Το Πανεπιστήμιο Πατρών έκλεισε τα 56 του χρόνια!

Τα 56 του χρόνια γιόρτασε το Πανεπιστήμιο Πατρών. Μετά από πενήντα έξι χρόνια επιτυχημένης ακαδημαϊκής και ερευνητικής διαδρομής και έχοντας διευρύνει το φάσμα των επιστημονικών κλάδων που καλλιεργεί, το Πανεπιστήμιο Πατρών θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά πανεπιστήμια της χώρας με λαμπρές επιδόσεις στον χώρο της έρευνας και με διεθνή αναγνωρισιμότητα.

Το Πανεπιστήμιο Πατρών ιδρύθηκε με το Ν.Δ. 4425 της 11ης Νοεμβρίου 1964 ως αυτοδιοικούμενο Ν.Π.Δ.Δ. υπό την εποπτεία του Κράτους, στο πλαίσιο του Προγράμματος  Διοικητικής Ανάπτυξης της Χώρας.

Σύσκεψη Πρυτάνεων στην Αίθουσα της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου Πατρών (1978)

Τα εγκαίνια της λειτουργίας του Πανεπιστημίου τελέστηκαν στις 30 Νοεμβρίου 1966.

Το Πανεπιστήμιο στεγάστηκε αρχικά σε οίκημα το οποίο παραχωρήθηκε από τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων (Ο.Σ.Κ.) στο κέντρο της Πάτρας. Για τη δημιουργία της Πανεπιστημιούπολης επελέγη το 1968 έκταση 2.500 περίπου στρεμμάτων στην περιοχή του Ρίου, 8 χμ. από το κέντρο της Πάτρας, η οποία απαλλοτριώθηκε υπέρ του Πανεπιστημίου. Το 1972 ανατέθηκε η εκπόνηση του ρυθμιστικού σχεδίου της Πανεπιστημιούπολης, η οποία συντελέστηκε σε δύο φάσεις και ενεκρίθη από το Πανεπιστήμιο τον Ιούνιο του 1973.

Πηγές: http://www.upatras.gr/https://www.alfavita.gr/

 

Ένα σύγχρονο θέατρο “γεννήθηκε” εν μέσω καραντίνας στην αχαϊκή πρωτεύουσα

Πώς οι παλιές σταφιδαποθήκες μετατράπηκαν σε ένα σύγχρονο θέατρο ;

Το νέο θέάτρο της Πάτρας

Ένα σύγχρονο θέατρο 250 θέσεων με εκπληκτική θέα στη θάλασσα γεννήθηκε εν μέσω καραντίνας στην αχαϊκή πρωτεύουσα.

Το νέο θέατρο της Πάτρας ονομάζεται όροφως και δεν είναι ορθογραφικό λάθος! Το νέο κέντρο τεχνών στην Πάτρα, που παίζει με το φως – εξ’ ού και το όνομά του – είναι έτοιμο να ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό. Ο νέος χώρος που στεγάζεται στον δεύτερο όροφο του ιστορικού νεοκλασικού κτιρίου όπου βρίσκονταν κάποτε οι σταφιδαποθήκες του Βουρλούμη, φιλοδοξεί να γίνει το νέο τοπόσημο πολιτισμού της πόλης.

Το νέο θέάτρο της Πάτρας

Η αρχιτέκτων Σοφία Δέλγα διαμόρφωσε τον χώρο, υιοθετώντας μια μινιμαλιστική προσέγγιση, επιδιώκοντας παράλληλα τη σύνδεση του παρόντος με το παρελθόν, διατηρώντας τη βιομηχανική αισθητική του χώρου. Τα μεγάλα ανοίγματα που διατρυπούν το πέτρινο κέλυφος του κτιρίου, αφήνουν το φως να εισχωρήσει στο εσωτερικό, ενισχύοντας την ιδέα για την ονομασία του χώρου «όροφως». Το φουαγιέ στραμμένο προς τη θέα του θαλάσσιου τοπίου, υποδέχεται τους θεατές, συντροφεύοντάς τους με τις μελωδίες του πιάνου που δεσπόζει στον χώρο. Περνώντας στην πλατεία όπου διαθέτει θέσεις για 250 άτομα τουλάχιστον, τα όρια με τη σκηνή εξαϋλώνονται, δίνοντας την αίσθηση στον θεατή ότι αποτελεί μέρος της παράστασης.

Ένα νέο θέατρο γεννιέται στο κέντρο της Πάτρας | tanea.gr

Το θέατρο όροφως ως ένας πρωτοπόρος χώρος πολλαπλών δράσεων θα φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις, μαθήματα θεάτρου, χορού, μουσικής,, σεμινάρια, παρουσιάσεις βιβλίων κι άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Όλες οι δράσεις θα ενισχυθούν με την παρουσία σημαντικών συνεργατών και διδασκάλων όπως: Ιόλη Ανδρεάδη, Παναγιώτα Δερβίση, Νίκη Καρακώστα, Χρήστο Καρασαββίδη, Λούκια Μιχαλοπούλου, Παρθενόπη Μπουζούρη, Άντζελα Μπρούσκου, Ένκε Φεζολλάρι, κ.ά.

Το όραμα της Ελένης Καραμούζη του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από το θέατρο όροφως, για έναν νέο χώρο που θα συνδράμει στην πολιτιστική εξέλιξη του τόπου, δεν θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα, χωρίς τη βοήθεια της εταιρείας Αστήρ. Οι κύριοι Παπανικολόπουλοι-Καυκαλιά στήριξαν το εγχείρημα, πιστεύοντας πως εν καιρώ δυσκολιών το φως μπορεί να διαλύσει το σκοτάδι.

