Ένα χωριό της Αχαΐας “πνιγμένο” στα έλατα (photo)

Το Σούβαρδο είναι χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας σε υψόμετρο 1220 μ. στο όρος Χελμός κι απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Σούβαρδο Αχαία

Σήμερα αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Καλαβρύτων του Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.155 μέτρων, στο όρος Χελμός κι απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα. Στην απογραφή του 2011 είχε 38 κατοίκους.

Φθινόπωρο στο Σούβαρδο Καλαβρύτων (φωτο Νίκος Βελάνας)

Για την ονομασία Σούβαρδο υπάρχουν πολλές εκδοχές, πιστεύεται ότι είναι βυζαντινής προελεύσεως από το “Έσω Βάρδα” = “Σουβάρδα” = “Σούβαρδο”, Έσω Βάρδα σημαίνει κτήματα κοντά στο χωριό . Άλλη εκδοχή ότι προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή με το όνομα Βάρδας που από παραφθορά του “στου Βάρδα” έγινε “Σουβάρδα” = “Σούβαρδο”, το όνομα Βάρδας διασώζεται στο γειτονικό Βραχνί σε χρυσόβουλο του 1348. Άλλες εκδοχές το φέρουν αρβανίτικο ή Σλαβικό και μια άλλη Τούρκικης προέλευσης.
Το 1833 αποτέλεσε χωριό του νεοσύστατου δήμου Καλαβρύτων έως το 1912. Το 1912 αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Καλαβρύτων έως το 1997 που έγινε οικισμός του Δ.Δ. Καλαβρύτων
Σούβαρδο – Ηλιοβασίλεμα από τα σκαλάκια by Kseni

 

Είναι χτισμένο σε ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς που μαγνητίζει το βλέμμα κάθε επισκέπτη που το επισκέπτεται για πρώτη φορά.

Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες από την ιστοσελίδα του τοπικού συλλόγου, το πανέμορφο χωριό είναι μέσα σε ένα απέραντο ελατοδάσος, στα 1150 μέτρα υψόμετρο.

Η βόλτα σας στο χωριό θα σας γεμίσει με όμορφες εικόνες από τα παραδοσιακά κτίρια και θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε του φιλόξενους κατοίκους του.

Αναπόσπαστο κομμάτι της αρχιτεκτονικής του χωριού είναι οι πέτρινες βρύσες με νερό από τις πηγές της περιοχής, που θα συναντήσετε σε πολλά σημεία.

Είναι ιδανικός προορισμός για όσους αγαπούν την ηρεμία, την πεζοπορία και τους περιπάτους στη φύση.

Τον χειμώνα το τοπίο γίνεται ακόμα πιο όμορφο αφού όλα ντύνονται στα λευκά από τα χιόνια.

Από το Σούβαρδο ξεκινά μία πανέμορφη δασική διαδρομή (περίπου 5χλμ.) που καταλήγει 3χλμ. ΒΑ του χιονοδρομικού κέντρου του Χελμού. Δασικός χωματόδρομος μέσα στα έλατα, ξέφωτα, τρεχούμενα νερά από πηγές (όπως η Κρυόβρυση) θα κάνουν την διαδρομή σας αξέχαστη.

Αχαία - Καλάβρυτα - Δασικός Δρόμος Σούβαρδο προς Χιονοδρομικό

Αχαία - Χελμός - Κρύα Βρύση - Ξέφωτο

Πηγές :  https://www.kalavrytanews.com/https:/http://www.mariailiaki.gr//www.greece.com/https://www.exploring-greece.gr/

Ένα υπέροχο βίντεο για τον παιδικό καρκίνο που θα σε συγκινήσει

Κάθε χρόνο, πάνω από 150.000 παιδιά σε όλον τον κόσμο διαγιγνώσκονται με καρκίνο, ενώ σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα υπολογίζονται στα 280-300. Αυτό καθιστά τον καρκίνο στην πρώτη αιτία θανάτου παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες, και τη δεύτερη στις αναπτυγμένες.

Ο παιδικός καρκίνος δρα και θεραπεύεται διαφορετικά απ’ ότι ο καρκίνος των ενηλίκων. Η συνολική διαδικασία, αρχίζοντας από τη διάγνωση, είναι εξαιρετικά στρεσογόνα και ψυχοφθόρα για τους μικρούς μαχητές. Ακόμα και για τα παιδιά τα οποία θεραπεύονται, η μάχη δεν τελειώνει. Περισσότερο από το 60% των μακροχρόνια επιζώντων του καρκίνου της παιδικής ηλικίας έχουν μια χρόνια ασθένεια ως αποτέλεσμα της θεραπείας την οποία έλαβαν.

“Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει”: Ένα animation αφιερωμένο στα παιδιά τα οποία παλεύουν με τον καρκίνο

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Καρκίνου, θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας ένα τρυφερό και ιδιαιτέρως συγκινητικό βίντεο κινουμένων σχεδίων υπό τον τίτλο “Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει” και δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Νοσοκομείου Cancer De Barretos στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ενός διεθνούς φήμης κέντρου θεραπείας για τον καρκίνο των παιδιών.

Το συγκεκριμένο νοσοκομείο μετονομάστηκε σε Νοσοκομείο της Αγάπης θέλοντας να αναδείξει τη θεραπευτική σημασία της αγάπης και της στοργής. Η καταπολέμηση του καρκίνου είναι πιο εύκολη όταν το άτομο περιβάλλεται από την αγάπη. Βλέποντας ο ασθενής πως υπάρχουν γύρω του πρόσωπα που τον αγαπούν και τον νοιάζονται, παίρνει  δύναμη, ελπίδα.

Το animation διάρκειας μόλις 3 λεπτών αφηγείται την ιστορία της Νίνα, ενός μικρού αλλά γενναίου κοριτσιού, που κατορθώνει τελικά να νικήσει τον καρκίνο με τη φροντίδα και την ενθάρρυνση των ανθρώπων που την αγαπούν, με την υποστήριξη της οικογένειας της, των φίλων της, καθώς και ολόκληρης της νοσοκομειακής ομάδας! Η μικρή ταινία δεν έχει λόγια, ωστόσο καθ’ όλη τη διάρκεια του ακούγεται το τραγούδι «Heart Full Of Love» το οποίο γράφτηκε αποκλειστικά για τους σκοπούς της ταινίας, και ερμηνεύει η Rebecca Peters.  Αξίζει να σταθούμε στο μήνυμα που επισημαίνεται στο τέλος του animation και είναι το «Η αγάπη είναι μεγαλύτερη από το φόβο».

 

Πηγή: https://dinamiprosforas.gr/

Πώς ξεκίνησε το #MeToo, το κίνημα κατά της βίας και της σεξουαλικής κακοποίησης

Τι ακριβώς όμως είναι το κίνημα MeToo, και πώς ξεκίνησε.

Καταρχάς μιλάμε για ένα κοινωνικό κίνημα όπου γυναίκες και άνδρες καταγγέλλουν δημόσια κι επώνυμα περιστατικά βίας και σεξουαλικής κακοποίησης. Η φράση «Me Too» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε αυτό το πλαίσιο το 2006, στο Myspace, από το θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης και την ακτιβίστρια Tarana Burke.

Η ίδια, γεννημένη και μεγαλωμένη σε μία υποβαθμισμένη γειτονιά του Μπρονξ της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’70, βίωσε την κακοποίηση από πολύ μικρή ηλικία, έπεσε θύμα βιασμού και σχεδόν καθημερινά ήταν θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης. Με σύμμαχο τη μητέρα της, αποφάσισε να κινητοποιηθεί και να βρει και άλλες γυναίκες που έχουν βιώσει ανάλογες εμπειρίες, προκειμένου να στηρίξουν η μία την άλλη.

Έτσι από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, άρχισε να γίνεται μέλος σε οργανώσεις, να συμμετέχει σε δράσεις, να έρχεται σε μία πρώτη επαφή με τον ακτιβισμό. Το 2003 ίδρυσε το «Just Be», μία ΜΚΟ που απευθυνόταν σε έγχρωμες κοπέλες ηλικίας 12-18 ετών οι οποίες είχαν υποστεί βία και χρειάζονταν στήριξη.

