Πίστη

Πίστη είναι η αποδοχή ενός ισχυρισμού, γεγονότος ή δυνατότητας, ανεξάρτητα αν μπορεί να δικαιολογηθεί ή όχι. (wikipedia)

Η ιστορία της ανθρωπότητας έχει διαμορφωθεί όπως είναι σήμερα, κυρίως εξαιτίας αυτής της πίστης που έχουμε την ικανότητα να αναπτύσσουμε ως είδος.
Γίνομαι πιο συγκεκριμένος με ένα παράδειγμα. Θα μεταφερθούμε κάποιες χιλιάδες χρόνια πίσω, περίπου 10.000 χρόνια πίσω, στη πρώτη αγροτική επανάσταση όπου και έγινε η μετάβαση από το κυνήγι στην γεωργία.
Οι τότε άνθρωποι άρχισαν να καλλιεργούν την γη και ζούσαν από αυτά που τους έδινε, με την πείνα όμως να είναι εκείνη την εποχή η κυριότερη αιτία θανάτου, κυρίως κάθε φορά που κάτι στράβωνε με τη σοδειά τους!
Πάω λοιπόν σε έναν από τους πρώτους αγρότες και του προσφέρω ένα σακί με πέτρες για να μου δώσει τη σοδειά του. Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί; Στην καλύτερη περίπτωση θα με έδιωχνε με βρισιές και κλωτσιές και στη χειρότερη θα με σκότωνε. Να αποδεχόταν αυτό που του πρότεινα δεν δίνω καμία πιθανότητα.
Όμως τα χρόνια πέρασαν, ο άνθρωπος έμαθε καλύτερα τη γη, ανέπτυξε εργαλεία και εξημέρωσε ζώα και η γη άρχισε να παράγει περισσότερα από αυτά που ο ίδιος μπορούσε να καταναλώσει! Έτσι γεννήθηκε μια νέα ανάγκη. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να αξιοποιήσει τα τρόφιμα που δεν μπορούσε να καταναλώσει. Από την ανάγκη αυτή εφευρέθηκαν τα νομίσματα, που έδιναν μια ικανοποιητική λύση στο πρόβλημα του.
Στη συνέχεια έπρεπε να γεννηθεί και η πίστη ότι τα νομίσματα έχουν ανταλλακτική αξία και δεν είναι ένα σακί με πέτρες. Χωρίς την πίστη στην αξία των νομισμάτων θεωρείται παραλογισμός να δεχτώ ένα σακί με νομίσματα για να σου δώσω τη σοδειά μου.
Ας έρθουμε σε ένα άλλο παράδειγμα λίγο πιο κοντά χρονικά και να πάμε στις αρχές της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης. Ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπισαν τότε στη Μεγάλη Βρετανία, ήταν οι εργάτες να είναι συνεπείς σε ωράρια. Οι περισσότεροι πήγαιναν σε ακανόνιστους χρόνους για δουλειά (κυρίως ότι ώρα ξυπνούσαν) και έφευγαν όταν τέλειωναν αυτά που τους είχαν ανατεθεί.
Η ανάγκη λοιπόν του ανθρώπου εκείνη την εποχή να συγκεντρώσει πολλούς εργάτες στο ίδιο σημείο και να τους κρατήσει εκεί για πολλές ώρες γέννησε την πίστη στο χρόνο. Πολλά επιβλητικά ρολόγια στήθηκαν σε διάφορα σημεία για να επιτευχθεί η πίστη αυτή.
Η πίστη για την άξια της εργασίας, ήταν ανάγκη να γεννηθεί και αυτή. Αντίληψη που εκείνη την περίοδο δεν ήταν καθόλου διαδεδομένη, μιας και η ανώτερη τάξη τότε, το θεωρούσε ως και ντροπή να έχει δουλέψει κάποιος έστω και μια μέρα.
Η πρόοδος της ανθρωπότητας και η εξέλιξη της σε μεγάλο μέρος έχει βασιστεί στην πίστη που γεννούσαν οι ανάγκες της εποχής.
Ας δούμε ένα παράδειγμα ακόμη. Στην εποχή του Γαλιλαίου (Περίπου 500 χρόνια από σήμερα), όλοι πίστευαν ότι η γη είναι επίπεδη. Αυτός που τολμούσε να ισχυριστεί κάτι αντίθετο, αντιμετωπιζόταν ως γραφικός και κινδύνευε ως και η ζωή του! Σήμερα που η επιστήμη προχώρησε και έκανε νέες ανακαλύψεις και παρατηρήσεις στον τομέα αυτό, πιστεύουμε ότι η γη δεν είναι επίπεδη και αυτούς τους λίγους που πιστεύουν κάτι άλλο τους αντιμετωπίζουμε σαν γραφικούς.
Μάλλον ο πιο πάνω ισχυρισμός μου για την πρόοδο της ανθρωπότητας χρειάζεται μια σημαντική συμπλήρωση.
Η πρόοδος λοιπόν και η εξέλιξη της ανθρωπότητας σε μεγάλο βαθμό έχουν βασιστεί στην πίστη που γεννούσαν οι ανάγκες της εποχής, από ιδέες που έτυχαν ευρύτερης αποδοχής.
Αντίθετα η πίστη σε ιδέες που δεν θα γίνουν κοινωνικά αποδεκτές και θα της ασπαστούν λίγοι σε περιθωριοποιεί!
Ας δούμε ένα τελευταίο παράδειγμα. 325 χρόνια μετά την γέννηση του Χριστού, στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, η εκκλησία καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου και καθιέρωσε τον όρο ομοούσιος. Είχε προηγηθεί μερικά χρόνια πριν η επικράτηση των θέσεων του Αρείου ότι ο Ιησούς ήταν δημιούργημα και όχι υπόσταση του Λόγου του Θεού.
Η απόφαση αυτή που πάρθηκε 325 χρόνια μετά την γέννηση του Χριστού έχει ως σήμερα καθορίσει πολύ σημαντικά τον Χριστιανισμό και σίγουρα θα μιλούσαμε για πολύ διαφορετική θρησκεία αν είχαν επικρατήσει τελικά οι απόψεις του Αρείου.
Η πίστη σε οποιαδήποτε ιδέα και ως συνέπεια και τι θεωρείται αλήθεια, δυναμώνει αναλογικά με την αποδοχή που πετυχαίνει στην κοινωνία. Όσο μεγαλύτερη η αποδοχή, τόσο πιο ισχυρή η πίστη.
Ο Απόστολος Παύλος στην περίφημη επιστολή του Προς Κορινθίους την κατατάσσει στα 3 σπουδαιότερα πράγματα που μας απομένουν:
“…Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη…”
Όμως ο Απόστολος Παύλος τοποθετεί στην κορυφή της ιεραρχίας την αγάπη! Δεν καταφέραμε να τον ακολουθήσουμε σε αυτό. Ο άνθρωπος δυστυχώς ως και σήμερα τοποθετεί την πίστη στην κορυφή της ιεραρχίας του.
Ως και σήμερα η ανθρωπότητα διαχωρίζεται με βάση τα πιστεύω των ανθρώπων ενώ θα μπορούσε να ενώνεται με βάση την αγάπη. Δεν τα έχουμε καταφέρει! Θα κλείσω με την ελπίδα να αλλάξει αυτό στο μέλλον.
Αν η επιστήμη τα επόμενα χρόνια, καταφέρει μελετώντας τα σκυλιά να φτιάξει ένα εμβόλιο που θα μας έκανε να αγαπήσουμε με τον τρόπο που αυτά είναι ικανά, θα ήμουν ο πρώτος που θα το έκανε.
—————————————————–
All in – Νέο Μυθιστόρημα!
14 ευρώ με δωρεάν μεταφορικά.
Αποστολή σε όλη την Ελλάδα
Online Παραγγελίες:
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία:
ianos.gr, protoporia.gr, bookworld.gr, ebooks.gr, captainbook.gr, booksplus.gr, anagnostisbooks.gr, lavyrinthos(.net), eleftheriskepsis.gr κ.α.
—————————————————–
All in! (Μια μικρή παρουσίαση)
Το 4ο μου μυθιστόρημα, 3 χρόνια μετά το “Παζλ” είναι επιτέλους διαθέσιμο!
Παίρνω τις μάρκες μου και χωρίς να φαίνεται η παραμικρή συναισθηματική φόρτιση, τις τοποθετώ όλες πάνω στην πράσινη τσόχα. Γνωρίζω ήδη ότι το αμέσως καλύτερο από το να παίζεις και να κερδίζεις, είναι να παίζεις και να χάνεις.
Δεν μου απομένει πια τίποτε άλλο παρά να κάνω: All In!
Η φράση “All in” στο poker χρησιμοποιείται για τους παίκτες που ρισκάρουν όλες τους τις μάρκες σε μία και μόνο παρτίδα. Στην Ελλάδα έχουμε το αντίστοιχο “ρέστα”.
Το δικό μου “All in” είναι ένα μυθιστόρημα ανατροπών και μυστηρίου. Περιέχει μια έντονη ερωτική ιστορία, με ένα ζευγάρι που προσπαθεί να επιβιώσει σ’ ένα περιβάλλον καταχρήσεων. Θα τα καταφέρει ή θα νικηθεί νομοτελειακά από την εξάρτηση;
Πόκερ, Μπλακ Τζακ, Ρουλέτα, Φρουτάκια και η ατμόσφαιρα των καζίνων παρουσιάζονται με αναλυτικό τρόπο μέσα στο βιβλίο.
Το “All in” είναι επίσης ένα multitasking μυθιστόρημα. Πολλές φαινομενικά ανεξάρτητες ιστορίες που δημιουργούν στο τέλος ένα ολοκληρωμένο παζλ!
Ένα νέο είδος γραφής, σε ένα διαφορετικού τύπου μυθιστόρημα!
—————————————————–

Το τέλος της τέχνης

Αν είσαι μουσικός, συγγραφέας ή κάποιος άλλος καλλιτέχνης και θες να μάθεις γιατί το έργο σου δεν θα θεωρηθεί ποτέ μεγάλο στην εποχή μας, αυτό το κείμενο σε ενδιαφέρει.

Το τέλος της Μουσική (Youtube)
Σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή η διαδικασία της παραγωγής μιας μουσικής σύνθεσης δεν ήταν και τόσο εύκολη. Απαιτούσε εξοπλισμό που μόνο ελάχιστα επαγγελματικά studio μπορούσαν να σου παρέχουν και έναντι υψηλού κόστους. Όμως ακόμα και αν είχες καταφέρει να βρεις τα χρήματα να φτιάξεις τα τραγούδια σου, για την κυκλοφορία του δίσκου σου έπρεπε να περάσεις μέσα από την έγκριση μιας δισκογραφικής. Οι περισσότερες όμως δισκογραφικές ήταν τεράστιες οικονομικά βιομηχανίες καθόλου φιλικές ως προς τους νέους καλλιτέχνες.

Αυτό άλλαξε όταν οι προσωπικοί υπολογιστές άρχισαν να μπαίνουν όλο και περισσότερο στη ζωή μας. Το δαπανηρό και δύσκολο στην πρόσβαση επαγγελματικό studio έγινε με την προσθήκη μερικών καρτών και κάποιου άλλου εξοπλισμού πρόσθετο κομμάτι κάθε υπολογιστή. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα εκατομμύρια φιλόδοξοι καλλιτέχνες μπορούσαν να έχουν στο σπίτι τους όλα τα εργαλεία για την παραγωγή μουσικών συνθέσεων.

Όμως ακόμα και η διαδικασία παραγωγής δίσκου σταμάτησε να απαιτεί την αξιολόγηση του μουσικού έργου από ειδικούς μιας και ο καθένας απέκτησε τη δυνατότητα να ανεβάζει τις συνθέσεις του στο Youtube και αυτές να γίνονται αυτόματα διαθέσιμες σε όλους.

Η συνέχεια υπήρξε καταιγιστική. Εκατομμύρια καλλιτέχνες άρχισαν να παράγουν μουσική και να την κάνουν προσβάσιμη σε όλους. Ο δίσκος και η μουσική σύνθεση αντικαταστάθηκαν από μεμονωμένα τραγούδια καλλιτεχνών τα οποία εναλλάσσονταν σε διάφορες playlist.

Αλλά για το τέλος της Μουσικής δεν ευθύνεται μόνο ο κατακερματισμός της μουσικής δημιουργίας. Και σήμερα σίγουρα, γεννιούνται μεγάλα μουσικά έργα τέχνης, τα οποία είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσουμε ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες κακές και μέτριες συνθέσεις με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά.