Πάτρα: Ένα ολοκαίνουργιο θέατρο στην πόλη

Πηγή: https://anagnostis.org

Βίντεο ντοκουμέντο με το τσουνάμι της Πάτρας το 1963!

«H περιοχή του Κορινθιακού Κόλπου είναι έχει ήδη δώσει είκοσι Τσουνάμι, και μάλιστα τα έξι από αυτά συνέβησαν μετά το 1963», λέει ο αναπληρωτής καθηγητής του Μετσοβίου κ. Ευστράτιος Δουκάκης, που προέβλεψε ότι ένα Τσουνάμι αντίστοιχης ισχύος με αυτό που χτύπησε τα Σελιανίτικα και την Άκολη στις 7 Φεβρουαρίου 1963 θα σκεπάσει τα πάντα σε βάθος 300 μέτρων από την ακτή.
Το 1963 το Τσουνάμι είχε προκληθεί από ασεισμική κατολίσθηση κοντά στο Αίγιο και ένα κομμάτι γης περίπου 300 με 400 στρέμματα στην εκβολή του ποταμού Ερινεού ή Φοίνικα κατολίσθησε και δημιουργήθηκε «Τσουνάμι» που μπήκε περί τα 400 μέτρα στην ξηρά. Το αποτέλεσμα ήταν δύο άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους, να τραυματιστούν άλλοι έντεκα και να προκληθούν σημαντικές υλικές ζημιές.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου της εποχής, αλλά και τις αναφορές της Χωροφυλακής, στις 9.25 το βράδυ οι κάτοικοι της παραλιακής ζώνης άκουσαν μια υπόκωφη βοή και όσοι βγήκαν από τα σπίτια τους είδαν τη θάλασσα να υποχωρεί προς το εσωτερικό της και μετά από δευτερόλεπτα μια τεράστια μάζα νερού ύψους 20 και πλέον μέτρων όρμησε με σφοδρότητα προς την ακτή, παρασύροντας τα πάντα…
Βάρκες βρέθηκαν σε απόσταση 30-40 μέτρων από την ακτή, πολλές πάνω στα κεραμίδια σπιτιών, οι ακτές γέμισαν ψάρια, ενώ πολλοί κάτοικοι έντρομοι έτρεχαν για να σωθούν προς τα ψηλότερα σημεία…
Το σφοδρότατο κύμα του νερού έπληξε τις περιοχές των Σελιανιτίκων, Λόγγου, Λαμπιρίου και Ερινεού όπου ο όγκος του νερού έφθασε πάνω από την εθνική οδό (την σημερινή παλαιά Αιγίου-Πατρών) παρασύροντας ότι εύρισκε μπροστά του. Μετά από 5-7 λεπτά τα νερά υποχώρησαν και επανήλθε ηρεμία στην περιοχή.
Η τοπική εφημερίδα «Έρευνα» στο έκτακτο φύλλο της , στις 10 Φεβρουαρίου 1963, δίνει μια καταπληκτική περιγραφή του πρωτόγνωρου φυσικού γεγονότος , στις περιοχές Σελιανιτίκων και Λαμπιρίου.
Στο πρωτοσέλιδο της η «Έρευνα» γράφει:
«᾽Εκ τῶν πληροφοριῶν τάς ὁποίας εἲχομεν κατέρρευσαν αἱ οἰκίαι τῶν Ἰωάν. Κιούση, Βασ. Μητροπούλου, Παν. Παπαγεωργίου, Διον. Δημακόπουλου, Παν. Οἰκονομοπούλου, Κ. Λάππα, διδασκάλου, Ν. Εὐσταθίου, Παν. Παναγόπουλου καί ἄλλων. Τεράστιαι εἶναι αἱ καταστροφαί εἰς οἰκιακά σκεύη, βαρέλια, γεννήματα εἰς ζῶα μικρά και μεγάλα. Υπέστησαν ζημίας πολλαί οἰκίαι, ἀλλά λόγῳ τοῦ σκότους και τοῦ προκεχωρημένου τῆς ὣρας, δεν ἠδυνήθημεν να διαπιστώσωμεν, πλην ὃμως, ὡς φαίνεται, ὑπέστησαν ζημίας καί τά ἐκεῖ ξενοδοχεῖα τῆς λουτροπόλεως τῶν Σελιανιτίκων. Σοβαρῶς ἐτραυματίσθη καί εὑρίσκεται εἰς σοβαράν κατάστασιν ἡ Παν. Παπαγεωργίου. Ὁμοίως ἐτραυματίσθη ὁ πρόεδρος τῆς κοινότητος Βασ. Μητρόπουλος, ὡς καί τα μέλη τῆς οἰκογνείας του. Ἐπίσης αἱ Ἀργ. Παπαγεωργίου, Παν. Κοσέρης , Χαραλαμπόπουλος , Κ. Γκολφινόπουλος κ.ἄ. Οἱ τραυματίαι μεταφέρθησαν καί νοσηλεύονται εἰς Νοσοκομεῖων Αἰγίου. ΕΙΣ ΛΟΓΓΟΝ ΚΑΙ ΛΑΜΠΙΡΙ Παρόμοιας ἐκτάσεως εἰς ἒντασιν καί καταστροφάς ὑπῆρξεν ἡ ἐκδήλωσις τοῦ παλιρροϊκοῦ κύματος εἰς Λόγγον καί Λαμπίρι. Ὑδάτινον τεῖχος, μήκους 50 μέτρων, ἔπληξεν ὅλην τήν ἀκτήν. Σκηναί τρόμου καί φρίκης ἐπηκολούθησαν. Οἱ κάτοικοι ἐγκατέλειψαν τάς οἰκίας των καί ὅλην τήν νύκτα ἐτράπησαν εἰς φυγήν, ἀνελθοντεςβ εἰς τά ὀρεινά χωρία Ζήρειας και Καμάρες. Εἰς τό Λαμπίρι κατεστράφησαν ἃπαντα τά κέντρα τῆς παραλίας, αἱ κατασκηνώσεις τοῦ ΟΤΕ, ὡς καί αἱ παιδικαί τοιοῦται τῶν Πατρῶν και Αἰγίου. Κατέπεσαν αἱ οἰκίαι Παν. Γρυλλή και Ιωάννη Μαζαράκη ως και άλλαι, των οποίων οι ένοικοι απώλεσαν παν ότι είχον»…
Και το ρεπορτάζ της «Έρευνας» καταλήγει:
«Εἷς τόν Λόγγον καί ἰδίᾳ θέσιν «Βαλτάκι», τό παλιρροϊκόν κῦμα ἀνῆλθεν εἰς ὓψος 30 μέτρων . Κατεστράφησαν βάρκες καί ἂλλα ἁλιευτηκά συγκροτήματα. Ἂνθρωποι ἀπό το κρεβάτι τους εὑρέθησαν στή… θάλασσα. Εὐτυχῶς που ἡ περιοχή εἶναι ὁμαλή και δια τοῦτο δεν ἐθρηνήθησαν θύματα.” 
Η επιστημονική εξήγηση του φαινομένου που έγινε αργότερα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Τσουνάμι οφειλόταν σε κατολίσθηση που έγινε στον πυθμένα του Κορινθιακού, κάτω από τον οποίο περνάει το μεγάλο σεισμικό ρήγμα που προκάλεσε και τον μεγάλο σεισμό της 15ης Ιουνίου του 1995.
Από τότε πάντως τέτοιας δυναμικότητας Τσουνάμι δεν ξανάγινε στον Κορινθιακό, εκτός από ένα πολύ ήπιο 6 μήνες μετά την 15/6/1995 και συγκεκριμένα στις 31/12/1995 που έγινε αισθητό μόνο στην περιοχή των Διγελιωτίκων. Το πιο καταστροφικό Τσουνάμι που εκδηλώθηκε στον Κορινθιακό Κόλπο συνδυάστηκε με την εξαφάνιση της αρχαίας Ελίκης το 373 π.X. H πόλη καταποντίστηκε από Τσουνάμι, το οποίο ήταν το επακόλουθο ισχυρής σεισμικής δόνησης, που μεταφράζεται σε περίπου 7 Ρίχτερ με τα σημερινές κλίμακες μέτρησης.
Όπως αναφέρουν τόσο ο Παυσανίας όσο και ο Στράβωνας ο σεισμός έγινε νύχτα και το ξημέρωμα η θάλασσα ανυψώθηκε και κατέκλυσε τα πάντα. Όσοι έφτασαν στην περιοχή δεν βρήκαν τους νεκρούς, παρά μόνο τα βυθισμένα σπίτια.
Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, όλα τα ζώα της περιοχής, ήμερα και άγρια, είχαν φύγει από την περιοχή 5 ημέρες πριν από την εκδήλωση του φαινομένου. Καταστροφικά υπήρξαν και τα Τσουνάμι που χτύπησαν την περιοχή την Τρίτη 14 Μαΐου 1748, στις 23 Αυγούστου 1817 και στις 26 Δεκεμβρίου 1861.