Ένα καλοκαίρι, σε ένα από τα καθιερωμένα καμπ που οργάνωνε το «Just Be» στην Αλαμπάμα, ένα δεκατριάχρονο κορίτσι πλησίασε διστακτικά την Tarana και της εξομολογήθηκε την σεξουαλική κακοποίηση που βίωσε ως παιδί. Εκείνη μην ξέροντας πώς να αντιδράσει την παρέπεμψε αλλού, όμως αυτό την έκανε να αισθάνεται ντροπή και τύψεις. Σκέφτηκε τότε πως απλώς θα μπορούσε να της είχε πει «κι εγώ» (me too). Δημιούργησε λοιπόν μία σελίδα στο MySpace με την ονομασία Me Too, καλώντας γυναίκες όλων των ηλικιών και των φυλών να καταθέσουν τις εμπειρίες τους. Εν συνεχεία διοργάνωσε δράσεις, ομιλίες, πορείες, και συναντήσεις με στόχο την ανάδειξη του θέματος.

Alyssa Milano/Φωτογραφία: AP Images

Στην Αμερική το κίνημα αποκτάει διαστάσεις και τον Οκτώβριο του 2017, ο Ron Farrow, με τη βοήθεια των συναδέλφων του, Jodi Kantor και Megan Twohey τα από τους «New York Times» έφερε στο φως το τι συνέβαινε στην εταιρεία του πανίσχυρου άνδρα του Χόλιγουντ, Harvey Weinstein. Ένα εκτενές ρεπορτάζ αποκάλυψε επιθέσεις, και πάσης φύσεως σεξουαλικές παρενοχλήσεις, που λάμβαναν χώρα επί δεκαετίες από τον πολυεκατομμυριούχο Αμερικανό παραγωγό, συνιδρυτή της Miramax, αλλά και της The Weinstein Company. Την αρχή έκανε η ηθοποιός Alyssa Milano και πολλές συνάδελφοί της όπως η Gwyneth Paltrow, η Ashley Judd, η Jennifer Lawrence και η Uma Thurman, την ακολούθησαν.

Στη συνέχεια, το κίνημα άρχισε να γίνεται viral ως hashtag στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στις 15 Οκτωβρίου 2017, η Αμερικανίδα ηθοποιός Alyssa Milano δημοσίευσε στο Twitter: «Εάν όλες οι γυναίκες που έχουν παρενοχληθεί ή σε κακοποιηθεί σεξουαλικά έγραφαν το “#me too” ως κατάσταση, θα μπορούσαμε να δώσουμε στους ανθρώπους μια αίσθηση του μεγέθους του προβλήματος».

Αξίζει να σημειωθεί ότι το περιοδικό Time ανακήρυξε «Πρόσωπο της Χρονιάς» για το 2017 τις γυναίκες που ξεκίνησαν την επανάσταση ενάντια στη σεξουαλική κακοποίηση, με τις Taylor Swift, Ashley Judd, Susan Fowler, Isabel Pascual και Adama Iwu να φιγουράρουν στο εξώφυλλο. Ο τίτλος ήταν «Silence Breakers» κι αυτή τελικά έγινε και η ονομασία της ομάδας τους.

Ο Weistein καταδικάστηκε σε 23 χρόνια φυλάκιση, ενώ οι καταγγελίες αυξήθηκαν σχεδόν εν μια νυκτί και σύμφωνα με έρευνα άλλοι 200 επώνυμοι άνδρες έχασαν τη δουλειά τους μετά από σκάνδαλα που ήρθαν στο φως.

Χάρβεϊ Γουάινσταϊν

Η Weinstein Co. υποχρεώνεται σε αποζημίωση 17 εκ. δολαρίων στα θύματα του Χάρβεϊ Γουάινσταϊν

Η έκφραση #metoo μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ιταλίας με το hashtag #quellavoltache (quella volta che σημαίνει “εκείνη την ώρα”) στις 12 Οκτωβρίου του 2017 ως απάντηση στο bullying και στις άγριες επιθέσεις που δέχθηκε η Asia Argento, ενώ και ακόμα και στην Τουρκία, όπου επικρατεί καθεστώς λογοκρισίας, θύματα βίας και σεξουαλικής παρενόχλησης χρησιμοποιούν το hashtag #UykularınızKaçsın (#MayYouLoseSleep).

Επίσης τις τελευταίες μέρες οι αποκαλύψεις της Καμίγ Κουσνέρ μέσα από το βιβλίο της «La grande familia» (Η μεγάλη οικογένεια) για την σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη ως παιδί η ίδια και ο αδερφός της από τον πατριό τους, τον Ολιβιέ Ντυαμέλ, που είναι γνωστός συνταγματολόγος, καθηγητής πανεπιστήμιου, πολιτικός αναλυτής, ευρωβουλευτής με πολλαπλές πολιτικές θέσεις, έχουν σοκάρει τη γαλλική κοινωνία. Με τη φωνή της Κουσνέρ ενώθηκαν πολλές ακόμα κάτω από το σύνθημα #MetooInceste (#MetooΑιμομιξία), αναγκάζοντας τον πρόεδρο Μακρόν να ανακοινώσει μέτρα προστασίας για τα θύματα σεξουαλικής βίας και αιμομιξίας.

H Έβαν Ρέιτσελ Γουντ με στράπλες φόρεμα

Η Έβαν Ρέιτσελ Γουντ αποκαλύπτει: «Το όνομά του κακοποιητή μου είναι Μέριλιν Μάνσον»

Το #Μetoo είναι μια μεγάλη ευκαιρία, έστω κι αν υπάρξουν και ακρότητες μέσα σε αυτό. Γιατί πολύ απλά δίνει τη δυνατότητα στα θύματα να μιλήσουν, προσφέροντάς τους μια ομπρέλα προστασίας, ενώ ταυτόχρονα αναγκάζει την κοινωνία να προβληματιστεί για συμπεριφορές, που χρόνια κρύβονταν, υποθάλπονταν ή ακόμα χειρότερα θεωρούνταν δεδομένες έως και φυσιολογικές. Γιατί ήρθε επιτέλους η στιγμή για μια μεγάλη αλλαγή όχι μονό στο πλαίσιο που λειτουργούμε, αλλά και στον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Πηγή : https://www.bovary.gr/

Το Πορτρέτο του Φλεβάρη

Ο δεύτερος μήνας του έτους, με διάρκεια 28 ημέρες για τα κοινά έτη και 29 ημέρες για τα δίσεκτα. Αρχικά ήταν ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου.

Γύρω στο 153 π.Χ, όταν ο Ιανουάριος έγινε ο πρώτος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου, ο Φεβρουάριος καθιερώθηκε ως δεύτερος, θέση που διατηρεί μέχρι σήμερα στο δωδεκάμηνο πολιτικό ημερολόγιο. Με την ημερολογιακή μεταρρύθμιση του Ιουλίου Καίσαρα το 45 π.Χ. ο Φεβρουάριος είχε 29 μέρες τα κοινά έτη και 30 μέρες στα δίσεκτα. Όμως, το 4 π.Χ. ο αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος αφαίρεσε από τον Φεβρουάριο μία μέρα και την προσέθεσε στον Αύγουστο, που ήταν αφιερωμένος στο πρόσωπό του.

  • Λουπερκάλια (Lupercalia), γιορτή της γονιμότητας, προς τιμή του θεού Φαύνου (του Πάνα των Ελλήνων) στις 15 Φεβρουαρίου. Οι Ρωμαίοι θυσίαζαν κατσίκια και σκυλιά, ενώ νεαρά αγόρια χτυπούσαν με λωρίδες από δέρμα κατσίκας τις νεαρές κοπέλες για να τους μεταδώσουν τη γονιμότητα. Η γιορτή μπορεί να καταργήθηκε από την Καθολική Εκκλησία τον 5ο αιώνα μ.Χ, αλλά την οικειοποιήθηκε με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και την Ημέρα των Ερωτευμένων στις 14 Φεβρουαρίου.
  • Φορνακάλια (Fornacalia), προς τιμή της θεότητας Φόρναξ, που εφηύρε τους φούρνους για το ψήσιμο ψωμιού και φαγητών (17 Φεβρουαρίου).
  • Χαρίστια (Charistia), οικογενειακή γιορτή για διασκέδαση, αλλά και για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των μελών της (20 Φεβρουαρίου).

