Η λατρεία του Θεού Διονύσου στην αρχαία Πάτρα

Οι σχέσεις του Πατρινού Καρναβαλιού, όπως και των περισσότερων αποκριάτικων εκδηλώσεων στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια με αρχαίες παγανιστικές εκδηλώσεις και ιεροτελεστίες προς τιμή του Διονύσου, έχουν συχνά επισημανθεί. Στο μεταίχμιο του χειμώνα με την άνοιξη, οι πιστοί επικαλούνταν τη θεότητα για την αναγέννηση της γης, τη γονιμότητα και την καλή σοδειά.

Ειδικότερα για την Πάτρα όμως, το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι η εξαιρετική θέση που είχε η λατρεία του Διονύσου στη θρησκευτική ζωή της πόλης κατά την αρχαιότητα.

Από τον Παυσανία μαθαίνουμε ότι υπήρχε ιδιότυπη τοπική λατρεία του θεού με το χαρακτηριστικό όνομα «Αισυμνήτης» (που σημαίνει άρχων, Ηγεμόνας), ο οποίος ήταν προστάτης της βλάστησης, της ευφορίας και κατόπιν του αμπελιού.

Το ιερό του Αισυμνήτη, βρισκόταν κοντά στο αμφιθέατρο (στάδιο) της πόλης, στο δρόμο που οδηγούσε από την αγορά στο λιμάνι.

Επιπλέον, οι τρεις κοινότητες που συνοικίστηκαν και δημιούργησαν την Πάτρα, η Αρόη, η Μεσάτιδα και η Άνθεια, είχαν η κάθε μία λατρεία του Διονύσου με τα αντίστοιχα ονόματα «Αροεύς», «Μεσατεύς» και «Ανθεύς».

Τα ισάριθμα και ομώνυμα αγάλματα του θεού ήταν στημένα στην ίδια περίπου περιοχή με το ιερό του Αισυμνήτη και κατά τη γιορτή του Διονύσου μεταφέρονταν εντός αυτού με ειδική τελετή.

Ο αρχαίος περιηγητής περιγράφει μια ακόμα ιεροπραξία κατά την οποία πομπή νέων, μια νύχτα στη διάρκεια της γιορτής του θεού, κατέβαινε στο Μείλιχο ποταμό και αφού οι νέοι λούζονταν εκεί, φορούσαν στεφάνια κισσού, του ιερού φυτού του Διονύσου και κατευθύνονταν στο ιερό του Αισυμνήτη όπου υπήρχε η ιερή λάρνακα με τη λατρευτική εικόνα του.

Τέλος, μας πληροφορεί και για την ύπαρξη λατρείας του Διονύσου με το προσωνύμιο «καλυδώνιος», γιατί άγαλμα του θεού είχε μεταφερθεί στην Πάτρα από την Καλυδώνα.

Το ιερό του ο περιηγητής το συνάντησε στην περιοχή του Ωδείου, ωστόσο ο Καλυδώνιος Διόνυσος παρέμεινε ως το τέλος στη σκιά των τοπικών διονυσιακών λατρειών, δηλαδή του Αισυμνήτη, του Αροέα, Μεσατέα και Ανθέα.
Από τα αγάλματα που αναφέρει ο Παυσανίας, κανένα δεν έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας.

Ο επισκέπτης όμως του Αρχαιολογικού Μουσείου Πάτρας, θα διαπιστώσει τον ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό αγαλμάτων είτε του Διονύσου είτε σατύρων είτε συμπλεγμάτων των δύο, που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές στην πόλη και κάποτε κοσμούσαν δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους της.

Μαρμάρινο άγαλμα Διονύσου 

     

Μαρμάρινο σύμπλεγμα Διόνυσου που συνοδεύεται από Σάτυρο και πάνθηρα.

Ο σημαντικός αριθμός των γλυπτών αυτών, αποτελεί μία ακόμα υπενθύμιση για την εκτίμηση των αρχαίων Πατρινών στο θεό του κρασιού, του κεφιού, των οργιαστικών τελετών και του δράματος.

