matters to me» και «Any way the wind blows».

Το “Bohemian Rhapsody” έφτασε δύο φορές στην κορυφή των single charts. Δεκάξι ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, τον Νοέμβριο του 1991, το κομμάτι ξαναέπιασε κορυφή στα single charts, λόγω του θανάτου του Freddie Mercury από AIDS.

Ψηφίστηκε κομμάτι της χιλιετίας το 2000, ενώ είναι πρώτο στη λίστα του βιβλίου Guinness, στα καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Και στο ρεφρέν θα μπω ξανά”
——————————————–

Queen – Bohemian Rhapsody (Official Video)

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=fJ9rUzIMcZQ[/embedyt]

Silver Linings Playbook: Ρομαντική κομεντί για απροσάρμοστους

Είναι το τραγούδι σου, το έχεις χορέψει στον γάμο σου αγκαλιά με την γυναίκα της ζωής σου.

Ένα μεσημέρι γυρνάς στο σπίτι πιο νωρίς, από την σκάλα ακούς το τραγούδι σου να παίζει, ανεβαίνεις και βλέπεις στο πάτωμα τα εσώρουχα της γυναίκας σου.

Την φωνάζεις αλλά δεν σε ακούει, είναι δυνατά το τραγούδι σας μάλλον…

Μπαίνεις στο μπάνιο, επιτέλους την βρίσκεις να κάνει μπάνιο.

Μια στιγμή! Δεν είναι μόνη!

Εξακολουθείς να ακούς το τραγούδι σας, τραβάς τις κουρτίνες και βλέπεις να κάνει μπάνιο μαζί της ένας συνάδελφός σου.

Εκείνος, πολύ φυσικά, σου λέει ότι είναι το καλύτερο για σένα να φύγεις!

Το τραγούδι που δεν θα αντέχει ο ήρωας μας να ακούει πια είναι το:
“My Cherie Amour” του Stevie Wonder.

Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από τα κλασικά της Motown που έγραψε και τραγούδησε το 1969 ο Stevie Wonder.

Το τραγούδι το είχε γράψει αρχικά ο Stevie Wonder, για την τότε κοπέλα του και ο αρχικός του τίτλος ήταν “Oh My Marsha”. Όταν χώρισαν άλλαξε τους στίχους αλλά και τον τίτλο στο πιο γενικό “My Cherie Amour”.

Το τραγούδι έγινε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του φτάνοντας ως και την 4η θέση των singles charts του Billboard.

Η ταινία μας, silver linings playbook, ξεκινά οκτώ μήνες μετά, από το παραπάνω περιστατικό.

Η πρώτη σκηνή της ταινίας είναι μέσα σε μια ψυχιατρική κλινική, από την οποία μόλις βγαίνει ο ήρωά μας.

Ήταν μέσα γιατί χτύπησε πολύ άσχημα τον εραστή της γυναίκας του.

Τώρα όμως είναι αποφασισμένος να την κερδίσει πίσω.

Εκείνη πρέπει να καταλάβει, πρέπει να νιώσει πάλι για εκείνον όπως παλιά και αυτός θα κάνει τα πάντα για να το πετύχει αυτό.

‘Όλη η ενέργεια και η προσοχή του θα στραφούν στον μοναδικό αυτό στόχο που έχει βάλει.

Σε αυτή την φάση της ζωής του λοιπόν θα γνωρίσει μια κοπέλα.

Ο έρωτας πάντα χτυπάει την χρονική στιγμή που δεν το περιμένεις και με τρόπο που δεν περίμενες ποτέ ότι θα συμβεί.

Μια ερωτική ιστορία λοιπόν μέσα στην ερωτική ιστορία, ένας έρωτας μέσα στον έρωτα…αλλά μήπως έτσι δεν γίνεται πάντα;

Σε μια σκηνή της ταινίας ο ήρωας μας διαβάζει το “Αποχαιρετισμός στα όπλα” του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, αλλά έχει έναν μικρό εκνευρισμό… με το τέλος που δίνει ο συγγραφέας….στο βιβλίο του.