Όμως ακόμα και αν κάποιο μουσικό αριστούργημα τελικά φθάνει σε εμάς, δεν έχουμε το χρόνο να ακούσουμε ολόκληρο έναν δίσκο.

Βρισκόμαστε συνεχώς σε κίνηση. Η εποχή μας τρέχει με ασύλληπτες ταχύτητες που έχουν παρασύρει και εμάς σε έναν ξέφρενο ρυθμό ζωής, στον οποίο η εξοικονόμηση χρόνο φαντάζει ως αγαθό πολυτελείας.

Υποθέτω ότι αν ο Σταυρός του Νότου, είχε κυκλοφορήσει σήμερα στην καλύτερη περίπτωση θα είχε συρρικνωθεί σε ένα τραγούδι του Καββαδία.

Όμως όσο μεγάλο τραγούδι και να είναι η “Θεσσαλονίκη”, ή το “Μαχαίρι” αυτό που κάνει τον συγκεκριμένο δίσκο έναν τεράστιο μουσικό έργο τέχνης είναι η συνολική σύνθεση, που σε υποχρεώνει να ακούσεις ολόκληρο τον δίσκο και με την σειρά που έχει επιλέξει ο δημιουργός του. Αλλά αυτό η εποχή μας δεν το παράγει πια.

Το τέλος της λογοτεχνίας (Facebook)
Σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή, η διαδικασία παραγωγής ενός βιβλίου δεν ήταν και τόσο απλή διαδικασία. Μπορεί η συγγραφή ενός βιβλίου να απαιτούσε μόνο ένα μολύβι και ένα χαρτί ή μια γραφομηχανή για τους πιο προχωρημένους, όμως ακόμα και όταν τελικά ολοκλήρωνες το βιβλίο σου, απείχες πολύ από το να θεωρηθείς συγγραφέας.

Έπρεπε να βρεις έναν από τους ελάχιστους εκδοτικούς οίκους που υπήρχαν τότε και να υποβάλεις εκεί το βιβλίο σου που περνούσε στη συνέχεια από αξιολόγηση.

Σήμερα δεν χρειάζεται καν να ολοκληρώσεις ένα βιβλίο, μπορείς να γράψεις ένα ποίημα ή ένα διήγημα ή ακόμα και απλά της σκέψης της ημέρας και να τα ανεβάσεις σε ένα μπλογκ ή στη σελίδα σου στο Facebook και ήδη θεωρείσαι συγγραφέας.

Ακριβώς όπως συνέβη στην μουσική, έτσι και στη λογοτεχνία η απλούστευση αυτής της διαδικασίας δημιούργησε εκατομμύρια συγγραφείς που σε καθημερινή βάση ανεβάζουν τα έργα τους στο internet.

Οπότε και το τέλος της λογοτεχνίας ήρθε όπως και με την μουσική. Έχουμε και εδώ τον ίδιο κατακερματισμό, χιλιάδες διηγήματα και ποιήματα στοιβάζονται το ένα δίπλα στο άλλο, και έτσι ο αναγνώστης μέσα σε λίγα λεπτά διαβάζει (όπως ακριβώς και στην playlist του Youtube), κείμενα διάφορων καλλιτεχνών, που ανήκουν σε διαφορετικά ρεύματα και έχουν διαφορετική τεχνοτροπία.

Multitasking μυθιστόρημα ή η παραδοχή μιας ήττας
Το multitasking μυθιστόρημα είναι μια προσπάθεια που έκανα για ένα νέο είδος γραφής πιο κοντά στην εποχή μας.

Στην ουσία του, το multitasking μυθιστόρημα είναι πολλά ανεξάρτητα διηγήματα (κατακερματισμένα έργα) που ενώνονται τελικά σε ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα.

Φαντάσου πολλά κομμάτια ενός παζλ που το καθένα έχει την δικιά του ολοκληρωμένη απεικόνιση που όταν όμως ενωθούν συνθέτουν και ένα ακόμα ολοκληρωμένο πίνακα. (Τι είναι ακριβώς το multitasking μυθιστόρημα μπορείς να διαβάσεις αργότερα σε παραπομπή που θα βρεις στο τέλος του κειμένου αυτού.)

Για το αν πέτυχε ή όχι, ίσως είναι ακόμα νωρίς να το κρίνω. Όμως ως σήμερα με έχει φέρει αντιμέτωπο με μια παράδοξη ήττα.

Γίνομαι πιο συγκεκριμένος, ενώ τα κείμενά μου διαβάζονται – πάνω από 1.5 εκατομμύρια αναγνώσεις έχει η καινούργια μου σελίδα στο Facebook, πάνω από 1 εκατομμύρια αναγνώσεις είχε η προηγούμενη και πάνω από 300.000 έχει η επίσημη ιστοσελίδα μου – έχουν ακριβώς την ίδια τύχη με τα υπόλοιπα κείμενα που ανεβαίνουν στο internet. Η ανάγνωση έχει αυτή την κατακερματισμένη μορφή που περιέγραψα παραπάνω. Ελάχιστοι είναι οι αναγνώστες που θα ψάξουν κάτι παραπάνω για μένα ή κάποιο από τα βιβλία μου όταν θα έχουν πέσει πάνω σε ένα κείμενό μου στο internet.

Το τέλος του κινηματογράφου ή αλλιώς η εξέλιξη του Tik Tok
Σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή, ίσως μόνο μερικά χρόνια από σήμερα, έχω την πεποίθηση ότι και ο κινηματογράφος θα έχει ένα παρόμοιο με τις υπόλοιπες τέχνες μέλλον. Το κινητό τηλέφωνο θα αρκεί για να γυρίσεις μια ολοκληρωμένη ταινία.

Κάποια εφαρμογή του μέλλοντος θα προσφέρει στο κινητό σου δυνατότητες που τώρα μόνο στα studio του Hollywood υπάρχουν ακόμα. Ακόμα και οι ηθοποιοί που θα χρειάζεσαι μπορεί να είναι όλοι ψηφιακοί.

Η παραγωγή ταινιών θα αυξηθεί θεαματικά και θα έχουμε, ακριβώς όπως συνέβη στην μουσική και στη λογοτεχνία, το τέλος της κινηματογραφικής τέχνης.

– Multi-tasking Μυθιστόρημα ή αλλιώς το μέλλον του Μυθιστορήματος
https://www.facebook.com/1586170485024781/posts/1790872397887921

Το κορίτσι που μετέδωσε live τον βιασμό της φίλης της.

Η Μαρίνα ντύθηκε και βάφτηκε πάντα συνδεδεμένη live στο Periscope. Είχε ήδη περάσει πάνω από 4 ώρες εκείνη τη Δευτέρα μέσα σε αυτή την εφαρμογή και σίγουρα και αρκετές ακόμα ώρες στο Pornhub. Δεν είχε όμως καταφέρει να προσελκύσει αρκετούς ακολούθους έχοντας μια σταθερά πτωτική τάση όλες τις τελευταίες μέρες, γεγονός που την είχε ρίξει αρκετά ψυχολογικά.

Η φίλη της πέρασε και την πήρε, και μέσα στο μετρό έκαναν ένα ακόμα live. Όμως ούτε και μαζί πέτυχαν κάτι καλύτερο. Έφτασαν στο εμπορικό κέντρο και κάθισαν στο αγαπημένο τους εστιατόριο. Φωτογράφισαν τα φαγητά τους, τα ανέβασαν στο Instagram και συνδέθηκαν και πάλι στο Periscope.

Λίγα λεπτά μετά, την εντοπίζει ένα αγόρι 5-6 χρόνια μεγαλύτερό της — η ίδια είχε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα κλείσει τα 18. Βγαίνει από το Periscope και αρχίζει και τον αναζητεί και σε άλλα δίκτυα. Ξεκινά από το Instagram όπου εκείνος διατηρούσε ένα ωραίο και δημοφιλές προφίλ και ήταν περιτριγυρισμένος από πολλές και εντυπωσιακές κοπέλες. Στη συνέχεια θα τον βρει και στο Facebook αλλά και στο Tik Tok.

Τον ακολουθεί σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα, λίγα λεπτά μετά θα κάνει και εκείνος το ίδιο. Ανταποκρινόμενη στον χαιρετισμό του στο Instagram, τον καλεί στο τραπέζι τους.

Όταν τελικά συναντιούνται εκείνος δείχνει μια προτίμηση για την φίλη της. Η συζήτηση εξελίσσεται χαλαρά και η παρέα βρίσκεται στη συνέχεια στο σπίτι του νεαρού, που μένει πολύ κοντά στο εμπορικό κέντρο.

Στο σπίτι, η Μαρίνα αποκόβεται από την παρέα και ανοίγει και πάλι τα κοινωνικά της δίκτυα. Το ζευγάρι αρχίζει να φιλιέται δίπλα της. Η Μαρίνα μόνη, στο καναπέ απέναντι τους, ανοίγει και πάλι το Pornhub. Θα περάσει αρκετή ώρα μέσα εκεί, βλέποντας διάφορα πορνογραφικά βίντεο.

Η εισαγωγή στην σεξουαλική ζωή της και η σεξουαλική της εκπαίδευση, όταν ακόμα ήταν 12 χρόνων, είχε αρχίσει με το Pornhub.

Η πορνογραφία, όπως και για τα περισσότερα παιδιά της γενιάς της, θα αποτελέσει την πρώτη της επαφή με το σεξ.

Η πορνογραφία είναι η χώρα που βασιλεύει η θέα τύχη, μιας και στο βασίλειο αυτό οι πιθανότητες είναι σχεδόν πάντα υπέρ σου. Γίνομαι πιο συγκεκριμένος, είναι πολύ μεγαλύτερες οι πιθανότητες να κάνεις σεξ με ένα κορίτσι της Victoria’s Secret μέσα στο βασίλειο της πορνογραφίας παρά στον πραγματικό κόσμο.

Αλλά και ο υδραυλικός, το παιδί που καθαρίζει την πισίνα, ο ντελιβεράς, είναι σχεδόν πάντα υπερβολικά τυχεροί κατά την διάρκεια της δουλειάς τους και τους “τυχαίνουν” συνεχώς πρόθυμες γυναίκες που είναι διατεθειμένες να τους ικανοποιήσουν κάθε ερωτική τους φαντασίωση.

Και στον πραγματικό κόσμο είμαι σίγουρος ότι κάποιος υδραυλικός μπορεί να στάθηκε “τυχερός” σήμερα. Ο αριθμός όμως των “τυχερών” υδραυλικών στη χώρα της πορνογραφίας είναι συντριπτικά μεγαλύτερος.

Τις περισσότερες φορές στο βασίλειο αυτό, δεν θα χρειαστεί να προσπαθήσεις καθόλου και μπορείς απλά να περιμένεις και θα σου συμβούν απίστευτες ερωτικές περιπέτειες.

Η πορνογραφία είναι επίσης και η χώρα της αβάσταχτης ελαφρότητας. Τίποτε δεν έχει την ίδια βαρύτητα σε σύγκριση με τον πραγματικό κόσμο. Τα πράγματα φαίνεται να χάνουν την βαρύτητα που έχουν μέσα στο βασίλειο αυτό.

Τις περισσότερες φορές απίστευτες γυναίκες με αναλογίες μοντέλων, θα κάνουν σεξ, με αγνώστους, με άσχημους, με αντικοινωνικούς χωρίς να τους επιθυμούν αρχικά έστω και ελάχιστα,

Στη συνέχεια βέβαια θα έχουν πολλαπλούς οργασμούς και έντονη σεξουαλική απόλαυση. Η βία, το ξύλο, η δωροδοκία, ο χρηματισμός τις περισσότερες φορές είναι απλά προκαταρκτικά που οδηγούν σε ερωτική κορύφωση.

Καταστάσεις που προσβάλλουν, μειώνουν και ξεφτιλίζουν τις γυναίκες στον πραγματικό κόσμο, στον κόσμο της πορνογραφίας γίνονται το προκαταρκτικό σκηνικό που οδηγεί σε μια έντονη σεξουαλική εμπειρία.

Η Μαρίνα μία ώρα περίπου μετά και ενώ το ζευγάρι συνεχίζει να φιλιέται απέναντι της θα κλείσει το Pornhub και θα ξεκινήσει live μετάδοση στο Periscope.