Μαρμάρινο ακέφαλο αγαλματίδιο Σατύρου, που κάθεται πάνω σε βράχο

Έτσι, η πόλη που διοργανώνει το πιο προβεβλημένο καρναβάλι της χώρας, που ζει στο ρυθμό του και το περιμένει ανυπόμονα, κρατούσε στην αρχαιότητα μια εντελώς ξεχωριστή θέση για τον θεό Διόνυσο. Και μπορεί οι αιώνες που έχουν περάσει να είναι πολλοί και να εκλείπουν τα στοιχεία για έναν άμεσο συσχετισμό των δύο εκδηλώσεων, η αναλογία όμως με το παρελθόν είναι συναρπαστική και αξιοπρόσεκτη.

Πηγές:  https://independent.gr/https://gayekfansi.blogspot.com/

Αποθήκευση

Ένα χωριό της Αχαΐας “πνιγμένο” στα έλατα (photo)

Το Σούβαρδο είναι χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας σε υψόμετρο 1220 μ. στο όρος Χελμός κι απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Σούβαρδο Αχαία

Σήμερα αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Καλαβρύτων του Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.155 μέτρων, στο όρος Χελμός κι απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα. Στην απογραφή του 2011 είχε 38 κατοίκους.

Φθινόπωρο στο Σούβαρδο Καλαβρύτων (φωτο Νίκος Βελάνας)

Για την ονομασία Σούβαρδο υπάρχουν πολλές εκδοχές, πιστεύεται ότι είναι βυζαντινής προελεύσεως από το “Έσω Βάρδα” = “Σουβάρδα” = “Σούβαρδο”, Έσω Βάρδα σημαίνει κτήματα κοντά στο χωριό . Άλλη εκδοχή ότι προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή με το όνομα Βάρδας που από παραφθορά του “στου Βάρδα” έγινε “Σουβάρδα” = “Σούβαρδο”, το όνομα Βάρδας διασώζεται στο γειτονικό Βραχνί σε χρυσόβουλο του 1348. Άλλες εκδοχές το φέρουν αρβανίτικο ή Σλαβικό και μια άλλη Τούρκικης προέλευσης.
Το 1833 αποτέλεσε χωριό του νεοσύστατου δήμου Καλαβρύτων έως το 1912. Το 1912 αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Καλαβρύτων έως το 1997 που έγινε οικισμός του Δ.Δ. Καλαβρύτων
Σούβαρδο – Ηλιοβασίλεμα από τα σκαλάκια by Kseni

 

Είναι χτισμένο σε ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς που μαγνητίζει το βλέμμα κάθε επισκέπτη που το επισκέπτεται για πρώτη φορά.

Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες από την ιστοσελίδα του τοπικού συλλόγου, το πανέμορφο χωριό είναι μέσα σε ένα απέραντο ελατοδάσος, στα 1150 μέτρα υψόμετρο.

Η βόλτα σας στο χωριό θα σας γεμίσει με όμορφες εικόνες από τα παραδοσιακά κτίρια και θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε του φιλόξενους κατοίκους του.

Αναπόσπαστο κομμάτι της αρχιτεκτονικής του χωριού είναι οι πέτρινες βρύσες με νερό από τις πηγές της περιοχής, που θα συναντήσετε σε πολλά σημεία.

Είναι ιδανικός προορισμός για όσους αγαπούν την ηρεμία, την πεζοπορία και τους περιπάτους στη φύση.

Τον χειμώνα το τοπίο γίνεται ακόμα πιο όμορφο αφού όλα ντύνονται στα λευκά από τα χιόνια.

Από το Σούβαρδο ξεκινά μία πανέμορφη δασική διαδρομή (περίπου 5χλμ.) που καταλήγει 3χλμ. ΒΑ του χιονοδρομικού κέντρου του Χελμού. Δασικός χωματόδρομος μέσα στα έλατα, ξέφωτα, τρεχούμενα νερά από πηγές (όπως η Κρυόβρυση) θα κάνουν την διαδρομή σας αξέχαστη.

Αχαία - Καλάβρυτα - Δασικός Δρόμος Σούβαρδο προς Χιονοδρομικό

Αχαία - Χελμός - Κρύα Βρύση - Ξέφωτο

Πηγές :  https://www.kalavrytanews.com/https:/http://www.mariailiaki.gr//www.greece.com/https://www.exploring-greece.gr/

Ένα χωριό της Αχαΐας που αναγεννιέται

Η Σελιάνα, όπως και πολλά ακόμη ορεινά χωριά της Ελλάδας, ήταν θύμα πολλών, μεταπολεμικών καταστάσεων. Η αστυφιλία, οδήγησε τους περισσότερους από τους κατοίκους της σε κοντινά, μεγαλύτερα αστικά κέντρα, αλλά και η μετανάστευση, σε Αυστραλία και Αμερική, αποψίλωσε το χωριό.