Η διαφήμιση για την Κόρινθο για 1.500 χρόνια!

Η φράση «το μ… σέρνει καράβι», δηλώνει την ισχυρή εξάρτηση του άνδρα από τη γυναίκα, αλλά και την επιρροή που ασκεί μια γυναίκα σ’ έναν άνδρα, με κύριο μοχλό την ερωτική συνεύρεση, η οποία ωστόσο μπορεί να οδηγεί στην προσπάθεια επίτευξης στόχων.

Ωστόσο, υποδηλώνει και μια σεξιστική αντιμετώπιση της γυναίκας, υπό την έννοια ότι ως ισχυρότερο εφόδιο της γυναίκας θεωρείται η ερωτική έλξη που αισθάνεται ο άνδρας. Πάντως, πρόκειται για ευρέως διαδεδομένη φράση που διαφήμιζε επί 1.500 περίπου χρόνια την Κόρινθο.

Κατά την αρχαιότητα, όταν δεν είχε κατασκευασθεί ακόμα η διώρυγα της Κορίνθου, που ενώνει τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο, τα καράβια που ήθελαν να ταξιδέψουν στη δυτική Ελλάδα και στο Ιόνιο, ή κατ’ επέκταση στη δυτική Μεσόγειο, ήταν αναγκασμένα να κάνουν τον γύρο της Πελοποννήσου.

Υπήρχε ωστόσο και η εναλλακτική λύση, η οποία όμως ήταν και αρκετά επίπονη: Έβγαζαν το καράβι στον Ισθμό, πάνω στη στεριά, κι αφού το τοποθετούσαν στη Δίολκο  και το έσερναν με μεγάλα σκοινιά, μέχρι να το βγάλουν στον Κορινθιακό Κόλπο.

Η διαδικασία αυτή, παρ’ ότι συντόμευε το ταξίδι, εν τούτοις ήταν πολύ κουραστική. Υπήρχε όμως και άλλος λόγος. Η Κόρινθος ήταν διάσημη, πέρα από τα εργαστήρια αγγείων και κρανών, και για τα «ιερά της Αφροδίτης». Επρόκειτο για οίκους ανοχής, που εξυπηρετούσαν κάθε είδους ερωτική συνεύρεση των ναυτικών με τις πόρνες της εποχής που εργάζονταν στους Οίκους Ανοχής των ιερών της Αφροδίτης και το μεγάλο μέρος των εσόδων κατέληγαν στο ταμείο του Ιερού της Αφροδίτης.

