Ένα τραγούδι χωρίς ρεφρέν

Το ‘Bohemian Rhapsody’ κυκλοφόρησε στις 31 Οκτώβρη του 1975.

Λένε πως ο Mέρκιουρι, ώσπου να το τελειώσει, σημείωνε μανιωδώς νότες πάνω σε χαρτάκια, μετά τις κύκλωνε και τις πετούσε στο πάτωμα.

Η ηχογράφηση διήρκεσε πάνω από 70 ώρες. Ο αρχικός τίτλος ήταν “The Cowboy Song”, ενώ ο τελικός τίτλος του τραγουδιού έχει διττή έννοια.

Από τη μία παραπέμπει σε μία σειρά μουσικών έργων του Franz List που φέρουν τον τίτλο «Hungarian Rhapsody», μόνο που αντί για «Ουγγρική Ραψωδία» επιλέχθηκε η «Βοημική Ραψωδία», δηλαδή από τη Βοημία, περιοχή γειτονική της Ουγγαρίας που ανήκει στην Τσεχία.
Από την άλλη, ο τίτλος αποδίδεται σωστότερα ως «Μποέμικη Ραψωδία» δίνοντας έτσι το καλλιτεχνικό στίγμα του τραγουδιού.

H πρώτη άποψη των παραγωγών, όταν το άκουσαν, ήταν κάθετη:
– Δεν θα παιχτεί ποτέ από κανένα ραδιόφωνο.
Προφανώς έπεσαν έξω.

Είναι ένα από τα πιο πολύπλοκα κομμάτια που έχουν γραφτεί και χωρίζεται σε έξι μέρη:

Εισαγωγή (0:00-0:48), Μπαλάντα (0:48-2:36), Κιθαριστικό σόλο (2:36-3:03), Όπερα (3:03-4:07), Hard rock (4:07-4:55) και Επίλογος (4:55-5:55).

Ο “αστικός μύθος” γύρω από το τραγούδι αναφέρει ότι ο τραγουδιστής των Queen έγραψε το συγκεκριμένο κομμάτι επειδή είχε απατήσει την κοπέλα του με έναν άντρα που δούλευε στη δισκογραφική τους εταιρεία και δίσταζε να της αποκαλύψει την αλήθεια.

Ο στιχουργός Tim Rice, ο οποίος συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Freddie Mercury, σε μια συνέντευξη στην Daily Mail αποκάλυψε κάποια πράγματα για τους στίχους του τραγουδιού:

«Στον στίχο “Mama, I just killed a man”, έχει σκοτώσει τον παλιό Freddie, την προηγούμενη εικόνα του.

Όταν λέει “Put a gun against his head, pulled my trigger, now he’s dead”, σκοτώνει το straight άτομο που ήταν μέχρι τώρα. Έχει καταστρέψει τον άντρα που προσπαθούσε να είναι και τώρα είναι αυτός που βλέπουμε και ο οποίος προσπαθεί να ζήσει με τον νέο Freddie.

“I see a little silhouetto of a man” -είναι ακόμα ο ίδιος, στοιχειωμένος από αυτό που έκανε και από αυτό που είναι τώρα».

Η Lesley-Ann Jones, βιογράφος του Mέρκιουρι, έχει κάνει μια παρόμοια δήλωση:

«Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ποτέ, αλλά το “Bohemian Rhapsody” ήταν το τραγούδι με το οποίο ο Freddie αποκαλύφθηκε ως ομοφυλόφιλος και γράφτηκε σε μια εποχή όπου δεν μπορούσε να είναι ειλικρινής και ανοιχτός σχετικά με τη σεξουαλικότητά του».

Μια άλλη εκδοχή του “αστικού μύθου” λέει ότι η ιστορία που αφηγείται το τραγούδι είναι εντυπωσιακά παρόμοια μ’ εκείνη του Αλμπέρ Καμύ στο βιβλίο «Ο Ξένος» (L’ Etranger, 1942).

Και τα δύο μιλάνε για έναν νεαρό που σκοτώνει ενστικτωδώς έναν άνθρωπο και δεν μπορεί να εξηγήσει για ποιο λόγο το έκανε. Στο βιβλίο του Καμύ, ο άντρας καταδικάζεται σε θάνατο και όταν το συνειδητοποιεί αρχίζει να συλλογίζεται αν πιστεύει στη θρησκεία ή όχι. Προς το τέλος του βιβλίου, ο άντρας καταλαβαίνει ότι έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει και ότι τελικά δεν έχει σημασία αν πιστεύει στη θρησκεία ή όχι. Παρομοίως το τραγούδι τελειώνει με τους στίχους «nothing really matters to me» και «Any way the wind blows».

Το “Bohemian Rhapsody” έφτασε δύο φορές στην κορυφή των single charts. Δεκάξι ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, τον Νοέμβριο του 1991, το κομμάτι ξαναέπιασε κορυφή στα single charts, λόγω του θανάτου του Freddie Mercury από AIDS.

Ψηφίστηκε κομμάτι της χιλιετίας το 2000, ενώ είναι πρώτο στη λίστα του βιβλίου Guinness, στα καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Και στο ρεφρέν θα μπω ξανά”
——————————————–

Queen – Bohemian Rhapsody (Official Video)

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=fJ9rUzIMcZQ[/embedyt]

Μια ραγισμένη καρδιά (διήγημα)

Είχε παρκάρει το αυτοκίνητο του πάνω από μισή ώρα σε ένα πάρκινγκ που είχε βρει τυχαία πάνω στον αυτοκινητόδρομο. Αφού είχε ψάξει γύρω στα πέντε λεπτά να βρει ραδιοφωνικό σταθμό της αρεσκείας του, τώρα συνειδητοποιούσε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε ένα τραγούδι.

Ήταν μεγάλη η υπερένταση που ένιωθε, παρά τα χάπια και το αλκοόλ που είχε καταναλώσει. Προσπάθησε να θυμηθεί κάτι…η τελευταία σκέψη που είχε κάνει και μπορούσε να ανακαλέσει ήταν να μπει στο πάρκινγκ και να βάλει μουσική…

Μετά; Που βρισκόταν για μισή ολόκληρη ώρα; Κοίταξε το ρολόι του αυτοκινήτου, σχεδόν έξι, σε λίγο θα αρχίσει να ξημερώνει σκέφτηκε.

Έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Έβαλε πάλι μπροστά, άνοιξε τα τζάμια να τον φυσάει αέρας και έβαλε τέρμα στο ραδιόφωνο ηλεκτρονική μουσική. Οδήγησε μερικά χιλιόμετρα ακόμα, αλλά η κούραση άρχισε να τον καταβάλει.

Βγήκε από την εθνική, αλλά αυτή τη φορά κατέβηκε παραλιακά και σταμάτησε μπροστά στη θάλασσα.

Βγήκε από τα αυτοκίνητο να περπατήσει, αισθανόταν το κεφάλι του εντελώς μουδιασμένο.

Κατάφερα να μην την σκέφτομαι, είπε σαν να μονολογούσε. Αλλά αυτό που έκανα τώρα μήπως δεν ήταν και πάλι μια σκέψη για εκείνη;

Ξαφνικά ένιωσε ένα ρίγος, φόραγε μόνο ένα πουκάμισο και έξω έκανε σίγουρα πολύ κρύο.

Φαντάστηκε τον εαυτό του, να πεθαίνει από πνευμονία, μόνος, σε κάποιο νοσοκομείο. Δεν του άρεσε σαν σκέψη και γύρισε στο αυτοκίνητο να πάρει μπουφάν.

Μέσα στο αμάξι του, έβαλε το μπουφάν, άναψε τσιγάρο και άλλαξε ραδιοφωνικό σταθμό. Ήξερε ότι όλα τα τραγούδια όπως και να ‘χει εκείνη θα του θύμιζαν…ήξερε ακόμα ότι και η παραμικρή ανάμνηση του έφερνε δάκρυα στα μάτια, αλλά κάτι τον παρακινούσε να δοκιμάσει και πάλι.

Έπεσε πάνω στο “Πεθαίνω για σένα”, ένα παλιό τραγούδι του Γιώργου Μαργαρίτη. Κατευθείαν στα δύσκολα σκέφτηκε και για πολύ λίγο χαμογέλασε με την σκέψη που έκανε.

Δεν άντεξε να ακούσει, ούτε ως το ρεφρέν! Και ας είσαι απάτη μονολόγησε και το έκλεισε, αφού ήδη ένας κόμπος είχε σχηματιστεί στο λαιμό του.

Το δύσκολο είναι να ζήσω χωρίς εκείνη, σκέφτηκε, όχι να πεθάνω για εκείνη! Άρχισε να σκέφτεται όλους τους τρόπους αυτοκτονίας, αλλά δεν έμενε ευχαριστημένος με κανέναν.

Αυτό που δεν μπορούσε να διαχειριστεί με τίποτε, ήταν την κατάσταση στην οποία θα έβρισκαν το πτώμα του!

Σκέφτηκε τον Λιαντίνη, το να έβρισκαν όμως μόνο τα κόκαλα του χρόνια αφού θα είχε φύγει, δεν του άρεσε καθόλου! Εκείνη έπρεπε να το δει και να πονέσει, όχι να ελπίζει ότι ακόμα ζει! Χρειαζόταν κάτι πιο οριστικό!

Η δεύτερη σκέψη του ήταν στην Άννα Καρένινα, αλλά και μόνο στην ιδέα του πως θα κατέληγε το πτώμα του μετά από σύγκρουση με τρένο, τον έκανε να την απορρίψει αμέσως.

Κατόπιν σκέφτηκε να πάρει ένα περίστροφο και να σημαδέψει κατευθείαν στην καρδιά, όπως είχε κάνει ο Καρυωτάκης. Του άρεσε αυτή η σκέψη την βρήκε ποιητική. Σκέφτηκε τον εαυτό του πεσμένο, το περίστροφο δίπλα και τα δυο του χέρια να ακουμπάνε το στήθος του.

Μετά σκέφτηκε ότι το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τον δει εκείνη ποτέ έτσι…ακόμα και να το έκανε μέχρι να το μάθει θα τον είχε μαζέψει η αστυνομία! Εξάλλου δεν είχε περίστροφο και δεν του άρεσαν κιόλας!

Μετά σκέφτηκε να μπει απλά στη θάλασσα μέσα και να κολυμπήσει ώσπου να τον εγκαταλείψουν οι δυνάμεις του! Αυτή η σκέψη του έφτιαξε την διάθεση!

Θυμήθηκε που ο Καρυωτάκης μερικές μέρες πριν αυτοκτονήσει είχε γράψει σε κάποιες σημειώσεις του

“…Συνιστώ σε όσους σκοπεύουν να αυτοκτονήσουν, να αποφύγουν τη μέθοδο του πνιγμού, εάν γνωρίζουν καλό κολύμπι. Εγώ ταλαιπωρήθηκα στη θάλασσα 10 ώρες και δεν κατάφερα τίποτα!..”