Η έκφραση “Silver Linings” είναι μέρος από γνωμικό που χρησιμοποιούν στην Αμερική: “every cloud has a silver lining”, που σημαίνει ότι υπάρχει πάντα μια θετική πλευρά και τίποτε δεν είναι ολοκληρωτικά αρνητικό!

Η ταινία απέσπασε οχτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία.

Επίσης κατάφερε να λάβει υποψηφιότητες και στις τέσσερις κατηγορίες υποκριτικής, κάτι που συμβαίνει σπάνια στο θεσμό των βραβείων. ( Τζένιφερ Λόρενς και Μπράντλεϊ Κούπερ στους κυρίους ρόλους και Τζάκι Γουίβερ και Ρόμπερτ Ντε Νίρο στους δεύτερους). Η Τζένιφερ Λόρενς κατάφερε τελικά και βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου.

Το silver linings playbook δεν είναι παρά μια ρομαντική κομεντί για απροσάρμοστους.

Ο έρωτας δεν λένε ότι συνορεύει με την τρέλα; Στην περίπτωση της ταινίας σίγουρα!

Ερωτευτείτε ψυχωτικούς, ξέρουν τι θα πει δέσμευση! Δέσμευση άγνωστη λέξη στην εποχή μας, ίσως γιατί γίναμε όλοι “φυσιολογικοί”και σκεφτόμαστε λογικά.

Η ταινία είναι “λυτρωτικά” όμορφη! Αν τελειώσει και θες να χορέψεις, συνέβη και σε μένα να ξέρεις.

———————————————————————-

Stevie Wonder – My Cherry Amour

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=Fjufjv4rH0s[/embedyt]

———————————————————————-

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=DxMwWs-W-3I[/embedyt]

Γεύμα στην κορυφή ενός ουρανοξύστη

Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη, είναι Σεπτέμβριος του 1920, η πόλη όπως και ολόκληρη η χώρα προσπαθεί να συνέλθει από το πρώτο οικονομικό κραχ του 1907.

Εκείνη την εποχή, η Νέα Υόρκη, ήταν για χιλιάδες ανθρώπους, ο προορισμός που θα ενσάρκωνε το Αμερικανικό όνειρο. Ιταλοί, Ιρλανδοί, Εβραίοι, αλλά και Έλληνες μετανάστες συνέρρεαν κατά χιλιάδες αναζητώντας μια καλύτερη ζωή και μια δεύτερη πατρίδα.

Είναι επίσης η εποχή της μεγάλης ανοικοδόμησης, ο μεγιστάνας Rockefeller θέλει περίπου έναν μήνα ακόμα να τελειώσει έναν από τους πιο εμβληματικούς ουρανοξύστες του κόσμου!

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1920, πιθανότατα από τον ίδιο τον Rockefeller, θα αποφασιστεί να σταλούν, στον σχεδόν ολοκληρωμένο ουρανοξύστη, φωτογράφοι, να αποθανατίσουν το τέλος των εργασιών του!

Στην κορυφή του κτηρίου, στα 260 μέτρα από το έδαφος, θα βρεθούν τουλάχιστον 3 επαγγελματίες φωτογράφοι και θα τραβήξουν μια σειρά από φωτογραφίες.

Μία από αυτές, θα γίνει από τις πιο αναγνωρισμένες φωτογραφίες του κόσμου και η πιο εμβληματική φωτογραφία της πόλης της Νέας Υόρκης!

Πριν προχωρήσουμε άλλο την ιστορία ας ρίξουμε μια ματιά στη φωτογραφία!

Η φωτογραφία απεικονίζει 11 εργάτες, πιθανότατα μετανάστες, να παίρνουν το γεύμα τους πάνω σε μια μεταλλική μπάρα, σε υψόμετρο 260 μέτρων, ενώ πίσω τους αχνοφαίνεται το πιο διάσημο πάρκο της Νέας Υόρκης, το Central Park.

Το πιο συναρπαστικό στοιχείο της φωτογραφίας αναμφισβήτητα είναι η απουσία φόβου που είναι
έκδηλη και στους 11. Σε ένα υψόμετρο που οι περισσότεροι θα είχαμε παγώσει από τον φόβο, εκείνοι μοιάζουν υπερβολικά άνετοι, γευματίζουν, καπνίζουν και πίνουν! Κανείς δεν φαίνεται να έχει την παραμικρή ανησυχία!

