Η λατρεία του Θεού Διονύσου στην αρχαία Πάτρα

Οι σχέσεις του Πατρινού Καρναβαλιού, όπως και των περισσότερων αποκριάτικων εκδηλώσεων στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια με αρχαίες παγανιστικές εκδηλώσεις και ιεροτελεστίες προς τιμή του Διονύσου, έχουν συχνά επισημανθεί. Στο μεταίχμιο του χειμώνα με την άνοιξη, οι πιστοί επικαλούνταν τη θεότητα για την αναγέννηση της γης, τη γονιμότητα και την καλή σοδειά.

Ειδικότερα για την Πάτρα όμως, το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι η εξαιρετική θέση που είχε η λατρεία του Διονύσου στη θρησκευτική ζωή της πόλης κατά την αρχαιότητα.

Από τον Παυσανία μαθαίνουμε ότι υπήρχε ιδιότυπη τοπική λατρεία του θεού με το χαρακτηριστικό όνομα «Αισυμνήτης» (που σημαίνει άρχων, Ηγεμόνας), ο οποίος ήταν προστάτης της βλάστησης, της ευφορίας και κατόπιν του αμπελιού.

Το ιερό του Αισυμνήτη, βρισκόταν κοντά στο αμφιθέατρο (στάδιο) της πόλης, στο δρόμο που οδηγούσε από την αγορά στο λιμάνι.

Επιπλέον, οι τρεις κοινότητες που συνοικίστηκαν και δημιούργησαν την Πάτρα, η Αρόη, η Μεσάτιδα και η Άνθεια, είχαν η κάθε μία λατρεία του Διονύσου με τα αντίστοιχα ονόματα «Αροεύς», «Μεσατεύς» και «Ανθεύς».

Τα ισάριθμα και ομώνυμα αγάλματα του θεού ήταν στημένα στην ίδια περίπου περιοχή με το ιερό του Αισυμνήτη και κατά τη γιορτή του Διονύσου μεταφέρονταν εντός αυτού με ειδική τελετή.

Ο αρχαίος περιηγητής περιγράφει μια ακόμα ιεροπραξία κατά την οποία πομπή νέων, μια νύχτα στη διάρκεια της γιορτής του θεού, κατέβαινε στο Μείλιχο ποταμό και αφού οι νέοι λούζονταν εκεί, φορούσαν στεφάνια κισσού, του ιερού φυτού του Διονύσου και κατευθύνονταν στο ιερό του Αισυμνήτη όπου υπήρχε η ιερή λάρνακα με τη λατρευτική εικόνα του.

Τέλος, μας πληροφορεί και για την ύπαρξη λατρείας του Διονύσου με το προσωνύμιο «καλυδώνιος», γιατί άγαλμα του θεού είχε μεταφερθεί στην Πάτρα από την Καλυδώνα.

Το ιερό του ο περιηγητής το συνάντησε στην περιοχή του Ωδείου, ωστόσο ο Καλυδώνιος Διόνυσος παρέμεινε ως το τέλος στη σκιά των τοπικών διονυσιακών λατρειών, δηλαδή του Αισυμνήτη, του Αροέα, Μεσατέα και Ανθέα.
Από τα αγάλματα που αναφέρει ο Παυσανίας, κανένα δεν έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας.

Ο επισκέπτης όμως του Αρχαιολογικού Μουσείου Πάτρας, θα διαπιστώσει τον ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό αγαλμάτων είτε του Διονύσου είτε σατύρων είτε συμπλεγμάτων των δύο, που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές στην πόλη και κάποτε κοσμούσαν δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους της.

Μαρμάρινο άγαλμα Διονύσου 

     

Μαρμάρινο σύμπλεγμα Διόνυσου που συνοδεύεται από Σάτυρο και πάνθηρα.

Ο σημαντικός αριθμός των γλυπτών αυτών, αποτελεί μία ακόμα υπενθύμιση για την εκτίμηση των αρχαίων Πατρινών στο θεό του κρασιού, του κεφιού, των οργιαστικών τελετών και του δράματος.

Μαρμάρινο ακέφαλο αγαλματίδιο Σατύρου, που κάθεται πάνω σε βράχο

Έτσι, η πόλη που διοργανώνει το πιο προβεβλημένο καρναβάλι της χώρας, που ζει στο ρυθμό του και το περιμένει ανυπόμονα, κρατούσε στην αρχαιότητα μια εντελώς ξεχωριστή θέση για τον θεό Διόνυσο. Και μπορεί οι αιώνες που έχουν περάσει να είναι πολλοί και να εκλείπουν τα στοιχεία για έναν άμεσο συσχετισμό των δύο εκδηλώσεων, η αναλογία όμως με το παρελθόν είναι συναρπαστική και αξιοπρόσεκτη.