Ο ίδιος ήταν πολύ κακός κολυμβητής αλλά δεν ήθελε να ρισκάρει μια τέτοια αποτυχία.

Έψαξε και βρήκε το κινητό του, ήταν κλειστό. Μάλλον θα ‘χει τελειώσει η μπαταρία σκέφτηκε. Το συνέδεσε με την μπαταρία του αυτοκινήτου και το έβαλε να φορτίζει.

Ξεκίνησε να ξημερώνει. Έψαξε και βρήκε μέσα στο αμάξι δυο ντεπον! Εκείνη πάντα κάπου άφηνε κάποιο ντεπόν, μιας και υπέφερε συχνά από πονοκεφάλους!

Τα πήρε μαζί με λίγο νερό που βρήκε δίπλα από το κάθισμα του συνοδηγού. Η τελευταία που είχε πιει από το μπουκάλι ήταν σίγουρα εκείνη. Ακούμπησε και πάλι τα χείλη του σε αυτό, αλλά χωρίς να πιει αυτή τη φορά!

Σκέφτηκε το τελευταίο τους ταξίδι, να ακούν μουσική, να τραγουδούν και εκείνη σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού να του ακουμπάει το χέρι του, που ακουμπούσε τον λεβιέ τον ταχυτήτων!

Προσπάθησε να διαχειριστεί και πάλι το παρόν του. Εδώ και 24 ώρες όλα αυτά είχαν αλλάξει οριστικά, όλες οι στιγμές που είχαν μαζί, είχαν αποκτήσει πια άλλο νόημα.

Δεν είναι ότι δεν θα μπορούσα να συγχωρέσω την πράξη της σκέφτηκε, αυτό που δεν θα μπορούσα να της συγχωρέσω είναι το γεγονός ότι σε μια στιγμή άλλαξε όλο μου το παρελθόν! Μια στιγμή φτάνει ώστε όλες οι αναμνήσεις σου να έχουν διαφορετική σημασία.

Όταν τώρα πια θα γυρίζω στην ανάμνηση του ταξιδιού, μπορεί να ανακαλέσω και πάλι την στιγμή, εκείνη να μου κρατάει το χέρι, εγώ να νιώθω ευτυχισμένος, αλλά πως μπορώ πια να είμαι σίγουρος ότι εκείνη σκεφτόταν εμένα;

Όχι! Δεν μπορώ! Με έκλεψε!!! Η τελευταία πρόταση βγήκε σχεδόν φωναχτά από το στόμα του!

Ναι! Με έκλεψε και αυτό δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει πάλι και με ποιον τρόπο!

Έβαλε μπροστά, λίγο ο αέρας που τον είχε φυσήξει, λίγο τα ντεπόν που είχαν αρχίσει να δρουν δεν αισθανόταν ούτε πονοκέφαλο πια, ούτε καν κούραση!

Κοίταξε το τοπίο που απλωνόταν γύρω του και του φάνηκε υπέροχο. Ακούμπησε το λεβιέ των ταχυτήτων, έβαλε πρώτη και ετοιμάστηκε για αναχώρηση.

Λίγο πριν ξεκινήσει, το μάτι του έπεσε πάνω στο κλειστό κινητό. Έσβησε και πάλι την μηχανή και το άνοιξε.

Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει σαν τρελή. Μέχρι να ανοίξει το τηλέφωνο και να βρει δίκτυο, πέρασε ένα ολόκληρο λεπτό που του φάνηκε αιώνας!

Επιτέλους άνοιξε. Στην αρχική οθόνη μετά από λίγο εμφανίστηκε μια ειδοποίηση. Μπήκε στα μηνύματα, άνοιξε το πρώτο και ξεκίνησε να διαβάζει.

Ήταν μια πρόταση μόνο, μια πρόταση γραμμένη στα αγγλικά, όπως συνήθιζε εκείνη να στέλνει παρόλο που εκείνος την είχε κοροϊδέψει πολλές φορές γι’ αυτό.

Εκείνη του είχε γράψει:

I can’t live, If living is without you

Τελικά έμεινε μέσα στο αμάξι, σε εκείνη την παραλία άλλη μία ώρα, να διαβάζει το μήνυμά της, ξανά και ξανά…

I’d Do Anything for Love (But I Won’t Do That)

…I have travelled across the universe through the years to find her. Sometimes going all the way is just a start…

Το τραγούδι αυτό είναι από τις πιο όμορφες ερωτικές μπαλάντες που έχουν γραφτεί, έχει όμως και μια άγνωστη ιστορία που αξίζει να μαθευτεί.

Η ιστορία μας αρχίζει το 1992, όπου η άγνωστη στο ευρύ κοινό Βρετανίδα τραγουδίστρια Lorraine Crosby θα παρατήσει τα πάντα και θα μετακομίσει στο Los Angeles αναζητώντας την ευκαιρία να πετύχει επαγγελματικά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο ατζέντης με τον οποίο συνεργάστηκε στην Αμερική θα της προτείνει να πάει στο Ocean Way recording Studios και να κάνει ένα demo. Ο συνθέτης και στιχουργός Jim Steinman αναζητούσε μια γυναικεία φωνή, προκειμένου να κάνει ένα ντουέτο σε ένα τραγούδι που είχε γράψει.

Η Lorraine Crosby πήγε, έγραψε τα γυναικεία φωνητικά και έφυγε. Ο Steinman συνέχισε να αναζητά και να δοκιμάζει γυναικείες φωνές και είναι αρκετές οι τραγουδίστριες που δοκιμάστηκαν για το συγκεκριμένο ντουέτο.

Για την αντρική φωνή επιλέχτηκε ο τραγουδιστής Meat Loaf που εκείνη την εποχή ηχογραφούσε το album: Bat Out of Hell II: Back into Hell.

Ο Meat Loaf θα καθυστερήσει πάρα πολύ να ολοκληρώσει το συγκεκριμένο album. Φήμες κάνουν λόγο για υπερβολικές και ανυπέρβλητες απαιτήσεις που είχε ο τραγουδιστής κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων που είχαν σαν συνέπεια να ξεπεραστεί ο προϋπολογισμός της δισκογραφικής εταιρίας κατά 2 εκατομμύρια δολάρια!

Η Lorraine Crosby θα μείνει συνολικά 6 μήνες στην Αμερική δεν θα πετύχει όμως κάτι αξιόλογο και θα γυρίσει απογοητευμένη και χωρίς χρήματα στην Μεγάλη Βρετανία.

Λίγο μετά από την αναχώρηση της Crosby από την Αμερική οι Meat Loaf και Steinman θα αποφασίσουν ότι η Lorraine έχει κάνει την πιο κατάλληλη γυναικεία ηχογράφηση και θα την επιλέξουν σαν το ντουέτο του Meat Loaf για το τραγούδι.

Ο δίσκος ολοκληρώνεται και ξεκινάνε τα γυρίσματα του video clip του τραγουδιού. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα…

Η τραγουδίστρια έχει αλλάξει ήπειρο και η δισκογραφική δεν είναι διατεθειμένη να χαλάσει αλλά χρήματα για το συγκεκριμένο album που ήδη έχει ξεπεράσει κατά πολύ τον αρχικό προϋπολογισμό.

Το πρόβλημα αυτό θα λυθεί κάπως άκομψα…Για τις ανάγκες του video θα προσληφθεί το μοντέλο Dana Patrick που θα προσποιηθεί τα φωνητικά που έχει κάνει η Lorraine.

Το όνομα της Lorraine Crosby θα εξαφανιστεί και από τον τίτλο του τραγουδιού που τελικά θα κυκλοφορήσει ως:

“Meat Loaf – I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That)”

Το τραγούδι μαζί με το video clip κυκλοφορεί μέσα στο 1993 και γίνεται τεράστια επιτυχία κατακτώντας την κορυφή των charts σε 28 χώρες.

Η Lorraine Crosby παρακολουθεί με αμηχανία το τραγούδι στο οποίο συμμετέχει στα φωνητικά να καθιερώνεται σαν μια από τις πιο όμορφες ερωτικές μπαλάντες όλων των εποχών και η ίδια να μην αναφέρεται πουθενά!

Ακόμα και στα live για την προώθηση του τραγουδιού στην Αμερική θα χρησιμοποιηθεί μια άλλη τραγουδίστρια η Patti Russo και όχι η Lorraine…
“…And I would do anything for love
I’d run right into hell and back
I would do anything for love
I’d never lie to you and that’s a fact
But I’ll never forget the way you feel right now
Oh no, no way
And I would do anything for love
Oh I would do anything for love
I would do anything for love, but I won’t do that
No, I won’t do that…”

Ελεύθερη μετάφραση:

“…Και θα κάνω τα πάντα για αγάπη
Θα τρέξω μέσα στην κόλαση και πίσω
Θα κάνω τα πάντα για αγάπη
Ποτέ δεν θα σου πω ψέμματα, αυτό είναι ένα γεγονός
Αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω το πως νιώθεις τώρα
Ω, όχι, με τίποτα
Και θα κάνω τα πάντα για αγάπη
Αλλά δεν θα κάνω αυτό
Δεν θα κάνω αυτό…”

Ας πάμε και στο κομμάτι που τραγουδάει η Lorraine:

“…Will you raise me up? will you help me down?
Will you get me right out of this godforsaken town?
Will you make it all a little less cold?

I can do that
I can do that

Will you cater to every fantasy I got?
Will you hose me down with holy water, if I get too hot?
Will you take me places I’ve never known?

I can do that
Oh no, I can do that

I know the territory, I’ve been around
It’ll all turn to dust and we’ll all fall down
Sooner or later you’ll be screwing around

I won’t do that
No, I won’t do that…”

Ελεύθερη μετάφραση:

“…Θα με ανεβάσεις? Θα με βοηθήσεις να κατέβω?
Θα με πάρεις μακριά από αυτήν την ξεχασμένη απ’ τον Θεό πόλη?
Θα τα κάνεις όλα λίγο λιγότερο παγερά?

Μπορώ να το κάνω αυτό!
Μπορώ να το κάνω!

Θα με κρατάς όταν φοβάμαι?
Θα με κρατάς σφιχτά?
Μπορείς να βάλεις χρώμα στην ζωή μου?
Έχω βαρεθεί το μαύρο και το άσπρο…
Μπορείς να τα κάνεις όλα λίγο λιγότερο παλιά?

Μπορώ να το κάνω αυτό!
Ω, ω, τώρα μπορώ να το κάνω αυτό!

Θα μου κάνεις μερικά μαγικά
με τα ίδια σου τα χέρια?
Μπορείς να χτίσεις μια σμαραγδένια πόλη
με αυτούς του κόκκους άμμου?
Μπορείς να μου δώσεις κάτι που να μπορώ να πάρω σπίτι?