Η φωτογραφία θα δημοσιευτεί για πρώτη φορά στις 2 Οκτωβρίου του 1920, στην εφημερίδα Herald-Tribune. Από τότε έχει ανατυπωθεί σε εκατομμύρια αντίτυπα, έχει γίνει μπλούζα, αφίσα, καρτ ποστάλ, αλλά έχει τυπωθεί και πάνω σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια μπορεί κανείς να φανταστεί!

Ο άνθρωπος που τράβηξε την φωτογραφία δεν έχει ταυτοποιηθεί! Εκείνη την ημέρα βρέθηκαν τουλάχιστον 3 φωτογράφοι στην κορυφή του ουρανοξύστη και δημιουργήθηκε υλικό από αρκετές φωτογραφίες που υπάρχει μέχρι και σήμερα στο αρχείο της εταιρίας. Τις περισσότερες πιθανότητες να αποτύπωσε το συγκεκριμένο πλάνο συγκεντρώνει ο Charles Ebbet.

Όμως ούτε και οι 11 εργάτες έχουν ταυτοποιηθεί! Είμαστε σίγουροι μόνο για την ταυτότητα των 2, ενώ μυστήριο καλύπτει την ταυτότητα των υπολοίπων.

Η Herald-Tribune και ενώ η φωτογραφία ήταν ήδη διάσημη, κάλεσε τους αναγνώστες της να αναγνωρίσουν τους υπόλοιπους 9.

Αυτό που ακολούθησε μάλλον μπέρδεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα! Η συμμετοχή του κόσμου ήταν απίστευτη και βρέθηκαν κυριολεκτικά χιλιάδες άτομα να ισχυρίζονται ότι έχουν κάποιο συγγενή ανάμεσα στους 11 της φωτογραφίας.

Σε ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για την συγκεκριμένη φωτογραφία, ένας έμπορος στη Νέα Υόρκη που πουλάει καρτ ποστάλ και αφίσες, ισχυρίστηκε ότι πουλάει τουλάχιστον 20 φωτογραφίες με τους εργάτες που παίρνουν το γεύμα τους, την ημέρα. Το εντυπωσιακό της ιστορίας όμως είναι ότι ως και σήμερα, ένας στους δέκα που αγοράζει την φωτογραφία, ισχυρίζεται ότι έχει κάποιον συγγενή που σχετίζεται με έναν από τους 11 της φωτογραφίας!

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ που έχει τον τίτλο “Men at lunch” κατάφερε μάλλον να ταυτοποιήσει άλλους 2 εργάτες, ανεβάζοντας έτσι τον αριθμό των εργατών που έχουν αναγνωρισθεί σε 4.

Μια άλλη προσπάθεια που έγινε να αναγνωρισθούν μέσα από τα αρχεία της εταιρίας έπεσε στο κενό, αφού για την ανοικοδόμηση του ουρανοξύστη εργάστηκαν 40.000 άτομα, αλλά δεν υπάρχει γι’ αυτούς κανένα επίσημο αρχείο.

Το 1932 ακόμα τα εργατικά δικαιώματα δεν είχαν καθιερωθεί και οι περισσότεροι δούλευαν πολλές ώρες, χωρίς ασφάλεια, ρισκάροντας κυριολεκτικά καθημερινά την ζωή τους. Περίπου 2 στους 100 εργάτες που δούλευαν σε οικοδομικές εργασίες, πέθαιναν από εργατικό ατύχημα και άλλοι 2 στους 100 έμεναν παράλυτοι!

Το μότο που έγινε εκείνη την εποχή σύνθημα για χιλιάδες εργάτες που δούλευαν σε παρόμοιες συνθήκες ήταν το περίφημο:

“…we do not die, we are killed…”

Ίσως αυτή η καθημερινή επαφή με τον θάνατο, να έχει κάνει και τους εργάτες της φωτογραφίας να φαίνονται τόσο ατάραχοι και εξοικειωμένοι με το υψόμετρο. Μάλλον δεν ήταν το πιο επικίνδυνο εμπόδιο που είχαν να αντιμετωπίσουν καθημερινά!