Η εμβόλιμη εξάλλου ημέρα στον μήνα αυτόν κάθε τέσσερα χρόνια κάνει όλο τον χρόνο δίσεκτο (bis-sectum στα λατινικά) και, κατά την λαϊκή παρετυμολογία, «δύστυχο», με όλα τα δεισιδαιμονικά επακόλουθα που επέφερε η παρανόηση αυτή. Παρ’ όλα αυτά, ο Φεβρουάριος δημιουργεί αισιοδοξία, ως τελευταίος μήνας τού χειμώνα, σχετική η παροιμία «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει».

Οι τρεις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου λέγονται «Συμόγιορτα» από την εορτή του Αγίου Τρύφωνα (1η του μηνός), ο οποίος θεωρείται άγιος των αμπελιών, της Υπαπαντής του Κυρίου (2/2), που εορτάζεται με αργία από του αγρότες για να μην πέσει χαλάζι και καταστρέψει τη βλάστηση, και του Αγίου Συμεών (3/2), τον οποίο τιμούν ιδιαίτερα οι έγκυες γυναίκες, καθώς αποφεύγουν να κάνουν οποιαδήποτε εργασία, από φόβο μήπως το παιδί γεννηθεί «σημειωμένο», «με σημάδι».

Πηγή: https://www.sansimera.gr

Δυο θλιμμένες ιστορίες απ τη ζωή του πιο όμορφου άντρα του ελληνικού σινεμά

Η υπέροχη grand dame των Αθηνών, Μαρλέν Καρέρ κάποτε βρίσκει -για πλάκα από τον Ντίμη Κρίτσα- γυμνό στο μπάνιο του διαμερίσματος της στο Παρίσι, τον νεαρότατο, αστραφτερό από ομορφιά, Αλέν Ντελόν. Πως της είχε φανεί; Έπεσε ξερή; Υπέροχος ε; «Σιγά! Δεν ήταν και ο Κούρκουλος!». Μα κανείς ποτέ δεν μπορεί να είναι, να γίνει, να συγκριθεί με τον Νίκος Κούρκουλο! Όχι μόνο ωραίος και αρρενωπός, αλλά καλλιεργημένος, παλαιάς κοπής ευγενικός, ταλαντούχος, καινοτόμος, Έλληνας, εργατικός και… Παναθηναϊκός. Εκεί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο, κάποτε, απ τις αλάνες του Ζωγράφου, που μέτραγε η φανέλα και η γειτονιά.  Χάζευα από το βιβλίο «Η ζωή ένα πάρτι», κάποια πάρτι με την Μελίνα, τότε που παίζανε «Ίλια, ντάρλινγκ» στο Μπρόντγουεϊ και εκείνος, σα σπαθί, χόρευε ζεμπέκικο με τα μάτια, τα σκούρα, τα νυχτερινά λουστρίνια, μισόκλειστα και ένα τσιγάρο μισοκρεμασμένο στα χείλια.

Και αυτός, ο ωραίος άνδρας, ήταν και ένας ωραίος άνθρωπος, πατέρας, σύζυγος, ηθοποιός με σεβασμό στο κοινό του. Αλλά υπήρχαν εκείνες οι συννεφιές, μολυβί αιωρούμενο στη ψυχή του, που τον έκαναν αυτό που είναι. Και που δεν μιλούσε για αυτές. Ούτε οι δημοσιογράφοι, τότε, ρωτούσαν. Ο ανθρώπινος πόνος ήταν ιερό άβατο, για να πας να του ξύσεις επιφάνειες, ίσα για να κατακτήσεις ποταπές επικαιρότητες. Όμως, ο χρόνος, κύλησε και σήμερα, μπορούμε να καταλάβουμε πως εκείνες οι ουλές, έκαναν τον Νίκο, εθνικό Κούρκουλο

Ωραίος, λεβέντης, κύριος, δηλαδή; Κούρκουλος!

Γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου του ’34, στην Αθήνα, ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα αγόρια της οικογένειας Κούρκουλου, με καταγωγή απ την Κέρκυρα, που μεγάλωσε στου Ζωγράφου. Ο πατέρας πάλευε, στο μικρό του κουρείο, στην γειτονιά των Αθηνών να μεγαλώσει γιους και να μην τους λείπουν πολλά, αλλά να σπουδάσουν και να γίνουν αξιοπρεπείς άνθρωποι στην κοινωνία.

Ήταν από εκείνες, τις οικογένειες που θυμόμαστε όλοι μας, σαν πόζες ασπρόμαυρες πια, σε άλμπουμ με ζελατίνες μπροστά για να προστατεύουν τις χάρτινες στιγμές. Κυριακάτικα τραπέζια με το ταψί να πηγαίνει στον φούρνο της γειτονιάς. Στις γιορτές στρωμένα τα λινά, τα κεντητά απ την προίκα της μαμάς. Εκκλησιά τις Κυριακές το πρωί, σταυρός πριν το φαγητό. Και να μη δίνεται δικαίωμα στη γειτονιά, να σέβονται τα παιδιά, να διαβάζουν και να είναι σοβαροί άνδρες. Και έτσι συμβαίνει. Οι τέσσερις γιοι του Κούρκουλου είναι παλικάρια…

Θανάσιμος τυφώνας ανοιχτά της Βενεζουέλας

Είναι 1952. Ο Νίκος ίσα που γινεται 18 χρονών, ανήλικος, ακόμα για  την εποχή, αλλά ήδη, έχει κάνει πολλές δουλειές, τη μέρα και βγάζει το νυχτερινό γυμνάσιο, για να ξεκουράζει τον πατέρα που βαραίνει και τη μανά που δεν ζητάει ποτέ τίποτα και λίγο τόπο θέλει να πιάνει στη γη. Ο πρωτότοκος γιος τους, ο Σπύρος Κούρκουλος, έχει τελειώσει τη σχολή Εμποροπλοιάρχων και είναι το καμάρι τους. Σαν τελείωσε τη σχολή με τη στολή του, κάνανε γλέντι για το παιδί και στρωθήκαν τα λινά της προίκας, όλα, σα να χάνε αρρεβώνα. Ταξίδευε με ένα γκαζάδικο σαν τρίτος πλοίαρχος. Το πλοίο χτυπήθηκε από τυφώνα, κάπου σε ωκεανούς, ανοιχτά της Βενεζουέλας. Κόπηκε στα δύο. Είπανε, πως όλοι σώθηκαν. Είπανε, πως  ο καπετάνιος πήρε μαζί του σε μια βάρκα τους πλοιάρχους και τους δύο μηχανικούς. Η βάρκα χάθηκε καιρό στη αγριεμένη, βαθιά, σκούρα θάλασσα. Κάποτε, σχεδόν τσακισμένη, ξεβράστηκε σε μια ερημική ακτή της Βενεζουέλας. Βρήκαν πάνω της, μόνο το άψυχο σώμα του καπετάνιου. Το θέαμα για εκείνους που πλησίασαν το ναυαγισμένο βαρκάκι, ήταν αποτρόπαιο. Ο καπετάνιος, λιπόσαρκος και μες στην αλμύρα είχε σημάδια πως ήταν νεκρός από πυροβολισμό. Οι υπόλοιποι δεν βρέθηκαν ποτέ, ούτε και μάθαιναν οι δικοί τους, τι έγιναν και ποιες να τανε, άραγε οι τελευταίες τους στιγμές…