Μπορώ να το κάνω αυτό!
Ω, ω, τώρα μπορώ να το κάνω αυτό!…”

Το πραγματικά εκπληκτικό video clip που γυρίστηκε αποτελεί μια λίγο διαφορετική εκδοχή του γνωστού παραμυθιού, “Η πεντάμορφη και το τέρας”.

Η Lorraine Crosby μέχρι και σήμερα παραμένει άσημη ενώ ο Meat Loaf βάσισε μεγάλο μέρος της καριέρας του στην επιτυχία του τραγουδιού.

Θα κλείσω το κείμενό μου με ένα link από μια ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού από την Lorraine Crosby που μπορείτε να την βρείτε στο Youtube και που ως και σήμερα έχει λίγο παραπάνω από 20.000 προβολές.

Youtube:

Lorraine Crosby Aka Mrs Loud!! I’d do anything for love:
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=axN3G25ejl4[/embedyt]

————————————————————

Meat Loaf – I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That) (Official Music Video)
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=9X_ViIPA-Gc[/embedyt]

Τόλης Βοσκόπουλος, ο “Πρίγκιπας” που αγαπούσε τις γυναίκες

“…Από τη Λάσκαρη που έφυγε πήρε μια βαλίτσα ρούχα. Από τη Μαρινέλλα δεν πήρε τίποτα. Ούτε ένα πουκάμισο, ούτε μισό παντελόνι. Μπήκε στο αυτοκίνητο κι έφυγε…”

Ο λαϊκός τραγουδιστής Γιώργος Γερολυμάτος έχει κάνει την παρακάτω δήλωση για τον Τόλη:
“…Λόγω της χαρακτηριστικής οδοντοστοιχίας του καλλιτέχνη, τη δεκαετία του 70 οι νέοι τραγουδιστές έσπαγαν το δόντι τους, προκειμένου να μοιάσουν στον Βοσκόπουλο!

Έχει 11 αδελφές και είναι το δωδέκατο παιδί της οικογένειας Βοσκόπουλου.

Ήταν ο πρώτος τραγουδιστής που ερμήνευε όρθιος τα τραγούδια του, σε αντίθεση με την εποχή του που συνηθιζόταν ο καλλιτέχνης να είναι καθιστός. Λόγω του στησίματος του στο πάλκο, στον τρόπο ερμηνείας και στον τρόπο ντυσίματος, οι φανατικοί θαυμαστές του τον αποκαλούσαν “πρίγκιπα” ή “άρχοντα της πίστας”.

Η καθιέρωσή του στο τραγούδι θα έρθει με την “Άγωνία” το 1968 (σύνθεση Γιώργου Ζαμπέτα), ένα τραγούδι που θα κάνει απίστευτη επιτυχία και θα τον καθιερώσει σαν πρώτο όνομα.

Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι ήταν τόσο μεγάλη η αγάπη του κόσμου, που όταν τραγουδούσε στη Θεσσαλονίκη με τον Στράτο Διονυσίου και αποφάσισαν να πάνε να παίξουν μπιλιάρδο, μέσα σε λίγη ώρα έξω από την καφετέρια είχαν μαζευτεί χιλιάδες θαυμαστές, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η συνδρομή της αστυνομίας προκειμένου να μπορέσουν να βγουν από το μαγαζί.

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=GXG6H08AVIQ[/embedyt]

Οι γυναίκες της ζωής του:

Δούκισσα
Ουσιαστικά ήταν αυτή που τον ανέδειξε.
Την γνώρισε σαν μουσικός, στη συνέχεια έκανε τις δεύτερες φωνές για την Δούκισσα για να καθιερωθεί τελικά ως πρώτος ερμηνευτής και συνθέτης.
Θα συμπρωταγωνιστήσουν μαζί και σε πέντε συνεχόμενες ταινίες που έκαναν μεγάλη επιτυχία εκείνη την εποχή.

Ζωή Λάσκαρη
Ξανθή αγαπημένη Παναγιά.
“…Τη Λάσκαρη τη γνώρισε όταν έπαιζαν μαζί στο “Μαριχουάνα Στοπ”. Τότε τρελάθηκε ο άνθρωπος. Το παθαίνει αυτό οποιοσδήποτε όταν ερωτευτεί. Αυτό έπαθε όταν γνώρισε τη Ζωή. Και ξέχασε και σπίτι και δουλειά και συνεργάτες και τα πάντα και έφυγε μαζί της….” Παναγιώτα Βοσκοπούλου (αδερφή του Τόλη)

Ο Τόλης έχει κάνει τέσσερις γάμους:

– Στέλλα Στρατηγού (1960 – 1965)
Την παντρεύτηκε όταν πήγε στο στρατό σμηνίτης για να γλιτώσει από το κυνηγητό της μάνας και του πατέρα, όπως έλεγε ο ίδιος μετά από χρόνια. Η Στέλλα Στρατηγού του έδειξε αυτή την αφοσίωση, αυτή την αγάπη που είναι πολύ σπάνια πια…

– Μαρινέλλα (1973 – 1981)
Η Μαρινέλλα του στάθηκε αρχικά σαν φίλη για να ξεπεράσει την πληγή που του είχε αφήσει η Λάσκαρη. Σιγά σιγά ο Τόλης παρηγορήθηκε, η πληγή επουλώθηκε και η συμπαράσταση έγινε έρωτας.

– Τζούλια Παπαδημητρίου (1990 – 1996)
“… Η γυναίκα που δεν τον αγάπησε ποτέ…” Παναγιώτα Βοσκοπούλου
Τους αρραβωνιάζει ο Ανδρέας Παπανδρέου και στη συνέχεια τους παντρεύει ο Θόδωρος Βαρδινογιάννης.

– Άντζελα Γκερέκου (1996 – ως σήμερα)
Παντρεύτηκαν στις 2 Αυγούστου 1996 στην Κέρκυρα με κουμπάρο τον δημοσιογράφο Τέρενς Κουίκ και έχουν μία κόρη, τη Μαρία. Γνωρίστηκαν την βραδιά που είχε πρεμιέρα στο On The Rocks της Βάρκιζας. Η Άντζελα ήταν στο μαγαζί με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, όταν ο Βοσκόπουλος κάλεσε μερικούς φίλους του στο καμαρίνι, μαζί και τον Βαρδινογιάννη.

Όταν την είδε, η ατάκα που ακούστηκε από τον Τόλη ήταν:

“…Τι μάτια είναι αυτά κοπελάρα μου..” Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=_JzGOunbDZc[/embedyt]

Ο Τόλης έχει δηλώσει ότι δεν χρειάστηκε να μεγαλώσει για να διαλέξει επάγγελμα:
“…Δεν το σκέφτηκα. Έγινε μόλις γεννήθηκα. Αντί να κλάψω, όπως όλα τα μωρά που έρχονται στον κόσμο, εγώ τραγούδησα κατευθείαν… “

Στις μεγάλες του δόξες, τα πρώτα τριάντα λεπτά που έβγαινε στην πίστα, απλά άνοιγε κιβώτια με σαμπάνιες. Στα μπουζούκια, το κομμάτι αυτό της νύχτας, έχει οριστεί από τον Τόλη, που επί δεκαετίες ήταν ο αναμφισβήτητος “άρχοντας της πίστας”.

Όταν ψάχνω για πρότυπα αντρικής συμπεριφοράς, στο μυαλό μου έρχεται ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο Τζορτζ Μπεστ, ο Χαμφρει Μπόγκαρντ, κυρίως όμως ο Τόλης Βοσκόπουλος.

Στο καμαρίνι του πάντα υπήρχε άρωμα με το οποίο ο Τόλης ψεκαζόταν συστηματικά…όταν σε συμπαθούσε ψέκαζε και σένα!

Πολλές οι ιστορίες που έχω ακούσει από τραγουδίστριες που έχουν συνεργαστεί μαζί του, όλες με ένα κοινό στοιχείο, ο Τόλης αγαπούσε την γυναίκα αλλά κυρίως την σεβόταν.

Μιλούσε σπάνια για τις ερωτικές του κατακτήσεις και σχεδόν ποτέ με ονόματα.

Ο έρωτας και η γυναίκα ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=F4zZ0A-P1q8[/embedyt]

Κλείνω με ένα απόσπασμα που δεν το χει γράψει ο Τόλης, μιας και αποδίδεται στον Ουιλιαμ Σαιξπηρ, αλλά πιστεύω ότι τον εκφράζει απόλυτα.

“… Αν αγάπησες και πόνεσες, αγάπα περισσότερο.
Αν αγάπησες περισσότερο και πόνεσες περισσότερο, αγάπα ακόμα περισσότερο.

Αν αγάπησες ακόμα περισσότερο και πόνεσες ακόμα περισσότερο, αγάπα περισσότερο ώσπου να μην πονάει άλλο…”

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=Cd8Ntx0t7JI[/embedyt]

Silver Linings Playbook: Ρομαντική κομεντί για απροσάρμοστους

Είναι το τραγούδι σου, το έχεις χορέψει στον γάμο σου αγκαλιά με την γυναίκα της ζωής σου.

Ένα μεσημέρι γυρνάς στο σπίτι πιο νωρίς, από την σκάλα ακούς το τραγούδι σου να παίζει, ανεβαίνεις και βλέπεις στο πάτωμα τα εσώρουχα της γυναίκας σου.

Την φωνάζεις αλλά δεν σε ακούει, είναι δυνατά το τραγούδι σας μάλλον…

Μπαίνεις στο μπάνιο, επιτέλους την βρίσκεις να κάνει μπάνιο.

Μια στιγμή! Δεν είναι μόνη!

Εξακολουθείς να ακούς το τραγούδι σας, τραβάς τις κουρτίνες και βλέπεις να κάνει μπάνιο μαζί της ένας συνάδελφός σου.

Εκείνος, πολύ φυσικά, σου λέει ότι είναι το καλύτερο για σένα να φύγεις!

Το τραγούδι που δεν θα αντέχει ο ήρωας μας να ακούει πια είναι το:
“My Cherie Amour” του Stevie Wonder.

Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από τα κλασικά της Motown που έγραψε και τραγούδησε το 1969 ο Stevie Wonder.

Το τραγούδι το είχε γράψει αρχικά ο Stevie Wonder, για την τότε κοπέλα του και ο αρχικός του τίτλος ήταν “Oh My Marsha”. Όταν χώρισαν άλλαξε τους στίχους αλλά και τον τίτλο στο πιο γενικό “My Cherie Amour”.

Το τραγούδι έγινε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του φτάνοντας ως και την 4η θέση των singles charts του Billboard.

Η ταινία μας, silver linings playbook, ξεκινά οκτώ μήνες μετά, από το παραπάνω περιστατικό.