Θα τοποθετήσει το κινητό της σε τέτοιο σημείο ώστε εκτός από εκείνη που βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, να φαίνεται και στο βάθος η παρέα της.

Η ανταπόκριση του κοινού αυτή τη φορά θα είναι μεγάλη. Η μετάδοσή της σε σύντομο χρονικό διάστημα θα γίνει viral. Μετά από τόσο καιρό και δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες το έχει καταφέρει και πάλι να γίνει δημοφιλής.

Στο βάθος το ζευγάρι όμως αρχίζει να έχει θέματα. Ο νεαρός γίνεται πιεστικός στο να προχωρήσουν σεξουαλικά αλλά η φίλη της αρχικά φαντάζει απρόθυμη. Θα τον σπρώξει μερικές φορές, λέγοντας ταυτόχρονα όχι. Εκείνος φαίνεται να την αγνοεί και να προσπαθεί πιο επίμονα.

Παραδόξως το περίεργο αυτό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στο βάθος, θα απογειώσει ακόμα περισσότερο την δημοφιλία του βίντεο που θα φτάσει να έχει πάνω από 1000 ταυτόχρονους χρήστες. Αρκετοί από αυτούς με σχόλια θα συνηγορήσουν ανοιχτά υπέρ του βιασμού της φίλης της, που συνεχίζει να αντιστέκεται ακόμα πιο σθεναρά ενώ το αγόρι γίνεται βίαιο.

Η Μαρίνα συνεχίζει την live μετάδοση. Στο βάθος το αγόρι τώρα έχει ακινητοποιήσει με την βία την φίλη της που φαίνεται να κλαίει και να προσπαθεί να αντισταθεί με κάθε τρόπο. Στο Periscope της Μαρίνας γίνεται χαμός, τα σχόλια πια είναι εκατοντάδες.

Η Μαρίνα συνεχίζει την live μετάδοση. Στο βάθος το αγόρι έχει τώρα προχωρήσει σε διείσδυση ενώ η φίλης της προσπαθεί να ξεφύγει, κλαίει τον χτυπά αντιστέκεται με κάθε τρόπο χωρίς όμως να τα καταφέρνει.

Η Μαρίνα συνεχίζει την live μετάδοση. Έχει μεθύσει από την απίστευτη επιτυχία, απαντά στα μηνύματα, στέλνει καρδούλες και μοιράζει δεκάδες like στο κοινό της.

Η Μαρίνα απορροφημένη από την ψηφιακή εκδοχή της, που ακροβατεί ανάμεσα στο κυνήγι των like και την ελαφρότητα του κόσμου της πορνογραφίας, συνεχίζει την live μετάδοση…

Το κίτρινο κουμπί (Μια νέα προσθήκη στην υπηρεσία του Facebook)

Πάτρα, 31 Δεκεμβρίου του 2119 (περίπου 100 χρόνια από σήμερα)
Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών, Ώρα 21:45

Η νοσοκόμα που με ενημέρωσε για την κατάσταση της υγείας της κοπέλας, που πριν λίγα λεπτά είχα συνοδεύσει στο νοσοκομείο, ήταν εμφανώς ταραγμένη.

– Γνωρίζετε σε τι κίνδυνο έχετε θέσει τον εαυτό σας, τον γιατρό που την είδε, το νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και την οικογένειά της; Ακόμα, έχει έναν άντρα και ένα παιδί που απ’ ότι ενημερώθηκα φθάνουν όπου να ΄ναι.
– Και τι μπορούσα να κάνω; Την ρώτησα χωρίς να χρωματίσω καθόλου την φωνή μου.

Με κοίταξε, αλλά δεν απάντησε…Παίρνοντας θάρρος από την σιωπή της την ρώτησα:

– Την ιστορία με τον ινδιάνο και το φίδι την γνωρίζετε;
– Μάλλον όχι, μου αποκρίθηκε κάπως ξερά.
– Ένας ινδιάνος βλέπει ένα φίδι να καίγεται σε μεγάλες φλόγες, χωρίς δεύτερη σκέψη πηγαίνει να σώσει το φίδι. Το φίδι, όμως, τον τσιμπάει άσχημα στο χέρι και εκείνος αναγκάζεται να το παρατήσει προσωρινά πάλι μέσα στις φλόγες. Σφαδάζοντας από τους πόνους, βγάζει γρήγορα το δηλητήριο από το χέρι του και ρίχνεται πάλι στην φωτιά καταφέρνοντας αυτή τη φορά να βγάλει και το φίδι.
Κάποιος που παρακολούθησε την σκηνή τον πλησίασε και τον ρώτησε:
– Καλά ρίσκαρες δεύτερη φορά την ζωή σου για ένα φίδι που σε είχε δαγκώσει;
Για να πάρει την άμεση απάντηση από τον ινδιάνο:
– Είναι στη φύση του φιδιού να δαγκώνει και στην δικιά μου να προσπαθώ να το σώσω…

Εκείνη την στιγμή μπήκαν μέσα ο σύζυγος της κοπέλας με την μικρή τους κόρη. Ο άντρας με ευχαρίστησε με δάκρυα στα μάτια και εγώ λίγο μετά αποχωρούσα για το σπίτι μου. Από τον δρόμο ακόμα πήρα τηλέφωνο την φίλη μου, που τα τελευταία δέκα χρόνια έχουμε κάνει όλες τις Πρωτοχρονιές μαζί:

– Έλα, έγινε ένα ατύχημα! Ένας οδηγός έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου κι αφού χτύπησε μια πεζή γυναίκα, την εγκατέλειψε! Εγώ ήμουν ο μοναδικός μάρτυρας! Εκείνος σταμάτησε, είδε την κοπέλα σε κακό χάλι, είδε και μένα που είχα σταματήσει σοκαρισμένος και έφυγε…Πάω σπίτι δεν χρειάζεται να βάλω και σένα σε κίνδυνο σε περίπτωση που με ψάξει με την αλλαγή του χρόνου.
– Όπως νομίζεις είπε εκείνη και κλείσαμε.

Γύρισα σπίτι, άνοιξα τον υπολογιστή μου και συνδέθηκα στο Facebook. Ρύθμισα στην εφαρμογή την ώρα και το μέρος που έγινε το δυστύχημα και δεν άργησα να τον εντοπίσω. Ήταν 22 χρόνων και δεν ζούσε παρά μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Έκανα δεξί κλικ πάνω στην φωτογραφία προφίλ του και μου εμφάνισε την επιλογή

– Ενεργοποίηση εξαΰλωσης.

Το άφησα ανοιχτό χωρίς να επιλέξω κάτι και συνδέθηκα με το Νοσοκομείο του Ρίου. Βρήκα το προφίλ της γυναίκας που είχα μεταφέρει και είδα ότι το status της είχε αλλάξει σε:

– Βρίσκεται σε κίνδυνο.

Έβαλα ένα τζιν με χυμό λεμόνι και το ήπια σχεδόν μονορούφι. Έβαλα και δεύτερο και κοίταξα την ώρα. Ήθελε ακόμα 20 λεπτά για την Πρωτοχρονιά. Η κατάσταση σίγουρα θα είναι ελεγχόμενη φέτος, προσπάθησα να παρηγορήσω τον εαυτό μου, χωρίς όμως να τα καταφέρνω… Εξάλλου για πρώτη φορά από τότε που είχε ξεκινήσει η χρήση του κίτρινου κουμπιού, γνώριζα ότι θα είμαι πιθανώς ο στόχος κάποιου.

Η χρήση του κίτρινου κουμπιού είχε ξεκινήσει την 1η Ιανουαρίου του 2100 πριν 20 χρόνια περίπου. Ο πληθυσμός στον πλανήτη είχε ξεπεράσει τα 40 δισεκατομμύρια και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών σε μια δραματική συνεδρίαση που κράτησε 2 μήνες αποφάσισε την πληθυσμιακή ρύθμιση να την κάνουν οι ίδιοι οι πολίτες.

Έτσι στην εφαρμογή του Facebook που ήδη ήταν υποχρεωτική για όλους και μπορούσες να συνδεθείς μόνο μέσα από το ΑΦΜ σου και χωρίς να μπορείς μετά να την απενεργοποιήσεις, παρά μόνο με τον θάνατό σου, προστέθηκε η δυνατότητα εξαΰλωσης.

Αν έκανες δεξί κλικ πάνω σε οποιαδήποτε φωτογραφία προφίλ του Facebook, μόνο την πρώτη μέρα κάθε χρόνου, εμφάνιζε την επιλογή:

– Ενεργοποίηση εξαΰλωσης.

Αυτόματα άναβε και στην συσκευή που είχες ένα κίτρινο κουμπί. Αυτό είχε ενσωματωθεί υποχρεωτικά σε όλες τις συσκευές και αν το πατούσες, μπορούσες να σκοτώσεις συγκεκριμένο χρήστη, χωρίς να έχεις καμία συνέπεια.

Τα πρώτα πέντε χρόνια που είχε εφαρμοσθεί, κάθε χρήστης είχε δικαίωμα να εξαϋλώνει έναν μόνο χρήστη. Δυστυχώς το μέτρο δεν είχε φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και ο πληθυσμός του πλανήτη εξακολουθούσε να είναι πάνω από 35 δισεκατομμύρια.

Ίσως το πιο αξιοπερίεργο από αυτήν την πενταετία να ήταν το γεγονός ότι οι περισσότεροι προχωρούσαν στην εξαΰλωση κοντινών προσώπων. Πολλοί άντρες είχαν εξαϋλώσει τις γυναίκες τους, γυναίκες τους άντρες τους αλλά και πολλά παιδιά τους γονείς τους.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών μπροστά στον άμεσο κίνδυνο της κατάρρευσης του πλανήτη σε μια δεύτερη δραματική συνεδρίαση αποφάσισε να επεκτείνει το δικαίωμα εξαΰλωσης σε 3 άτομα ανά χρήστη. Και το συγκεκριμένο μέτρο, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, όμως δημιούργησε έντονο μίσος μεταξύ κοινωνικών ομάδων.

Έτσι το 2110 αποφασίστηκε να δοθεί σε κάθε χρήστη το δικαίωμα εξαΰλωσης 5 χρηστών, χωρίς όμως να απενεργοποιείται μετά αυτή η δυνατότητα, αλλά να μπορεί να εξαϋλώνει ο χρήστης απεριόριστο αριθμό άλλων χρηστών με κίνδυνο, όμως, αν τον εντόπιζαν, την άμεση εξαΰλωση και του ίδιου.

Από την πρώτη χρονιά εφαρμογής του, το νέο μέτρο είχε τεράστια επιτυχία. Την Πρωτοχρονιά του 2110 επικράτησε ένα πρωτόγνωρο χάος που όμοιο του δεν είχε γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα.

Χιλιάδες χρήστες εξαΰλωσαν στα τυφλά ολόκληρες κοινωνικές ομάδες:
Αναρχικοί εξαΰλωσαν Ναζιστές, Δεξιοί εξαΰλωσαν Αριστερούς ακόμα και Ολυμπιακοί εξαΰλωσαν Παναθηναϊκούς και η λίστα έμοιαζε πραγματικά ατέλειωτη…

Εκείνη την Πρωτοχρονιά εξαϋλώθηκε και το 95% των Πολιτικών του πλανήτη με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα κενό εξουσίας. Οι Πολιτικοί που έμειναν ζωντανοί φάνηκαν ανίκανοι και απρόθυμοι να κάνουν την οποιαδήποτε αλλαγή και έτσι η κατάσταση κάθε χρόνο γινόταν όλο και χειρότερη!

Την Πρωτοχρονιά του 2118 στον πλανήτη είχαν απομείνει πια 170 εκατομμύρια χρήστες. Η κατάσταση έμοιαζε να είναι σχετικά ελεγχόμενη μιας και από αυτούς πάνω από το 70% δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ το κίτρινο κουμπί…Όπως δεν το είχα κάνει ούτε και εγώ…Είχα καταφέρει να επιβιώσω από την σφαγή που ακολούθησε ζώντας μοναχικά και χωρίς να έχω παρά τις ελάχιστες συναναστροφές που ακόμα και σε αυτές ήμουν πολύ προσεκτικός.

Η Πρωτοχρονιά του 2119 δυστυχώς δεν ήταν τόσο καλή όσο περιμέναμε όλοι και ο πλανήτης κατέγραφε πια μόλις 60 εκατομμύρια χρήστες. Όλες οι πόλεις ήταν αραιοκατοικημένες και πολλά μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, είχαν ερημώσει εντελώς… Το μόνο θετικό ήταν ότι από αυτούς μόλις το 2% είχαν χρησιμοποιήσει έστω και μια φορά το κίτρινο κουμπί και έτσι μπορούσες να είσαι συγκρατημένα αισιόδοξος.