Κατά μια ιστορική εκδοχή μάλιστα, αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο η Πυθία έστειλε τον χρησμό «Ισθμόν δε μη πυργούτε μήδ’ ορύσσετε. Ζευς γαρ έθηκε νήσον η κ’ εβούλετο». Το πιθανότερο λοιπόν, είναι ότι ο χρησμός προκλήθηκε από τους ιερείς της Κορίνθου, που φοβήθηκαν ότι διανοίγοντας τον Ισθμό θα έχαναν τα πλούσια δώρα και αφιερώματα των εμπόρων, που δεν θα είχαν πια λόγο να μένουν στην Κόρινθο, αλλά και τα έσοδα από τα πορνεία.

Οι οίκοι αυτοί ήταν τόσο διάσημοι σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο (χάρη στις ιστορίες των ναυτικών βέβαια), όσο και το Άμστερνταμ σήμερα, με τις «βιτρίνες του έρωτα». Έτσι λοιπόν, όταν έσερναν τα καράβια στην στεριά, παράλληλα είχαν και το χρόνο να βρεθούν με τις ιερόδουλες.

Για την προθυμία αυτή των ναυτικών εκείνων των εποχών βγήκε και η λαϊκή ρήση «Το μ… σέρνει καράβι», επειδή δηλαδή, οι ναυτικοί προκειμένου να επισκεφθούν τους οίκους ανοχής της Κορίνθου, συναινούσαν να κάνουν την επίπονη πρόσθετη δουλειά της διέλκυσης του πλοίου.

Πηγή : https://www.loutraki365.gr/

Ο ευρωπαίος συνθέτης από την Πάτρα (video)

Βρισκόμαστε στην Πάτρα, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, σε μια ιστορική στιγμή και μια γεωγραφική τοποθεσία όπου τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της Ιταλίας και η Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα δημιουργούν ζυμώσεις, αντιδράσεις και (ως παρελκόμενα των πρώτων)   πολιτιστικές εκφάνσεις.

Πρόκειται για μια εποχή που συνδέεται με τα πρώτα βήματα του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, ένα Κράτος που αγνοεί, ως προς την εθνική μουσική παραγωγή και εκτός της Επτανησιακής περιφέρειας, μουσικές ορολογίες και τεχνικές  όπως «μπαρόκ» και «κλασικισμός».

Ο Δημήτρης Λιάλιος του Λουκά και της Αικατερίνης, το γένος Καλεντζιώτη, γεννήθηκε στην Πάτρα το 1869 και μεγαλώνει σε ένα καθαρά αστικό και αρκετά εύπορο περιβάλλον, το οποίο  επιτρέπει στον ίδιο  και στα αδέλφια του να σπουδάσουν ξένες γλώσσες και μουσική. Ο Δημήτρης Λιάλιος μαθαίνει πιάνο και  βιολί, ωστόσο μετά την αποφοίτηση του από το ελληνικό σχολείο εγκαθίσταται στη Ζυρίχη για να σπουδάσει Μηχανολόγος. Τελικά όμως η μουσική τον κερδίζει και το 1885 μετεγκαθίσταται στο Μόναχο όπου και σπουδάζει σύνθεση στη Μουσική Ακαδημία της πόλης, στην τάξη του Λούντβιχ Τούιλ (Ludwig Thuille, 1861 – 1907), έχοντας συμφοιτητές τον Έρνστ Μπλοχ (Ernst Bloch 1885 – 1977), τον Βάλτερ Μπράουνφελς (Walter Braunfels, 1882- 1954)  και άλλους μελλοντικούς Γερμανικούς διανοητές και καλλιτέχνες. Εκείνη την εποχή γνωρίζεται προσωπικά με τον Ρίχαρντ Στράους, ο οποίος εκτός του ότι ζούσε και δρούσε τότε στο Μόναχο ήταν και στενός φίλους του Τούιλ.

Στο Μόναχο. Η διαμόρφωση του υφολογικού ιδιώματος.

Την περίοδο εκείνη ο Λιάλιος έρχεται σε επαφή με τη μουσική του Μπετόβεν, του Μπραμς, και των άλλων μεγάλων αντιπροσώπων της γερμανικής μουσικής δημιουργίας. Συνθέτει  το περίφημο  Όνειρο Μεσονυκτίου (Συμφωνία σε 4 μέρη, Μόναχο, 16.11.1891) , το οποίο καταγράφεται ως το πρώτο «μαλερικών διαστάσεων» συμφωνικό έργο στην ιστορία της ελληνικής λόγιας μουσικής δημιουργίας. Είναι απολύτως λογικό, για οποιονδήποτε νέο μουσικό των λογίων κύκλων του Μονάχου κατά τον Ύστερο Γερμανικό Ρομαντισμό και προσωπικό φίλο του Ρίχαρντ Στράους, να επηρεαστεί και να επιχειρήσει να εκφραστεί συνθετικά σύμφωνα με την Αισθητική, τους κανόνες και τη γραμματική που ίσχυαν τότε στο Πολιτιστικό Μητροπολιτικό  Κέντρο της Ευρώπης που λεγόταν Μόναχο! Ο Δημήτρης Λιάλιος, ευρισκόμενος στο συγκεκριμένο momentum εκεί, μπόρεσε να αρθρώσει προσωπικό μουσικό λόγο, ο οποίος υιοθετούσε τις παραπάνω ιδιαιτερότητες, όπου σε συνδυασμό με τις Ελληνικές καταβολές και εμπειρίες του, έδωσαν έναν «ήχο» μοναδικό, άξιο αναφοράς και μελέτης.