Η πρώτη σκηνή της ταινίας είναι μέσα σε μια ψυχιατρική κλινική, από την οποία μόλις βγαίνει ο ήρωά μας.

Ήταν μέσα γιατί χτύπησε πολύ άσχημα τον εραστή της γυναίκας του.

Τώρα όμως είναι αποφασισμένος να την κερδίσει πίσω.

Εκείνη πρέπει να καταλάβει, πρέπει να νιώσει πάλι για εκείνον όπως παλιά και αυτός θα κάνει τα πάντα για να το πετύχει αυτό.

‘Όλη η ενέργεια και η προσοχή του θα στραφούν στον μοναδικό αυτό στόχο που έχει βάλει.

Σε αυτή την φάση της ζωής του λοιπόν θα γνωρίσει μια κοπέλα.

Ο έρωτας πάντα χτυπάει την χρονική στιγμή που δεν το περιμένεις και με τρόπο που δεν περίμενες ποτέ ότι θα συμβεί.

Μια ερωτική ιστορία λοιπόν μέσα στην ερωτική ιστορία, ένας έρωτας μέσα στον έρωτα…αλλά μήπως έτσι δεν γίνεται πάντα;

Σε μια σκηνή της ταινίας ο ήρωας μας διαβάζει το “Αποχαιρετισμός στα όπλα” του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, αλλά έχει έναν μικρό εκνευρισμό… με το τέλος που δίνει ο συγγραφέας….στο βιβλίο του.

Η έκφραση “Silver Linings” είναι μέρος από γνωμικό που χρησιμοποιούν στην Αμερική: “every cloud has a silver lining”, που σημαίνει ότι υπάρχει πάντα μια θετική πλευρά και τίποτε δεν είναι ολοκληρωτικά αρνητικό!

Η ταινία απέσπασε οχτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία.

Επίσης κατάφερε να λάβει υποψηφιότητες και στις τέσσερις κατηγορίες υποκριτικής, κάτι που συμβαίνει σπάνια στο θεσμό των βραβείων. ( Τζένιφερ Λόρενς και Μπράντλεϊ Κούπερ στους κυρίους ρόλους και Τζάκι Γουίβερ και Ρόμπερτ Ντε Νίρο στους δεύτερους). Η Τζένιφερ Λόρενς κατάφερε τελικά και βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου.

Το silver linings playbook δεν είναι παρά μια ρομαντική κομεντί για απροσάρμοστους.

Ο έρωτας δεν λένε ότι συνορεύει με την τρέλα; Στην περίπτωση της ταινίας σίγουρα!

Ερωτευτείτε ψυχωτικούς, ξέρουν τι θα πει δέσμευση! Δέσμευση άγνωστη λέξη στην εποχή μας, ίσως γιατί γίναμε όλοι “φυσιολογικοί”και σκεφτόμαστε λογικά.

Η ταινία είναι “λυτρωτικά” όμορφη! Αν τελειώσει και θες να χορέψεις, συνέβη και σε μένα να ξέρεις.

———————————————————————-

Stevie Wonder – My Cherry Amour

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=Fjufjv4rH0s[/embedyt]

———————————————————————-

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=DxMwWs-W-3I[/embedyt]

Γεύμα στην κορυφή ενός ουρανοξύστη

Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη, είναι Σεπτέμβριος του 1920, η πόλη όπως και ολόκληρη η χώρα προσπαθεί να συνέλθει από το πρώτο οικονομικό κραχ του 1907.

Εκείνη την εποχή, η Νέα Υόρκη, ήταν για χιλιάδες ανθρώπους, ο προορισμός που θα ενσάρκωνε το Αμερικανικό όνειρο. Ιταλοί, Ιρλανδοί, Εβραίοι, αλλά και Έλληνες μετανάστες συνέρρεαν κατά χιλιάδες αναζητώντας μια καλύτερη ζωή και μια δεύτερη πατρίδα.

Είναι επίσης η εποχή της μεγάλης ανοικοδόμησης, ο μεγιστάνας Rockefeller θέλει περίπου έναν μήνα ακόμα να τελειώσει έναν από τους πιο εμβληματικούς ουρανοξύστες του κόσμου!

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1920, πιθανότατα από τον ίδιο τον Rockefeller, θα αποφασιστεί να σταλούν, στον σχεδόν ολοκληρωμένο ουρανοξύστη, φωτογράφοι, να αποθανατίσουν το τέλος των εργασιών του!

Στην κορυφή του κτηρίου, στα 260 μέτρα από το έδαφος, θα βρεθούν τουλάχιστον 3 επαγγελματίες φωτογράφοι και θα τραβήξουν μια σειρά από φωτογραφίες.

Μία από αυτές, θα γίνει από τις πιο αναγνωρισμένες φωτογραφίες του κόσμου και η πιο εμβληματική φωτογραφία της πόλης της Νέας Υόρκης!

Πριν προχωρήσουμε άλλο την ιστορία ας ρίξουμε μια ματιά στη φωτογραφία!

Η φωτογραφία απεικονίζει 11 εργάτες, πιθανότατα μετανάστες, να παίρνουν το γεύμα τους πάνω σε μια μεταλλική μπάρα, σε υψόμετρο 260 μέτρων, ενώ πίσω τους αχνοφαίνεται το πιο διάσημο πάρκο της Νέας Υόρκης, το Central Park.

Το πιο συναρπαστικό στοιχείο της φωτογραφίας αναμφισβήτητα είναι η απουσία φόβου που είναι
έκδηλη και στους 11. Σε ένα υψόμετρο που οι περισσότεροι θα είχαμε παγώσει από τον φόβο, εκείνοι μοιάζουν υπερβολικά άνετοι, γευματίζουν, καπνίζουν και πίνουν! Κανείς δεν φαίνεται να έχει την παραμικρή ανησυχία!

Η φωτογραφία θα δημοσιευτεί για πρώτη φορά στις 2 Οκτωβρίου του 1920, στην εφημερίδα Herald-Tribune. Από τότε έχει ανατυπωθεί σε εκατομμύρια αντίτυπα, έχει γίνει μπλούζα, αφίσα, καρτ ποστάλ, αλλά έχει τυπωθεί και πάνω σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια μπορεί κανείς να φανταστεί!

Ο άνθρωπος που τράβηξε την φωτογραφία δεν έχει ταυτοποιηθεί! Εκείνη την ημέρα βρέθηκαν τουλάχιστον 3 φωτογράφοι στην κορυφή του ουρανοξύστη και δημιουργήθηκε υλικό από αρκετές φωτογραφίες που υπάρχει μέχρι και σήμερα στο αρχείο της εταιρίας. Τις περισσότερες πιθανότητες να αποτύπωσε το συγκεκριμένο πλάνο συγκεντρώνει ο Charles Ebbet.

Όμως ούτε και οι 11 εργάτες έχουν ταυτοποιηθεί! Είμαστε σίγουροι μόνο για την ταυτότητα των 2, ενώ μυστήριο καλύπτει την ταυτότητα των υπολοίπων.

Η Herald-Tribune και ενώ η φωτογραφία ήταν ήδη διάσημη, κάλεσε τους αναγνώστες της να αναγνωρίσουν τους υπόλοιπους 9.

Αυτό που ακολούθησε μάλλον μπέρδεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα! Η συμμετοχή του κόσμου ήταν απίστευτη και βρέθηκαν κυριολεκτικά χιλιάδες άτομα να ισχυρίζονται ότι έχουν κάποιο συγγενή ανάμεσα στους 11 της φωτογραφίας.

Σε ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για την συγκεκριμένη φωτογραφία, ένας έμπορος στη Νέα Υόρκη που πουλάει καρτ ποστάλ και αφίσες, ισχυρίστηκε ότι πουλάει τουλάχιστον 20 φωτογραφίες με τους εργάτες που παίρνουν το γεύμα τους, την ημέρα. Το εντυπωσιακό της ιστορίας όμως είναι ότι ως και σήμερα, ένας στους δέκα που αγοράζει την φωτογραφία, ισχυρίζεται ότι έχει κάποιον συγγενή που σχετίζεται με έναν από τους 11 της φωτογραφίας!

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ που έχει τον τίτλο “Men at lunch” κατάφερε μάλλον να ταυτοποιήσει άλλους 2 εργάτες, ανεβάζοντας έτσι τον αριθμό των εργατών που έχουν αναγνωρισθεί σε 4.

Μια άλλη προσπάθεια που έγινε να αναγνωρισθούν μέσα από τα αρχεία της εταιρίας έπεσε στο κενό, αφού για την ανοικοδόμηση του ουρανοξύστη εργάστηκαν 40.000 άτομα, αλλά δεν υπάρχει γι’ αυτούς κανένα επίσημο αρχείο.

Το 1932 ακόμα τα εργατικά δικαιώματα δεν είχαν καθιερωθεί και οι περισσότεροι δούλευαν πολλές ώρες, χωρίς ασφάλεια, ρισκάροντας κυριολεκτικά καθημερινά την ζωή τους. Περίπου 2 στους 100 εργάτες που δούλευαν σε οικοδομικές εργασίες, πέθαιναν από εργατικό ατύχημα και άλλοι 2 στους 100 έμεναν παράλυτοι!

Το μότο που έγινε εκείνη την εποχή σύνθημα για χιλιάδες εργάτες που δούλευαν σε παρόμοιες συνθήκες ήταν το περίφημο:

“…we do not die, we are killed…”

Ίσως αυτή η καθημερινή επαφή με τον θάνατο, να έχει κάνει και τους εργάτες της φωτογραφίας να φαίνονται τόσο ατάραχοι και εξοικειωμένοι με το υψόμετρο. Μάλλον δεν ήταν το πιο επικίνδυνο εμπόδιο που είχαν να αντιμετωπίσουν καθημερινά!

Γυρίζω πίσω στη φωτογραφία, το βλέμμα μου πέφτει στον πρώτο αριστερά που προσπαθεί να ανάψει ένα τσιγάρο, ο μεσαίος καπνίζει και χαμογελά, ο μόνος που φαίνεται να κοιτάζει τον φακό είναι ο τελευταίος από δεξιά που κρατά και ένα μπουκάλι.

Και είναι μάλλον, αυτές οι εντελώς συνηθισμένες ασχολίες, στην πιο ασυνήθιστη τοποθεσία, που έκαναν αυτή τη φωτογραφία μια από τις εμβληματικότερες της ιστορίας.