Εγώ τις τελευταίες 10 Πρωτοχρονιές της είχα περάσει με την φίλη που προανέφερα. Τα τελευταία 3 χρόνια την έβλεπα πια μόνο Πρωτοχρονιά μιας και δεν ήθελα να ρισκάρω ούτε με εκείνη μια πιθανότητα διένεξης που θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξαΰλωση μου.

Σίγουρα θα ανακουφίστηκε που τελικά δεν πήγα σήμερα, σκέφτηκα. Τουλάχιστον τώρα εκείνη δεν είναι άμεσος στόχος.

Συνδέθηκα στο Facebook και μπήκα πάλι στη σελίδα του Νοσοκομείου του Ρίου . Είδα ότι η κοπέλα, σύμφωνα με τον θεράποντα γιατρό της, είχε τώρα περισσότερες από 50% πιθανότητες επιβίωσης.

Άνοιξα πάλι το προφίλ του χρήστη που είχε προκαλέσει το ατύχημα… Μόλις 22 χρόνων και δεν ζούσε παρά μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου…

Έβαλα και τρίτο τζιν με χυμό λεμόνι. Έκατσα πάλι στον υπολογιστή μου, την στιγμή που η εφαρμογή του Facebook ξεκινούσε την αντίστροφη μέτρηση για την νέα χρονιά. Σε πέντε λεπτά θα έμπαινε το 2120…

————————————————————
# Αγορά Βιβλίων: http://digilove.eu/

Αν σας άρεσε αυτό που διαβάσατε, μπορείτε να πατήσετε like στη σελίδα μου:
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/
όπου μπορείτε να βρείτε και άλλα κείμενά μου.
——————————————————–

Το ηθικό δίλημμα του τραμ

Ένας γιατρός σε ένα νοσοκομείο, έχει 5 ασθενείς που χρειάζονται ο καθένας διαφορετικά όργανα το επόμενο 24ωρο για να ζήσουν. Μπορεί να θυσιάσει έναν υγιή άνθρωπο για να σώσει 5 ζωές; Εσύ τι θα έκανες στη θέση του;

Αν ένας από τους 5 ασθενείς ήταν το παιδί σου ή ο άνθρωπός σου; Θα αποφάσιζες και πάλι το ίδιο; Θα θυσίαζες το παιδί σου ή τον άνθρωπό σου για να ζήσουν 5 άγνωστοι;

Ένα τραμ που έχει χάσει τον έλεγχο κατευθύνεται ανεξέλεγκτα πάνω στις ράγες όπου σύντομα θα πατήσει 5 ανθρώπους που είναι δεμένοι πάνω σε αυτές. Υπάρχει η δυνατότητα να στρίψεις το τραμ και να το κατευθύνεις πάνω σε άλλες ράγες όπου είναι δεμένος ένας άνθρωπος. Θα το έστριβες; Αν ο άνθρωπος αυτός ήταν το παιδί σου θα το έστριβες πάλι;

Μια άλλη ερώτηση: Αν έβρισκες μπροστά σου έναν άνδρα τέτοιου σωματικού όγκου που θα μπορούσε να σταματήσει το τραμ, αν τον έσπρωχνες μπροστά στο όχημα, θα τον έριχνες στις ράγες;

Στο βιβλίο “Ο Μανδαρίνος” που έγραψε το 1880 ο Πορτογάλος José Maria Eça de Queiroz, κεντρικός ήρωας είναι ο Teodoro. Αυτός συναντά μια μέρα τον διάβολο ο οποίος του θέτει ένα παρόμοιο ερώτημα:

“…Στα βάθη της Κίνας υπάρχει ένας μανδαρίνος πιο πλούσιος από τους βασιλιάδες όλους. Εσύ δεν ξέρεις γι’ αυτόν τίποτα, ούτε το όνομά του ούτε τη θωριά του. Για να κληρονομήσεις τα αμέτρητα πλούτη του αρκεί να χτυπήσεις ένα κουδούνι βαλμένο δίπλα σου, σε ένα βιβλίο πάνω. Θα βγάλει μόνο ένα στεναγμό εδώ, στα σύνορα με τη Μογγολία. Και θα έχει μετατραπεί σε πτώμα, κι εσύ θα βρεις στα πόδια σου χρυσάφι πιο πολύ από όσο δύναται να ονειρευτεί ένας άπληστος. Εσύ που με διαβάζεις και είσαι άνθρωπος θνητός, εσύ θα το χτυπήσεις αυτό το κουδούνι;…”

Το 1950 στη συλλογή “Το νερό της βροχής” υπάρχει ένα διήγημα του Καραγάτση με τίτλο… “Το Κουμπί του Μανταρίνου”! Ο ήρωας του διηγήματος, ο Δημητράκης, έχει με έναν φίλο του τον παρακάτω διάλογο:

“…Αν σου έλεγαν, Δημητράκη μου, πως άμα πατήσεις αυτό εδώ το κουμπί, θα πεθάνει στην Κίνα ένας Μανταρίνος; Κι όλα τα πλούτη του θα τα κληρονομήσεις, δίχως να μαθευτεί πως εσύ τον σκότωσες; Τι θα ‘κανες; Θα το πατούσες το κουμπί;…”

Το 1958 στην ταινία “Μια Ζωή Την Έχουμε” ο Τζαβέλλας εισάγει στο σενάριό του, ένα παρόμοιο ηθικό δίλημμα:

“Μανώλης: Αν σου πουν ότι τώρα, εδώ στην Αθήνα, θα πατήσεις ένα κουμπί και την ίδια στιγμή στα βάθη της Κίνας θα πεθάνουν τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι. Αλλά εσύ θα γίνεις πάμπλουτος! Το πατάς το κουμπί?
Κλέων: Τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι στα βάθη της Κίνας…
Μανώλης: Κίτρινοι, σαν τις χρυσές λίρες!
Κλέων: Πες τρεισήμισι, κάθε μανδαρίνος και λίρα… και πάλι θα το σκεφτόμουνα”.

***Διήγημα – Ο τίμιος είναι υπόλογος απέναντι στη συνείδησή του και μόνο

Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 1940

Όσο πλησίαζα σπίτι το βήμα μου γινόταν όλο και πιο γρήγορο. Σκεφτόμουν ότι δεν μπορώ να χαρώ καμία βόλτα, όσο εκείνη θα με περιμένει ανήμπορη να γυρίσω…Βγήκα για μια ώρα, το μυαλό μου όμως ήταν σπίτι καθ’ όλη την διάρκεια της βόλτας.

Ξεκλείδωσα την πόρτα και μπήκα κατευθείαν στο δωμάτιο της. Πως είσαι; Την ρώτησα όταν διαπίστωσα ότι ήταν ξύπνια. Δεν απάντησε, αλλά άφησε έναν μικρό αναστεναγμό να της ξεφύγει. Βγήκα και πήγα στην κουζίνα να ζεστάνω την σούπα της.

Έφαγε περισσότερο από χθες και ο πυρετός της σήμερα ήταν κοντά στο 38. Πάει καλύτερα σκέφτηκα…Της γέμισα το ποτήρι με το νερό της και βγήκα από το δωμάτιο να την αφήσω να κοιμηθεί.

Λίγα λεπτά αργότερα θα μου χτυπήσει την πόρτα ο αδερφός της, ο Παπά-Νίκος. Ήταν μόνο δυο χρόνια μικρότερος από την μητέρα μου, αλλά η κατάσταση της υγείας του ήταν σαφώς καλύτερη.

– Πως πάει, η μάνα σου, έφαγε τίποτε;
– Κάποιες μέρες πιστεύω ότι τα πηγαίνει καλύτερα από άλλες, είναι όμως εξαντλημένη.
– Έχει δύσκολο αγώνα μπροστά της….
– Ξέρεις, ήθελα να σε ρωτήσω κάτι.
– Ότι θες παιδί μου. Πες μου.
– Όπως θα ξέρεις φαντάζομαι, η κατάσταση πια με τους Ιταλούς καθημερινά γίνεται και πιο δύσκολη. Θα πολεμήσουμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή!
– Έτσι φαίνεται!
– Ξέρεις σκέφτομαι…δεν μπορώ να κάθομαι εδώ άπραγος…Η πατρίδα μου με χρειάζεται…το ίδιο όμως και η μητέρα μου…έχω τρελαθεί…δεν ξέρω τι να κάνω…
– Το να αφαιρείς ανθρώπινες ζωές, σε οποιαδήποτε συνθήκη είναι βαθιά αντιχριστιανική πράξη παιδί μου. Από την άλλη δεν γνωρίζω τίποτε πιο ιερό από την μητρότητα. Η θέση σου είναι δίπλα στην μητέρα σου, χωρίς εσένα εκείνη δεν θα τα καταφέρει. Μόνο εσένα έχει!

Τα λόγια του παπά μου φάνηκαν λογικά. Όλο το βράδυ όμως πάλευα να συμφιλιωθώ με την ιδέα. Το να μείνω με την μητέρα μου έμοιαζε το πιο ηθικό. Την επόμενη μέρα, πέρασε από το σπίτι και ο μεγαλύτερος αδερφός του πατέρα μου. Ο Κωνσταντίνος Βάκρος ήταν απόστρατος αξιωματικός πια και αν και κόντευε τα 60 ήταν σε εξαιρετική κατάσταση.

Η μητέρα μου κοιμόταν, ταλαιπωρημένη και εξαντλημένη από τον πυρετό που δεν έλεγε να κατέβει σήμερα από το 39, και έτσι κάθισε μαζί μου στο σαλόνι

– Τι κάνεις παιδί μου, πως περνάς;
– Καλά είμαι θείε, προσπαθώ να βοηθήσω όσο μπορώ.
– Και βοηθάς παιδί μου, χωρίς εσένα δεν θα είχε καμία ελπίδα!
– Ξέρεις θείε μου σκέφτομαι…η κατάσταση πια με τους Ιταλούς είναι δύσκολη…δεν μπορώ να κάθομαι εδώ άπραγος…Η πατρίδα μου με χρειάζεται…

Ο Θείος μου τινάχτηκε όρθιος, περπάτησε για λίγο σκεφτικός γύρω από το δωμάτιο και έπειτα με αποφασιστικό τόνο μου απάντησε:

– Ο πατέρας σου πολέμησε και πέθανε για την Πατρίδα, εγώ όσες φορές μου έχει ζητηθεί, έχω δώσει και το αίμα μου. Δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό από την Ελευθερία! Και αυτή δυστυχώς πολλές φορές απαιτεί από μας τις μεγαλύτερες θυσίες. Το καθήκον σου απέναντι στον Πατέρα σου, την ιστορία και την Πατρίδα μας σε περιμένουν και δυστυχώς δεν μπορείς να το αγνοήσεις!

Αφού σταμάτησε να μιλάει, έσκυψε τρυφερά πάνω μου, με φίλησε το μέτωπο και αποχώρησε. Εγώ όλο το βράδυ δεν έκλεισα μάτι. Έπρεπε να αποφασίσω ποιος είχε δίκιο! Ο Παπάς ή ο Στρατιωτικός; Το πιο παράλογο ήταν ότι όταν τους άκουγα να μιλούν είχα συμφωνήσει και με τους δύο…

Υπάρχει άραγε κάποια ζυγαριά σκεφτόμουν. Να βάλω από την μια μεριά την ηθική υποχρέωση απέναντι στην άρρωστη μητέρα μου και από την άλλη την ηθική υποχρέωση απέναντι στην Πατρίδα μου, να δω ποια βαραίνει περισσότερο!

Μπορώ να προδώσω την άρρωστη μητέρα μου για την Ελευθερία και την Πατρίδα; Με αυτές τις σκέψεις έπεσα για ύπνο εξαντλημένος. Το όνειρο που είδα, δεν θα μπορούσε να μην είναι και αυτό περίεργο.

Περπατούσα σε μια παραλία ερημική, όταν ξαφνικά από την αντίθετη κατεύθυνση είδα να έρχονται κρατώντας πανό και σημαίες εκατοντάδες άνθρωποι. Χωρίς να ξέρω αν είναι εχθροί μου άρχισα να τρέχω προς την αντίθετη κατεύθυνση όπου σύντομα συνάντησα μια άλλη ομάδα ανθρώπων που κρατούσαν στα χέρια τους σταυρούς και κεριά. Και από αυτούς άρχισα να τρέχω μακριά.