 

Δημήτρης Λιάλιος Χειρόγραφο
Το χειρόγραφο του Όνειρου Μεσονυκτίου
Τα έργα

Η καταγεγραμμένη και διασταυρωμένη μέχρι σήμερα εργογραφία του Δημήτρη Λιάλιου αποτελείται από:  23 έργα για συμφωνική ορχήστρα, 36 έργα ποικίλης μουσικής δωματίου,  16 Lieder σε επτά διαφορετικές γλώσσες (όπου σε πολλές περιπτώσεις ένα έργο –opus-  αποτελεί  μια ολόκληρη συλλογή τραγουδιών) , 5 πιανιστικά έργα, μία όπερα, 2 λειτουργίες (μία Νεκρώσιμη κατά το Καθολικό Τυπικό, “Requiem”, και μια Ελληνική) και περί τα 20 Ελληνικά τραγούδια. Και αν ο Ευρωπαϊκός προσανατολισμός του καθίσταται αδιαμφισβήτητος στα κολοσσιαία Γερμανικής υφής υστερορομαντικά συμφωνικά έργα του και στα Lieder του, η ταυτόχρονα ξεκάθαρη Ελληνικότητά  διαφαίνεται στα «Τραγούδια του Ελληνικού Λαού» έργο 10, και στους μικρότερους τραγουδιστικούς κύκλους του σε ποίηση Πολέμη, Σκιαδαρέση, Μαλακάση.

Στη συναυλία της 2 Μαρτίου 1914, ένα χρόνο πριν φύγει ξανά για το Μόναχο,  ο Δημήτρης Λιάλιος παρουσιάζει σε εκδήλωση του Ωδείου Αθηνών ένα μέρος από το Συμφωνικό του μεγαλούργημα Αναμνήσεις (Errinerungen). Η Μoriska , το πρώτο μέρος εκ των τριών  μερών  των Αναμνήσεων παίζεται υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, δεύτερη στο πρόγραμμα, ανάμεσα στις Αλσατικές Σκηνές του Μασνέ και το κοντσέρτο για πιάνο αρ.2  του Λιστ.  Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας εκείνης ακολουθούν  οι  Ψιθύροι του Δάσους του Βάγκνερ, το κοντσέρτο για βιολί αρ. 5 του Vieuxtemps  και  η εισαγωγή από το Γουλιέλμο Τέλλο του Ροσσίνι.

Διαμονή στην Πάτρα και δεύτερη αναχώρηση για Μόναχο.
Αυλαία.

Επιστρέφοντας στην Πάτρα ίδρυσε τοπική ορχήστρα, στην οποία συμμετείχαν φιλόμουσοι πατρινοί και συγγενείς του. Το 1916 παντρεύτηκε την υψίφωνο Ειρήνη Πάλλη, ανιψιά του Δημοτικιστή συγγραφέα Αλέξανδρου Πάλλη, η οποία ερμήνευσε τραγούδια του Λιάλιου αποσπώντας θερμές κριτικές από έντυπα της εποχής  και με την οποία απέκτησε  τρία παιδιά. Ξαναγύρισε στο Μόναχο οικογενειακώς το 1919, όπου και διετέλεσε υποπρόξενος της Ελλάδας ως το 1935. Πέθανε στις 13 Μαρτίου 1940.

Το πλούσιο αρχείο του Δημήτρη Λιάλιου δώρισαν στην Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη» τα παιδιά του Γεώργιος Λιάλιος, Έλενα Σκλαβούνου και Μαρία Τζίνη, το οποίο έχει μελετηθεί και μελετάται κατά καιρούς από σύγχρονους Έλληνες ερευνητές, ερμηνευτές και μουσικολόγους.

Η Ιστορική αποτίμηση

Ενδεικτικές ημερομηνίες που αποτυπώνουν τη χρονοκαθυστέρηση της αποδοχής του Δημήτρη Λιάλιου από το ελληνικό κοινό είναι η 20η  Απριλίου 1957, όπου η Σερενάτα για βιολοντσέλο και έγχορδα, εκ των κορυφαίων έργων μουσικής δωματίου του συνθέτη, ερμηνεύεται για πρώτη φορά από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του Θεόδωρου Βαβαγιάννη (στην πρώτη του εμφάνιση με την Ορχήστρα μετά το θάνατο του προκατόχου του Φιλοκτήτη Οικονομίδη) και η 11η Μαρτίου 2007, όπου ο κ. Βύρων Φιδετζής ξανατοποθετεί στο αναλόγιο το έργο αυτό, μισό αιώνα μετά την πρώτη εκτέλεσή του, σε συναυλία της Καμεράτα, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Φτάνοντας στο σήμερα, χάρη στις άοκνες προσπάθειες του μαέστρου κ. Φιδετζή η εργογραφία του Λιάλιου έχει πλέον παρουσιαστεί στο μεγαλύτερο ποσοστό της.

Αξιζει να σημειωθεί πως σε κείμενα του 1910-1920, δύο συνθέτες που εκπροσωπούν δύο διαφορετικούς «κόσμους» στην Ελληνική Λόγια Μουσική, ο Σπύρος Σαμάρας εκ της Επτανησιακής Σχολής και ο Μανώλης Καλομοίρης εκ  της Εθνικής Μουσικής Σχολής (Αν… τελικά αποδειχτεί ότι υφίσταται αυτός ο διαχωρισμός…) αμφότεροι χαιρετίζουν και αναγνωρίζουν την ποιότητα της γραφής του Δημήτρη Λιάλιου.

Ο καλύτερος τρόπος για να αποκατασταθούν συνθέτες όπως ο Δημήτρης Λιάλιος  είναι  να τοποθετηθούν και πάλι στα αναλόγια καθώς τα κείμενα που έχουν αφήσει δεν είναι κείμενα για φιλολογικά μνημόσυνα αλλά για μουσικές ερμηνείες.