Τελικά είναι βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να εναρμονίζεις την καθημερινότητα σου με την ρουτίνα και το συνηθισμένο, ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι πολύ μακριά από το να χαρακτηριστούν ως ιδανικές…

Μπόμπι Φίσερ ή αλλιώς δοκιμάζοντας τα όρια της ανθρώπινης διάνοιας

…Το σκάκι δεν είναι κάτι που οδηγεί τους ανθρώπους στην παραφροσύνη. Είναι κάτι που κρατά τους παράφρονες διανοητικά υγιείς!…” – Μπιλ Χάρτσον

“… Έχει υπολογιστεί ότι ένας ικανός σκακιστής μπορεί να αναλύει 4 κινήσεις το λεπτό ενώ ο αριθμός των πιθανών κινήσεων είναι 4 εις την 76 (5708990770823839524233143877797980545530986496 κινήσεις)…”

Όλα ξεκίνησαν το 1948 όταν ο μικρός Φίσερ μόλις πέντε ετών παίρνει σαν δώρο από την μεγαλύτερη αδερφή του ένα σκάκι. Τα επόμενα 10 χρόνια θα είναι ίσως το μοναδικό πράγμα με το οποίο θα απασχοληθεί πραγματικά, παίζει σκάκι απίστευτες ώρες, τις πιο πολλές φορές έχοντας σαν αντίπαλο τον εαυτό του!

Η μητέρα του θα ανησυχήσει από την εμμονική προσήλωση του παιδιού της στο παιχνίδι και θα το πάει σε ψυχίατρο, ο οποίος θα κάνει την διάγνωση ότι θα μπορούσε να έχει πολύ χειρότερες εμμονές…

Στα 13 του θα κερδίσει τον αναγνωρισμένο σκακιστή Donald Byrne σε μια παρτίδα που εξαιτίας της ιδιοφυΐας που επέδειξαν και οι δύο σκακιστές χαρακτηρίστηκε από τους ειδικούς του παιχνιδιού ως: “Το παιχνίδι του αιώνα” (“The Game of the Century”)

Από τα 14 του και για μια δεκαετία θα συντρίψει στην κυριολεξία κάθε αντίπαλο που βρίσκει στο δρόμο του κερδίζοντας 8 Αμερικανικά πρωταθλήματα. Το ένα μάλιστα από αυτά το 1964 με 11 νίκες σε ισάριθμες αναμετρήσεις, επίδοση που μέχρι και σήμερα παραμένει αξεπέραστη γιατί είναι το μοναδικό απόλυτο σκορ στην ιστορία του τουρνουά!

Και φθάνουμε στο καλοκαίρι του 1972 όπου ο Φίσερ καταφέρνει να εξασφαλίσει μια θέση στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος εναντίον του Ρώσου παγκόσμιου πρωταθλητή Μπόρις Σπάσκι.

Οι Ρώσοι μέχρι τότε για περισσότερο από 25 χρόνια κυριαρχούσαν στο σκάκι συντρίβοντας οποιονδήποτε αντίπαλο τολμούσε να καθίσει απέναντί τους! Με τον ψυχρό πόλεμο δε εκείνη την περίοδο να μαίνεται μεγάλο μέρος της Σοβιετικής προπαγάνδας, είχε βασιστεί στην εμφανή ανωτερότητα των Σοβιετικών στο σκάκι!

Το δε σκάκι σαν άθλημα στην Σοβιετική ένωση ήταν από τα δημοφιλέστερα, με τα παιδιά που έδειχναν από μικρά ικανότητες σε αυτό να έχουν ειδική μεταχείριση και ειδικά προνόμια ώστε να καταφέρουν να εξελιχτούν σε σπουδαίους σκακιστές! Στην Αμερική πάλι ελάχιστοι ήταν εκείνοι που μέχρι τότε ασχολούνταν με το σκάκι…

Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο αγώνας που χαρακτηρίστηκε ως “Match of the Century” (Ο αγώνας του αιώνα) στην ουσία ήταν μια αναμέτρηση ανάμεσα σε έναν σκακιστή (τον Μπόμπι Φίσερ) και μια σκακιστική αυτοκρατορία μιας και τον Μπόρις Σπάσκι συνόδευαν οι καλύτεροι σκακιστές της Σοβιετικής ένωσης.

Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πάρα πολλά για τον συγκεκριμένο αγώνα που το τέλος του βρήκε τον Φίσερ παγκόσμιο πρωταθλητή και την Αμερική να παθαίνει ξαφνικά φρενίτιδα με το σκάκι!

“…Καθώς πλησίαζε εκείνη η μέρα, όλοι αναρωτιόνταν αν θα εμφανιστεί. Τα αεροπλάνα τον περίμεναν, έτοιμα για απογείωση κι εκείνος κοιμόταν, έκοβε βόλτες κι έφτιαχνε σάντουιτς. Ο Κίσινγκερ του τηλεφώνησε και του είπε να πάει να τιμήσει την πατρίδα.

Ήταν 1972. Όταν έφτασε, προσέβαλε τους Ισλανδούς. Είπε ότι η χώρα ήταν προβληματική, γιατί δεν είχε αίθουσα μπόουλινγκ.

Διαμαρτυρήθηκε για τις κάμερες, τα φώτα, τα τραπέζια και τις καρέκλες, καθώς και για την χρωματική αντίθεση των τετραγώνων στη σκακιέρα.

Το δωμάτιό του, λέει, παραείχε ωραία θέα.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είχε να κάνει με το σκάκι. Ίσως πάλι και να είχε.

Αν νικούσε, θα ήταν ο πρώτος Αμερικάνος παγκόσμιος πρωταθλητής σκακιού. Αν έχανε, θα παρέμενε ένας από τους πολλούς ερασιτέχνες του Μπρούκλιν…” – Ταινία: “Searching for Bobby Fischer”

Ο Φίσερ χάνει την πρώτη παρτίδα δείχνοντας σημάδια αδυναμίας συγκέντρωσης και κάνοντας παιδαριώδη λάθη!

Όταν τελείωσε η πρώτη παρτίδα θα διαμαρτυρηθεί έντονα για τον θόρυβο που έκανε η κάμερα και θα απαιτήσει να απομακρυνθούν τόσο οι κάμερες όσο και το κοινό που παρακολουθούσε γιατί δεν μπορεί να συγκεντρωθεί!

Στη δεύτερη παρτίδα ο Φίσερ, μισή ώρα μετά την έναρξη, σηκώνεται ξαφνικά και ανακαλύπτει μια κρυμμένη κάμερα και στη συνέχεια αποχωρεί σε έξαλλη κατάσταση από την αίθουσα και ακυρώνεται!

Για το τρίτο παιχνίδι ο Φίσερ θα ζητήσει να πραγματοποιηθεί σε ένα υπόγειο που χρησίμευε ως αίθουσα πιγκ-πογκ! Και ενώ αρκούσε από τον Σπάσκι απλά να αρνηθεί για να καταχωρηθεί και το τρίτο παιγνίδι υπέρ του εκείνος αναπάντεχα δέχεται να τον αντιμετωπίσει στο υπόγειο!

Ο Φίσερ εμφανίζεται και πάλι, αλλά αυτή τη φορά είναι συγκεντρωμένος και δεν κάνει λάθη και για πρώτη φορά στην καριέρα του θα νικήσει τον μεγάλο αντίπαλό του!

Με την ολοκλήρωση των 5 πρώτων παρτίδων το σκορ είναι πια ισόπαλο 2,5-2,5.

Στην έκτη παρτίδα, ο Φίσερ δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ και για πρώτη φορά θα προηγηθεί στο σκορ! Το παίξιμο του Φίσερ θα αναγκάσει ακόμα και τον μεγάλο αντίπαλό του στο τέλος της παρτίδας να τον χειροκροτήσει μαζί με το κοινό που τον αποθεώνει!

Από το σημείο αυτό και έπειτα ο Φίσερ μεγαλώνει συνεχώς τη διαφορά και φτάνουμε στη 13η παρτίδα όπου το παιχνίδι φαινόταν πως πηγαίνει για ισοπαλία. Ο Φίσερ όμως είχε άλλη γνώμη! Ξενύχτησε ως το πρωί αναλύοντας όλες τις πιθανές κινήσεις και όταν κάθισε πάλι στο τραπέζι αιφνιδίασε τους πάντες με μια απρόσμενη κίνηση και κατάφερε να κερδίσει και αυτήν την παρτίδα.

Ο Σπάσκι μη μπορώντας να πιστέψει την κατάληξη του παιγνιδιού έμεινε καθηλωμένος στην καρέκλα του για δυο ώρες, κοιτάζοντας αμίλητος την σκακιέρα!

Από το σημείο αυτό και μετά ο Φίσερ θα ελέγχει ολοκληρωτικά το παιχνίδι και ο Σπάσκι έχοντας χάσει την αυτοσυγκέντρωση του κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο!

Στην 21η παρτίδα και ενώ το σκορ βρισκόταν στο 11,5-8,5 ο Σπάσκι θα παραιτηθεί τηλεφωνικώς από την παρτίδα και ο Φίσερ γίνεται πλέον ο πρώτος Αμερικανός σκακιστής που κατακτούσε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή μετά από 24 ολόκληρα χρόνια απόλυτης ηγεμονίας των Σοβιετικών σκακιστών!

Ο Φίσερ γυρίζει στην Αμερική που τον αποθεώνει σαν εθνικό ήρωα και κλείνεται σε ένα σπίτι που του παραχωρεί ο Χέρμπερτ Άρμστρονγκ ιδρυτής μιας θρησκευτικής αίρεσης που έφερε τον τίτλο “Παγκόσμια Εκκλησία του Θεού”.

Θα ζήσει εκεί τελείως απομονωμένος χωρίς να παίξει καμία επίσημη παρτίδα για τα επόμενα 3 χρόνια!

Φτάνουμε στο 1975 και ο Φίσερ είναι υποχρεωμένος να υπερασπιστεί τον τίτλο του απέναντι στον 23χρονο τότε Σοβιετικό, Ανατόλι Κάρποφ!

Ο Φίσερ λίγο πριν την έναρξη των τελικών ταχυδρομεί στην παγκόσμια ομοσπονδία σκακιού έναν κατάλογο από 179 όρους, την αποδοχή των οποίων θεωρεί ως προαπαιτούμενο για την συμμετοχή του στον τελικό!

Η Διεθνής Ομοσπονδία αποδέχεται τελικά τους 178 από τους όρους αλλά ο Φίσερ δεν θα κατέβει να παίξει κρίνοντας ότι ο ένας όρος που δεν αποδέχτηκε είναι σημαντικός!

Λίγες μέρες αργότερα την Πέμπτη, 3 Απριλίου 1975 η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία ανακοινώνει ότι αφαιρεί τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή από τον Αμερικανό Μπόμπι Φίσερ τον οποίο και απονέμει χωρίς αγώνα στον Κάρποφ!

Ο Φίσερ εξαφανίζεται και πάλι από το προσκήνιο για αρκετά χρόνια απέχοντας εντελώς από το σκάκι, για να συλληφθεί το 1981 ως ύποπτος ληστείας σε τράπεζα! Ο ίδιος για το περιστατικό αυτό θα εκδώσει βιβλίο με τον χαρακτηριστικό τίτλο “ Με βασάνισαν στη φυλακή της Πασαντίνα”.

Οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ καλές, αφού μετά την νίκη του αρνήθηκε να παίξει το ρόλο του εθνικού ήρωα. Μετά το περιστατικό της ληστείας όμως θα γίνονται κάθε χρόνο και χειρότερες, με τον Φίσερ να εμφανίζει έντονα αντιαμερικανικά αλλά και αντισημιτικά αισθήματα!

Στις αρχές του 1990 και ενώ ο Φίσερ συνεχίζει να απέχει από κάθε σκακιστικό αγώνα, θα δεχτεί ένα γράμμα από μια 17χρονη Ουγγαρέζα την Zita Raiczanyi. Εκείνη στο περίφημο αυτό γράμμα τον παρομοιάζει με τον Μότσαρτ και τον Αϊνστάιν καταλήγοντας ότι είναι κρίμα για τον κόσμο να μην τον βλέπει να παίζει.

Γοητευμένος ο Φίσερ, θα της απαντήσει ένα χρόνο μετά(!) και θα την καλέσει στο Λος Άντζελες που έμενε τότε. Εκείνη θα πάει και δύο χρόνια μετά ο Φίσερ ανακοινώνει την επιστροφή του στους αγώνες σκάκι!

Ο Φίσερ δέχεται να αντιμετωπίσει ξανά τον Σπάσκι 20 χρόνια μετά, στο Βελιγράδι σε μια άτυπη ρεβάνς του 1972!

Η Αμερικανική κυβέρνηση που εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε πόλεμο με την Γιουγκοσλαβία, στέλνει μια επιστολή στον Φίσερ, με την οποία του απαγορεύει να παίξει γιατί βρισκόταν σε εξέλιξη εμπάργκο κατά της χώρας αυτής, απειλώντας τον ταυτόχρονα με πολύ σοβαρές κυρώσεις.

Ο Φίσερ θα φτύσει μπροστά στις κάμερες το χαρτί που του απαγορεύει να αγωνιστεί και θα συντρίψει και πάλι τον Σπάσκι, νικώντας τον αυτή τη φορά με 17,5-12,5.

Στη συνέχεια και για περισσότερα από 10 χρόνια θα ζήσει κυνηγημένος μεταξύ Γερμανίας, Ουγγαρίας, Χονγκ Κονγκ και Φιλιππίνες.

Στις αρχές του 2000 με το ίντερνετ να αναπτύσσεται και να μεγαλώνει θα γεννηθεί και ένας ακόμα αστικός μύθος σχετικά με τον Φίσερ.

Ένας άγνωστος σκακιστής θα μπει στην παγκόσμια online σκακιστική κοινότητα “Internet Chess Club” και θα συντρίψει με 8-0 έναν από τους καλύτερους τότε “speed players” του κόσμου τον Nigel Short!

Ο ίδιος ο Short θα δημοσιεύσει λίγο αργότερα τις παρτίδες ισχυριζόμενες ότι είναι 99% βέβαιος ότι έπαιξε εναντίον του Μπόμπι Φίσερ! Μάλιστα στο chat που είχαν οι δύο παίκτες ο Nigel ρωτά τον “άγνωστο” αντίπαλό του αν γνωρίζει τον Μεξικανό σκακιστή Armando Acevedo για να πάρει την άμεση απάντηση ότι τον “έχω παίξει το 1970” χρονιά κατά την οποία όντως είχαν αγωνιστεί ο Φίσερ με τον Μεξικανό!

Μετά την μεγάλη δημοσιότητα που πήρε το περιστατικό, ο Φίσερ έκανε δηλώσεις όπου διέψευσε ότι έχει παίξει εναντίον του Nigel και ότι δεν παίζει ποτέ online!

Κατά διαστήματα ο Φίσερ θα διακόπτει την απομόνωσή του όχι για να παίξει σκάκι αλλά μόνο για να κάνει δηλώσεις οι οποίες θα έχουν σχεδόν όλες αντιαμερικανικά και αντισημιτικά ξεσπάσματα!

Το 2001 θα δηλώσει χαρούμενος για την πτώση των δίδυμων πύργων και θα ταχθεί με το μέρος των τρομοκρατών!

Ενώ σε άλλες δηλώσεις του θα χαρακτηρίσει το σκάκι “πνευματικό αυνανισμό¨ και τον τότε παγκόσμιο πρωταθλητή Garry Kasparov πράκτορα της KGB άσχετο με το σκάκι που κερδίζει μόνο στημένες παρτίδες!

Το 2005 θα συλληφθεί τελικά στο αεροδρόμιο του Τόκιο και οι Αμερικάνοι ζητούν την έκδοσή του αλλά ευτυχώς για τον Φίσερ οι Ιάπωνες αρνήθηκαν να τον παραδώσουν. Στη συνέχεια θα πάρει πολιτικό άσυλο από την κυβέρνηση της Ισλανδίας, η οποία αποφάσισε να του το παραχωρήσει για ανθρωπιστικούς λόγους.

Θα ζήσει τα επόμενα 3 χρόνια στην Ισλανδία χωρίς να γυρίσει στους αγώνες, παρά τις επίπονες προσπάθειες των Ισλανδών που επιστράτευσαν ως και τον Σπάσκι σε μια προσπάθεια να τον μεταπείσουν!

Θα κάνει μια τελευταία εμφάνιση σχετική με το σκάκι το 2006 επιλύοντας τηλεφωνικά στην ισλανδική τηλεόραση ένα περίπλοκο σκακιστικό πρόβλημα.

Θα πεθάνει στις 17 Ιανουαρίου του 2008 στο Ρέικιαβικ λόγω νεφρικής ανεπάρκειας σε ηλικία 64 ετών, όσα ήταν και τα τετράγωνα του αγαπημένου του παιχνιδιού!

Ο μετέπειτα παγκόσμιος πρωταθλητής Γκάρι Κασπάροφ θα δηλώσει: “…Ο Φίσερ είναι ο μεγαλύτερος σκακιστής όλων των εποχών…”

ενώ ο μεγάλος αντίπαλός του Μπόρις Σπάσκι θα πει: “…Έπαιζε σαν κομπιούτερ. Σκεφτόταν και ανέλυε σαν κομπιούτερ…”

Το σίγουρο είναι ότι ο Φίσερ με την εμμονική προσήλωση του στο σκάκι έφτασε στα όρια της ανθρώπινης αντοχής και ίσως και να τα ξεπέρασε. Το τι είδε και πως ένοιωσε δοκιμάζοντας τα όρια του ίσως και να τον φόβισε τόσο ώστε να μην παίξει πάλι σκάκι…

———————————————————————-
# Περισσότερες Πληροφορίες: https://www.digilove.eu

Αν σας άρεσε αυτό που διαβάσατε, μπορείτε να πατήσετε like στη σελίδα μου:
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/
όπου μπορείτε να βρείτε και άλλα κείμενά μου!
———————————————————————-

Αύγουστος, ένα αριστούργημα για τον ανεκπλήρωτο έρωτα

Το 1978 η πόλη της της Θεσσαλονίκης γνώρισε έναν καταστροφικό σεισμό, που προξένησε τον θάνατο πολλών ανθρώπων, ενώ χιλιάδες ήταν και αυτοί που έμειναν άστεγοι.

Ο νεαρός τότε (30 χρονών) Νίκος Παπάζογλου, που ήταν ήδη παντρεμένος και είχε μια νεογέννητη κόρη, υπέστη στο σπίτι που έμενε πολλές ζημιές.

Ο ίδιος ο Παπάζογλου περιγράφει ότι:

“…Το σπίτι είχε κοπεί σαν πράσο, γύρω, γύρω…”

Από τον φόβο των μετασεισμών, που συνεχίζονταν αμείωτοι, αποφάσισε να στείλει, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, τη γυναίκα του σε συγγενείς στην Αμερική.

Ο Αύγουστος του 1978 θα βρει τον Παπάζογλου μόνο του στη Θεσσαλονίκη και έτσι θα αποδεχτεί την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου να τον συναντήσει στο Πήλιο.

Στο Πήλιο, όπως θα περιγράψει αργότερα ο ίδιος:

“…Έπεσα μπροστά σε μια φοβερή καλλονή.. και φοβήθηκα τόσο πολύ…φοβήθηκα να ερωτευτώ…και επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη τρέχοντας…κλείστηκα στο σπίτι…και έγραψα τον Αύγουστο…”

Ο Νίκος Παπάζογλου θα κλειστεί με την κιθάρα του στο studio που είχε στην οδό Παπάφη και θα ξεκινήσει να γράφει.

Έπαιζε και η μελωδία και οι στίχοι ήταν σαν να υπήρχαν ήδη στο μυαλό του και απλά έπρεπε να τους αποτυπώσει στο χαρτί!

Αργά το βράδυ εκείνη την ημέρα του χτυπάει την πόρτα ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, που τότε έμενε από πάνω.

“…Για να δω τι γράφεις…”, προκάλεσε ο ποιητής τον νεαρό καλλιτέχνη!

Η πρώτη στροφή του τραγουδιού ήταν μια προσπάθεια του Παπάζογλου να περιγράψει τον φόβο, που γεννάει η υπερβολική χαρά και ευτυχία!

Ο φόβος ότι εκείνη την στιγμή, στο φανταστικό ισοζύγιο, την στερείς από κάποιον άλλον!

“…Αυτή την αίσθηση ότι κλέβεις από τον κοινό πλούτο χαράς…ότι κάποιοι άλλοι θα υποφέρουν, επειδή εσύ έχεις λίγη περισσότερη χαρά….το κυνήγι του κοσμικού μπαλάνσου…”,
όπως θα το περιγράψει αρκετά χρόνια μετά ο ίδιος στον Λευτέρη Παπαδόπουλο.

Ο στίχος, λοιπόν, που διάβασε ο Χριστιανόπουλος ήταν κάπως έτσι:

“… Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό, ενώ η ψυχή μου είναι σε τέτοια ανάταση, γιατί να μην γιορτάζει κι αυτή, μαζί μου εδώ στην έκσταση…”

Το κοιτάει ο ποιητής και απευθυνόμενος στον Παπάζογλου του λέει:

– Αυτό δεν είναι τραγούδι, είναι ποίημα!
– Μα πως έχω και την μουσική
– Παίξ’ την!

Πήρε την κιθάρα ο Παπάζογλου και ξεκίνησε να παίζει. Όταν τελείωσε το τραγούδι, ο Χριστιανόπουλος πήρε ένα μολύβι και άρχισε να διαγράφει, μονολογώντας:

“…έκσταση…έξαψη…τα αφηρημένα ουσιαστικά έξω! Είναι ευκολία!..”