Exif_JPEG_420

Η Σελιάνα, αρχαία Φελλόη, βρίσκεται περίπου 17 χλμ. ορεινά της Αιγείρας, στην Αιγιάλεια Αχαϊας, σε υψόμετρο 750 μέτρων, στα σύνορα με την Κορινθία. Ένας τόπος κατάφυτος, με κερασιές, μηλιές, αχλαδιές, ως δέντρα παραγωγής, με αιωνόβια πλατάνια, πολλές πηγές και τρεχούμενα νερά που ευνοούν κάθε είδους καλλιέργεια, με πάνω από 60-70 πέτρινα σπίτια που διασώζονται ακόμα, το χαρακτηριστικό, μονότοξο πέτρινο γεφύρι (1895-1905) του ποταμού Κριού και το πέτρινο Δημοτικό Σχολείο (1904), κληροδότημα Συγγρού.

Αποτέλεσμα εικόνας για σελιάνα αχαίας ένα χωρίο που ζωντανεύει

Στη Σελιάνα, οι Ιωνες, που κατοίκησαν την περιοχή, βρήκαν κάτι ιδιαίτερο στον τόπο αυτό. Ο Παυσανίας τη μνημονεύει στα «Αχαϊκά», τα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν τη σημασία του τόπου, την πολιτιστική και εμπορική του συνεισφορά. Μάλιστα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η ιστορία του χωριού, με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής.

Τον περασμένο αιώνα, η Σελιάνα βρισκόταν σε μεγάλη ακμή. Ηταν έδρα, ως Φελλόη, του ομώνυμου δήμου Φελλόης, του δεύτερου δήμου στην Αχαϊα, μετά τον δήμο Πατρέων που συστάθηκε μετά την απελευθέρωση και τη ίδρυση του νέου Ελληνικού Κράτους. Είχε πληθυσμό που έφθανε και τα 1.500 άτομα, τρεις ενορίες, καταστήματα, καφενεία, Χωροφυλακή, Δασική Υπηρεσία.

Ωστόσο, οι καταστάσεις που προανέφερα, οδήγησαν τη Σελιάνα στην ερήμωση, με μετρημένους στα δάκτυλα των δύο χεριών κατοίκους, οι οποίοι προσπαθούν να διατηρήσουν και την αγροτική παραγωγή, που με τον ασταθή καιρό, πολλές φορές ζημιώνει, αντί να αποφέρει όφελος στους κατοίκους. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος, που οδήγησε πολλούς κατοίκους να μείνουν σε παραθαλάσσια χωριά, ιδρύοντας μάλιστα και τα Σελιανίτικα, αξιοποιώντας περισσότερο τις ελιές, τα λεμόνια, τη σταφίδα.

Σήμερα, η Σελιάνα βιώνει μια άλλη πραγματικότητα. Ναι, ορισμένοι Σελιανίτες, από παραδοσιακή αγάπη σε ένα χωριό με ιστορία, έφτιαξαν ή ανακαίνισαν κάποια σπίτια και μένουν αρκετό χρονικό διάστημα. Ομως, η ανάπτυξη του χωριού, έρχεται από τους ξένους, Ελληνες και αλλοδαπούς, που γνώρισαν και αγάπησαν τον τόπο.

Ολα ξεκίνησαν από δύο νέους ανθρώπους, που άφησαν τους γρήγορους ρυθμούς της Αθήνας και αποφάσισαν να μετοικήσουν στη Σελιάνα, αγοράζοντας παλιά σπίτια και δημιουργώντας το οικοτουριστικό συγκρότημα Re-Green, ξεπερνώντας την τετραετή εμπλοκή με την αρχαιολογική υπηρεσία και τις ανασκαφές.

Λειτουργώντας με ένα ξεχωριστό τρόπο, με μαθήματα γιόγκα και διαλογισμού, αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα της φύσης και με σεβασμό στο περιβάλλον, με εθελοντές από διάφορα μέρη του κόσμου, προσέλκυσαν εκατοντάδες επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ορισμένοι εκ των οποίων, κυρίως αλλοδαποί, αγάπησαν τον τόπο, αγόρασαν παλιά σπίτια και χωράφια, αποφασίζοντας να μείνουν εκεί και να ασχοληθούν είτε με την παραγωγή και μεταποίηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, είτε με τη φιλοξενία.