Πηγές:  https://independent.gr/https://gayekfansi.blogspot.com/

Αποθήκευση

Ένα χωριό της Αχαΐας “πνιγμένο” στα έλατα (photo)

Το Σούβαρδο είναι χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας σε υψόμετρο 1220 μ. στο όρος Χελμός κι απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Σούβαρδο Αχαία

Σήμερα αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Καλαβρύτων του Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.155 μέτρων, στο όρος Χελμός κι απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα. Στην απογραφή του 2011 είχε 38 κατοίκους.

Φθινόπωρο στο Σούβαρδο Καλαβρύτων (φωτο Νίκος Βελάνας)

Για την ονομασία Σούβαρδο υπάρχουν πολλές εκδοχές, πιστεύεται ότι είναι βυζαντινής προελεύσεως από το “Έσω Βάρδα” = “Σουβάρδα” = “Σούβαρδο”, Έσω Βάρδα σημαίνει κτήματα κοντά στο χωριό . Άλλη εκδοχή ότι προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή με το όνομα Βάρδας που από παραφθορά του “στου Βάρδα” έγινε “Σουβάρδα” = “Σούβαρδο”, το όνομα Βάρδας διασώζεται στο γειτονικό Βραχνί σε χρυσόβουλο του 1348. Άλλες εκδοχές το φέρουν αρβανίτικο ή Σλαβικό και μια άλλη Τούρκικης προέλευσης.
Το 1833 αποτέλεσε χωριό του νεοσύστατου δήμου Καλαβρύτων έως το 1912. Το 1912 αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Καλαβρύτων έως το 1997 που έγινε οικισμός του Δ.Δ. Καλαβρύτων
Σούβαρδο – Ηλιοβασίλεμα από τα σκαλάκια by Kseni

 

Είναι χτισμένο σε ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς που μαγνητίζει το βλέμμα κάθε επισκέπτη που το επισκέπτεται για πρώτη φορά.

Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες από την ιστοσελίδα του τοπικού συλλόγου, το πανέμορφο χωριό είναι μέσα σε ένα απέραντο ελατοδάσος, στα 1150 μέτρα υψόμετρο.

Η βόλτα σας στο χωριό θα σας γεμίσει με όμορφες εικόνες από τα παραδοσιακά κτίρια και θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε του φιλόξενους κατοίκους του.

Αναπόσπαστο κομμάτι της αρχιτεκτονικής του χωριού είναι οι πέτρινες βρύσες με νερό από τις πηγές της περιοχής, που θα συναντήσετε σε πολλά σημεία.

Είναι ιδανικός προορισμός για όσους αγαπούν την ηρεμία, την πεζοπορία και τους περιπάτους στη φύση.

Τον χειμώνα το τοπίο γίνεται ακόμα πιο όμορφο αφού όλα ντύνονται στα λευκά από τα χιόνια.

Από το Σούβαρδο ξεκινά μία πανέμορφη δασική διαδρομή (περίπου 5χλμ.) που καταλήγει 3χλμ. ΒΑ του χιονοδρομικού κέντρου του Χελμού. Δασικός χωματόδρομος μέσα στα έλατα, ξέφωτα, τρεχούμενα νερά από πηγές (όπως η Κρυόβρυση) θα κάνουν την διαδρομή σας αξέχαστη.

Αχαία - Καλάβρυτα - Δασικός Δρόμος Σούβαρδο προς Χιονοδρομικό

Αχαία - Χελμός - Κρύα Βρύση - Ξέφωτο

Πηγές :  https://www.kalavrytanews.com/https:/http://www.mariailiaki.gr//www.greece.com/https://www.exploring-greece.gr/

Ένα χωριό της Αχαΐας που αναγεννιέται

Η Σελιάνα, όπως και πολλά ακόμη ορεινά χωριά της Ελλάδας, ήταν θύμα πολλών, μεταπολεμικών καταστάσεων. Η αστυφιλία, οδήγησε τους περισσότερους από τους κατοίκους της σε κοντινά, μεγαλύτερα αστικά κέντρα, αλλά και η μετανάστευση, σε Αυστραλία και Αμερική, αποψίλωσε το χωριό.