Τελικά βρέθηκα σε ένα απομονωμένο σημείο της παραλίας, ένα εντελώς ερημικό σημείο στο οποίο φαινόταν να μην υπάρχε κανείς, και αμέσως αισθάνθηκα ασφάλεια.

Η θάλασσα είχε άγριες διαθέσεις και τα κύματα έφταναν αρκετά μέτρα μέσα και αρκετές φορές μου έβρεχαν τα πόδια. Πάνω στην άμμο, με μεγάλα γράμματα, κάποιος είχε χαράξει μια φράση. Γεμάτος περιέργεια πήρα τον φακό που κράταγα γιατί είχε βραδιάσει και προσπάθησα να διαβάσω το μήνυμα από τον άγνωστο αποστολέα.

“…Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος…”

Έμεινα ακίνητος να το διαβάζω ξανά και ξανά…Τελικά ξύπνησα ιδρωμένος όταν τα κύματα ήδη από ώρα είχαν σβήσει την φράση…

Πηγές: Φιλίπα Φουτ – πρόβλημα του τραμ, The Good Place – Netflix, José Maria Eça de Queiroz – O Mandarim, Το νερό της βροχής – Μ. Καραγάτσης. Όλο το διήγημα – “Ο τίμιος είναι υπόλογος απέναντι στη συνείδησή του και μόνο” είναι μια παραλλαγή ενός πολύ γνωστού διηγήματος του Σαρτρ.

BONUS: Good Place Trolley Problem
https://www.youtube.com/watch?v=JWb_svTrcOg

Προσωπικά 1987 και Προσωπικά 2017

Μια συνήθεια που ξεκίνησε με το τρίτο μυθιστόρημά μου – και έχω ήδη πειραματιστεί πάνω σε αυτή και στη σελίδα μου με κάποια άλλα διηγήματα – είναι να παρεμβάλλω την δική μου εκδοχή σε γνωστά έργα τέχνης.

Το διήγημα που ακολουθεί έχει σαν πηγή έμπνευσης το τραγούδι “Προσωπικά”. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1988 ως πρώτο κομμάτι του ομότιτλου δίσκου “Προσωπικά” και ήταν μια συνεργασία του συνθέτη Γιάννη Σπανού και της ερμηνεύτριας Ελένη Δήμου.

***12 Μαρτίου 1987, Νέα Σμύρνη
Άλλη μια μέρα που περπάταγε ώρες ολόκληρες μόνη της, απορροφημένη από τις σκέψεις της.
Προσπαθούσε να φέρει τον εαυτό της σε μια σωματική εξασθένηση, μετά καθόταν και κατέγραφε σε ένα παλιό τετράδιο τα συναισθήματα της μέχρι να καταρρεύσει και πνευματικά για να μπορέσει επιτέλους να κοιμηθεί.

Είχε σχεδόν βραδιάσει όταν έφτασε στην γκαρσονιέρα που είχε νοικιάσει πρόσφατα. Μέσα δεν είχε παρά μόνο τα απαραίτητα. Μια τηλεόραση, ένα dvd player για να βλέπει ταινίες, ένα ραδιόφωνο που έπαιζε ασταμάτητα, όταν δεν έβλεπε ταινίες, μια πολυθρόνα και ένα τραπέζι που πάνω μπορούσε κανείς να βρει το τετράδιο που έξω είχε γράψει καλλιγραφικά το όνομά της και μέσα ήταν γεμάτο στίχους.

Η γκαρσονιέρα αυτή ήταν το μεγάλο της μυστικό, ούτε και η ίδια δεν είχε καταλάβει πως την νοίκιασε και φυσικά δεν είχε πει τίποτε σε κανέναν.

Θυμάται σε έναν από τους μεγάλους περιπάτους της ακόμα μια φορά να καταλήγει στη γειτονιά του. Ακριβώς απέναντι από το σπίτι που έμενε εκείνος, με μεγάλα κόκκινα γράμματα τυπωμένα σε υπολογιστή, κρεμόταν ένα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ.

Χωρίς να το σκεφτεί είχε μπει μέσα και είχε συναντήσει τον ιδιοκτήτη, που ήταν απογοητευμένος γιατί μόλις είχε δείξει την γκαρσονιέρα σε ένα ζευγάρι, που τελικά την είχε απορρίψει.

Εκείνη πήγε στο παράθυρο και παρατήρησε ότι το διαμέρισμα του ήταν ακριβώς απέναντι, έναν όροφο πιο χαμηλά από το δικό της και μπορούσε να παρακολουθεί με ευκολία τα πάντα.

Λίγες στιγμές μετά βρέθηκε να το έχει νοικιάσει και καθόταν με τα φώτα σβηστά καπνίζοντας να παρακολουθεί σιωπηλή και ακίνητη το απέναντι διαμέρισμα.

Έξι σχεδόν μήνες μετά είχε μεταφέρει τα εντελώς απαραίτητα πράγματα στην γκαρσονιέρα και την επισκεπτόταν σχεδόν πάντα τις μέρες που αυτός θα της έλεγε ότι δεν θα είναι διαθέσιμος.

Είχε μεταφέρει το γραφείο της κοντά στο παράθυρο για να μπορεί να εντοπίζει το παραμικρό σημάδι ζωής του απέναντι διαμερίσματος. Κάθε φορά που άνοιγε κάποιο φως ή παρατηρούσε κάποια κίνηση σταματούσε τα πάντα, άναβε τσιγάρο και γινόταν θεατής της ζωής που διαδραματιζόταν εκεί.

Εκείνη την Πέμπτη δεν είχε επιστρέψει εκείνος ακόμα, οπότε μόλις τακτοποιήθηκε λίγο άνοιξε το τετράδιο που μπροστά με καλλιτεχνικά γράμματα είχε γράψει “Ευαγγελία” και πήγε στην πρώτη κενή σελίδα.

Στην αριστερή σελίδα του τετραδίου, μόλις τρεις μέρες πριν είχε γράψει μόνο δύο στίχους:

“…Προσωπικά δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά
μονάχα βήματα θιγμένα ερωτικά…”

Τους διάβασε πάλι, κάτι της φάνηκε να λείπει! Άφησε κενή την υπόλοιπη σελίδα και ξεκίνησε να γράφει από δεξιά:

“…Προσωπικά δε θέλω τίποτα μαζί σου λογικά…”

Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου σκέφτηκε. Μήπως έχω δει πολλές ταινίες, μήπως είμαι αθεράπευτα ρομαντική;

Από τις σκέψεις αυτές την έβγαλε ένα φως που άναψε στο απέναντι διαμέρισμα, εκείνος είχε γυρίσει!

Πήρε το τηλέφωνο που της το είχαν συνδέσει πρόσφατα και τον κάλεσε. Τον είδε να κατευθύνεται προς το δικό του και να το σηκώνει.

– Εμπρός! Ακούστηκε η φωνή του και εκείνη πάγωσε, όπως γινόταν όλη τη βδομάδα που μπορούσε να του τηλεφωνεί και να τον βλέπει κιόλας.

– Παρακαλώ! Επέμενε εκείνος και η φωνή του ακούστηκε πιο ανυπόμονη!

Το έκλεισε, έψαξε το τετράδιο της και έγραψε:

“…μου πάει ο ήχος της φωνής σου τραγικά…”

Άνοιξε το ραδιόφωνο, έψαξε έναν σταθμό που έπαιζε λαϊκά, άναψε άλλο ένα τσιγάρο και συνέχιζε να παρακολουθεί.

Όταν από ώρα στο απέναντι διαμέρισμα είχαν πια κλείσει τα φώτα σαν τελευταία παρατήρηση λίγο πριν πέσει για ύπνο είχε γράψει

“… να μεταφράζω τη σκηνή δραματικά…”

Μια βδομάδα ακριβώς μετά, η Ευαγγελία είχε φτάσει στην γκαρσονιέρα της πολύ χαρούμενη!

Εκείνος στην σύντομη συνάντηση που είχαν, με πολύ τρυφερότητα της είχε εξομολογηθεί ότι εκείνη ήταν γι’ αυτόν η πιο γλυκιά απόδραση από την πραγματικότητα.

– Σαν να ζω ένα παραμύθι μαζί σου!

Άνοιξε το τετράδιο της σημείωσε την ημερομηνία και έγραψε:

19 Μαρτίου 1987, Νέα Σμύρνη

“…Προσωπικά εγώ τρελαίνομαι,
το παραμύθι σου και να `μαι και να φαίνομαι…”

Το ραδιόφωνο έπαιζε δυνατά ένα από τα αγαπημένα της τραγούδια και η Ευαγγελία είχε μια στιγμή ευτυχίας από αυτές όμως που δεν κρατάνε πολύ…

Το φως που άναψε στο απέναντι διαμέρισμα τις απέσπασε ολοκληρωτικά την προσοχή. Άναψε κι άλλο τσιγάρο, έσβησε γρήγορα το δικό της φως και κόλλησε την πολυθρόνα κοντά στο τζάμι.

Μερικές ώρες μετά, με γραφή που φανέρωνε ταραχή θα σημειώσει:

“…Προσωπικά δεν έχω αίσθηση
αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση…”

Την επόμενη μέρα, τελείωσε έναν ακόμα εξαντλητικό περίπατο, στον οποίο αναλογιζόταν το ξέσπασμα της και τα λόγια που της είχε πει!

Αυτό που την είχε σοκάρει περισσότερο δεν ήταν τόσο το περιεχόμενο της συνομιλίας τους αλλά ο τόνος της φωνής του και το πόσο σίγουρος είχε ακουστεί.

Μπαίνοντας στην γκαρσονιέρα της θα κλείσει για πρώτη φορά τα παντζούρια θα ανοίξει το τετράδιο της και με πείσμα θα γράψει:

“…Προσωπικά, εμένα ο χρόνος μου γυρίζει κυκλικά
κι αλλάζει ο τόνος μου στο τέλος ειδικά
γι’ αυτό να ξέρεις κι επιμένω, κι ας μου το `χεις ξεγραμμένο
οριστικά…”

———————————————————————–

Ένα τραγούδι όπως και οποιοδήποτε άλλο κείμενο έχει μια περίεργη σχέση με τον χρόνο. Είναι το παρόν αυτό που μεταβάλλεται διαρκώς…

Θα αφήσω τον Ουίλιαμ Φόκνερ να γίνει πιο επεξηγηματικός:

“…Όλα είναι παρόν καταλαβαίνεις; Το σήμερα θα τελειώσει αύριο και το αύριο άρχισε πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια…”

Το διήγημα που μόλις διάβασες είναι η εκδοχή του τραγουδιού περίπου στο χρόνο που πρέπει να γράφτηκε.

Ο αναγνώστης όμως το διαβάζει σήμερα! Αυτό δημιουργεί μια πρόκληση να δούμε και πάλι τους ίδιους στίχους στο σήμερα.

———————————————————————–

***12 Μαρτίου 2017, Νέα Σμύρνη
Μπήκε στην γκαρσονιέρα που εδώ και αρκετά χρόνια, παίρνοντας μαζεμένα χρήματα από τα πνευματικά δικαιώματα ενός πλατινένιου δίσκου που είχε κάνει με τον Σταμάτη, την είχε αγοράσει.
Ο χώρος δεν θύμιζε σε τίποτε το παλιό της στέκι. Η μουσική ακουγόταν από την οθόνη ενός επιτραπέζιου υπολογιστή και η ίδια έγραφε πια σε ένα laptop.

Εκείνος είχε μετακομίσει εδώ και αρκετά χρόνια από το απέναντι διαμέρισμα, όμως η Ευαγγελία συνέχιζε να έρχεται και να απομονώνεται για να γράψει.

Άνοιξε το κινητό της τηλέφωνο και μίλησε αρκετή ώρα με έναν παραγωγό που ετοίμαζαν μαζί μια καινούργια δουλειά.

Η ίδια συνήθιζε να λέει καμιά φορά, κυρίως όταν μίλαγε βιαστικά, ένα νέο album ή άλλες φορές ένα νέο cd όμως η μουσική εδώ και αρκετό καιρό δεν τυπωνόταν πια σε βινύλιο ή σε cd οπότε προσπαθούσε να χρησιμοποιεί τον όρο δουλειά για να είναι πιο ακριβής.