Η μάνα που κοίταζε την πόρτα και περίμενε…

Στην Αθήνα, πίσω σ εκείνο το ισόγειο σπιτάκι, με την αυλή, την πάντα σαρωμένη και γεμάτη, γλαστρούλες, με βασιλικούς, σαν σκηνικό από εκείνες τις ταινίες, που μιας μέρα θα πρωταγωνιστούσε και στους τίτλους θα τον είχαν με μεγάλα γράμματα, ο Νίκος πετάγεται, ιδρωμένος και ταραγμένος από τον ανήσυχο ύπνο του.  «Μάνα; Μάνα, μεγάλο κακό θα μας βρει». Το μαντάτο θα τους βρει μετρά από λίγες μέρες. Η οικογένεια καταρρέει και σακατεύεται. Η μάνα, -αχ, εκείνη η μάνα! – η Αυξεντία, δεν δέχονταν κανέναν θάνατο του παιδιού της. Το σώμα δεν βρέθηκε ποτέ. Τον είδαν ζωντανό μετά το ναυάγιο να μπαίνει στη βάρκα. Πάντα κοιτούσε την πόρτα, γύρευε στο στενό την μορφή του, ντυμένο με την στολή, όπως τη μέρα που ορκίστηκε και πήρε το πτυχίο. Ναι. Μια μέρα θα περάσει το κατώφλι. Ένα εφιάλτης ήταν όλο. Μια περιπέτεια κακιά και θα περάσει. Θα ανοίξει η πόρτα, ή τώρα, να, να και θα ναι εκείνος. Ποτέ της άφησε να μιλήσουν για τον Σπύρο σα να μη ζούσε. Ποτέ της δεν έπαψε να τον περιμένει… Τα τρία αδέλφια, πια, ζούνε με αυτή την σκοτεινιά και την τρυφερότητα της μάνας που προσμένει. Ο Νίκος, που είχε δυο χρόνια διαφορά απ τον Σπύρο και ήταν σαν δίδυμοι,  δεμένοι, μοιάζει να μη το ξεπερνά ποτέ. Και ότι δε μίλησε ποτέ του για αυτό το πένθος, δείχνει πως η πληγή που δεν έκλεισε μέσα του ποτέ …

Το νυχτερινό γυμνάσιο, οι δουλειές της μέρας, τα λεφτά στο σπίτι, ο Σπύρος, πάντα…

«Ήμουν το δεύτερο παιδί. Το νούμερο που, έτσι πιστεύω, ­είναι το πιο δυνατό τις περισσότερες φορές» έλεγε σε μια συνέντευξη του ο Νίκος Κούρκουλος, χρόνια πολλά αργότερα, στον Θανάση Λάλα, για τα αδέλφια και την οικογένεια τους και «είναι η άμιλλα που αναπτύσσεται στο δευτερότοκο παιδί. Γεννιέται με το στίγμα, ότι ποτέ δεν θα γίνει πρώτο… ως παιδί ζει πάντα για να ξεπεράσει τον πρώτο αδελφό του. Εγώ τουλάχιστον, με αυτό βασανιζόμουν. Και εκεί ήταν ο αγώνας, εκεί έδινα τη μάχη. Ήμουν ένα παιδί που έβγαλε νυχτερινό γυμνάσιο, επειδή ήθελε να αποδείξει­ νομίζω ­ότι «εγώ μπορώ να σπουδάζω και να φέρνω και λεφτά στο σπίτι». Πήγα, δούλεψα, πήγα και στο νυχτερινό γυμνάσιο και όλα τα λεφτά πήγαιναν στο σπίτι. Βέβαια, όλα αυτά δεν είχαν να κάνουν με τον αδελφό μου… Ο πρώτος αδελφός μου, ο Σπύρος, ήταν ένα εξαίρετο παιδί, το καλύτερο παιδί ή αν θέλεις, πολύ καλύτερο παιδί από μένα…

Μετά από κάποια χρόνια, ένιωσα τύψεις για τη συμπεριφορά μου απέναντί του, και κάποια στιγμή του είπα: «Ποτέ δεν θα συγχωρήσω στον εαυτό μου, που σου φέρθηκα έτσι σαν πιτσιρικάς». Τον είχα πει κάποτε «χαραμοφάη». Είναι πολύ σκληρά τα παιδιά. Μερικές φορές είναι κακά πολύ. Ο αδελφός μου σπούδαζε, αλλά εγώ δεν καταλάβαινα, τότε. Αυτός πήγαινε στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, άρα χαραμοφάης, ενώ εγώ ήμουν ο δουλευταράς, που πήγαινε και στο νυχτερινό. Τι ανόητος που ήμουν τότε, Θεέ μου! Και πόσο άδικος!». Όμως, ούτε σε εκείνη την τόσο εξομολογητική, σχεδόν σαν σε ιερέα, συνέντευξη, ο Νίκος Κούρκουλος, δεν μίλησε για τον τραγικό χαμό του αδελφού του, του Σπύρου. Και μετά; Και μετά, ήρθε άλλη μια μεγάλη απώλεια…

Η μοιραία οικοδομή, στην Αθήνα…

«Ο τρίτος αδελφός μας πήγε κάποια στιγμή στην Ιταλία για να σπουδάσει» λέει ο μικρότερος αδελφός, διακεκριμένος πολιτικός μηχανικός των Αθηνών, ο Στέφανος στον Γιώργο Λιάνη, κάποτε και «δεν τα κατάφερε και λίγο αργότερα, όταν εγώ τελείωσα το Πολυτεχνείο, αρχίσαμε να χτίζουμε πολυκατοικίες μαζί. Στη δεύτερη πολυκατοικία που φτιάξαμε -και ενώ εργαζόταν με τους εργάτες και μετρούσε τα τούβλα- έπεσε από την ταράτσα και σκοτώθηκε». Στην δεύτερη του οικοδομή! Ο Νίκος Κούρκουλος δεν αναφερόταν ποτέ στον θάνατο των αδελφών του, αλλά και μοιάζει να μην ξεπέρασε τους χαμούς ποτέ, χωρίς στην δημοσιά εικόνα του, ποτέ, να μην επιτρέψει τίποτα περισσότερο εκτός από αναφορές στην δουλειά του. Και μεγάλοι ρόλοι, σινεμά, πολύ θέατρο.

Και επικεφαλής του Εθνικού Θέατρου, που το οδήγησε σε χρυσή εποχή. Και δυο μεγάλοι έρωτες, δυο γάμοι, τέσσερα υπέροχα παιδιά. Η μάχη, όλο αξιοπρέπεια και μέτρημα στον αντίπαλο, αλλά με ανένδοτο αγώνα, με τον καρκίνο. Η ζωή είχε τις τραγικές της πτυχές, αλλά και μεγάλα, σπουδαία ξέφωτα με γλυκιά άνοιξη και τουλάχιστον έξι ήλιους πάνω του. «Έκανα κάτι που πραγματικά αγάπησα, αυτό για το οποίο ξεκίνησα, δηλαδή να νιώσω κάποιες στιγμές κάνοντας θέατρο. Απογειώθηκα μέσα σ’ αυτό που ονειρεύτηκα», είπε. Ευλογημένος…

Βρέχει φωτιά στη στράτα του μα και πολλά, πολλά άστρα

Προσωπικά, θα τον θυμάμαι απ τα άλμπουμ της Μαρλέν, να χορεύει και να γελάει, με το υπέροχο κεφάλι του, γερμένο λιγάκι πίσω! Θα τον θυμάμαι, απ την αριστοτεχνική, σπαρακτική του ερμηνεία στου Άρθουρ Μίλλερ, το «Ψηλά από τη γέφυρα» με έναν εξοργιστικό, αυταρχικό, χειριστικό, εξουσιαστικό χαρακτήρα που στο τέλος ήταν τόσο  τραγικός και έτοιμος για τον αφανισμό του, που ήθελα να σηκωθώ από το κάθισμα να πάω να τον παρηγορήσω.

Θα τον θυμάμαι, ωραίο πάντα, λίγους μήνες πριν το τέλος, να χορεύει με την κόρη του, την Μελίτα, νύφη, όπως τον είδα στις ειδήσεις και γεμάτος τρυφερότητα, να την κοιτά στα μάτια και να κλαίει από αγάπη, περηφάνεια, χαρά, ολοκλήρωση, από… δεν ξέρω τι… από αυτό που έκανε καλά σαν πατέρας! Θα τον θυμάμαι και στο «Ορατότης Μηδέν», να καίει τα υπάρχοντά του έξω σε μια αυλή και ένα διπλό κρεββάτι, με τον Διονυσίου να τραγουδά «βρέχει φωτιά στην στράτα μου». Ω! Ναι! Στη στράτα του Νίκου Κούρκουλου, έβρεξε φωτιές, αλλά και πολλά, πολλά άστρα…

Πηγή: https://spotlightpost.com/

Κεφαλλονίτης ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες του 20ου αιώνα

Διαπρεπής έλληνας γλύπτης «των μεγάλων όγκων», με διεθνή αναγνώριση και απροσδόκητο τέλος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες του 20ου αιώνα.