Πλέον, η Σελιάνα αποκτά νέα δυναμική, πέτρινα σπίτια που είχαν ερημώσει ή μισογκρεμιστεί, παίρνουν ξανά ζωή, ξαναχτίζονται και ανακαινίζονται.

Η Σελιάνα γίνεται τώρα ο πιο πολιτισμικός τόπος, όχι μόνο της περιοχής, αλλά ευρύτερα. Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστραλία, Βραζιλία, Ελβετία, είναι ορισμένες χώρες που εκπροσωπούνται από πολίτες που θέλησαν να μείνουν στο χωριό και να δημιουργήσουν, όχι απλά να περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους.

Η νέα πραγματικότητα για τη Σελιάνα, ήδη υφίσταται, προδιαγράφοντας ένα ενδιαφέρον, διαφορετικό, ωστόσο, μέλλον, από αυτό που είχε στο παρελθόν.

Πηγή: https://www.huffingtonpost.gr

Το μυθικό βουνό της Αχαΐας

Το όρος Χελμός που σημαίνει χιονισμένο βουνό είναι οροσειρά της βόρειας Πελοποννήσου που βρίσκεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο νομό Αχαΐας και λιγότερο στο νομό Κορινθίας, βόρεια της επαρχίας Καλαβρύτων σε υψόμετρο 2.355 μ. (η Ψηλότερη Κορφή). Η αρχαία ονομασία του βουνού ήταν Αροάνια Όρη εκ του Αροάνιου ποταμού που πηγάζει στο Πλανητέρο, μια θαυμάσια περιοχή στην πλαγιά του όρους.

Ταξίδι στους αρχαίους μύθους

Οι μύθοι, οι θρύλοι αλλά και η ιστορία εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη και προκαλούν τους ιστορικούς ερευνητές. Από τη Νεραϊδόραχη ως τα Ύδατα της Στυγός, από το Πλανητέρο ως το Χιονοδρομικό Κέντρο των Καλαβρύτων, από το Ελατόφυτο ως το Σούβαρδο, εκατοντάδες είναι τα σημεία που προκαλούν το θαυμασμό του επισκέπτη. Οι περισσότεροι έχουμε ακούσει για τα μυθικά Ύδατα της Στυγός, τα νερά του φοβερού ποταμού που διέρρεε στον κάτω κόσμο. Γύρω από το εντυπωσιακό τοπίο της Στύγας έχει στηθεί μια ιδιόμορφη μυθολογία. Η Στύγα ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος και συμμετείχε στην Τιτανομαχία παίρνοντας το μέρος του Δία. Στα νερά της Στυγός έλουσε η Νηρηίδα Θέτιδα το γιο της Αχιλλέα για να παραμείνει αθάνατος αφήνοντας τον με ένα μόνο τρωτό σημείο, την φτέρνα από όπου τον κράταγε.

Ο όρκος των Θεών

Στα Ύδατα της Στυγός ορκίζονταν οι Ολύμπιοι Θεοί και ο όρκος τους σε αυτή ήταν ιερός και απαραβίαστος. Ο επίορκος έπαυε να συμμετέχει στα συμβούλια των θεών και να απολαμβάνει το νέκταρ και την αμβροσία. Σε αυτήν ορκίστηκε ο Ήλιος να ικανοποιήσει κάθε αίτημα του γιου του Φαέθοντα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να του αρνηθεί το άρμα του, το οποίο ο άπειρος νέος οδήγησε αδέξια προκαλώντας το θάνατο του ίδιου.