Συνέχισε να ασχολείται με το κινητό της και μετά το τηλεφώνημα άνοιξε το Facebook.

Εκεί έπεσε αμέσως πάνω σε μια εκδήλωση για τα 30 χρόνια κυκλοφορίας μιας σημαντικής καλλιτεχνικής δουλειάς και σε μια από τις ρετρό φωτογραφίες που κάλυπταν την εκδήλωση ήταν και μια φωτογραφία δικιά του από εκείνη την εποχή.

Έχω γράψει πάλι ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να ταξιδέψει στο χρόνο, αλλά μόνο προς τα πίσω. Με την βοήθεια ενός τραγουδιού, ενός αρώματος ή μιας φωτογραφίας μπορεί να γυρίσει πίσω και να ανακαλέσει τα συναισθήματα που είχε εκείνη την περίοδο.

Ειδικά για την Ευαγγελία δεν ήταν και πολύ δύσκολο αφού παρόλο που εκείνος είχε πια οικογένεια , μια γυναίκα και παιδιά, εκείνη δεν τον είχε ξεπεράσει μάλλον ποτέ.

Άνοιξε τον messenger, πληκτρολόγησε ένα μήνυμα και του το έστειλε. Είχαν να επικοινωνήσουν πολλά χρόνια!

Πριν λίγο καιρό εκείνη του είχε κάνει πρόταση φιλίας και εκείνος την είχε αποδεχτεί χωρίς όμως να δώσουν σε αυτό άλλη συνέχεια.

Έτσι τώρα όταν είδε ότι διαβάστηκε το μήνυμά της, ανέβασε παλμούς και η καρδιά της άρχισε να χτυπά αφύσικα δυνατά και γρήγορα.

Εκείνος διάλεξε να απαντήσει με έναν στίχο από το τραγούδι που γνώριζε ότι η Ευαγγελία το είχε γράψει για εκείνον!

– “…Προσωπικά δε θέλω τίποτα μαζί σου λογικά…”

Διάλεξε και μια φάτσα από τα περίφημα emoticons που έχει βγάλει γλώσσα και φαίνεται να κοροϊδεύει.

Η Ευαγγελία στην αρχή εκνευρίστηκε με τον στίχο που είχε διαλέξει, αλλά μετά πιο ψύχραιμα το ερμήνευσε ως αμηχανία από την πλευρά του. Δεν έδωσε άλλη συνέχεια, αλλά ούτε και εκείνος.

Έκλεισε το κινητό της και ασυναίσθητα πήγε και στάθηκε όρθια μπροστά στο παντζούρι του απέναντι διαμερίσματος.

Η ιστορία, όταν επαναλαμβάνετε δύο φορές την δεύτερη επανέρχεται ως φάρσα σκέφτηκε και χαμογέλασε.

Εκείνη την ημέρα όμως έμεινε αρκετή ώρα όρθια και αφημένη στις σκέψεις της.

Και η ίδια ήξερε πολύ καλά, ότι ο χρόνο που γυρίζει κυκλικά θα αναλάβει και πάλι το έργο του και την επόμενη μέρα η δουλειά, η ρουτίνα και όλα τα σημαντικά γεγονότα που δεν μπορούν να περιμένουν θα καταφέρουν να ξεθωριάσουν και πάλι την ανάμνηση του.

Όμως σήμερα, τώρα, βρισκόταν ακόμα όρθια μπροστά στο απέναντι διαμέρισμα.

Ας την αφήσουμε εκεί!
Για λίγο ακόμα…

————————————————————
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ-ΕΛΕΝΗ ΔΗΜΟΥ
https://www.youtube.com/watch?v=7ll4aH2p_2c
————————————————————
# Περισσότερες Πληροφορίες: https://www.digilove.eu

# Αν σας άρεσε αυτό που διαβάσατε, μπορείτε να πατήσετε like στη σελίδα μου:
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/

Ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι από το Σταυρό του Νότου

Η πρώτη ποιητική απόπειρα του Νίκου Καββαδία έγινε το 1933, όταν εκείνος σε ηλικία μόλις 23 χρόνων κυκλοφόρησε με δικά του έξοδα σε μόλις 245 αντίτυπα την πρώτη από τις δύο ποιητικές συλλογές που εξέδωσε όσο ζούσε, με τίτλο “Μαραμπού”.

Θα περάσουν άλλα 14 πολυτάραχα για τον ποιητή χρόνια, για να καταφέρει να εκδώσει την δεύτερη ποιητική συλλογή του, με τίτλο “Πούσι”. Θα πεθάνει στα 65 του χρόνια, το 1975, στην Αθήνα, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο, αφού έζησε ταξιδεύοντας σε πλοία για περισσότερα από 45 χρόνια.

Την ίδια χρονιά και λίγο μετά τον θάνατό του θα κυκλοφορήσει και μια τρίτη ποιητική συλλογή με τίτλο “Τραβέρσο” και θα γίνει τραγούδι ένα ποίημά του από τον Γιάννη Σπανό. Το τραγούδι θα έχει τον τίτλο Mal du depart ( ή αλλιώς ” Ιδανικός κι ανάξιος εραστής”) και το οποίο θα ερμηνεύσει ο Κώστας Καράλης.

Το 1979 ο Θάνος Μικρούτσικος κυκλοφορεί τον ”Σταυρός του Νότου” που περιέχει 11 ποιήματα του Καββαδία και ο δίσκος γίνεται ένας από τους σημαντικότερους της Ελληνικής δισκογραφίας και ο πιο εμπορικός ως σήμερα.

Ο αστικός μύθος αναφέρει για την έκδοση του δίσκου, ότι η δισκογραφική εταιρία του Μικρούτσικου ήταν αρχικά αρνητική και ότι ο Θάνος τα κατάφερε αφού το ζήτησε σαν χάρη από τον διευθυντή της με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις!

Στον “Σταυρό του Νότου”, όταν φτάσεις στο τέταρτο τραγούδι θα ακούσεις το “Ένα Μαχαίρι” από την φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Ας θυμηθούμε λίγο τους στίχους:

“…Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο
ένα μικρό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι
– όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι Αραπάδες-
που από έναν γέρο έμπορο αγόρασα στ’ Αλγέρι.

Θυμάμαι, ως τώρα να `τανε, το γέρο παλαιοπώλη,
όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιγραφία του Γκόγια
ορθόν πλάι σε μακριά σπαθιά και σε στολές σχισμένες,
να λέει με μια βραχνή φωνή τα παρακάτου λόγια:

«Ετούτο το μαχαίρι, εδώ, που θέλεις ν’ αγοράσεις
με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το `χει ζώσει,
κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί που κάποια φορά το `χαν,
καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει σκοτώσει.

Ο Δον Μπαζίλιο σκότωσε μ’ αυτό τη Δόνα Τζούλια,
την όμορφη γυναίκα του, γιατί τον απατούσε.
Ο Κόντε Αντόνιο, μια βραδιά, τον δύστυχο αδελφό του
με το μαχαίρι τούτο εδώ κρυφά δολοφονούσε.

Ένας αράπης τη μικρή ερωμένη του από ζήλεια
και κάποιος ναύτης Ιταλός ένα Γραικό λοστρόμο·
χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια.
Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.

Σκύψε και δες το, μι’ άγκυρα κ’ ένα οικόσημο έχει,
είν’ αλαφρύ, για πιάσε το· δεν πάει ούτε ένα κουάρτο,
μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο ν’ αγοράσεις».
-Πόσο έχει; Μόνο φράγκα εφτά. Αφού το θέλεις, πάρτο.

Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το ’καμα δικό μου·
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου…”

***Το μαχαίρι και ο Λόρκα
Το μαχαίρι είναι ένα αντικείμενο που παίζει ξεχωριστό ρόλο στα έργα του Λόρκα που ήταν ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του Καββαδία. Το “Ένα μαχαίρι” το έγραψε ο ποιητής νέος και θα το συναντήσεις στην πρώτη ποιητική συλλογή του “Μαραμπού”, ενώ στην δεύτερη συλλογή του “Πούσι” θα γράψει ποίημα που θα το ονομάσει “Federico Garcia Lorca” το οποίο αργότερα θα τραγουδήσει ο Γιάννης Κούτρας μελοποιημένο και αυτό από τον Θάνο Μικρούτσικο.

Πριν περάσουμε στην ανάλυση της ιστορίας να αναφέρω μόνο ότι για τον Λόρκα το μαχαίρι σαν αντικείμενο συμβολίζει τη θυσία και σε αυτό αποδίδει τη σημασία που είχε στις αρχαϊκές θρησκείες: Οργή, Θάνατο και Εκδίκηση.

Η ιστορία τώρα που μας αφηγείται ο ποιητής είναι ο τρόπος που ο ίδιος απέκτησε ένα μαχαίρι από έναν παλαιοπώλη στην Αλγερία.

Το μαχαίρι αυτό όμως δεν είναι απλά ένα διακοσμητικό αντικείμενο, αλλά κάθε ένας από τους κατόχους του, με βίαιο τρόπο έχει αφαιρέσει την ζωή από κάποιον.

Η διαδρομή της ιστορίας του μαχαιριού ξεκινάει από έναν επιφανή αριστοκράτη τον Δον Μπαζίλιο και στη συνέχεια αλλάζει συνεχώς χέρια για να ξεπέσει στο τέλος σε έναν ανώνυμο ναύτη Ιταλό πριν καταλήξει να το πάρει ο ποιητής μας.

Ο θάνατος από το “Μαχαίρι” στο συγκεκριμένο ποίημα περισσότερο ακόμα από το τέλος ενός κύκλου ζωής, είναι η αστοχία της ίδιας της ζωής.

Ο προβληματισμός του ποιητή λοιπόν είναι εύλογος στο τέλος, μιας και έμμεσα ομολογεί στον εαυτό του την ίδια με τους προηγούμενους κατόχους του μαχαιριού “αστοχία ζωής” και ταυτόχρονα συνειδητοποιεί ότι δεν έχει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο να σκοτώσει:

Φοβάται λοιπό ότι το κάρμα του μαχαιριού θα τον οδηγήσει στην αυτοκτονία:

“…κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου…”

Ο Νίκος Καββαδίας εκτός από τον Λόρκα και το διάβασμα αγαπούσε πολύ την ζωγραφική και λέγεται ότι είχε αδυναμία στον Τουλούζ-Λωτρέκ και ότι στην καμπίνα του είχε κρεμασμένους τρεις πίνακες του.

Και αν το παραπάνω δεν είναι επιβεβαιωμένο και αποτελεί αστικό μύθο που μπορεί και να συνδέεται με το κοινό πάθος που είχαν οι δυο καλλιτέχνες για τους οίκους ανοχής, αναμφισβήτητα όμως αγαπούσε τον Φρανθίσκο Γκόγια και σε μια παλιά ελαιογραφία του αναφέρεται και στην συνάντησή του με τον παλαιοπώλη μέσα στο “Μαχαίρι”.

***Ένας γέρος παλαιοπώλης που έμοιαζε με μια παλιά ελαιογραφία του Γκόγια

“…Θυμάμαι, ως τώρα να `τανε, το γέρο παλαιοπώλη,
όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιογραφία του Γκόγια…”

Ο πίνακας στον οποίο πρέπει να αναφέρεται ο Καββαδίας, είναι ένας μικρός σε διαστάσεις πίνακας σε λάδι και καμβά και ονομάζεται “Ο Άγιος Πέτρος μετανοών”.

Ο Φρανθίσκο Γκόγια ζωγράφισε τον συγκεκριμένο πίνακα το 1823 λίγο μετά την αναχώρηση του από την Ισπανία και απεικονίζει τον Απόστολο Πέτρο να προσεύχεται αφού έχει συνειδητοποιήσει ότι απαρνήθηκε τον Χριστό 3 φορές ακριβώς όπως εκείνος το είχε προβλέψει.

Στον πίνακα αν και σαν τεχνοτροπία είναι κοντά στους Μαύρους Πίνακες που ζωγράφιζε τότε ο Γκόγια, βγαίνει έντονα και ένα θρησκευτικό συναίσθημα.

Ακόμα αξίζει κανείς να εστιάσει σε έναν συμβολισμό που υπάρχει και που ο Γκόγια απλά αγαπούσε να συμπεριλαμβάνει στην τεχνοτροπία του.

Αυτός είναι τα δύο κλειδιά που διακρίνονται πάνω σε μια πέτρα και είναι μια παραβολική απεικόνιση της παράδοσης από τον Χριστό στον Πέτρο των κλειδιών της βασιλείας των ουρανών.