Ο Γεράσιμος Σκλάβος γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1927 στα Ντομάτα της Κεφαλληνίας και ήταν το τέταρτο από τα οκτώ παιδιά του αγρότη Σταύρου Σκλάβου. Ο πατέρας του τον προόριζε για ναυτικό, αλλά ο ίδιος ήθελε να γίνει πιλότος. Το 1948 απορρίφθηκε από τη Σχολή Ικάρων, εξαιτίας ενός οφθαλμολογικού προβλήματος και αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Όλα αυτά τα χρόνια ο Σκλάβος δοκίμαζε το ταλέντο του στη γλυπτική, πλάθοντας γυμνές γυναικείες μορφές από άμμο στις παραλίες της Κεφαλληνίας και δημιουργώντας εφήμερα γλυπτά από χιόνι κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. «Είμαι Έλληνας και αισθάνομαι δεμένος με την πατρίδα μου. Εδώ συνειδητοποίησα για πρώτη φορά την επιτακτική ανάγκη να γίνω γλύπτης, χωρίς να ξέρω τότε ακόμη, τι θα πει τέχνη» έγραψε σ’ ένα σημείωμά του.

To 1960 εφηύρε ένα μηχάνημα που εκτινάσσει οξυγόνο και ακετυλένιο κι έτσι μπορούσε να δουλεύει και να χαράζει εξαιρετικά σκληρές πέτρες, όπως ο πορφυρίτης λίθος της Αιγύπτου και οι γρανίτες της Βρετάνης. Την τεχνική του αυτή ονόμασε τηλεγλυπτική.

Η πρώτη διάκριση για τον νεαρό γλύπτη ήλθε το 1961, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο στην Μπιενάλε νέων καλλιτεχνών στο Παρίσι. Την ίδια χρονιά, ο Κριστιάν Ζερβός οργάνωσε την πρώτη του έκθεση στην γκαλερί Cahiers d’ Art του Παρισιού. Μέχρι τον πρόωρο θάνατό του συμμετείχε σε πληθώρα εκθέσεων σε όλο τον κόσμο και απέσπασε τα εύσημα του κόσμου της τέχνης, με χαρακτηρισμούς, όπως «ο μεγαλύτερος γλύπτης του 20ου αιώνα μετά τον Τζιακομέτι».

Τη διετία 1965-1966 δημιουργεί το περίφημο γλυπτό από πεντελικό μάρμαρο Δελφικό Φως, το οποίο στήθηκε στον κήπο του ξενοδοχείου Αμαλία στους Δελφούς. Θα γράψει για το έργο του αυτό: «Στους Δελφούς λαμπάδιασε η ψυχή μου. Τα σκήπτρα κατέχει το φως. Πρέπει να τρέξεις γιατί το φως είναι λίγο και θα τελειώσει. Τρέξε, τρέξε, μοιράζουν το φως και είσαι μόνος». Το φως παίζει σημαντικό ρόλο στο έργο του Σκλάβου!

Το 1965 παρουσιάζει έργα του στην Αθήνα, στα Παναθήναια της Γλυπτικής στου Φιλοπάππου, ενώ η Εθνική Πινακοθήκη αποκτά το γλυπτό του La Passante από πεντελικό μάρμαρο.

Την επόμενη χρονιά διοργανώνεται η τελευταία του ατομική έκθεση στο Χίλτον της Αθήνας, ενώ δημιουργεί το γλυπτό από γκρίζο γρανίτη Η φίλη που δεν έμενε, που θα αποδειχθεί μοιραίο για τη ζωή του. Το βράδυ της 28ης Ιανουαρίου 1967 δεν υπήρχε φως στο ατελιέ του, εξαιτίας μιας καμένης ασφάλειας. Προσπαθώντας να ανέβει στο υπνοδωμάτιο του στο επάνω πάτωμα,  σκόνταψε στο ογκώδες γλυπτό. Αυτό μετακινήθηκε και τον καταπλάκωσε, συντρίβοντάς του τον θώρακα και τον αυχένα. Ο Γεράσιμος Σκλάβος είχε χάσει τη ζωή του από το ίδιο του το δημιούργημα.

Την ίδια ημέρα είχε ολοκληρώσει ένα ακόμη σπουδαίο έργο του, το γλυπτό από πεντελικό μάρμαρο Η τελευταία ενόραση, για το οποίο έγραψε: «Κι αν μείνει μες στο σκοτάδι, γράψε με τα μάτια της ψυχής». Εκτός από τη γλυπτική ασχολήθηκε επίσης με το σχέδιο και τη ζωγραφική, δημιουργώντας έργα που ακολουθούν το ύφος των γλυπτικών του συνθέσεων, από την αναπαράσταση ως την αφαίρεση.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

 

Συγκλονίζει η τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα

H Ceija Stojka ήταν το πέμπτο από έξι παιδιά σε μια οικογένεια τσιγγάνων, εμπόρων αλόγων, τους Lovara-Roma, Ρομά της κεντρικής Ευρώπης.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 7

Ζούσαν σε καραβάνια τους χειμώνες στη Βιέννη και τα καλοκαίρια ταξίδευαν στην επαρχία της Αυστρίας, όπου η οικογένεια είχε ρίζες 200 ετών.

Η Ceija Stojka εκτοπίστηκε από τους Ναζί το 1943, σε ηλικία δέκα ετών, μαζί με όλη την οικογένειά της καθώς και εκατοντάδες χιλιάδες άλλους Ρομά της Ευρώπης.

Μαζί με τη μητέρα της και 4 από τα 5 αδέλφια της επέζησε από το Ολοκαύτωμα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Auschwitz, Ravensbruck, και Bergen-Belsen. Ο πατέρας της εκτοπίστηκε στο Νταχάου όπου και δολοφονήθηκε, το ίδιο και ο μικρότερος αδελφός της Ossi, ο οποίος πέθανε στο Αουσβιτς.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 0

Η Stojka, η μητέρα της και τα αδέλφια της απελευθερώθηκαν από τους Βρετανούς από το Bergen-Belsen το 1945 και επέστρεψαν στη Βιέννη, μετά από δύο χρόνια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Ceija άρχισε το σχολείο σε ηλικία 12 ετών. Απέκτησε δύο παιδιά, τον μουσικό της τζαζ Jano και τον Hodja, με τον οποίο έμεινε μαζί στη Βιέννη ως τον θάνατό της.

Αυτοδίδακτη, άρχισε να ζωγραφίζει και να γράφει σε ηλικία 50 ετών για να καταγράψει την μαρτυρία της από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η τεχνική της θεωρείται ένα είδος λαϊκής τέχνης, με στοιχεία αφηρημένης τέχνης μεγάλων ζωγράφων του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Πέθανε σε ηλικία 79 ετών σε ένα νοσοκομείο της Βιέννης, ενώ πρόλαβε να γράψει ένα βιβλίο-σταθμό «Ονειρεύομαι ότι ζω;», το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Οι πίνακές της έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου: αφηγούνται την πρότερη χαρά της νομαδικής ζωής, και την φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 1

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 2

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 3

«Αν ο κόσμος δεν αλλάξει τώρα, αν ο κόσμος δεν ανοίξει τις πόρτες και τα παράθυρα, αν δεν χτίσει την ειρήνη -την πραγματική ειρήνη- ώστε τα δισέγγονά μου να έχουν μια ελπίδα να ζήσουν σε αυτό τον κόσμο, τότε εγώ είμαι ανίκανη να εξηγήσω γιατί επέζησα από το Αουσβιτς, το Bergen- Belsen και το Ravensbruck» γράφει η Ceija Stojka στο συγκλονιστικό βιβλίο της, το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1988 και έγινε διάσημο στα γερμανικά με τον τίτλο «Wir leben im Verborgenen – Errinerungen einer Rom-Zigeunerin” («Ζούμε στην παρανομία. Αναμνήσεις μιας ρομ-τσιγγάνας»).