Όταν έφυγε ο ποιητής, ο Νίκος Παπάζογλου πήρε την κιθάρα του και τελικά έδωσε στο τραγούδι την μορφή που όλοι γνωρίζουμε σήμερα:

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Τον ανεκπλήρωτο αυτό έρωτα, που ενέπνευσε ένα από τα πιο ωραία τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας, τελικά ο Παπάζογλου θα τον συναντήσει πάλι πιο ήρεμος πια και θα της εξομολογηθεί ότι για εκείνη έγραψε τον “Αύγουστο”.

Ήταν η πρώτη φορά επίσης, πάντα σύμφωνα με τον ίδιο τον δημιουργό, που του βγήκε μια μουσική λόγια, ανεξάρτητη από τις rock ή τις λαϊκές καταβολές του.

Έξι χρόνια αργότερα, το 1984, το τραγούδι θα συμπεριληφθεί στο άλμπουμ ”Χαράτσι”.

Μερικά χρόνια αργότερα θα γίνει και η κύρια αφορμή για να συνεργαστεί με τον Μάνο Χατζιδάκι, στις παραστάσεις του στον ”Σείριο”, στο ZOOM, τη σαιζόν 1987 – 88.

Εξάλλου παίζοντας το συγκεκριμένο κομμάτι ο Χατζιδάκις λίγο πριν την κυκλοφορία του, στις περίφημες εκπομπές που έκανε στο Τρίτο Πρόγραμμα, το είχε προλογίσει ως:

‘…Ένα αριστούργημα…’

Πηγές: lifo.gr, studio3newcastle.com, e-orfeas.gr, stixoi.info

Το διήγημα που ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από το τραγούδι “Αύγουστο” και ακολουθεί μια φανταστική διαδρομή ενός ημερολογίου που κράταγε ο Νίκος Παπάζογλου για έναν χρόνο μετά τον Αύγουστο του 1978, που γνώρισε τον ανεκπλήρωτο έρωτά του και έγραψε το περίφημο τραγούδι του.

Φυσικά ούτε ημερολόγιο υπάρχει, ούτε οποιαδήποτε σχέση έχει με την πραγματικότητα η παρακάτω αφήγηση.

***Διήγημα – 11 μήνες μέχρι τον Αύγουστο

Σεπτέμβριος του 1978
”Φυλακή…η άτιμη η φυλακή, που μας αναγκάζει να είμαστε νομιμόφρονες…”

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα πάνω της ήταν τα μαλλιά της. Λυτά, αλλά και περήφανα.

Πόσες ώρες να της μίλαγα εκείνο το πρώτο βράδυ; Ξαφνικά ήθελα να της διηγηθώ ολόκληρη τη ζωή μου!

Να καταλάβει τα πάντα! Να καταλάβω και εγώ!

Οκτώβριος του 1978
Της είπα ότι έγραψα ένα τραγούδι για εκείνη και το μόνο που με ρώτησε ήταν τι τίτλο του έδωσα!

“Αύγουστος” της απάντησα!

Φάνηκε να την προβληματίζει ο τίτλος. Θέλησα να της απαγγείλω κάποιο μέρος από τον στίχο ακόμα και να το παίξω με την κιθάρα μου, αλλά δεν έδειξε να επιθυμεί κάτι τέτοιο και δεν το συνέχισα.

Πάλι μίλαγα συνέχεια! Τι παθαίνω;

Νοέμβριος του 1978
Όπως έσκυψε να με αποχαιρετήσει με φίλησε στο στόμα και χωρίς να το καταλάβω καλά καλά δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να φιλιόμαστε.

Νιώθω περίεργα!

Θα είναι άραγε αυτή γυναίκα, η ζωή που δεν έζησα;

Με έχει καλέσει σπίτι της! Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό…

Δεκέμβριος του 1978
Τα μάτια της είναι τόσο φωτεινά, με κοιτάζει την περισσότερη ώρα αμίλητη.

Δεν με ρωτάει τίποτε. Αν θα με δει πάλι…πότε θα με δει πάλι…μου μιλάει με το βλέμμα…

Αισθάνομαι πολύ τυχερός όταν είμαι μαζί της… Μόνο όμως τότε…

Ιανουάριος του 1979
Σήμερα διέκρινα στο βλέμμα της την ίδια απελπισία με την δικιά μου.

Ας μην μου λέει τίποτε, ας μην ζητάει τίποτε…αρχίζει και αυτήν να την καταβάλλει…

Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να το συζητήσουμε…

Φεβρουάριος του 1979
Προσπάθησα να της μιλήσω για την ευτυχία που νιώθω, όταν βρίσκομαι κοντά της.

Αισθάνομαι σαν να την κλέβω από κάποιον άλλον, της είπα!

Γέλασε στην αρχή και στη συνέχεια σαν να φοβήθηκε και για εκείνη, αλλά και για μένα, μισο-αστεία, μισο-σοβαρά, μου είπε:

“…φυλάξου για το τέλος…”

Μάρτιος του 1979
Από την μέρα που ανέφερε την λέξη “τέλος” σαν να με έχει στοιχειώσει…
Ξέρω ότι είναι αναπόφευκτο…
Απλά αυτή τη στιγμή ελπίζω να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο…

Απρίλιος του 1979
Η ζωή μου όλη μια χαρμολύπη.

Μάιος του 1979
Δεν απολαμβάνω πια ούτε τις ώρες που είμαστε μαζί.

Ιούνιος του 1979
Την σκέφτομαι όλη μέρα! Όταν την βλέπω θέλω τόσα να της πω, αλλά καταλήγω να μην λέω τίποτε!

Ιούλιος του 1979
Της το είπα! Της είπα “…Σ’ αγαπώ…”
Δεν μίλησε, δεν αντέδρασε καθόλου.

Από την αμηχανία μου, άρχισα να παραμιλώ!

Στο τέλος, σχεδόν φωνάζοντας, της είπα ότι η αγάπη μου έχει γίνει καημός αβάσταχτος.

Συνέχισε να με κοιτά αμίλητη, αλλά τα μάτια της ήταν υγρά.

Μην ξανάρθεις, μου είπε και μου γύρισε την πλάτη και κατευθύνθηκε στην κουζίνα.

Έφυγα.

Αύγουστος του 1979

————————————————————
Γιώργος Περισανίδης – Multitasking Συγγραφέας
# Περισσότερες Πληροφορίες: https://www.digilove.eu
————————————————————
Αν σας άρεσε αυτό που διαβάσατε, μπορείτε να πατήσετε like στη σελίδα μου:
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/
όπου μπορείτε να βρείτε και άλλα κείμενά μου.

Μια διαδρομή από τον αιώνιο έρωτα στον στιγμιαίο… με ένα click!

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=xbk_50uWpEM[/embedyt]

“…Τι ήταν αυτό που έκανε τον έρωτα πενήντα μόλις χρόνια από το σήμερα, να μοιάζει αιώνιος;

Ο άνθρωπος καμιά στιγμή της ιστορικής εξέλιξής του δεν ερωτευόταν με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα ο χρόνος τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σχετικά με τον ρυθμό με τον οποίο κυλούσε παλιότερα.

Εξαιτίας των τεχνολογικών καινοτομιών που γεννήθηκαν στα τέλη του 20ου αιώνα, και κυρίως χάρη στο ίντερνετ, αποκτήσαμε πρόσβαση σε πληροφορίες και εφαρμογές γρήγορα, πληρώνοντας ταυτόχρονα το κόστος της επιτάχυνσης όλων των διαδικασιών.

Μια επιτάχυνση που σκεπάζει με λήθη τα πάντα.

Χάθηκε η βραδύτητα! Χάθηκε ο ρυθμός της απόλαυσης και της μνήμης!

Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε!

Συλλέγουμε εμπειρίες, μνήμες, τους ανθρώπους τους ταξινομούμε σε κάποιο ψηφιακό άλμπουμ,
κάνουμε κάποιο σχόλιο στο Facebook και μετά τα προσπερνά η ζωή μας, που τρέχει με αυτόν τον ιλιγγιώδη ρυθμό…

Δεν νομίζω πως σήμερα είμαστε λιγότερο ρομαντικοί απ’ ότι πριν πενήντα χρόνια! Όχι!
Απλά ζούμε αυτά που κάποιος παλιότερα απορροφούσε σε μια δεκαετία, μέσα σε έναν μήνα!

Έχει χαθεί η πεποίθηση του αιώνιου έρωτα, επειδή η αιωνιότητα εμπεριέχει άπειρα δεδομένα… Τόσα δεδομένα, που η ζωή ενός ανθρώπου μοιάζει ασήμαντη… Πιο σωστά… Μετά βίας γίνεται διακριτή!…”

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Γιώργου Περισανίδη  “Η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα”:

Ηθοποιός: Γεωργία Ανδρίτσου
Κάμερα/Μοντάζ: Βασίλης Αντωνόπουλος

Όταν έκλαψε ο Νίτσε ή αλλιώς η στιγμή που απομακρύνθηκε από την ανθρωπότητα

Το τελευταίο κεφάλαιο της “Αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι” καλύπτεται ολόκληρο από τις τελευταίες στιγμές του Τόμας, της Τερέζας και του Καρένιν. Σε αυτό το τελευταίο μέρος, σε ένα ξέσπασμα ζωοφιλίας, ο Μίλαν Κούντερα ανυψώνει την αγάπη του ανθρώπου για τον σκύλο πάνω από την αγάπη που νιώθουμε για τον σύντροφο μας.

Αντιγράφω από την “Αβάσταχτη ελαφρότητας του είναι”:

“…Είναι μια άδολη αγάπη: η Τερέζα δεν θέλει τίποτα απ’ τον Καρένιν. Δεν αξιώνει ούτε καν την αγάπη. Δεν ρωτήθηκε ποτέ για πράγματα που βασανίζουν τα ανθρώπινα ζευγάρια: μ’ αγαπάει; αγάπησε κανέναν άλλον περισσότερο από μένα; μ αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάω;

Όλες αυτές οι ερωτήσεις που θέτουν υπό αίρεση τον έρωτα, τον καταμετρούν, τον σφυγμομετρούν, τον εξετάζουν, μήπως δεν κινδυνεύουν να τον καταστρέψουν πριν γεννηθεί;

Αν είμαστε ανίκανοι ν’ αγαπήσουμε, τούτο μπορεί να συμβαίνει επειδή επιθυμούμε ν’ αγαπηθούμε, δηλαδή επειδή θέλουμε κάτι απ’ τον άλλο (τον έρωτα), αντί να τον πλησιάσουμε χωρίς αξιώσεις και να μην επιθυμούμε παρά την απλή του παρουσία και μόνο…”

“…η Τερέζα έχει δεχτεί τον Καρένιν έτσι όπως είναι, δεν προσπάθησε να
τον αλλάξει κατ’ εικόνα της, έχει εξαρχής αποδεχτεί το σκυλίσιο του σύμπαν, δεν θέλει να το επιτάξει, δεν ζηλεύει τα ορμέμφυτα μυστικά του..”