Γυρίζω πίσω στη φωτογραφία, το βλέμμα μου πέφτει στον πρώτο αριστερά που προσπαθεί να ανάψει ένα τσιγάρο, ο μεσαίος καπνίζει και χαμογελά, ο μόνος που φαίνεται να κοιτάζει τον φακό είναι ο τελευταίος από δεξιά που κρατά και ένα μπουκάλι.

Και είναι μάλλον, αυτές οι εντελώς συνηθισμένες ασχολίες, στην πιο ασυνήθιστη τοποθεσία, που έκαναν αυτή τη φωτογραφία μια από τις εμβληματικότερες της ιστορίας.

Τελικά είναι βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να εναρμονίζεις την καθημερινότητα σου με την ρουτίνα και το συνηθισμένο, ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι πολύ μακριά από το να χαρακτηριστούν ως ιδανικές…

Μια διαδρομή από τον αιώνιο έρωτα στον στιγμιαίο… με ένα click!

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=xbk_50uWpEM[/embedyt]

“…Τι ήταν αυτό που έκανε τον έρωτα πενήντα μόλις χρόνια από το σήμερα, να μοιάζει αιώνιος;

Ο άνθρωπος καμιά στιγμή της ιστορικής εξέλιξής του δεν ερωτευόταν με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα ο χρόνος τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σχετικά με τον ρυθμό με τον οποίο κυλούσε παλιότερα.

Εξαιτίας των τεχνολογικών καινοτομιών που γεννήθηκαν στα τέλη του 20ου αιώνα, και κυρίως χάρη στο ίντερνετ, αποκτήσαμε πρόσβαση σε πληροφορίες και εφαρμογές γρήγορα, πληρώνοντας ταυτόχρονα το κόστος της επιτάχυνσης όλων των διαδικασιών.

Μια επιτάχυνση που σκεπάζει με λήθη τα πάντα.

Χάθηκε η βραδύτητα! Χάθηκε ο ρυθμός της απόλαυσης και της μνήμης!

Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε!

Συλλέγουμε εμπειρίες, μνήμες, τους ανθρώπους τους ταξινομούμε σε κάποιο ψηφιακό άλμπουμ,
κάνουμε κάποιο σχόλιο στο Facebook και μετά τα προσπερνά η ζωή μας, που τρέχει με αυτόν τον ιλιγγιώδη ρυθμό…

Δεν νομίζω πως σήμερα είμαστε λιγότερο ρομαντικοί απ’ ότι πριν πενήντα χρόνια! Όχι!
Απλά ζούμε αυτά που κάποιος παλιότερα απορροφούσε σε μια δεκαετία, μέσα σε έναν μήνα!

Έχει χαθεί η πεποίθηση του αιώνιου έρωτα, επειδή η αιωνιότητα εμπεριέχει άπειρα δεδομένα… Τόσα δεδομένα, που η ζωή ενός ανθρώπου μοιάζει ασήμαντη… Πιο σωστά… Μετά βίας γίνεται διακριτή!…”

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Γιώργου Περισανίδη  “Η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα”:

Ηθοποιός: Γεωργία Ανδρίτσου
Κάμερα/Μοντάζ: Βασίλης Αντωνόπουλος

Όταν έκλαψε ο Νίτσε ή αλλιώς η στιγμή που απομακρύνθηκε από την ανθρωπότητα

Το τελευταίο κεφάλαιο της “Αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι” καλύπτεται ολόκληρο από τις τελευταίες στιγμές του Τόμας, της Τερέζας και του Καρένιν. Σε αυτό το τελευταίο μέρος, σε ένα ξέσπασμα ζωοφιλίας, ο Μίλαν Κούντερα ανυψώνει την αγάπη του ανθρώπου για τον σκύλο πάνω από την αγάπη που νιώθουμε για τον σύντροφο μας.