Exif_JPEG_420

Η Σελιάνα, αρχαία Φελλόη, βρίσκεται περίπου 17 χλμ. ορεινά της Αιγείρας, στην Αιγιάλεια Αχαϊας, σε υψόμετρο 750 μέτρων, στα σύνορα με την Κορινθία. Ένας τόπος κατάφυτος, με κερασιές, μηλιές, αχλαδιές, ως δέντρα παραγωγής, με αιωνόβια πλατάνια, πολλές πηγές και τρεχούμενα νερά που ευνοούν κάθε είδους καλλιέργεια, με πάνω από 60-70 πέτρινα σπίτια που διασώζονται ακόμα, το χαρακτηριστικό, μονότοξο πέτρινο γεφύρι (1895-1905) του ποταμού Κριού και το πέτρινο Δημοτικό Σχολείο (1904), κληροδότημα Συγγρού.

Αποτέλεσμα εικόνας για σελιάνα αχαίας ένα χωρίο που ζωντανεύει

Στη Σελιάνα, οι Ιωνες, που κατοίκησαν την περιοχή, βρήκαν κάτι ιδιαίτερο στον τόπο αυτό. Ο Παυσανίας τη μνημονεύει στα «Αχαϊκά», τα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν τη σημασία του τόπου, την πολιτιστική και εμπορική του συνεισφορά. Μάλιστα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η ιστορία του χωριού, με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής.

Τον περασμένο αιώνα, η Σελιάνα βρισκόταν σε μεγάλη ακμή. Ηταν έδρα, ως Φελλόη, του ομώνυμου δήμου Φελλόης, του δεύτερου δήμου στην Αχαϊα, μετά τον δήμο Πατρέων που συστάθηκε μετά την απελευθέρωση και τη ίδρυση του νέου Ελληνικού Κράτους. Είχε πληθυσμό που έφθανε και τα 1.500 άτομα, τρεις ενορίες, καταστήματα, καφενεία, Χωροφυλακή, Δασική Υπηρεσία.

Ωστόσο, οι καταστάσεις που προανέφερα, οδήγησαν τη Σελιάνα στην ερήμωση, με μετρημένους στα δάκτυλα των δύο χεριών κατοίκους, οι οποίοι προσπαθούν να διατηρήσουν και την αγροτική παραγωγή, που με τον ασταθή καιρό, πολλές φορές ζημιώνει, αντί να αποφέρει όφελος στους κατοίκους. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος, που οδήγησε πολλούς κατοίκους να μείνουν σε παραθαλάσσια χωριά, ιδρύοντας μάλιστα και τα Σελιανίτικα, αξιοποιώντας περισσότερο τις ελιές, τα λεμόνια, τη σταφίδα.

Σήμερα, η Σελιάνα βιώνει μια άλλη πραγματικότητα. Ναι, ορισμένοι Σελιανίτες, από παραδοσιακή αγάπη σε ένα χωριό με ιστορία, έφτιαξαν ή ανακαίνισαν κάποια σπίτια και μένουν αρκετό χρονικό διάστημα. Ομως, η ανάπτυξη του χωριού, έρχεται από τους ξένους, Ελληνες και αλλοδαπούς, που γνώρισαν και αγάπησαν τον τόπο.

Ολα ξεκίνησαν από δύο νέους ανθρώπους, που άφησαν τους γρήγορους ρυθμούς της Αθήνας και αποφάσισαν να μετοικήσουν στη Σελιάνα, αγοράζοντας παλιά σπίτια και δημιουργώντας το οικοτουριστικό συγκρότημα Re-Green, ξεπερνώντας την τετραετή εμπλοκή με την αρχαιολογική υπηρεσία και τις ανασκαφές.

Λειτουργώντας με ένα ξεχωριστό τρόπο, με μαθήματα γιόγκα και διαλογισμού, αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα της φύσης και με σεβασμό στο περιβάλλον, με εθελοντές από διάφορα μέρη του κόσμου, προσέλκυσαν εκατοντάδες επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ορισμένοι εκ των οποίων, κυρίως αλλοδαποί, αγάπησαν τον τόπο, αγόρασαν παλιά σπίτια και χωράφια, αποφασίζοντας να μείνουν εκεί και να ασχοληθούν είτε με την παραγωγή και μεταποίηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, είτε με τη φιλοξενία.

Πλέον, η Σελιάνα αποκτά νέα δυναμική, πέτρινα σπίτια που είχαν ερημώσει ή μισογκρεμιστεί, παίρνουν ξανά ζωή, ξαναχτίζονται και ανακαινίζονται.

Η Σελιάνα γίνεται τώρα ο πιο πολιτισμικός τόπος, όχι μόνο της περιοχής, αλλά ευρύτερα. Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστραλία, Βραζιλία, Ελβετία, είναι ορισμένες χώρες που εκπροσωπούνται από πολίτες που θέλησαν να μείνουν στο χωριό και να δημιουργήσουν, όχι απλά να περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους.