Ο φοβερός ποταμός του Άδη

Οι αρχαίοι πίστευαν ότι στο σημείο που πέφτουν τα νερά της Στύγας ήταν οι πύλες του Άδη διότι στο σημείο αυτό υπάρχει άνοιγμα που οδηγεί σε σπηλιά. Ο Παυσανίας χαρακτήρισε τα νερά της Στύγας θανατηφόρα για τους ανθρώπους και τα ζώα. Η μοναδική θεότητα που μπορούσε να προσεγγίσει άφοβα τη Στύγα και να μεταφέρει μηνύματα του Δία ήταν η Ίριδα, η φτερωτή αγγελιοφόρος του. Το χρώμα των νερών της μοιάζει να είναι μαύρο, καθώς αυτά γλείφουν το βράχο πριν πέσουν από ψηλά. Για το χρώμα αυτό λέγεται ότι κάποτε η θεά Δήμητρα, για να ξεφύγει από τον Ποσειδώνα που την κυνηγούσε, μεταμορφώθηκε σε φοράδα. Όταν όμως καθρεφτίστηκε στα νερά της Στυγός, από την οποία περνούσε, και είδε πόσο άσχημη ήταν, τα καταράστηκε να μαυρίσουν.

Πηγή: https://www.kalavrita-ski.gr/

Ένα ξενοδοχείο από την Πάτρα στη βρετανική Vogue

Από ότι φαίνεται πόλεις και άλλα μέρη της Ελλάδας, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από πολυτέλεια και κομψότητα σε σχέση με άλλες χώρες.

Και όταν αυτό αποτυπώνεται στις σελίδες ενός κολοσσού, είναι ιδιαίτερα τιμητικό.

Συγκεκριμένα, η έντυπη έκδοση της βρετανικής Vogue, έκανε ένα αφιέρωμα σε ξενοδοχεία που αξίζει να επισκεφθείς στις διακοπές σου.
Ένα ξενοδοχείο διαμάντι της Πάτρας στις σελίδες της βρετανικής Vogue!

Ο λόγος για το Maison Grecque, στην οδό 25ης Μαρτίου, που στεγάζεται σε ένα από τα ομορφότερα κτίρια του κέντρου της Πάτρας.

Facebook/Maison Grecque Hotel

Το ιστορικό κτίριο ολοκληρώθηκε το 1890 και υπήρξε η κατοικία παλιάς, μεγαλοαστικής και πλούσιας οικογένειας της πόλης.

Το ξενοδοχείο ανήκει στην οικογένεια Μπενετάτου, ενώ το κτίριο που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο, ως ένα στολίδι της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, έχει αναπαλαιωθεί σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια και ταυτόχρονα έχουν προστεθεί σε αυτό σύγχρονα συστήματα και υποδομές.

Το αφιέρωμα συμπεριελήφθη στο τεύχος της Vogue Φεβρουαρίου με εξώφυλλο της Έμμα Στόουν, πρωταγωνίστρια του Γιώργου Λάνθιμου, στο travel collection του περιοδικού.

Οι φωτογραφίες του hotel boutique δείχνουν την πολυτέλεια, την άνεση, την μοντέρνα, ρομαντική και σικ διακόσμηση που έκανε την Vogue να επιλέξει το Maison Grecque ανάμεσα σε άπειρα άλλα ξενοδοχεία παγκοσμίως.

Το decor και το design δίνει έναν γαλλικό κλασσικό αέρα, με βάση το ότι η ρυμοτομία της πόλης στηρίχτηκε στα γαλλικά πρότυπα.

Τα 19 του δωμάτια θυμίζουν κάτι από… παλιά, κουβαλούν τον αέρα μιας άλλης εποχής και το καθιστούν από μόνο του μια εμπειρία διαμονής. Κάπως έτσι και η βρετανική Vogue θεώρησε ότι αξίζει μια θέση στις σελίδες της.

Ένα ξενοδοχείο διαμάντι της Πάτρας στις σελίδες της βρετανικής Vogue!

Ένα ξενοδοχείο διαμάντι της Πάτρας στις σελίδες της βρετανικής Vogue!

Πηγές : https://www.bovary.gr/https://www.travelstyle.gr/

Το μπακάλικο του κυρ-Αχιλλέα

Ο Θανάσης Κούστας έκανε ένα ακόμα σύντομο ταξίδι στο χρόνο και στο παρελθόν της Πάτρας, με υλικό που ανήρτησε στο facebook και το οποίο προέρχεται από το βιβλίο του «Αγκινάρες με αλάτι». Σειρά είχε το μπακάλικο του κυρ – Αχιλλέα, οποίο βρισκόταν στην οδό Καραϊσκάκη, μεταξύ Μιαούλη και Κανάρη, πίσω από τον Βοσινάκη.