Αντιγράφω από την “Αβάσταχτη ελαφρότητας του είναι”:

“…Είναι μια άδολη αγάπη: η Τερέζα δεν θέλει τίποτα απ’ τον Καρένιν. Δεν αξιώνει ούτε καν την αγάπη. Δεν ρωτήθηκε ποτέ για πράγματα που βασανίζουν τα ανθρώπινα ζευγάρια: μ’ αγαπάει; αγάπησε κανέναν άλλον περισσότερο από μένα; μ αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάω;

Όλες αυτές οι ερωτήσεις που θέτουν υπό αίρεση τον έρωτα, τον καταμετρούν, τον σφυγμομετρούν, τον εξετάζουν, μήπως δεν κινδυνεύουν να τον καταστρέψουν πριν γεννηθεί;

Αν είμαστε ανίκανοι ν’ αγαπήσουμε, τούτο μπορεί να συμβαίνει επειδή επιθυμούμε ν’ αγαπηθούμε, δηλαδή επειδή θέλουμε κάτι απ’ τον άλλο (τον έρωτα), αντί να τον πλησιάσουμε χωρίς αξιώσεις και να μην επιθυμούμε παρά την απλή του παρουσία και μόνο…”

“…η Τερέζα έχει δεχτεί τον Καρένιν έτσι όπως είναι, δεν προσπάθησε να
τον αλλάξει κατ’ εικόνα της, έχει εξαρχής αποδεχτεί το σκυλίσιο του σύμπαν, δεν θέλει να το επιτάξει, δεν ζηλεύει τα ορμέμφυτα μυστικά του..”

“…Και επίσης: η αγάπη της για το σκυλί είναι μια αγάπη εκούσια: κανένας δεν την υποχρέωσε σ’ αυτό…”

“… Κυρίως, όμως: κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να κάνει σ’ ένα άλλο την δωρεά του ειδυλλίου. Μόνο το ζώο μπορεί επειδή δεν το έδιωξαν απ’ τον παράδεισο. Η αγάπη ανάμεσα στον άνθρωπο και στο σκύλο είναι ειδυλλιακή. Είναι μια αγάπη χωρίς συγκρούσεις, χωρίς σπαρακτικές σκηνές, χωρίς εξέλιξη…”

Θα αφήσουμε για λίγο τον Κούντερα και θα μεταφερθούμε αρκετά χρόνια πίσω.

Είναι Ιανουάριος του 1897, στο Τορίνο της Ιταλίας, κάνει κρύο που το συνοδεύει ένας ασυνήθιστα δυνατός αέρας.

Εκείνο το βράδυ ο Νίτσε αψηφώντας το τσουχτερό κρύο, αποφάσισε να μην κατέβει την Βία Κάρλο Αλμπέρτο όπως έκανε συνήθως αλλά να πάρει τον πιο μακρινό δρόμο που οδηγεί στην πλατεία Κάρλο Αλμπέρτο από την Βία Τσέζαρε Μπαττίστι.

Περπατούσε σκυφτός και απορροφημένος στις σκέψεις του.

– Είμαι ο Διόνυσος! Μονολογούσε…
– Η μόνη σωτήρια δύναμη που αντισταθμίζει όλα όσα μας αναγκάζουν να αρνηθούμε τη ζωή είναι η διονυσιακή τέχνη. Είναι δύναμη, αντιχριστιανική και αντιμηδενιστική.

Λίγα μέτρα πιο κάτω μπαίνοντας πια στην πλατεία είχε μάλλον αλλάξει άποψη

– Είμαι “Ο Εσταυρωμένος”! Μπορούσες να τον ακούσεις σχεδόν να φωνάζει…
Λίγο μετά:
– Δεν μπορεί να υπάρχει Θεός διότι αν υπήρχε πιστεύω ότι εγώ θα ήμουν Αυτός.

Ο φιλόσοφος είχε φτάσει πια στο κέντρο της πλατείας και βρισκόταν κάτω από το μεγάλο ιππικό άγαλμα του Κάρλο Αλμπέρτο.