Η νέα πραγματικότητα για τη Σελιάνα, ήδη υφίσταται, προδιαγράφοντας ένα ενδιαφέρον, διαφορετικό, ωστόσο, μέλλον, από αυτό που είχε στο παρελθόν.

Πηγή: https://www.huffingtonpost.gr

Ένα υπέροχο βίντεο για τον παιδικό καρκίνο που θα σε συγκινήσει

Κάθε χρόνο, πάνω από 150.000 παιδιά σε όλον τον κόσμο διαγιγνώσκονται με καρκίνο, ενώ σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα υπολογίζονται στα 280-300. Αυτό καθιστά τον καρκίνο στην πρώτη αιτία θανάτου παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες, και τη δεύτερη στις αναπτυγμένες.

Ο παιδικός καρκίνος δρα και θεραπεύεται διαφορετικά απ’ ότι ο καρκίνος των ενηλίκων. Η συνολική διαδικασία, αρχίζοντας από τη διάγνωση, είναι εξαιρετικά στρεσογόνα και ψυχοφθόρα για τους μικρούς μαχητές. Ακόμα και για τα παιδιά τα οποία θεραπεύονται, η μάχη δεν τελειώνει. Περισσότερο από το 60% των μακροχρόνια επιζώντων του καρκίνου της παιδικής ηλικίας έχουν μια χρόνια ασθένεια ως αποτέλεσμα της θεραπείας την οποία έλαβαν.

“Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει”: Ένα animation αφιερωμένο στα παιδιά τα οποία παλεύουν με τον καρκίνο

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Καρκίνου, θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας ένα τρυφερό και ιδιαιτέρως συγκινητικό βίντεο κινουμένων σχεδίων υπό τον τίτλο “Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει” και δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Νοσοκομείου Cancer De Barretos στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ενός διεθνούς φήμης κέντρου θεραπείας για τον καρκίνο των παιδιών.

Το συγκεκριμένο νοσοκομείο μετονομάστηκε σε Νοσοκομείο της Αγάπης θέλοντας να αναδείξει τη θεραπευτική σημασία της αγάπης και της στοργής. Η καταπολέμηση του καρκίνου είναι πιο εύκολη όταν το άτομο περιβάλλεται από την αγάπη. Βλέποντας ο ασθενής πως υπάρχουν γύρω του πρόσωπα που τον αγαπούν και τον νοιάζονται, παίρνει  δύναμη, ελπίδα.

Το animation διάρκειας μόλις 3 λεπτών αφηγείται την ιστορία της Νίνα, ενός μικρού αλλά γενναίου κοριτσιού, που κατορθώνει τελικά να νικήσει τον καρκίνο με τη φροντίδα και την ενθάρρυνση των ανθρώπων που την αγαπούν, με την υποστήριξη της οικογένειας της, των φίλων της, καθώς και ολόκληρης της νοσοκομειακής ομάδας! Η μικρή ταινία δεν έχει λόγια, ωστόσο καθ’ όλη τη διάρκεια του ακούγεται το τραγούδι «Heart Full Of Love» το οποίο γράφτηκε αποκλειστικά για τους σκοπούς της ταινίας, και ερμηνεύει η Rebecca Peters.  Αξίζει να σταθούμε στο μήνυμα που επισημαίνεται στο τέλος του animation και είναι το «Η αγάπη είναι μεγαλύτερη από το φόβο».

 

Πηγή: https://dinamiprosforas.gr/

Το μυθικό βουνό της Αχαΐας

Το όρος Χελμός που σημαίνει χιονισμένο βουνό είναι οροσειρά της βόρειας Πελοποννήσου που βρίσκεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο νομό Αχαΐας και λιγότερο στο νομό Κορινθίας, βόρεια της επαρχίας Καλαβρύτων σε υψόμετρο 2.355 μ. (η Ψηλότερη Κορφή). Η αρχαία ονομασία του βουνού ήταν Αροάνια Όρη εκ του Αροάνιου ποταμού που πηγάζει στο Πλανητέρο, μια θαυμάσια περιοχή στην πλαγιά του όρους.