“…Και επίσης: η αγάπη της για το σκυλί είναι μια αγάπη εκούσια: κανένας δεν την υποχρέωσε σ’ αυτό…”

“… Κυρίως, όμως: κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να κάνει σ’ ένα άλλο την δωρεά του ειδυλλίου. Μόνο το ζώο μπορεί επειδή δεν το έδιωξαν απ’ τον παράδεισο. Η αγάπη ανάμεσα στον άνθρωπο και στο σκύλο είναι ειδυλλιακή. Είναι μια αγάπη χωρίς συγκρούσεις, χωρίς σπαρακτικές σκηνές, χωρίς εξέλιξη…”

Θα αφήσουμε για λίγο τον Κούντερα και θα μεταφερθούμε αρκετά χρόνια πίσω.

Είναι Ιανουάριος του 1897, στο Τορίνο της Ιταλίας, κάνει κρύο που το συνοδεύει ένας ασυνήθιστα δυνατός αέρας.

Εκείνο το βράδυ ο Νίτσε αψηφώντας το τσουχτερό κρύο, αποφάσισε να μην κατέβει την Βία Κάρλο Αλμπέρτο όπως έκανε συνήθως αλλά να πάρει τον πιο μακρινό δρόμο που οδηγεί στην πλατεία Κάρλο Αλμπέρτο από την Βία Τσέζαρε Μπαττίστι.

Περπατούσε σκυφτός και απορροφημένος στις σκέψεις του.

– Είμαι ο Διόνυσος! Μονολογούσε…
– Η μόνη σωτήρια δύναμη που αντισταθμίζει όλα όσα μας αναγκάζουν να αρνηθούμε τη ζωή είναι η διονυσιακή τέχνη. Είναι δύναμη, αντιχριστιανική και αντιμηδενιστική.

Λίγα μέτρα πιο κάτω μπαίνοντας πια στην πλατεία είχε μάλλον αλλάξει άποψη

– Είμαι “Ο Εσταυρωμένος”! Μπορούσες να τον ακούσεις σχεδόν να φωνάζει…
Λίγο μετά:
– Δεν μπορεί να υπάρχει Θεός διότι αν υπήρχε πιστεύω ότι εγώ θα ήμουν Αυτός.

Ο φιλόσοφος είχε φτάσει πια στο κέντρο της πλατείας και βρισκόταν κάτω από το μεγάλο ιππικό άγαλμα του Κάρλο Αλμπέρτο.

Ασυναίσθητα ο Νίτσε σήκωσε τα μάτια και άρχιζε να περιεργάζεται το άγαλμα. Σε αυτό ο μονάρχης Κάρλο Αλμπέρτο, κοιτάζει προς την είσοδο του ανακτόρου που ανήκε εδώ και πολλές γενιές στην οικογένειά του, ενώ κραδαίνει ένα σπαθί στον αέρα. Ο μονάρχης στέκει επιβλητικός πάνω στο άλογο του, που φαίνεται να χλιμιντρίζει περήφανο.

Από τις σκέψεις που είχε αρχίσει να κάνει ο Νίτσε παρατηρώντας το άγαλμα, τον έβγαλε ένα μάλλον ασυνήθιστο περιστατικό.

Ένας άνθρωπος χτύπαγε βάναυσα ένα άλογο που για άγνωστο λόγο είχε σταματήσει στο κέντρο της πλατείας και αρνιόταν να σύρει την άμαξα στο οποίο το είχαν δέσει.

Ο αμαξάς για να αναγκάσει το ζώο να μετακινηθεί είχε βγάλει το μαστίγιο του και ξεσπούσε με μανία πάνω του.

Ο Νίτσε σαν να ξύπνησε από λήθαργο πρόσεξε την σκηνή, σταμάτησε να περπατά και έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάζει το άλογο που αρνιόταν να προχωρήσει.

Ο φιλόσοφος σταμάτησε να μονολογεί και δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια του.

Με μια γρήγορη κίνηση, έτρεξε προς το άλογο, το αγκάλιασε και με αναφιλητά του ζητούσε συγγνώμη!

Ο αμαξάς σαστισμένος σταμάτησε να χτυπά το ζώο και έμεινε να παρακολουθεί αμέτοχος την περίεργη αυτή σκηνή.

Στη συνέχεια ο Νίτσε σαν να επέστρεψε στις προηγούμενες σκέψεις του άρχισε πάλι να φωνάζει

– Είμαι “Ο Εσταυρωμένος”!
– Το γίγνεσθαι δεν έχει κανένα σκοπό!
– Ο Θεός είναι νεκρός!
– Εγώ είμαι “Ο Εσταυρωμένος”!

Στην πλατεία τελικά έφτασαν ύστερα από καταγγελίες για διατάραξη κοινής ησυχίας δύο αστυνομικοί που αναγκάστηκαν να συλλάβουν τον Νίτσε.

Μια εβδομάδα μετά, ο μεγάλος φιλόσοφος μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική κλινική, όπου οι γιατροί διέγνωσαν «παραλυτική ψυχική διαταραχή».

Ας μείνουμε όμως με την εικόνα του Νίτσε που αγκαλιάζει το άλογο και ξεσπά σε λυγμούς και ας μεταφερθούμε πάλι ακόμα πιο πίσω.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Ρενέ Ντεκάρτ, που στα λατινικά ονομαζόταν Renatus Cartesius και στην Ελλάδα έγινε γνωστός ως Καρτέσιος, θα βάλει τις βάσεις σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα ορθολογιστική φιλοσοφία.

Ο Καρτέσιος βασίστηκε στο ότι
“…Η αμφισβήτηση των πάντων συνεπαγόταν ότι τίποτε δεν ήταν δεδομένο…”

Για να καταλήξει στο περίφημο
“…Cogito, ergo sum…”

“…Αμφιβάλλω άρα σκέφτομαι, σκέφτομαι άρα υπάρχω…”

Ο Καρτέσιος επίσης έδωσε μια μηχανιστική ερμηνεία του ζωικού βασιλείου μιας και αρνείται κατηγορηματικά ότι τα ζώα έχουν ψυχή.

“…Ο άνθρωπος είναι ο ιδιοκτήτης και ο κύριος, ενώ το ζώο, λέει ο Καρτέσιος, δεν είναι παρά ένα αυτόματο, μια «machina animate»

Όταν ένα ζώο βογγάει, αυτό δεν είναι ένα παράπονο, δεν είναι παρά οι τριγμοί μιας μηχανής που λειτουργεί άσχημα. Όταν τρίζει η ρόδα ενός καροτσιού, αυτό δεν σημαίνει ότι το καρότσι πονάει, αλλά ότι δεν είναι λαδωμένο.

Έτσι πρέπει να εξηγεί κανείς τα παράπονα του ζώου και δεν χρειάζεται να διαμαρτύρεται πάνω από ένα σκυλί που το κομματιάζουν ζωντανό μέσα σ’ ένα εργαστήριο….”

Η μηχανιστική ερμηνεία του ζωικού βασιλείου του Καρτέσιου έχει επιλεκτικά επικρατήσει δυστυχώς ως και σήμερα.

Ο δυτικός πολιτισμός αγαπάει και προστατεύει αρκετά είδη ζώων θεωρώντας ότι αυτά έχουν ψυχή (όπως τους σκύλους και τις γάτες) και φέρεται σαν να είναι «machina animate» σε μια σειρά από άλλα ζώα, όπως τα κοτόπουλα (ενδεικτικά θα αναφέρω μόνο ότι 50 δισεκατομμύρια κοτόπουλα σφάζονται κάθε χρόνο ενώ έχουν ζήσει για λίγες εβδομάδες μόνο και κάτω από άθλιες συνθήκες), τα γουρούνια, οι αγελάδες και τα ψάρια.

Για τον αμαξά της ιστορίας που διαδραματίζεται περίπου 300 χρόνια μετά τις θεωρίες του Καρτέσιου, το άλογο δεν είναι παρά μια «machina animate», που για κάποιο λόγο δεν “λειτουργεί” πια σωστά.

Για τον Νίτσε όμως είναι ένα ζώο με ψυχή. Ο φιλόσοφος γνωρίζει όμως πολύ καλά ότι η ανθρωπότητα (έστω με επιλεκτικές εξαιρέσεις) τελικά δυστυχώς δικαίωσε τον Καρτέσιο. (Ο καθηγητής Γιουβάλ Νώε Χαράρι στο εκπληκτικό βιβλίο του “Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου” χαρακτηρίζει τον homo sapiens ως οικολογικό serial killer!)

Ας γυρίσουμε και πάλι στην εικόνα του Νίτσε να αγκαλιάζει το άλογο και να ξεσπά σε λυγμούς.

“…Ο Νίτσε πήγε να ζητήσει από το άλογο συγγνώμη για λογαριασμό του Καρτέσιου. Η τρέλα του (δηλαδή, το διαζύγιό του με την ανθρωπότητα) αρχίζει από τη στιγμή που κλαίει πάνω στο άλογο…”

Από την κλινική ο Νίτσε θα βγει τελικά μερικούς μήνες αργότερα, στις 24 Μαρτίου 1890. Το καλοκαίρι του 1898 υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό που οδήγησε στην επιδείνωση της κατάστασής του. Τον επόμενο χρόνο ακολούθησε ένα ακόμα σοβαρότερο εγκεφαλικό επεισόδιο και στις 25 Αυγούστου 1900 πέθανε από πνευμονία σε ηλικία 55 ετών.

Ας κλείσουμε αυτό το κείμενο όπως ακριβώς το ξεκινήσαμε.

Αντιγράφω και πάλι από την “Αβάσταχτη ελαφρότητας του είναι”:

“…Η αληθινή καλοσύνη του ανθρώπου δεν μπορεί να φανερωθεί με απόλυτη καθαρότητα και απόλυτη ελευθερία παρά μόνον απέναντι σ’ αυτούς που δεν εκφράζουν καμιά δύναμη.

Η πραγματική ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας (η πιο ριζική, που είναι τοποθετημένη τόσο βαθιά ώστε να ξεφεύγει απ’ το βλέμμα μας), είναι οι σχέσεις με αυτούς που είναι στο έλεός μας: τα ζώα.

Κι εδώ είναι που τοποθετείται η μεγαλύτερη αποτυχία του ανθρώπου, μια καταστροφή βασική από την οποία απορρέουν όλες οι υπόλοιπες…”

(Το περιστατικό του Νίτσε με το άλογο είναι βασισμένο σε έναν πολύ γνωστό αστικό μύθο που είχε κυκλοφορήσει γύρω από την τελευταία μέρα που ο φιλόσοφος είχε διαύγεια πνεύματος και αποτελεί προϊόν δικής μου μυθοπλασίας)