Γράφει ο κ. Κούστας:

…Ο κυρ Αχιλλέας ο μπακάλης, συνήθως στεκόταν στην πόρτα με την πεντακάθαρη ποδιά του. Καλαβρυτινός, κοκκινοπρόσωπος με αραιά μαλλιά και βαρεία ορεσίβια προφορά. Είχε στην πρόσοψη κρεμασμένα τα σαρώματα και μετά την είσοδο δεξιά είχε σε λινάτσες τους ξερούς μπακαλέους και τα ξύλινα κιβώτια με τους σκουράντζους. Και σωρό τα κουτιά με σαρδούνια παστωμένα σε χοντρό αλάτι.
Μπροστά στο πεζοδρόμιο είχε δυό-τρείς μεγάλες νταμιτζάνες ντυμένες με πλεκτό καλάμι. Πάνω στο πάγκο, μαζί με τα κουτιά με τον χαλβά, τον ταραμά και τις θρούμπες Καλαμάτας, είχε και μπλε κόλλες χαρτί με τις οποίες τύλιγε τα μακαρόνια χύμα.
Τότε η ΜΙΣΚΟ πρωτόβγαλε τα συσκευασμένα μακαρόνια πάλι σε μπλε χαρτί. Παραδίπλα είχε μια μικρή διπλή ζυγαριά με τα μπρούτζινα πέζα και από κάτω το τετράδιο με τα βερεσέδια. Και πίσω τα ράφια ήταν γεμάτα με σαπούνια, τρινάλ και κουτιά με τοματοπελτέ αλλά και σακουλάκια με ΚΛΙΝ.
Εκείνο το καλοκαίρι στο μπακάλικο ήλθε η σκόνη καθαρισμού ΚΛΙΝ σε σακουλάκι, με σύνθημα πάνω στην συσκευασία «άνοιξέ με, κάτι θα βρεις και θα χαρείς». Το ΚΛΙΝ ήταν σαπούνι σε σκόνη.
Μέχρι τότε όλη λάτρα του σπιτιού μέχρι λούσιμο και μπανιάρισμα, γινόταν με το πράσινο σαπούνι της ΒΕΣΟ. Το ΚΛΙΝ ήταν διαθέσιμο στα μπακάλικα και στα ψιλικατζίδικα, σε νάϋλον σακουλάκια έχοντας πάντα μέσα ένα δωράκι. Έβαζε διάφορα δώρα στην συσκευασία η εταιρεία, από μανταλάκια μέχρι μικροπαιχνιδάκια για τα παιδιά, όπως στρατιωτάκια κ.λ.π.
Υπήρχαν και τα πειράγματα με αφορμή αυτά τα δωράκια, καθώς όταν κάποιος αγόραζε κάτι που δεν άξιζε, του έλεγαν : «…πού το βρήκες αυτό… στο ΚΛΙΝ;»
Δωράκι έδινε και το ROL στην γιορταστική Χριστουγεννιάτικη συσκευασία που διαφήμιζε πως μαζί με την χαρούμενη όψη στο σπίτι έδινε και ένα μικρό δώρο έκπληξη.
Στην συνέχεια το έδαφος ήταν πρόσφορο για την επικράτηση του TIDE και πολύ γρήγορα του ΟΜΟ.

Στο βάθος του μπακάλικου, ήταν ένα μεγάλο ξύλινο ψυγείο του πάγου με δύο μεγάλες πόρτες πάνω – κάτω.
Κάθε πρωί ο Φώντας ο παγοπώλης με ένα καρότσι με δύο σιδερένιες ρόδες έκανε διανομή τον πάγο παραγωγής είτε του Κακούρη είτε του Μπουκουβάλα.
Ο Φώντας είχε για σύνεργα ένα σιδερένιο πριόνι με μεγάλα δόντια για να κόβει τις κολώνες του πάγου. Με την βοήθεια μιας σφήνας και ενός σφυριού τις έκοβε σε μισές και τέταρτο. Είχε και μια δαγκάνα για να τις πιάνει και μια μεγάλη λινάτσα για την μεταφορά με τα χέρια.
Η συντήρηση των τροφίμων στα σπίτια γινόταν με τα ψυγεία του πάγου η και με τις κλούβες που κρέμαγαν ψηλά στις κουζίνες. Πολύ λίγα σπίτια είχαν την πολυτέλεια ενός ηλεκτρικού ψυγείου ΙΖΟΛΑ η ΕΣΚΙΜΟ. Οι ρεκλάμες στις εφημερίδες έλεγαν, ότι τα ηλεκτρικά ψυγεία «χαρίζουν ευτυχία στο σπίτι».
Το ψυγείο μας του πάγου, πάντως, είχε και βρυσούλα για δροσερό νερό πάντα τυλιγμένη με λευκό τούλι σαν φίλτρο, Από κάτω δε μονίμως τρέχανε νερά από το λιώσιμο του πάγου, καθώς γέμιζε γρήγορα το ταψί που τα συγκέντρωνε με υποχρεωτικό το συνεχές σφουγγάρισμα.
Για να μην λειώνει όμως γρήγορα, τυλίγαμε τον πάγο με λινάτσα και πολλές φορές ρίχναμε και αλάτι.