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 4

 

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 5

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 6

Στη συνέχεια έγραψε το βιβλίο Reisende auf dieser Welt (.Ταξιδιώτισσα αυτού του κόσμου») το 1992. Οι εκατοντάδες πίνακες που ζωγράφισε περιγράφουν κυρίως τα «Die Finsternis von Bergen-Belsen» («Τα σκοτάδια του Bergen-Belsen), δηλαδή τη ζωή στο εσωτερικό του στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Τα έργα της διακρίνονται σε τέσσερις κύκλους:

1. Βιέννη, η σύλληψη, ο εκτοπισμός: πρόκειται για πίνακες όπου αναπαριστά την οικογένειά της να κρύβεται στη Βιέννη, πριν συλληφθεί από τους Ναζί.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 8

2. Τα στρατόπεδα: πάνω από 200 πίνακες έχουν ζωγραφιστεί γι’αυτή την περίοδο και δούλευε ως λίγο καιρό πριν πεθάνει.

3. Οράματα της φρίκης: στη μνήμη ξανάρχονται τα συρματοπλέγματα, τα πτώματα, ο καπνός, οι SS, ο άνεμος, το χιόνι, τα κοράκια. Συχνά γράφει πάνω στους πίνακες τα αισθήματα που είχε ως παιδί των στρατοπέδων, τις εντολές των φρουρών, τους σύντομους διαλόγους που είχε με τη μητέρα της, αλλά και πιο μεγάλα κείμενα, στην πλάτη των έργων.

4. Η επιστροφή στη ζωή: αφήνει τα έργα της να πλημμυρίσουν από χρώματα, από τη ύπαρξη στον ελεύθερο αέρα και από την μοναδικότητα της ζωής μιας Ρομά.

Μια φωτογραφία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο την δείχνει με χαρούμενο βλέμμα, κόκκινα χείλη, πανέμορφη. Πουλάει χαλιά σε πανηγύρια.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 9

Ελαβε πολλά βραβεία, όπως το βραβείο Bruno-Kreisky για τα βιβλία της, το 1993. Ως τον θάνατό της, η Ceija Stojka φοβόταν ότι η Ευρώπη θα ξεχάσει το παρελθόν της και σύντομα οι φούρνοι του Αουσβιτς θα μπορούσαν να ξεκινήσουν και πάλι το μακάβριο και φρικιαστικό έργο τους, μέσα στη γενική αδιαφορία. Ηταν ο φόβος μιας καλλιεργημένης γυναίκας, η οποία παρακολουθούσε την ευρωπαϊκή νομοθεσία απέναντι στους Ρομά αλλά και την αναζωπύρωση του ρατσισμού εναντίον των Ρομά σε ολόκληρη την Γηραιά Ηπειρο.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 10

Το έργο αυτής της ζωγράφου και συγγραφέως, μιας αυστριακής Ρομά, αποτελεί σήμερα σταθμό για τις διώξεις που υπέστησαν οι τσιγγάνοι από τους Ναζί.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 11

 

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 12

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 13

Οι πίνακές της ανακαλύφθηκαν κατά τύχη από έναν γάλλο συλλέκτη. Μια μέρα του 2012, ο γάλλος μαικήνας και συλλέκτης έργων τέχνης Antoine de Galbert, βρίσκεται σε ένα διαμέρισμα εργατικών κατοικιών. Το διαμέρισμα είναι γεμάτο από πίνακες και σχέδια, εκατοντάδες. Τα έργα κατακλύζουν τον χώρο, βρίσκονται παντού, γύρω από το κρεβάτι. Σχεδόν κλείνουν την είσοδο, σχηματίζουν έναν λαβύρινθο. Ο χώρος έχει μόνο έργα τέχνης.

Κοντά στην κουζίνα, η Nuna, η ιδιοκτήτρια του σπιτιού, 55 ετών και ο σύζυγός της Hodja, 68 ετών, ζουν εκεί πολύ φτωχικά. Ολοι αυτοί οι πίνακες τους είναι βάρος, ειδικά για τον Hodja: είναι οι πίνακες της μητέρας του, Ceija (προφέρεται Tchaïa). Ο Hodja την θυμάται, λίγο πριν πεθάνει, το 2013, όταν την ικέτευε: «Δεν έχεις το δικαίωμα να πεθάνεις. Δεν μπορείς να με αφήσεις μόνο μου». Και εκείνη, ετοιμοθάνατη, δικαιολογιόταν: «Σου ζωγράφισα πίνακες, χίλιους περίπου, σου τους αφήνω».

«Εμένα οι πίνακες δεν με ενδιέφεραν ποτέ, ποτέ δεν τους κοίταξα» λέει ο Hodja. Οι πίνακες εκτέθηκαν αρχικά στο Παρίσι και στη συνέχεια έκαναν τον γύρο του κόσμου.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 14

Η Ceija Stojka ήταν 10 ετών όταν έζησε αυτή την συγκλονιστική και φρικιαστική ιστορία στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου εκτός από τους Εβραίους οι Ναζί είχαν στοιβάξει και τους τσιγγάνους.

«Φανταστείτε μια επιφάνεια σαν ένα τραπέζι, γεμάτο πτώματα, το ένα πάνω στο άλλο, παντού. Το βουνό με τα πτώματα είναι τόσο ψηλό που μπορείς να σκαρφαλώσεις. Τα πτώματα που είναι κάτω κάτω είναι βυθισμένα σε μια ανθρώπινη λάσπη» γράφει στο βιβλίο της.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 15

 

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 16

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 17

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 18

Αλλά αυτοί οι νεκροί δεν φόβιζαν την μικρή Ceija. «Πάντα καθόμουν ανάμεσα στους νεκρούς, ήταν το μόνο ήσυχο μέρος. Μας προστάτευαν από τον αέρα. Η μαμά μου ήξερε πού ήμουν. Οταν ήταν κουρασμένη ερχόταν και με έπαιρνε από το χέρι. Για να κοιμηθώ μάζευε πάντα τη λεπτή σκόνη, την έβαζε πίσω από τα πόδια της».

Αυτό το κοριτσάκι που μεγάλωσε ανάμεσα σε βουνά νεκρών, μίλησε πολλές φορές, αργότερα, όταν έγινε διάσημη, για την φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 19

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 20

«Οι νεκροί ήταν οι προστάτες μας και ήταν ανθρώπινα όντα. Ανθρωποι που είχαμε γνωρίσει. Αλλά ακόμη και όσους δεν είχαμε γνωρίσει μας έλεγαν ότι ήταν δικοί μας άνθρωποι. Οτι ήταν δικοί μας και δεν είμαστε μόνοι. Δεν είμασταν μόνοι γιατί υπήρχαν τόσες ψυχές που πετούσαν γύρω μας».

Τα βιβλία και οι πίνακες της τσιγγάνας καλλιτέχνιδας αφηγούνται αυτό που είναι αδύνατο να αντέξει κανείς. Το συγκλονιστικό είναι ότι το μικρό κορίτσι και τη μητέρα του, όσο ζούσαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, η ανθρωπιά δεν τις εγκατέλειψε ποτέ, παρότι οι Ναζί δολοφόνησαν τον πατέρα της και τον αδελφό της.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 21

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 22

«Είναι περίεργο αλλά εγώ λυπόμουνα τους Ναζί. Κι αυτοί άνθρωποι ήταν, εξάλλου. Και στη δική τους καρδιά αίμα κυλούσε, όπως και στη δική μας. Μόνο που στη δική μας κυλούσε λίγο πιο γρήγορα γιατί φοβόμασταν συνεχώς», γράφει στο βιβλίο της.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 24

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 25

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 27

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 28

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 29

Η Ceija απέκρυψε όσα της συνέβησαν, όπως και πολλοί Ρομά που είχαν την ίδια αποτρόπαιη μοίρα. Εφερε στην επιφάνεια τις φρικιαστικές της εμπειρίες όταν ήταν πια μεγάλης ηλικίας, αλλά κατόρθωσε να αποτυπώσει τα βαθιά ίχνη που έμειναν στην ψυχή της με τα μάτια 10χρονου κοριτσιού.