Ασυναίσθητα ο Νίτσε σήκωσε τα μάτια και άρχιζε να περιεργάζεται το άγαλμα. Σε αυτό ο μονάρχης Κάρλο Αλμπέρτο, κοιτάζει προς την είσοδο του ανακτόρου που ανήκε εδώ και πολλές γενιές στην οικογένειά του, ενώ κραδαίνει ένα σπαθί στον αέρα. Ο μονάρχης στέκει επιβλητικός πάνω στο άλογο του, που φαίνεται να χλιμιντρίζει περήφανο.

Από τις σκέψεις που είχε αρχίσει να κάνει ο Νίτσε παρατηρώντας το άγαλμα, τον έβγαλε ένα μάλλον ασυνήθιστο περιστατικό.

Ένας άνθρωπος χτύπαγε βάναυσα ένα άλογο που για άγνωστο λόγο είχε σταματήσει στο κέντρο της πλατείας και αρνιόταν να σύρει την άμαξα στο οποίο το είχαν δέσει.

Ο αμαξάς για να αναγκάσει το ζώο να μετακινηθεί είχε βγάλει το μαστίγιο του και ξεσπούσε με μανία πάνω του.

Ο Νίτσε σαν να ξύπνησε από λήθαργο πρόσεξε την σκηνή, σταμάτησε να περπατά και έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάζει το άλογο που αρνιόταν να προχωρήσει.

Ο φιλόσοφος σταμάτησε να μονολογεί και δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια του.

Με μια γρήγορη κίνηση, έτρεξε προς το άλογο, το αγκάλιασε και με αναφιλητά του ζητούσε συγγνώμη!

Ο αμαξάς σαστισμένος σταμάτησε να χτυπά το ζώο και έμεινε να παρακολουθεί αμέτοχος την περίεργη αυτή σκηνή.

Στη συνέχεια ο Νίτσε σαν να επέστρεψε στις προηγούμενες σκέψεις του άρχισε πάλι να φωνάζει

– Είμαι “Ο Εσταυρωμένος”!
– Το γίγνεσθαι δεν έχει κανένα σκοπό!
– Ο Θεός είναι νεκρός!
– Εγώ είμαι “Ο Εσταυρωμένος”!

Στην πλατεία τελικά έφτασαν ύστερα από καταγγελίες για διατάραξη κοινής ησυχίας δύο αστυνομικοί που αναγκάστηκαν να συλλάβουν τον Νίτσε.

Μια εβδομάδα μετά, ο μεγάλος φιλόσοφος μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική κλινική, όπου οι γιατροί διέγνωσαν «παραλυτική ψυχική διαταραχή».

Ας μείνουμε όμως με την εικόνα του Νίτσε που αγκαλιάζει το άλογο και ξεσπά σε λυγμούς και ας μεταφερθούμε πάλι ακόμα πιο πίσω.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Ρενέ Ντεκάρτ, που στα λατινικά ονομαζόταν Renatus Cartesius και στην Ελλάδα έγινε γνωστός ως Καρτέσιος, θα βάλει τις βάσεις σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα ορθολογιστική φιλοσοφία.

Ο Καρτέσιος βασίστηκε στο ότι
“…Η αμφισβήτηση των πάντων συνεπαγόταν ότι τίποτε δεν ήταν δεδομένο…”

Για να καταλήξει στο περίφημο
“…Cogito, ergo sum…”

“…Αμφιβάλλω άρα σκέφτομαι, σκέφτομαι άρα υπάρχω…”

Ο Καρτέσιος επίσης έδωσε μια μηχανιστική ερμηνεία του ζωικού βασιλείου μιας και αρνείται κατηγορηματικά ότι τα ζώα έχουν ψυχή.

“…Ο άνθρωπος είναι ο ιδιοκτήτης και ο κύριος, ενώ το ζώο, λέει ο Καρτέσιος, δεν είναι παρά ένα αυτόματο, μια «machina animate»

Όταν ένα ζώο βογγάει, αυτό δεν είναι ένα παράπονο, δεν είναι παρά οι τριγμοί μιας μηχανής που λειτουργεί άσχημα. Όταν τρίζει η ρόδα ενός καροτσιού, αυτό δεν σημαίνει ότι το καρότσι πονάει, αλλά ότι δεν είναι λαδωμένο.