Πηγή : https://www.theonlinepress.gr/

(η φωτογραφία είναι από το μπακάλικο του Σπυρόπουλου στο Μαρκάτο).

Αεροφωτογραφίες της Πάτρας σε δημοσίευμα του 1935

Στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Ακρόπολη» φιγουράριζε η Πάτρα του 1935 με δύο αεροφωτογραφίες που όπως αναφέρει η λεζάντα έγιναν με αφορμή την κλήρωση του λαχείου που έγινε στην Αχαϊκή πρωτεύουσα στις 21 Μαΐου του 1935.

Ολόκληρη η λεζάντα:

«Όπως είνε γνωστόν εις τους αναγνώστας μας, το αεροπλάνον της «Ακροπόλεως» επ’ ευκαιρία της προχθεσινής κληρώσεως του α’ χωριστού δια τας επαρχίας λαχείου έκαμε θεαματικωτάτας πτήσεις άνωθι της Πελοποννησιακής πρωτευούσης, ενώ διεξήγετο η εκκύβευσις των λαχνών εις το Δημοτικόν της Θέατρον.

Ο επιβαίνων του αεροπλάνου μας φωτορεπόρτερ έλαβεν επ’ ευκαιρία χαρακτηριστικάς φωτογραφίας της γραφικής πόλεως.

Αριστερά μια γενική άποψις των Πατρών. Εις το βάθος η προκυμαία, όπου διακρίνεται το ελλιμενισμένον εις Πάτρας Ιταλικόν υπερωκεάνειον «Κόντε Γκράντε» και ο κυματοθραύστης έως του προσφυγικού συνοικισμού.

Δεξιά το κεντρικώτερον τμήμα της πόλεως, η πλατεία Γεωργίου Α’ με τα περίφημα «συντριβάνια» της. Παρά την πλατείαν διακρίνεται η στέγη του Δημοτικού Θεάτρου όπου έγινεν η τόσον ζωηράς εντυπώσεις προκαλέσασα εν Πάτραις κλήρωσις του Α΄χωριστού δια τας επαρχίας λαχείου.»

[foogallery id=”24663″]

Βόλτα με ποδήλατο στην άδεια Πάτρα (video)

Ποδήλατο στην άδεια Πάτρα μετά τη 2η Απαγόρευση στην Ελληνική επικράτεια.

Δείτε το έρημο κέντρο και τους κύριους δρόμους όπως η Αγίου Ανδρέου, η Κορίνθου που είναι τελείως άδειοι. Αντίθετα στην παραλιακή ζώνη, Μαρίνα και πλαζ υπάρχει αρκετός κόσμος που κινείται στην περιοχή χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα εξόδου για σύντομη άσκηση.

 

Ένα βίντεο που θα σας φέρει νοσταλγία – Η παλιά Πάτρα μέσα από ρετρό λήψεις!

Εικόνες μίας άλλης Πάτρας, αρκετά διαφορετικής μα και τόσο νοσταλγικής συνάμα, έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε στο παρακάτω βίντεο.

Σε αυτό καταγράφονται σημεία της πόλης που σε σύγκριση με την σημερινή τους μορφή μοιάζουν αγνώριστα, όπως οι σκάλες της Αγίου Νικολάου, η πλατεία Γεωργίου, το Αρχαίο Ωδείο, ο Μώλος, ο πολιούχος μας Άγιος Ανδρέας και τόσα ακόμα.

Δείτε το:

Πηγή: https://www.athensmagazine.gr/