Θυμίζω την χαρακτηριστική φράση του Χριστού σε ελεύθερη μετάφραση από την Αγία Γραφή:

“…Εσύ είσαι ο Πέτρος, και επάνω σ’ αυτή την πέτρα θα κτίσω την εκκλησία μου όπου και οι πύλες του Άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της. Και θα σου δώσω τα κλειδιά τής βασιλείας των ουρανών· και ό,τι αν δέσεις επάνω στη γη, θα είναι δεμένο στους ουρανούς· και ό,τι αν λύσεις επάνω στη γη, θα είναι λυμένο στους ουρανούς…”

Το πάθος του για την ζωγραφική δεν σταμάταγε στον Γκόγια και ο ποιητής συχνά στα έργα του αναφέρεται και σε άλλους ζωγράφους.

Ενδεικτικά αναφέρω τους Marc Chagall και Georges-Pierre Seurat,

“..Στης προβολής να τρέχουν βλέπαμε τους χάρτες του Chagall άλογα – τσίρκο του Seurat….” – ποίημα “Μαρέα”

και τον Modigliani στο ποίημα “Θεσσαλονίκη”

“…Τυφλό κορίτσι σ’ οδηγάει, παιδί του Modigliani,
που τ’ αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί…”

και τα δύο ποιήματα έχουν μελοποιηθεί και αυτά από τον Θάνο Μικρούτσικο.

***Ο Καββαδίας και ο Σεφέρης
Ο Νίκος Καββαδίας και ο Γιώργος Σεφέρης ανήκουν και οι δύο στην περίφημη γενιά των ποιητών του 30′, όπως και οι Οδυσσέας Ελύτης, Ανδρέας Εμπειρίκος, Νίκος Εγγονόπουλος, Γιάννης Ρίτσος, Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Νίκος Γκάτσος και άλλοι.

Ο Καββαδίας θαύμαζε τον Σεφέρη και μάλλον τον θεωρούσε φίλο του. Ο αστικός μύθος εδώ αναφέρει ότι συνήθιζε να λέει ότι ο “…Σεφέρης είναι φίλος μου δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρος ότι είμαι και δικός του!…”

Θέλω να αναφέρω δύο περιστατικά που δεν είναι επιβεβαιωμένα αλλά έχουν περάσει και αυτά στη σφαίρα των αστικών μύθων ενδεικτικά ίσως της σχέσης των δύο ποιητών.

Το πρώτο κάνει λόγο για μια βραδιά στην οποία ποιητές της εποχής έχουν μαζευτεί στο σπίτι του Κατσίμπαλη (εκδότης, αδελφικός φίλος του Γιώργου Σεφέρη και το πρόσωπο από το οποίο εμπνεύστηκε τον “Κολοσσό του Μαρουσιού” ο Χένρι Μίλερ) και κατά τη διάρκεια της, ζητήθηκε από τον Καββαδία να διαβάσει κάποια από τα ποιήματά του. Εκείνος ζήτησε να πάει να φέρει κάποια χειρόγραφα που έχει στο σακάκι του, το φόρεσε και αποχώρησε, γιατί θεώρησε ότι τον ειρωνεύονταν…

Το δεύτερο περιστατικό είναι ακόμα πιο θολό μιας και υπάρχουν διαφορετικές μαρτυρίες τόσο για τον τόπο που διαδραματίστηκε όσο και για το χρονικό σημείο. Θα αναφέρω την μαρτυρία του Φίλιππου Φιλίππου που αναφέρει ότι οι δυο ποιητές συναντήθηκαν στην Μασσαλία, τον Ιούλιο του 1937.

Ο Σεφέρης έπρεπε να επισκεφθεί το ελληνικό προξενείο της πόλης και οι δυο ποιητές έχουν βρεθεί στο ίδιο αμάξι και κατευθύνονται προς τα εκεί. Ο Καββαδίας σκέφτηκε ότι η συγκεκριμένη διαδρομή ήταν μια καλή ευκαιρία να μυήσει τον Σεφέρη στα μυστικά της Μασσαλίας και είπε στον οδηγό να τους περάσει από την γειτονιά με τους οίκους ανοχής πρώτα. Όταν έφτασαν τον προσκάλεσε να μπουν σ’ ένα μπαρ για να του γνωρίσει μια πόρνη φίλη που είχε ο Καββαδίας εκεί την Εσμεράλδα.

Ο Σεφέρης εξοργίστηκε από την πρόταση και πρέπει να τον κατέβασε από το ταξί.

Μετά από αυτό το περιστατικό πάγωσαν οι σχέσεις τους και οι δυο ποιητές έκαναν χρόνια να μιλήσουν πάλι. Η συμφιλίωση τους έγινε όταν ο Καββαδίας έγραψε το ποίημα “Εσμεράλδα” που και αυτό μπήκε στο “Πούσι” και το αφιέρωσε: “Στον Γιώργο Σεφέρη”.

Θα κλείσω το κείμενό μου με μια μικρή παρατήρηση ότι και ο ίδιος όπως οι περισσότεροι “καταραμένοι ποιητές” που τόσο αγαπούσε να διαβάζει ουσιαστικά αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του.

Για την σημασία και το ρόλο όμως που έπαιξε η ποίησή του θα αφήσω έναν άλλον ποιητή να μιλήσει:

“…Η ποίηση του Καβαδία έχει την ίδια ποιότητα και πυκνότητα με την ποίηση του Καβάφη…” – Ντίνος Χριστιανόπουλος

————————————————————
Σχετικά Κείμενα:
Η γέννηση ενός έργου τέχνης ή ο δρόμος προς την αθανασία…
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/posts/1677801935861635
————————————————————

Η γέννηση ενός έργου τέχνης ή ο δρόμος προς την αθανασία…

Η ιστορία της Ρόζας ξεκινάει σαράντα περίπου χρόνια πριν στο κοσμικό κέντρο Χάραμα.

Ο νεαρός τότε Θάνος Μικρούτσικος συναντά τον “Πατριάρχη” του ελληνικού τραγουδιού Βασίλη Τσιτσάνη (ο ορισμός ανήκει στον Θ. Μικρούτσικο) και του παίζει την Πιρόγα.

Το τραγούδι τελειώνει, η ώρα είναι τέσσερις και τέταρτο το πρωί και ο νεαρός Θάνος περιμένει όλο αγωνία τη γνώμη και την κριτική από το ίνδαλμά του!

«Λοιπόν, δάσκαλε, δεν σ’ άρεσε;»

Περνάει ένα δραματικό λεπτό, στο οποίο ο Τσιτσάνης εντελώς ανέκφραστος σωπαίνει και απλά επεξεργάζεται τον νεαρό…
Στο τέλος του απαντά:
«Καλό ήτανε!»

Ο νεαρός, όμως, Θάνος Μικρούτσικος γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν έχει γράψει απλά ένα καλό τραγούδι και επιμένει!
«Κυρ Βασίλη, τι καλό ήτανε;»

Για να πάρει την απάντηση του Πατριάρχη:
«Ρε παιδάκι μου, καταρχήν να στο ξεκαθαρίσω, με ένα τραγούδι καριέρα δεν κάνεις!» (Σχόλιο δικό μου: και ο Τσιτσάνης ήξερε πολύ καλά τι είχε ακούσει…)

«Αλλά πέραν τούτου, σκέφτομαι τόση ώρα, εκεί στην αρχή τι σ κα τά τους θες τους Βησιγότθους;»

Ο νεαρός Θάνος αρχίζει να εκνευρίζεται λίγο με τον Τσιτσάνη.
«Δάσκαλε, συμβολικό ήτανε!»

Για να πάρει την άμεση απάντηση από τον Πατριάρχη:
«Ρε, τι συμβολικό, ρε! Άσε τα σύμβολα και γράφε straight!»

Θυμωμένος ο Θάνος Μικρούτσικος εγκαταλείπει το Χάραμα τρέχοντας, όπου θα ξεχάσει ακόμα και το παλτό του εκεί, το οποίο πήγε και το πήρε ένα μήνα μετά.

Παίρνει το πρώτο ταξί που βρίσκει και γυρίζει σπίτι του…

Η ώρα είναι σχεδόν πέντε το πρωί, ο Θάνος είναι γεμάτος με ανάμεικτα συναισθήματα από τη συνάντησή του, έχει όμως κυρίως θυμό…

Το “γράψε straight” έχει καρφωθεί στο μυαλό του…

Φτιάχνει έναν καφέ, κάθεται στο πιάνο του και γράφει για τον “π ού στη” τον Τσιτσάνη (έκφραση πάλι του Θάνου Μικρούτσικου) ένα τραγούδι…

Ένα τραγούδι που έμελλε να μείνει στην ιστορία…
Μόλις είχε γεννηθεί η Ρόζα…

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Ρεφρέν:
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

***Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Και στο ρεφρέν θα μπω ξανά”
————————————————————
Ερωτικό ( Με μια πιρόγα ) – 1982
Μανώλης Μητσιάς

Ρόζα – 1996
Δημήτρης Μητροπάνος

————————————————————
Σχετικά Κείμενα:
Δημήτρης Μητροπάνος – Εγώ γιορτάζω πάντα όταν πονάω
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/posts/1629237500718079:0

Ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι από το Σταυρό του Νότου
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/posts/1712706455704516
———————————————————–

Μια εποχή στην κόλαση

“…Πιστεύω στην κόλαση, άρα είμαι εκεί…”

Υπήρξε ένας ποιητής που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο, να τον προσδιορίσει πάλι από την αρχή!

Απογοητευμένος που είχε φτάσει 20 χρονών και δεν τα είχε καταφέρει, έστρεψε την πλάτη του στην ανθρωπότητα, δεν έγραψε πάλι κάποιο ποίημα και ταξίδεψε.

“…Ο πρώτος ποιητής ενός αγέννητου πολιτισμού…” (René Emile Char)

Τα ποιήματά του μετά το θάνατό του τελικά θα αναγνωριστούν ως τα πιο σημαντικά της σύγχρονης εποχής. Ο νεαρός ποιητής δεν είχε αλλάξει τον κόσμο, αλλά το μέλλον. Απλά δεν έζησε αρκετά για να το δει!

Αυτή είναι η ιστορία του ποιητή της εξέγερσης, η ιστορία του Arthur Rimbaud.

Γεννήθηκε στην Σαρλεβίλ, μια μικρή επαρχιακή πόλη της Γαλλίας, στις 20 Οκτωβρίου του 1854.

Η πρώτη σημαντική επιρροή του νεαρού Rimbaud θα είναι ο καθηγητής του Georges Izambard. Μαζί θα διεξάγουν λογοτεχνικές συζητήσεις και θα είναι εκείνος που πρώτος θα διαβάσει και θα σχολιάσει τα ποιήματα του νεαρού ποιητή.

Η δεύτερη μεγάλη επιρροή θα είναι ο ήδη καταξιωμένος στους κύκλους του Παρισιού ποιητής Paul Verlaine.

Ο Rimbaud θα του στείλει μερικούς στίχους του μαζί με ένα γράμμα.

Ο Verlaine θα τον καλέσει στο Παρίσι. Ο Verlaine, που είναι 27 χρονών τότε, παντρεμένος με παιδί, θα ερωτευθεί τον Rimbaud.

Οι δύο ποιητές θα συχνάζουν στα καφέ του Παρισιού, πίνοντας χασίς και αψέντι. Η γυναίκα του Verlaine αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά και αποφασίζει να διεκδικήσει τον άντρα της.

Ο Verlaine υποχωρεί μπροστά στη γυναίκα του, χωρίζει από τον Rimbaud και εκείνος γυρίζει πίσω στην Σαρλεβίλ.

Οι δυο εραστές, όμως, συνεχίζουν να αλληλογραφούν και τελικά θα συναντηθούν και πάλι στις Βρυξέλλες.

Εκεί ζουν και πάλι έντονα και μέσα στις παρεκκλίσεις. Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι το στήθος του Verlaine ήταν γεμάτο χαρακιές και σημάδια από τις μαχαιριές του Rimbaud…

Λίγο μετά θα βρεθούν στο Λονδίνο. Είναι χωρίς λεφτά και με τον Verlaine να πρέπει να αντιμετωπίσει στα δικαστήρια τη γυναίκα του, με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας και της αποπλάνησης ανηλίκου.