Έτσι πρέπει να εξηγεί κανείς τα παράπονα του ζώου και δεν χρειάζεται να διαμαρτύρεται πάνω από ένα σκυλί που το κομματιάζουν ζωντανό μέσα σ’ ένα εργαστήριο….”

Η μηχανιστική ερμηνεία του ζωικού βασιλείου του Καρτέσιου έχει επιλεκτικά επικρατήσει δυστυχώς ως και σήμερα.

Ο δυτικός πολιτισμός αγαπάει και προστατεύει αρκετά είδη ζώων θεωρώντας ότι αυτά έχουν ψυχή (όπως τους σκύλους και τις γάτες) και φέρεται σαν να είναι «machina animate» σε μια σειρά από άλλα ζώα, όπως τα κοτόπουλα (ενδεικτικά θα αναφέρω μόνο ότι 50 δισεκατομμύρια κοτόπουλα σφάζονται κάθε χρόνο ενώ έχουν ζήσει για λίγες εβδομάδες μόνο και κάτω από άθλιες συνθήκες), τα γουρούνια, οι αγελάδες και τα ψάρια.

Για τον αμαξά της ιστορίας που διαδραματίζεται περίπου 300 χρόνια μετά τις θεωρίες του Καρτέσιου, το άλογο δεν είναι παρά μια «machina animate», που για κάποιο λόγο δεν “λειτουργεί” πια σωστά.

Για τον Νίτσε όμως είναι ένα ζώο με ψυχή. Ο φιλόσοφος γνωρίζει όμως πολύ καλά ότι η ανθρωπότητα (έστω με επιλεκτικές εξαιρέσεις) τελικά δυστυχώς δικαίωσε τον Καρτέσιο. (Ο καθηγητής Γιουβάλ Νώε Χαράρι στο εκπληκτικό βιβλίο του “Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου” χαρακτηρίζει τον homo sapiens ως οικολογικό serial killer!)

Ας γυρίσουμε και πάλι στην εικόνα του Νίτσε να αγκαλιάζει το άλογο και να ξεσπά σε λυγμούς.

“…Ο Νίτσε πήγε να ζητήσει από το άλογο συγγνώμη για λογαριασμό του Καρτέσιου. Η τρέλα του (δηλαδή, το διαζύγιό του με την ανθρωπότητα) αρχίζει από τη στιγμή που κλαίει πάνω στο άλογο…”

Από την κλινική ο Νίτσε θα βγει τελικά μερικούς μήνες αργότερα, στις 24 Μαρτίου 1890. Το καλοκαίρι του 1898 υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό που οδήγησε στην επιδείνωση της κατάστασής του. Τον επόμενο χρόνο ακολούθησε ένα ακόμα σοβαρότερο εγκεφαλικό επεισόδιο και στις 25 Αυγούστου 1900 πέθανε από πνευμονία σε ηλικία 55 ετών.

Ας κλείσουμε αυτό το κείμενο όπως ακριβώς το ξεκινήσαμε.

Αντιγράφω και πάλι από την “Αβάσταχτη ελαφρότητας του είναι”:

“…Η αληθινή καλοσύνη του ανθρώπου δεν μπορεί να φανερωθεί με απόλυτη καθαρότητα και απόλυτη ελευθερία παρά μόνον απέναντι σ’ αυτούς που δεν εκφράζουν καμιά δύναμη.

Η πραγματική ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας (η πιο ριζική, που είναι τοποθετημένη τόσο βαθιά ώστε να ξεφεύγει απ’ το βλέμμα μας), είναι οι σχέσεις με αυτούς που είναι στο έλεός μας: τα ζώα.

Κι εδώ είναι που τοποθετείται η μεγαλύτερη αποτυχία του ανθρώπου, μια καταστροφή βασική από την οποία απορρέουν όλες οι υπόλοιπες…”

(Το περιστατικό του Νίτσε με το άλογο είναι βασισμένο σε έναν πολύ γνωστό αστικό μύθο που είχε κυκλοφορήσει γύρω από την τελευταία μέρα που ο φιλόσοφος είχε διαύγεια πνεύματος και αποτελεί προϊόν δικής μου μυθοπλασίας)