Ταξίδι στους αρχαίους μύθους

Οι μύθοι, οι θρύλοι αλλά και η ιστορία εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη και προκαλούν τους ιστορικούς ερευνητές. Από τη Νεραϊδόραχη ως τα Ύδατα της Στυγός, από το Πλανητέρο ως το Χιονοδρομικό Κέντρο των Καλαβρύτων, από το Ελατόφυτο ως το Σούβαρδο, εκατοντάδες είναι τα σημεία που προκαλούν το θαυμασμό του επισκέπτη. Οι περισσότεροι έχουμε ακούσει για τα μυθικά Ύδατα της Στυγός, τα νερά του φοβερού ποταμού που διέρρεε στον κάτω κόσμο. Γύρω από το εντυπωσιακό τοπίο της Στύγας έχει στηθεί μια ιδιόμορφη μυθολογία. Η Στύγα ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος και συμμετείχε στην Τιτανομαχία παίρνοντας το μέρος του Δία. Στα νερά της Στυγός έλουσε η Νηρηίδα Θέτιδα το γιο της Αχιλλέα για να παραμείνει αθάνατος αφήνοντας τον με ένα μόνο τρωτό σημείο, την φτέρνα από όπου τον κράταγε.

Ο όρκος των Θεών

Στα Ύδατα της Στυγός ορκίζονταν οι Ολύμπιοι Θεοί και ο όρκος τους σε αυτή ήταν ιερός και απαραβίαστος. Ο επίορκος έπαυε να συμμετέχει στα συμβούλια των θεών και να απολαμβάνει το νέκταρ και την αμβροσία. Σε αυτήν ορκίστηκε ο Ήλιος να ικανοποιήσει κάθε αίτημα του γιου του Φαέθοντα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να του αρνηθεί το άρμα του, το οποίο ο άπειρος νέος οδήγησε αδέξια προκαλώντας το θάνατο του ίδιου.

Ο φοβερός ποταμός του Άδη

Οι αρχαίοι πίστευαν ότι στο σημείο που πέφτουν τα νερά της Στύγας ήταν οι πύλες του Άδη διότι στο σημείο αυτό υπάρχει άνοιγμα που οδηγεί σε σπηλιά. Ο Παυσανίας χαρακτήρισε τα νερά της Στύγας θανατηφόρα για τους ανθρώπους και τα ζώα. Η μοναδική θεότητα που μπορούσε να προσεγγίσει άφοβα τη Στύγα και να μεταφέρει μηνύματα του Δία ήταν η Ίριδα, η φτερωτή αγγελιοφόρος του. Το χρώμα των νερών της μοιάζει να είναι μαύρο, καθώς αυτά γλείφουν το βράχο πριν πέσουν από ψηλά. Για το χρώμα αυτό λέγεται ότι κάποτε η θεά Δήμητρα, για να ξεφύγει από τον Ποσειδώνα που την κυνηγούσε, μεταμορφώθηκε σε φοράδα. Όταν όμως καθρεφτίστηκε στα νερά της Στυγός, από την οποία περνούσε, και είδε πόσο άσχημη ήταν, τα καταράστηκε να μαυρίσουν.

Πηγή: https://www.kalavrita-ski.gr/

Ένα ξενοδοχείο από την Πάτρα στη βρετανική Vogue

Από ότι φαίνεται πόλεις και άλλα μέρη της Ελλάδας, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από πολυτέλεια και κομψότητα σε σχέση με άλλες χώρες.

Και όταν αυτό αποτυπώνεται στις σελίδες ενός κολοσσού, είναι ιδιαίτερα τιμητικό.

Συγκεκριμένα, η έντυπη έκδοση της βρετανικής Vogue, έκανε ένα αφιέρωμα σε ξενοδοχεία που αξίζει να επισκεφθείς στις διακοπές σου.
Ένα ξενοδοχείο διαμάντι της Πάτρας στις σελίδες της βρετανικής Vogue!

Ο λόγος για το Maison Grecque, στην οδό 25ης Μαρτίου, που στεγάζεται σε ένα από τα ομορφότερα κτίρια του κέντρου της Πάτρας.

Facebook/Maison Grecque Hotel

Το ιστορικό κτίριο ολοκληρώθηκε το 1890 και υπήρξε η κατοικία παλιάς, μεγαλοαστικής και πλούσιας οικογένειας της πόλης.

Το ξενοδοχείο ανήκει στην οικογένεια Μπενετάτου, ενώ το κτίριο που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο, ως ένα στολίδι της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, έχει αναπαλαιωθεί σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια και ταυτόχρονα έχουν προστεθεί σε αυτό σύγχρονα συστήματα και υποδομές.

Το αφιέρωμα συμπεριελήφθη στο τεύχος της Vogue Φεβρουαρίου με εξώφυλλο της Έμμα Στόουν, πρωταγωνίστρια του Γιώργου Λάνθιμου, στο travel collection του περιοδικού.