Τσιγγάνα ζωγράφος που επέζησε στο Ολοκαύτωμα -Μια μοναδική περίπτωση που συγκλονίζει [εικόνες] | iefimerida.gr 30

Αντλώντας υποστήριξη από πολλούς μη-Ναζί Γερμανούς που έτρεφαν βαθιά προκατάληψη κατά των Ρομά, οι Ναζί έκριναν ότι οι Ρομά ήταν «φυλετικά κατώτεροι». Η μοίρα των Ρομά ήταν υπό μία έννοια παράλληλη με αυτήν των Εβραίων. Υπό το ναζιστικό καθεστώς, οι γερμανικές αρχές υπέβαλαν τους Ρομά σε αυθαίρετους εγκλεισμούς, καταναγκαστική εργασία και μαζικές δολοφονίες. Οι γερμανικές αρχές δολοφόνησαν δεκάδες χιλιάδες Ρομά στα υπό γερμανική κατοχή εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης και της Σερβίας και χιλιάδες ακόμη στα κέντρα εξόντωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου, Κέλμνο, Μπέλζεκ, Σόμπιμπορ και Τρεμπλίνκα. Τα SS και η αστυνομία φυλάκισαν Ρομά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν, Σαξενχάουζεν, Μπούχενβαλτ, Νταχάου, Μάτχαουζεν και Ράβενσμπρουκ. Τόσο στο αποκαλούμενο Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ όσο και στην αποκαλούμενη Generalgouvernement, οι γερμανικές πολιτικές αρχές διοικούσαν διάφορα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, στα οποία φυλάκιζαν Ρομά.

Δεν είναι γνωστό πόσοι ακριβώς Ρομά έχασαν τη ζωή τους στο Ολοκαύτωμα. Μολονότι τα ακριβή νούμερα ή ποσοστά δεν είναι δυνατό να επιβεβαιωθούν, οι ιστορικοί εκτιμούν ότι οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους σκότωσαν περίπου το 25% των Ευρωπαίων Ρομά. Από το ένα εκατομμύριο Ρομά που θεωρείται ότι ζούσαν στην Ευρώπη πριν τον πόλεμο, οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους στον Άξονα σκότωσαν περί τους 220.000.

Πηγή: iefimerida.gr

Φανέλα ή “Wife Beater”

Οι καταναλωτές του 21ου αιώνα το αντιμετωπίζουν ως ένα απλό και ίσως ξεπερασμένο εσώρουχο. Στον κινηματογράφο όμως η φανέλα έγραψε ιστορία και συνδέθηκε με τους πιο αρρενωπούς πρωταγωνιστές. Για δεκαετίες αποτέλεσε σύμβολο σεξουαλικότητας.

Από τα χρόνια του βουβού σινεμά, οι σκηνοθέτες προσέδιδαν την στυλιστική πινελιά της λευκής φανέλας στους πιο αντιπαθητικούς και «μάτσο» χαρακτήρες. Σε μια εποχή που δεν υπήρχαν διάλογοι, τα πάντα έπρεπε να γίνονται αντιληπτά με την όραση. Έτσι, όπως οι κακοί της ταινίας συνήθιζαν να φοράνε μαύρο καπέλο και οι καλοί λευκό, το λευκό φανελάκι υποδήλωνε έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Αυτόν του αργόσχολου άντρα, που είναι βίαιος και συμπεριφέρεται απαξιωτικά στην γυναίκα του. Δεν είναι τυχαίο ότι η ονομασία του ρούχου στα αγγλικά είναι μέχρι σήμερα “wife beater”, δηλαδή «αυτός που χτυπάει τη σύζυγό του». Σταδιακά, η φανέλα επαναπροσδιορίστηκε και οι κινηματογραφικοί ήρωες της άλλαξαν χαρακτήρα.

Μάρλον Μπράντο, λευκή φανέλα, ταινία

Ο Μάρλον Μπράντο ως ως Στάνλεϊ Κοβάλσκι στο «Λεωφορείο ο Πόθος». Προτάθηκε για Όσκαρ. YouTube

Οι γόηδες με τις φανέλες Ο Μάρλον Μπράντο και ο Τζέιμς Ντιν ήταν δύο από τους πρώτους ηθοποιούς που υιοθέτησαν το στυλ της πρόχειρης φανέλας και το έκαναν μόδα. Οι γόηδες του αμερικανικού σινεμά δεν ήταν βίαιοι σύζυγοι, όπως συνέβαινε στο παρελθόν με τις βουβές ταινίες. Οι χαρακτήρες τους ήταν γήινοι. Άνδρες λιγομίλητοι, με ταπεινή καταγωγή και επιβλητική προσωπικότητα. Προστατευτικοί με τις γυναίκες, αλλά ιδιαίτερα οξύθυμοι αν κάποιος τύχαινε να τα βάλει μαζί τους. Κοινώς, υποδύονταν τους ήρωες της διπλανής πόρτας, που κάθε γυναίκα ονειρευόταν να βρει και κάθε άντρας επιδίωκε να γίνει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Μάρλον Μπράντο ως Στάνλεϋ στην ταινία «Λεωφορείον ο Πόθος».

Ο Κούρκουλος στον Κατήφορο (1961). Ήταν η πρώτη νεορεαλιστική ελληνική ταινία που πραγματευόταν την έξαλλη ζωή των νέων

Το ίδιο μοτίβο προσαρμόστηκε και στα ελληνικά δεδομένα. Αν και στον ελληνικό κινηματογράφο, το ανοιχτό πουκάμισο με σηκωμένα μανίκια ήταν η συνηθέστερη στυλιστική επιλογή, δεύτερο στις προτιμήσεις ερχόταν το λευκό φανελάκι. Ο Νίκος Κούρκουλος και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ υιοθετούσαν πολύ συχνά τον ρόλο των «λαϊκών παιδιών» με το ατημέλητο λουκ. Ακόμα και ο Αλέκος Αλεξανδράκης που συνήθιζε να έχει ένα πιο ατσαλάκωτο προφίλ, είχε κάνει ερωτικές σκηνές με τη φανέλα στην ταινία Δάκρυα Για Την Ηλέκτρα (1966).

Αλεξανδράκης, "Δάκρυα της Ηλέκτρας"

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης στα «Δάκρυα για την Ηλέκτρα» στο ρόλο του γοητευτικού σωφέρ που έχει σχέση με μάνα και κόρη…

Στις «Διπλοπενιές», όπου ο Παπαμιχαήλ τα πρωινά δουλεύει ως εργάτης, η λευκή φανέλα διαφαίνεται μέσα από τη ζακέτα στις περισσότερες σκηνές. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον Κούρκουλο στον «Κατήφορο», όπως και με τον Ανέστη Βλάχο στην «Ανοιχτή Θάλασσα». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι όταν δεν φοριέται από τους «ωραίους», στον ελληνικό κινηματογράφο, η φανέλα αποτελεί κωμικό στοιχείο. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα των επτά αδερφών στην «Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα», καθώς και του Λάμπρου Κωνσταντάρα στην ταινία «Κάτι κουρασμένα παλικάρια». Οι ηθοποιοί εμφανίζονται με φανελάκια, σε κωμικές απόπειρές τους να γυμναστούν.

Η Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα, ταινία

Στιγμιότυπο από την ταινία «Η Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα». Οι καλοί και οι κακοί «beaters»

Με τα χρόνια, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του ’80, η λευκή φανέλα επαναπροσδιορίστηκε. Αποσυνδέθηκε σταδιακά από τους «μυστήριους γόηδες» και άρχισε να εμφανίζεται σε χολιγουντιανές ταινίες δράσης.

Ο Χιου Τζάκμαν ως Γούλβεριν.

Ο «Ράμπο», αν και το λευκό δεν ήταν το αγαπημένο του χρώμα, στις σκηνές που φορούσε μπλούζα, επέλεγε πάντα αμάνικες φανέλες. Παρόμοια ήταν κι η ενδυματολογική προσέγγιση του Γούλβεριν από τον Χιου Τζάκμαν.

Στιγμιότυπο από την ταινία «Con Air».