 

Δημήτρης Λιάλιος. Πρόγραμμα Συναυλίας
Το πρόγραμμα της ιστορικής συναυλίας της 2/3/1914.
Δημήτρης Λιάλιος: Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ.4 (1927)

Πηγή: https://artic.gr/

“Προσωπικά”- Το νέο cover της Μαριάννας Βούλγαρη σε παραγωγή Σταύρου Κωστή (video)

Ένα από τα πιο διαχρονικά και αγαπημένα τραγούδια της εξαιρετικής Ελένης Δήμου, ερμηνεύει στο νέο της cover η Μαριάννα Βούλγαρη.

Η γνωστή τραγουδίστρια σε παραγωγή Σταύρου Κωστή βάζει την «προσωπική» της σφραγίδα, σε μια όμορφη συνολικά δουλειά, η οποία έχει αποσπάσει θετικά σχόλια.

Παρά τους δύσκολους καιρούς για την τέχνη, ελέω πανδημίας άπαντες εργάστηκαν σκληρά για να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το βιντεοκλίπ, περιλαμβάνει πλάνα από “Yapi” και «Oikos», τα οποία δένουν με την εξαιρετική ερμηνεία της Μαριάννας.
Τους επόμενους μήνες, όπως αποκάλυψε η ίδια στο gnomip.gr θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε και το νέο της τραγούδι.

Πηγή:https://gnomip.gr/

Διονύσης Σιμόπουλος : Από την Πάτρα στην Αμερική με 250 δολάρια στην τσέπη!

Οι πιο συνηθισμένες ερωτήσεις που απευθύνουν στον Διονύση Π. Σιμόπουλο οι δημοσιογράφοι είναι, π.χ., πόσους επισκέπτες δέχεται μηνιαίως το Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου, ποιες τεχνολογικές καινοτομίες φέρνει και, βέβαια, τις τελευταίες εξελίξεις στην αστροφυσική και στην κοσμολογία.

Η “Καθημερινή” ένα πρωινό της Παρασκευής το 2019 τον επισκέφθηκε και τον απόλαυσε  να ξετυλίγει το νήμα μιας ζωής που ξεκίνησε κάπου στην Πάτρα για να φθάσει στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ και από εκεί να εκτοξευθεί στα άστρα.

Ο λόγος, λοιπόν, ανήκει τώρα αποκλειστικά σε εκείνον:

Κατάγομαι από το χωριό Γρύλλος της Ηλείας, αλλά μεγάλωσα στην Πάτρα. Οπου και να πάω, φυτεύω ένα γιασεμί για να θυμάμαι το άρωμα του γιασεμιού της Πάτρας.

f1--8

Μικρός διάβαζα πολύ. Μέχρι και Κερτ Βόνεγκατ είχα διαβάσει! Πήγαινα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Πάτρας, αλλά δεν μας επιτρεπόταν να πηγαίνουμε εμείς στα βιβλία. Επρεπε να πούμε στον υπάλληλο ποιο βιβλίο θέλαμε. Δεν υπήρχαν βιβλία στα σπίτια τότε, και δεν ξέραμε τι να ζητήσουμε. Υπήρξε όμως ένα «αντίδοτο»: η Αμερικανική Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (USIS) στην πλατεία Ολγας. Είχε ό,τι βιβλίο μπορεί να φανταστεί κανείς: από εκεί βρήκα το Barron’s με πληροφορίες για όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια και έκανα την αίτησή μου. Είχε και μια πολύ ωραία συλλογή περιοδικών. Στο Collier’s διάβασα για πρώτη φορά και για το Διάστημα. Ετσι ξεκίνησα να διαβάζω επιστημονική φαντασία.

Στους προσκόπους

Κατάλαβα ότι με μαγεύει ο νυχτερινός ουρανός όταν, με τους πρoσκόπους, πηγαίναμε εκδρομές. Μία από τις δραστηριότητές μας ήταν η αναγνώριση διαφόρων αστερισμών. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον ουρανό. Το 1960, γιορτάζονταν τα 50 χρόνια προσκοπισμού στην Ελλάδα με μια μεγάλη κατασκήνωση στην Αμφίκλεια. Είχαν στείλει αντιπροσωπείες αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ.

dionysis-simopoylos-stin-k-apo-tin-patra-stin-ameriki-me-250-dolaria-stin-tsepi-amp-82300

Στις 20 Ιουλίου 1969, στο Κέιπ Κανάβεραλ, ανταποκριτής της «Βραδυνής», με τον πύραυλο του «Απόλλων 11» πίσω του, λίγες ώρες πριν από την εκτόξευση. 

Μπορείτε να φανταστείτε πώς ήταν οι δικές τους σκηνές και ο εξοπλισμός και πώς τα δικά μας… Μαζί με τις σκηνές τους είχαν στήσει και τρία τηλεσκόπια. Εμείς τηλεσκόπιο ούτε σε φωτογραφία δεν είχαμε δει. Θέλαμε να δούμε μέσα από αυτά αλλά ντρεπόμασταν. Τελικά σκέφτηκα:

«Η μισή ντροπή δική μας κι μισή ντροπή δική τους». Αυτή είναι μια φράση που με ακολουθεί εδώ και 76 χρόνια. Πήγα λοιπόν και τους ρώτησα, και το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ο Γαλαξίας σε όλο του το μεγαλείο. Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε πραγματικά ήταν το Φεγγάρι.