Οι φωτογραφίες του hotel boutique δείχνουν την πολυτέλεια, την άνεση, την μοντέρνα, ρομαντική και σικ διακόσμηση που έκανε την Vogue να επιλέξει το Maison Grecque ανάμεσα σε άπειρα άλλα ξενοδοχεία παγκοσμίως.

Το decor και το design δίνει έναν γαλλικό κλασσικό αέρα, με βάση το ότι η ρυμοτομία της πόλης στηρίχτηκε στα γαλλικά πρότυπα.

Τα 19 του δωμάτια θυμίζουν κάτι από… παλιά, κουβαλούν τον αέρα μιας άλλης εποχής και το καθιστούν από μόνο του μια εμπειρία διαμονής. Κάπως έτσι και η βρετανική Vogue θεώρησε ότι αξίζει μια θέση στις σελίδες της.

Ένα ξενοδοχείο διαμάντι της Πάτρας στις σελίδες της βρετανικής Vogue!

Ένα ξενοδοχείο διαμάντι της Πάτρας στις σελίδες της βρετανικής Vogue!

Πηγές : https://www.bovary.gr/https://www.travelstyle.gr/

Πώς ξεκίνησε το #MeToo, το κίνημα κατά της βίας και της σεξουαλικής κακοποίησης

Τι ακριβώς όμως είναι το κίνημα MeToo, και πώς ξεκίνησε.

Καταρχάς μιλάμε για ένα κοινωνικό κίνημα όπου γυναίκες και άνδρες καταγγέλλουν δημόσια κι επώνυμα περιστατικά βίας και σεξουαλικής κακοποίησης. Η φράση «Me Too» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε αυτό το πλαίσιο το 2006, στο Myspace, από το θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης και την ακτιβίστρια Tarana Burke.

Η ίδια, γεννημένη και μεγαλωμένη σε μία υποβαθμισμένη γειτονιά του Μπρονξ της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’70, βίωσε την κακοποίηση από πολύ μικρή ηλικία, έπεσε θύμα βιασμού και σχεδόν καθημερινά ήταν θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης. Με σύμμαχο τη μητέρα της, αποφάσισε να κινητοποιηθεί και να βρει και άλλες γυναίκες που έχουν βιώσει ανάλογες εμπειρίες, προκειμένου να στηρίξουν η μία την άλλη.

Έτσι από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, άρχισε να γίνεται μέλος σε οργανώσεις, να συμμετέχει σε δράσεις, να έρχεται σε μία πρώτη επαφή με τον ακτιβισμό. Το 2003 ίδρυσε το «Just Be», μία ΜΚΟ που απευθυνόταν σε έγχρωμες κοπέλες ηλικίας 12-18 ετών οι οποίες είχαν υποστεί βία και χρειάζονταν στήριξη.

Ένα καλοκαίρι, σε ένα από τα καθιερωμένα καμπ που οργάνωνε το «Just Be» στην Αλαμπάμα, ένα δεκατριάχρονο κορίτσι πλησίασε διστακτικά την Tarana και της εξομολογήθηκε την σεξουαλική κακοποίηση που βίωσε ως παιδί. Εκείνη μην ξέροντας πώς να αντιδράσει την παρέπεμψε αλλού, όμως αυτό την έκανε να αισθάνεται ντροπή και τύψεις. Σκέφτηκε τότε πως απλώς θα μπορούσε να της είχε πει «κι εγώ» (me too). Δημιούργησε λοιπόν μία σελίδα στο MySpace με την ονομασία Me Too, καλώντας γυναίκες όλων των ηλικιών και των φυλών να καταθέσουν τις εμπειρίες τους. Εν συνεχεία διοργάνωσε δράσεις, ομιλίες, πορείες, και συναντήσεις με στόχο την ανάδειξη του θέματος.

Alyssa Milano/Φωτογραφία: AP Images

Στην Αμερική το κίνημα αποκτάει διαστάσεις και τον Οκτώβριο του 2017, ο Ron Farrow, με τη βοήθεια των συναδέλφων του, Jodi Kantor και Megan Twohey τα από τους «New York Times» έφερε στο φως το τι συνέβαινε στην εταιρεία του πανίσχυρου άνδρα του Χόλιγουντ, Harvey Weinstein. Ένα εκτενές ρεπορτάζ αποκάλυψε επιθέσεις, και πάσης φύσεως σεξουαλικές παρενοχλήσεις, που λάμβαναν χώρα επί δεκαετίες από τον πολυεκατομμυριούχο Αμερικανό παραγωγό, συνιδρυτή της Miramax, αλλά και της The Weinstein Company. Την αρχή έκανε η ηθοποιός Alyssa Milano και πολλές συνάδελφοί της όπως η Gwyneth Paltrow, η Ashley Judd, η Jennifer Lawrence και η Uma Thurman, την ακολούθησαν.