Ο χαρακτήρας του Νίκολας Κέιτζ στο «Con Air», όπως και ο Βιν Ντίζελ στο Fast and Furious, δίνουν επίσης την εντύπωση ότι οι ντουλάπες τους είναι γεμάτες με στοίβες από φανελάκια. Στον αντίποδα, έχει πλέον επανέλθει και το στερεότυπο του «wife beater», κυρίως σε ταινίες κοινωνικού περιεχομένου. Πολύ συχνά ο βίαιος άντρας, με το άγριο παρουσιαστικό που χτυπά και προσβάλλει τη γυναίκα του, εμφανίζεται πλήρως ατημέλητος, με τη λευκή -λεκιασμένη- φανέλα να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γκαρνταρόμπας του….

Πηγή : http://www.mixanitouxronou.gr

Οι θρυλικές γυμναστικές επιδείξεις στην Πάτρα (photo – video)

Το καλοκαίρι λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, οι μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου επιδείκνυαν τις γυμναστικές τους δεξιότητες μπροστά σε κοινό. Συγγενείς και μη, δάσκαλοι, ο διευθυντής του σχολείου και πολλές φορές επίτιμοι καλεσμένοι, όπως ο Δήμαρχος και ο παπάς της περιοχής, πήγαιναν να παρακολουθήσουν το σχολικό γεγονός της χρονιάς….

Μέχρι το 1975 δηλαδή οπότε και σταμάτησε ο «θεσμός», μαζί και το καμάρι των μπαμπάδων και μαμάδων να βλέπουν τα μικρά παιδιά τους να καταχειροκροτούνται.

Ήταν η μεγαλύτερη εκδήλωση, το ετήσιο υπερθέαμα του σχολείου. Πρωταγωνιστές, οι μαθητές. Οι γυμναστικές επιδείξεις ξεκίνησαν το 1883 και καταργήθηκαν το 1975.

Δάσκαλοι και μαθητές προσπαθούσαν να αποδείξουν στους θεατές ότι κατείχαν πνεύμα ομαδικότητας, τέλειο συγχρονισμό, συντονισμό και πειθαρχία.

Οι γυμναστικές επιδείξεις θεωρούντο σύμβολο του ελληνισμού. Την περίοδο εκείνη, δεν είχαν καταργηθεί ακόμα οι ποδιές, οπότε υπήρχαν μαθήτριες που επιδείκνυαν τις γυμναστικές τους ικανότητες φορώντας τη σχολική ποδιά. …

Κάπου στη δεκαετία του ’30 μαθήτριες της Πάτρας παίρνουν μέρος στις γυμναστικές επιδείξεις που πραγματοποιήθηκαν στο γυμναστήριο του Παναχαϊκού, που βρισκόταν μεταξύ των οδών Παναχαϊκού – Γ. Ολυμπίου – Μεσολογγίου και Αλεξανδρείας /Καποδιστρίου. Φτιάχτηκε το 1895 και κάλυψε τις ανάγκες του ΠΓΣ, και από το 1923 της ΠΓΕ και κατεδαφίστηκε τέλη δεκαετίας του ’50.

Οι θρυλικές γυμναστικές επιδείξεις. Καταργήθηκαν επειδή «αποσυντόνιζαν το σχολείο και το μάθημα της φυσικής αγωγής». Ήταν όμως το σχολικό γεγονός της χρονιάς…

Η φωτογραφία είναι του Παναχαϊκιώτη Νίκου Μπρουσινού και δημοσιεύτηκε στο facebook.com/patrasmemories

 

Γυμναστικές επιδείξεις 1ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών, 30 Μαΐου 1959, Πάτρα, Αρχείο 1ου Γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Φωτογραφίες με γυμναστικές επιδείξεις  από την paliapatra

 

Δείτε το βίντεο  Πάτρα γυμναστικές επιδείξεις στο στάδιο της Παναχαικής

Πηγή : https://sportin.gr/http://gak.ach.sch.gr/paliapatra.gr /www.mixanitouxronou.gr

“Πόσο σε θέλω” η ιστορία πίσω από το τραγούδι (video)

Ένα από τα πιο γνωστά ερωτικά κομμάτια της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, το “Πόσο σε θέλω”, που έχει αγαπηθεί και τραγουδηθεί από πολλούς, δημιουργήθηκε ένα βράδυ σε μία παραλία του Βόλου, γύρω από φωτιά.
Ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος έγραψε και διάβασε δυνατά τους στίχους και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας εμπνεύστηκε τη μελωδία στην κιθάρα εκείνη τη στιγμή. Αργότερα, ο Αντώνης Μιτζέλος πρόσθεσε την εισαγωγή και κάποια άλλα μουσικά μέρη.

Το τραγούδι παίχτηκε για πρώτη φορά ζωντανά στο Λυκαβηττό μπροστά σε 7.000 θεατές. “Καλά αυτό έγινε επιτυχία από την πρώτη μέρα. Από την πρώτη στιγμή που το παίξαμε έγινε χαμός”, διηγούνταν ο Λευρέντης Μαχαιρίτσας σε συνέντευξη στο ogdoo.

Θέατρο Λυκαβηττού
Θέατρο Λυκαβηττού  EUROKINISSI

Ήταν 27 Σεπτεμβρίου του 1986, όταν στον Λυκαβηττό οι Τερμίτες έδιναν την πιο σημαντική συναυλία της μουσικής τους πορείας: την τελευταία προγραμματισμένη. Το συγκρότημα είχε αποφασίσει ότι θα διαλυόταν για οικονομικούς λόγους.

Είχαν συμφωνήσει ότι ο καθένας θα προσπαθούσε να βρει μόνος του το μουσικό του δρόμο. Κάπου τότε ήταν που ξεκίνησε η σόλο πορεία του Μαχαιρίτσα.

Από τον τελευταίο δίσκο του συγκροτήματος ένα τραγούδι ξεχώρισε και έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο ερωτικά κομμάτια: το Πόσο σε θέλω.

.Αντώνης Μιτζέλης για το Πόσο σε θέλω

Σε παλιότερη ανάρτηση του ο Αντώνης Μιτζέλος έγραφε:

«Σαν σήμερα στις 27/09/1986 οι Τερμίτες (Μαχαιρίτσας-Μιτζέλος-Κικριλης-Σπυρόπουλος-Βασαλάκης και Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος) δίνουν μια μεγάλη και σημαντική συναυλία στον Λυκαβηττό για να παίξουν τα νέα τους τραγούδια από τον δίσκο “Τσιμεντένια τραίνα” μπροστά σε επτά χιλιάδες “φίλους’’.

Τραγούδια των Τερμιτών ερμήνευσαν και οι τότε συνεργάτες τους.

Συμμετείχε η Φλέρυ Νταντωνάκη που τραγούδησε εκείνο το βράδυ για πρώτη φορά το τραγούδι “Η μπαλάντα της νύχτας” ,ο Γιώργος Νταλάρας που τραγουδάει για πρώτη φορά τα τραγούδια “Αρκούδες” και “Σκόνη”, ο Σάκης Μπουλάς για πρώτη φορά το “Φλασακι” και το “Μπανάκι μανάκι”, ο Αντώνης Βαρδής το “Σχήμα Λόγου” ,η Σοφία Βόσσου το “Φιλαράκι” και το “Ούτε σε γνωρίζω”.

Οι αδελφοί Κατσιμίχα μας κάνουν γνωστό τον “Φάνη” τους και ο Γιάννης Γιοκαρίνης τζαμάρει με την μπάντα το “Νοσταλγός του rock n roll’’. Η συναυλία κλείνει με το κομμάτι “Πόσο σε θέλω” που βγαίνει ουσιαστικά από τους Τερμίτες εκείνη την στιγμή πάνω στην σκηνή…

Εκείνο το βράδυ λοιπόν πολλά τραγούδια δέχτηκαν την ευλογία της ζωής την οποία διατηρούν μέχρι και σήμερα. Την ίδια χρονιά η συναυλία κυκλοφόρησε ηχογραφημένη με τον τίτλο “Τσιμεντένιο Κονσέρτο”.

Έτσι για την ιστορία και για να μην ξεχνάμε πως ακόμα και στα σκοτεινά χρόνια που ζούμε, ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί και το καλό».

Πηγή : https://www.news247.gr/