Ενα χρόνο προτού πετάξει ο Γκαγκάριν, εγώ είχα γίνει κυβερνήτης του Διαστήματος. Ωστόσο, οι περισσότεροι καθηγητές μου πίστευαν ότι θα ακολουθούσα κλασικές σπουδές. Οταν ήμουν μαθητής στο γυμνάσιο, ο πατέρας μου με είχε ρωτήσει τι «με τρώει», τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Ηθελα να γίνω μηχανολόγος. Τελικά πέτυχα στο Φυσικό· από τα 600 άτομα είχα το μοναδικό 10 στην Εκθεση. Ομως ένα σύγγραμμα Φυσικής κόστιζε όσο δύο μισθοί του πατέρα μου (δασονόμος ήταν).

Τότε άρχισα να σκέφτομαι το ενδεχόμενο να φύγω στην Αμερική. Μετέφρασα μόνος μου τα χαρτιά του απολυτηρίου μου και τους βαθμούς μου. Το φθηνότερο πανεπιστήμιο ήταν εκείνο της Λουιζιάνα. Επίσης, το είχα ταυτίσει με το «Οσα παίρνει ο άνεμος», το οποίο είχα διαβάσει τέσσερις φορές.

Η θυσία

Τελικά, έφυγα με 250 δολάρια στην τσέπη μου. Ο πατέρας μου μάζεψε ό,τι μπορούσε για το εισιτήριο του πλοίου, το οποίο έφευγε από την Πάτρα. Σχεδόν ένα ετήσιο εισόδημα της οικογένειάς μου πήγε στο ταξίδι μου. Τότε δεν είχα καταλάβει το μέγεθος της θυσίας εκείνης…

Αρχικά, πέρασα ένα εξάμηνο σε θείους της μητέρας μου στο Πίτσμπουργκ της Πενσιλβάνια. Ημουν άφραγκος. Ηταν μια πολύ δύσκολη περίοδος. Τελικά γράφτηκα στο πανεπιστήμιο καθυστερώντας την αποπληρωμή της εγγραφής. Κάποιος μακρινός συγγενής κατάφερε και συγκέντρωσε 250 δολάρια, τα οποία του επέστρεψα το 1968. Από την ανιψιά του, που ήταν μπροστά όταν άνοιγε τον φάκελο με το ευχαριστήριο γράμμα και τα χρήματα, έμαθα ότι συγκινήθηκε και δάκρυσε – ήμουν ο πρώτος που του επέστρεφε δανεικά χρήματα.

Ανταποκριτής της «Βραδυνής» για τις αποστολές της NASA στη Σελήνη

 Τον πρώτο χρόνο στο πανεπιστήμιο μπλέχτηκα στις διάφορες επιτροπές κι άρχισα να γίνομαι γνωστός. Είχα πάρει ως μάθημα επιλογής την πολιτική θεωρία. Μπαίνοντας στην ομάδα debate του πανεπιστημίου, άρχισε να μου αρέσει το αντικείμενο και αποφάσισα να σπουδάσω Πολιτική Επικοινωνία. Ηθελα με τον τρόπο μου να γίνω κάτι για να προσφέρω κάποτε στην Ελλάδα.

Ολα όμως τα μαθήματα επιλογής που έπαιρνα ήταν Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία (που όλοι απέφευγαν). Πήρα ένα μάθημα Αστροφυσικής με τον καθηγητή που ήταν υπεύθυνος για το μικρό πλανητάριο του πανεπιστημίου. Ετσι έκανα αίτηση για τη θέση του επιστάτη στο πλανητάριο. Αργότερα, ο καθηγητής μου έγινε σύμβουλος του νεόδμητου πλανηταρίου της Λουιζιάνας και με πρότεινε για βοηθό. Οι φίλοι μου τότε μου έλεγαν ότι η δουλειά αυτή θα με απομάκρυνε λόγω του καλού της μισθού από τα πράγματα με τα οποία έλεγα ότι ήθελα να ασχοληθώ. Ετσι έγινε, αλλά δεν το μετάνιωσα ποτέ.

dionysis-simopoylos-stin-k-apo-tin-patra-stin-ameriki-me-250-dolaria-stin-tsepi-amp-82301
Με τα τρία παιδιά του Μάικλ Κόλινς, ενός από τους τρεις αστροναύτες της ιστορικής αποστολής.

Τότε γνώρισα και τη μετέπειτα σύζυγό μου, την Κάρεν. Εγώ άλλαζα συχνά κοπέλες τότε, και είχα μάλιστα μερικές ατάκες που επαναλάμβανα για να τις φλερτάρω. Οταν χωρίζαμε, εκείνες έκαναν τα παράπονά τους η μία στην άλλη και έτσι γνωστοποιήθηκαν τα μυστικά μου!

Οταν προσπάθησα να φλερτάρω την Κάρεν, εκείνη δεν εντυπωσιάστηκε. Οταν παντρευτήκαμε έναν χρόνο αργότερα, όλη η διοίκηση του πανεπιστημίου θεωρούσε ότι ο γάμος θα διαρκούσε έξι μήνες το πολύ. Τους διαψεύσαμε! Η Κάρεν άφησε πίσω της μια πολύ σημαντική καριέρα για να με ακολουθήσει.

Το φθινόπωρο του 1968 ξεκινά το διαστημικό πρόγραμμα «Απόλλων», και τότε μου ήρθε η ιδέα: Ημουν γραφιάς, κι έκανα παρουσιάσεις για το Διάστημα σε σχολεία (έλεγα μάλιστα στα πιτσιρίκια ότι είμαι από τον Αρη, για να δικαιολογήσω την ξενική προφορά μου). Πήρα δύο μαθήματα δημοσιογραφίας στο πανεπιστήμιο και σκέφθηκα να ξεκινήσω να στέλνω ανταποκρίσεις. Είχα ζητήσει αντί για χρήματα να μου στέλνουν την εφημερίδα αεροπορικώς. Η «Βραδυνή» ήταν η μόνη εφημερίδα που έκανε αντιπολίτευση τότε στη χούντα. Εκεί έγραφα, και κάλυψα όλες τις αποστολές της προσσελήνωσης. Στο «Apollo 11» ήμουν ο μοναδικός Ελληνας ανταποκριτής. Υπολόγισα ότι ο ήχος έφτασε σε εμάς 14 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση, και τον νιώσαμε να μας χτυπά στο στήθος – δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την αίσθηση.