Στη συνέχεια, το κίνημα άρχισε να γίνεται viral ως hashtag στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στις 15 Οκτωβρίου 2017, η Αμερικανίδα ηθοποιός Alyssa Milano δημοσίευσε στο Twitter: «Εάν όλες οι γυναίκες που έχουν παρενοχληθεί ή σε κακοποιηθεί σεξουαλικά έγραφαν το “#me too” ως κατάσταση, θα μπορούσαμε να δώσουμε στους ανθρώπους μια αίσθηση του μεγέθους του προβλήματος».

Αξίζει να σημειωθεί ότι το περιοδικό Time ανακήρυξε «Πρόσωπο της Χρονιάς» για το 2017 τις γυναίκες που ξεκίνησαν την επανάσταση ενάντια στη σεξουαλική κακοποίηση, με τις Taylor Swift, Ashley Judd, Susan Fowler, Isabel Pascual και Adama Iwu να φιγουράρουν στο εξώφυλλο. Ο τίτλος ήταν «Silence Breakers» κι αυτή τελικά έγινε και η ονομασία της ομάδας τους.

Ο Weistein καταδικάστηκε σε 23 χρόνια φυλάκιση, ενώ οι καταγγελίες αυξήθηκαν σχεδόν εν μια νυκτί και σύμφωνα με έρευνα άλλοι 200 επώνυμοι άνδρες έχασαν τη δουλειά τους μετά από σκάνδαλα που ήρθαν στο φως.

Χάρβεϊ Γουάινσταϊν

Η Weinstein Co. υποχρεώνεται σε αποζημίωση 17 εκ. δολαρίων στα θύματα του Χάρβεϊ Γουάινσταϊν

Η έκφραση #metoo μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ιταλίας με το hashtag #quellavoltache (quella volta che σημαίνει “εκείνη την ώρα”) στις 12 Οκτωβρίου του 2017 ως απάντηση στο bullying και στις άγριες επιθέσεις που δέχθηκε η Asia Argento, ενώ και ακόμα και στην Τουρκία, όπου επικρατεί καθεστώς λογοκρισίας, θύματα βίας και σεξουαλικής παρενόχλησης χρησιμοποιούν το hashtag #UykularınızKaçsın (#MayYouLoseSleep).

Επίσης τις τελευταίες μέρες οι αποκαλύψεις της Καμίγ Κουσνέρ μέσα από το βιβλίο της «La grande familia» (Η μεγάλη οικογένεια) για την σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη ως παιδί η ίδια και ο αδερφός της από τον πατριό τους, τον Ολιβιέ Ντυαμέλ, που είναι γνωστός συνταγματολόγος, καθηγητής πανεπιστήμιου, πολιτικός αναλυτής, ευρωβουλευτής με πολλαπλές πολιτικές θέσεις, έχουν σοκάρει τη γαλλική κοινωνία. Με τη φωνή της Κουσνέρ ενώθηκαν πολλές ακόμα κάτω από το σύνθημα #MetooInceste (#MetooΑιμομιξία), αναγκάζοντας τον πρόεδρο Μακρόν να ανακοινώσει μέτρα προστασίας για τα θύματα σεξουαλικής βίας και αιμομιξίας.

H Έβαν Ρέιτσελ Γουντ με στράπλες φόρεμα

Η Έβαν Ρέιτσελ Γουντ αποκαλύπτει: «Το όνομά του κακοποιητή μου είναι Μέριλιν Μάνσον»

Το #Μetoo είναι μια μεγάλη ευκαιρία, έστω κι αν υπάρξουν και ακρότητες μέσα σε αυτό. Γιατί πολύ απλά δίνει τη δυνατότητα στα θύματα να μιλήσουν, προσφέροντάς τους μια ομπρέλα προστασίας, ενώ ταυτόχρονα αναγκάζει την κοινωνία να προβληματιστεί για συμπεριφορές, που χρόνια κρύβονταν, υποθάλπονταν ή ακόμα χειρότερα θεωρούνταν δεδομένες έως και φυσιολογικές. Γιατί ήρθε επιτέλους η στιγμή για μια μεγάλη αλλαγή όχι μονό στο πλαίσιο που λειτουργούμε, αλλά και στον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Πηγή : https://www.bovary.gr/

Το Πορτρέτο του Φλεβάρη

Ο δεύτερος μήνας του έτους, με διάρκεια 28 ημέρες για τα κοινά έτη και 29 ημέρες για τα δίσεκτα. Αρχικά ήταν ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου.