Ο Verlaine τελικά θα υποχωρήσει άλλη μια φορά, θα γυρίσει στη γυναίκα του και ο Rimbaud θα μείνει μόνος στο Λονδίνο.

Όμως δεν αντέχει πολύ μακριά από τον Rimbaud και θα συναντηθούν και πάλι στις Βρυξέλλες.

Εκεί ο Verlaine, σε κατάσταση μέθης, θα πυροβολήσει τον Rimbaud τραυματίζοντάς τον ελαφρά.

Θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί σε δύο χρόνια φυλάκιση.

Ο Rimbaud θα γυρίσει και πάλι στην Σαρλεβίλ και θα ολοκληρώσει το μοναδικό βιβλίο που εκδόθηκε με τη θέλησή του και φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο:

“…Μια εποχή στην Κόλαση…”

Με μερικά αντίτυπα του βιβλίου και πολλές φιλοδοξίες, θα ταξιδέψει στο Παρίσι.

Εκεί δέχεται μεγάλο ψυχολογικό πλήγμα και πολλά αρνητικά σχόλια.

Οι λογοτεχνικοί κύκλοι του Παρισιού του δίνουν να καταλάβει ότι είναι ανεπιθύμητος.

Ο Rimbaud θα γυρίσει στην Σαρλεβίλ και θα κάψει σε μια φωτιά αντίτυπα του βιβλίου του, μαζί με πλήθος επιστολών και σημειώσεων.

Δε θα γράψει ποτέ πάλι ποίηση.

Η λογοτεχνική καριέρα του τελειώνει, ενώ ο ίδιος δεν είναι ούτε 20 χρονών.

Ο νεαρός ποιητής, έχοντας αποκηρύξει τη λογοτεχνία, ρίχνεται με τα μούτρα στην περιπέτεια.

Οι αναζητήσεις του και η λαχτάρα του να ζήσει νέες εμπειρίες θα τον οδηγήσουν σε πολλά ταξίδια και τελικά στην Αφρική.

Θα πεθάνει μερικά χρόνια μετά, χτυπημένος από όγκο, σε ηλικία 37 ετών.

Θα ταφεί ξεχασμένος λογοτεχνικά, στη Σαρλεβίλ, παρουσία δυο ατόμων, της μητέρας του και της αδελφής του.

Μετά το θάνατό του θα ανακαλυφτεί από τις επόμενες γενιές ποιητών, που στο πρόσωπό του θα αναγνωρίσουν έναν πρωτοπόρο και καθοδηγητή.

Σταδιακά τόσο το έργο του, όσο και η ζωή του θα αποκτήσουν μυθικές διαστάσεις.

Ως και σήμερα θα επηρεάσει συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες:

Pablo Picasso, Andre Breton, Jean Cocteau, Bob Dylan και Jim Morrison είναι μόνο μερικοί από αυτούς.

Στη χώρα μας θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Γιάννη Αγγελάκα και πολλούς ακόμα.

Ο Rimbaud θα χαρακτηριστεί από τον Albert Camus ως ο “…ποιητής της εξέγερσης, και μάλιστα ο σημαντικότερος απ’ όλους…”

Ο Paul Valéry θα γράψει για τον Rimbaud:

“…Όλη η γνωστή λογοτεχνία είναι γραμμένη στη γλώσσα της κοινής λογικής – εκτός από εκείνη που έχει γράψει ο Rimbaud…”

“…Ο εφευρέτης των ρυθμών της σύγχρονης πεζογραφίας και η βάση στην οποία στηρίχτηκαν όλες οι θεωρίες του είδους…” – Edith Sitwell

Σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους μεγάλους λογοτέχνες, ο Rimbaud δεν έχει γνωστά αποφθέγματα, αλλά αινιγματικές φράσεις.

Αινιγματικές φράσεις που επιδέχονται ποικιλία ερμηνειών:

“…Η πραγματική ζωή είναι απούσα…”

“…Εγώ είμαι κάποιος άλλος…”

“Τον έρωτα πρέπει να τον επινοήσουμε από την αρχή…”

Θα κλείσω το κείμενό μου με ένα όραμα που είχε o Arthur Rimbaud.

Ο ποιητής που επηρέασε το μέλλον, ονειρευόταν μια νέα παγκόσμια γλώσσα:

“…Καθώς κάθε λέξη είναι ιδέα η εποχή μιας παγκόσμιας γλώσσας θα έρθει!…

Αυτή η γλώσσα θα είναι απ’ την ψυχή για την ψυχή, θα συνοψίζει τα πάντα, αρώματα, ήχους, χρώματα, απ’ τη σκέψη να κρέμεται η σκέψη και να τραβά μπροστά…” – Arthur Rimbaud

———————————————————————-

Bob Dylan-“You’re Gonna Make Me Lonesome When You”
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=vVXwVc4BGjo[/embedyt]

Jim Morrison – Poems In Mind
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=1_vyuoB4oUI[/embedyt]

Total Eclipse (film)
http://www.imdb.com/title/tt0114702/

ΑΡΘΟΥΡΕ ΡΕΜΠΩ – ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=f1o0Yu7Et5c[/embedyt]

Portrait of Arthur Rimbaud – Pablo Picasso
http://www.surrealism.gallery/PPMA-1960AA.htm

———————————————————————-

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας (5η Νοεμβρίου 1605)

“…We are told to remember the idea, not the man, because a man can fail. He can be caught, he can be killed and forgotten, but 400 years later, an idea can still change the world…”

Ο Guy Fawkes υπήρξε πρωτεργάτης της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας, που επιχειρήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1605.

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας είχε ως στόχο τη δολοφονία του Βασιλιά Ιάκωβου Α’ της Αγγλίας, της οικογένειάς του, των μελών της αριστοκρατίας και την ανατίναξη του Παλατιού του Γουέστμινστερ, που στέγαζε το Βρετανικό Κοινοβούλιο!

Η Συνωμοσία είχε, κυρίως, χαρακτήρα θρησκευτικής αντιπαράθεσης του Προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους Καθολικούς επαναστάτες.

Οι συνωμότες αποθήκευσαν βαρέλια πυρίτιδας σε ένα κελάρι κάτω από το κτίριο της Βουλής των Λόρδων, τα οποία σκόπευαν να ανατινάξουν.

Όμως στο κτίριο της Βουλής, που θα ανατίναζαν, θα βρίσκονταν κι Καθολικοί!

Για να αποφύγουν θύματα δικά τους, έστειλαν μια προειδοποιητική επιστολή στο Λόρδο Μοντάγκλ, προκειμένου να απουσιάζει.

Η επιστολή αυτή οδήγησε στη σύλληψη του Guy Fawkes το πρωινό της 5ης Νοεμβρίου.

Μετά από σκληρά βασανιστήρια αποκάλυψε τα ονόματα των υπόλοιπων συνωμοτών, που είτε ήταν ήδη γνωστοί είτε νεκροί, και υπέγραψε με τρεμουλιαστή μορφή μια γραπτή ομολογία.
Όλοι οι συνωμότες εκτελέστηκαν με αγχόνη και διαμελισμό.

Ο Guy Fawkes μετά το θάνατό του θα γίνει σύμβολο και η δράση του θα πάρει μυθικές διαστάσεις.

Ο John Lennon, στο άλμπουμ του “Plastic Ono Band” του 1970, χρησιμοποιεί ως τελευταίο στίχο το “Remember, remember, the 5th of November” στο τραγούδι με τίτλο “Remember” και αμέσως μετά τους στίχους αυτούς ακούγεται μια έκρηξη.

Στον δίσκο “Strangeways Here We Come”, που κυκλοφόρησε το 1987 από το συγκρότημα των Smiths, υπάρχει χαραγμένη στο τέλος του βινυλίου η φράση “GUY FAWKES WAS A GENIUS”.

Η παγκόσμια αναγνώριση και φήμη όμως για τον Guy Fawkes θα έρθει εξαιτίας ενός κόμικ των Alan Moore και David Lloyd, το περίφημο πια “V for Vendetta”.

Κεντρικός ήρωας του κόμικ είναι ο V, που φοράει μια μάσκα του Guy Fawkes και σχεδιάζει να ανατινάξει το κτίριο του Αγγλικού Κοινοβουλίου στις 5 Νοεμβρίου, ώστε να ανατρέψει το ολοκληρωτικό καθεστώς που κυβερνάει την χώρα.

Το 2006 το κόμικ θα αποτελέσει με τη σειρά του την βασική πηγή έμπνευσης για τις σημερινές αδερφές Lana & Lilly Wachowski, που θα κάνουν την παραγωγή και θα γράψουν το σενάριο για την ταινία “V for Vendetta”.

Τα αδέρφια Wachowski εκείνη την περίοδο ήταν ακόμα άντρες και γνωστοί (είχαν ήδη γυρίσει το Matrix το 1999) ως The Wachowski Brothers.

Το 2010, όμως, ο Larry προέβη σε αλλαγή φύλου και έγινε Lana για να τον ακουλουθήσει το 2016 και ο Andy που έγινε Lilly, για να αποκαλούνται πια ως “The Wachowskis”.

Οι Wachowskis, λοιπόν, θα μεταφέρουν μια χαλαρή διασκευή του κόμικ στη μεγάλη οθόνη με τεράστια επιτυχία.

Στην ταινία ο ήρωας, που φοράει μια μάσκα του Guy Fawkes, θα καταφέρει τελικά να ανατινάξει το Κοινοβούλιο και να κερδίσει την επανάσταση απέναντι στον ολοκληρωτισμό!

Η επιτυχία της ταινίας είναι τέτοια, που η μάσκα με το πρόσωπο του Guy Fawkes γίνεται παγκόσμιο σύμβολο της επανάστασης ενάντια στην τυραννία οποιασδήποτε μορφής.

Σαν σύμβολο θα χρησιμοποιηθεί ακόμα και στην Ελλάδα και στις διαδηλώσεις για τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου θα κάνει πάντα την εμφάνισή του το εξής σύνθημα :
“Remember, remember, the 6th of December”.

Το 2008 η ίδια μάσκα θα χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά από τους Anonymous στην πρώτη επίθεση που θα πραγματοποιήσουν απέναντι στην εκκλησία της Σαϊεντολογίας.
Η ομάδα χάκερς Anonymous έχει τις “ρίζες” της στο φόρουμ 4chan, που δημιουργήθηκε το 2003.

Στο φόρουμ αυτό οι χρήστες μπορούν να δημοσιεύουν σχόλια και φωτογραφίες ανώνυμα.

Έχουν συνδέσει το όνομά τους με την έννοια των ακτιβιστών χάκερς (hacktivism) που δρουν συλλογικά, υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης και υπέρ της ελεύθερης ανταλλαγής πληροφοριών.

Πρόσφατα το CNN χαρακτήρισε τους Anonymous ως έναν από τους τρεις κύριους διαδόχους του WikiLeaks.

Σύμβολό τους είναι η μάσκα του Guy Fawkes, που χρησιμοποιούν σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις τους και μότο τους η φράση:

“We are Anonymous. We are legion. We do not forgive. We do not forget. Expect us” (“Είμαστε οι Anonymous. Είμαστε λεγεώνα. Δεν συγχωρούμε. Δεν ξεχνάμε. Να μας περιμένετε”).

Ο Guy Fawkes και η μάσκα του, λοιπόν, σήμερα έχουν περάσει στη σφαίρα του μύθου και αποτελούν πηγή έμπνευσης για εκατοντάδες επαναστατικές εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο.

Ίσως γι’ αυτό από την επανάσταση της Πυρίτιδας πριν 400 περίπου χρόνια ως και σήμερα, ο αστικός μύθος αναφέρει ότι ο Guy Fawkes υπήρξε ο μόνος ο άνθρωπος που προσπάθησε να μπει στη βουλή με αληθινές προθέσεις…

Remember, remember, the fifth of November;
The Gunpowder treason and plot!
For I see no reason why the gunpowder treason
Should ever be forgot.
———————————————————————-

The Smiths- Strangeways, Here we Come (1987) Full Album
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=5kLK8eCgmy4[/embedyt]

John Lennon – Remember
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=NgnRDBp3JPA[/embedyt]

“V for Vendetta”
http://www.imdb.com/title/tt0434409/

The Wachowskis
http://www.imdb.com/name/nm0905152/?ref_=fn_al_nm_1
http://www.imdb.com/name/nm0905154/?ref_=fn_al_nm_2

Anonymous
http://anonofficial.com/

———————————————————————