Το Ιδρυμα Ευγενίδου

Τα άρθρα μου στη «Βραδυνή» διάβασαν οι υπεύθυνοι του Ιδρύματος Ευγενίδου. Η πρώτη συνάντηση με την κ. Σίμου, την αδελφή του Ευγενίδη, δεν πήγε πολύ καλά. Τα έκανα όλα λάθος. Πρόσεξα, ωστόσο, ότι το πλανητάριο του Ιδρύματος ήταν σε νηπιακή κατάσταση.

Απογοητεύθηκα με την εικόνα που αντίκρισα. Είχα την εμπειρία που χρειαζόταν, αλλά δεν είχα πάρει ακόμα ούτε πτυχίο. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι θα μπορούσα να αντικαταστήσω τον καθηγητή Κωτσάκη στα 29 μου.

Πριν φύγουμε, η Σίμου μου είπε ότι τελικά εμείς οι Ελληνες του εξωτερικού ρίχνουμε μαύρη πέτρα πίσω μας, και δεν ενδιαφερόμαστε πια για την πατρίδα. Της απάντησα ότι πάντα ενδιαφέρομαι για την Ελλάδα, και ότι θα βρίσκομαι ένα τηλεφώνημα μακριά της. Αυτή μου η κουβέντα πρέπει να ήταν που την κέρδισε. Στο μεταξύ, πήρα πτυχίο, έγινα και διευθυντής του πλανηταρίου της Λουιζιάνας, διότι ο τότε διευθυντής του αποφάσισε να γίνει… παιδί των λουλουδιών!

dionysis-simopoylos-stin-k-apo-tin-patra-stin-ameriki-me-250-dolaria-stin-tsepi-amp-82302
Το εξώφυλλο του βιβλίου του Διονύση Σιμόπουλου 

Αργότερα η Σίμου ζήτησε πάλι να με δει. Μέσα σε δέκα λεπτά είχαμε συμφωνήσει. Ετσι το Ευγενίδειο έγινε το σπίτι μου, εκεί κοιμόμουν. Θυμάμαι, με έναν από τους διευθυντές του Ιδρύματος συγκρουόμασταν σε καθημερινή βάση. Σε μια σύσκεψη είχαμε κυριολεκτικά σκοτωθεί μπροστά σε Ελληνες και Αμερικανούς. Και πάνω στην έξαψη της στιγμής είπα ότι παραιτούμαι. Κατευθείαν πήρε ένα μειλίχιο ύφος και μου είπε: «Ξέρεις, Διονύση, οι παραιτήσεις ενίοτε γίνονται δεκτές».

Με ρωτάτε αν έχω συναίσθηση της προσφοράς μου στη χώρα. Οχι, δεν έχω. Θα σας πω κάτι, και μην το πάρετε ως ένδειξη μετριοφροσύνης. Εγώ ήμουν ο πρώτος ανάμεσα σε εκατοντάδες εργαζομένους που πέρασαν από το Ιδρυμα, αλλά ήμουν πολυλογάς και στους δημοσιογράφους άρεσε η απλότητα με την οποία εξηγούσα δύσκολες έννοιες. Φαινόμουν χαρισματικός, αλλά εγώ θεωρώ τον εαυτό μου τη γλάστρα που ποτίζεται μαζί με τον βασιλικό. Πάντοτε άκουγα τους συνεργάτες μου, και πρέπει να τονίσω ότι είχαμε τους πόρους για να πραγματοποιήσουμε αυτά που θέλαμε.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr

Βίντεο ντοκουμέντο με τη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου ευθύς μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 1934!

Το συγκεκριμένο βίντεο είναι μοναδικό όσο και άγνωστο στους περισσότερος  καθώς είναι ενσωματωμένο σε απόσπασμα πλήρους εκπομπής.
Αναφερόμαστε σε πλάνα από την Μονή Μεγάλο Σπηλαίου στα Καλάβρυτα, ευθύς μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 1934!
Το βίντεο – ντοκουμέντο μόλις 40 δευτερολέπτων προβλήθηκε το 1983 από την ΕΡΤ στην εξαιρετική ιστορική και αρχειακή εκπομπή «Το πανόραμα του αιώνα».

Ο εκφωνητής, σύμφωνα με το σωζόμενο αρχείο, κάνει λόγο για διάσωση κειμηλίων από μοναχό, που βρισκόταν εκεί όντας πρόσφυγας από την Μικρά Ασία, δώδεκα χρόνια νωρίτερα.

Επίσης ο τότε μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Θεόκλητος, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, διεύψεσε φήμες πως η φωτιά ήταν προϊόν εμπρησμού για να καταστραφούν ίχνη κακοδιαχείρισης στη Μονή.

Δείτε το μοναδικό ντοκουμέντο:

Πηγή: http://pelop.gr

 

Η Αγίου Ανδρέου με την Αγορά Αργύρη κάποτε…

Η οδός Αγίου Ανδρέου με την αγορά Αργύρη , τα καφενεία της με τα τραπεζάκια έξω, και τις ράγιες του τραμ μετά το 1900. Φαίνεται μια ωραία ατμόσφαιρα. Άλλωστε ήταν η “ωραία εποχή” της Πάτρας… η καθημερινότητα της πόλης..

Πηγή: https://www.achaianews.gr/