Γύρω στο 153 π.Χ, όταν ο Ιανουάριος έγινε ο πρώτος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου, ο Φεβρουάριος καθιερώθηκε ως δεύτερος, θέση που διατηρεί μέχρι σήμερα στο δωδεκάμηνο πολιτικό ημερολόγιο. Με την ημερολογιακή μεταρρύθμιση του Ιουλίου Καίσαρα το 45 π.Χ. ο Φεβρουάριος είχε 29 μέρες τα κοινά έτη και 30 μέρες στα δίσεκτα. Όμως, το 4 π.Χ. ο αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος αφαίρεσε από τον Φεβρουάριο μία μέρα και την προσέθεσε στον Αύγουστο, που ήταν αφιερωμένος στο πρόσωπό του.

  • Λουπερκάλια (Lupercalia), γιορτή της γονιμότητας, προς τιμή του θεού Φαύνου (του Πάνα των Ελλήνων) στις 15 Φεβρουαρίου. Οι Ρωμαίοι θυσίαζαν κατσίκια και σκυλιά, ενώ νεαρά αγόρια χτυπούσαν με λωρίδες από δέρμα κατσίκας τις νεαρές κοπέλες για να τους μεταδώσουν τη γονιμότητα. Η γιορτή μπορεί να καταργήθηκε από την Καθολική Εκκλησία τον 5ο αιώνα μ.Χ, αλλά την οικειοποιήθηκε με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και την Ημέρα των Ερωτευμένων στις 14 Φεβρουαρίου.
  • Φορνακάλια (Fornacalia), προς τιμή της θεότητας Φόρναξ, που εφηύρε τους φούρνους για το ψήσιμο ψωμιού και φαγητών (17 Φεβρουαρίου).
  • Χαρίστια (Charistia), οικογενειακή γιορτή για διασκέδαση, αλλά και για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των μελών της (20 Φεβρουαρίου).

Η εμβόλιμη εξάλλου ημέρα στον μήνα αυτόν κάθε τέσσερα χρόνια κάνει όλο τον χρόνο δίσεκτο (bis-sectum στα λατινικά) και, κατά την λαϊκή παρετυμολογία, «δύστυχο», με όλα τα δεισιδαιμονικά επακόλουθα που επέφερε η παρανόηση αυτή. Παρ’ όλα αυτά, ο Φεβρουάριος δημιουργεί αισιοδοξία, ως τελευταίος μήνας τού χειμώνα, σχετική η παροιμία «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει».

Οι τρεις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου λέγονται «Συμόγιορτα» από την εορτή του Αγίου Τρύφωνα (1η του μηνός), ο οποίος θεωρείται άγιος των αμπελιών, της Υπαπαντής του Κυρίου (2/2), που εορτάζεται με αργία από του αγρότες για να μην πέσει χαλάζι και καταστρέψει τη βλάστηση, και του Αγίου Συμεών (3/2), τον οποίο τιμούν ιδιαίτερα οι έγκυες γυναίκες, καθώς αποφεύγουν να κάνουν οποιαδήποτε εργασία, από φόβο μήπως το παιδί γεννηθεί «σημειωμένο», «με σημάδι».

Πηγή: https://www.sansimera.gr

Δυο θλιμμένες ιστορίες απ τη ζωή του πιο όμορφου άντρα του ελληνικού σινεμά

Η υπέροχη grand dame των Αθηνών, Μαρλέν Καρέρ κάποτε βρίσκει -για πλάκα από τον Ντίμη Κρίτσα- γυμνό στο μπάνιο του διαμερίσματος της στο Παρίσι, τον νεαρότατο, αστραφτερό από ομορφιά, Αλέν Ντελόν. Πως της είχε φανεί; Έπεσε ξερή; Υπέροχος ε; «Σιγά! Δεν ήταν και ο Κούρκουλος!». Μα κανείς ποτέ δεν μπορεί να είναι, να γίνει, να συγκριθεί με τον Νίκος Κούρκουλο! Όχι μόνο ωραίος και αρρενωπός, αλλά καλλιεργημένος, παλαιάς κοπής ευγενικός, ταλαντούχος, καινοτόμος, Έλληνας, εργατικός και… Παναθηναϊκός. Εκεί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο, κάποτε, απ τις αλάνες του Ζωγράφου, που μέτραγε η φανέλα και η γειτονιά.  Χάζευα από το βιβλίο «Η ζωή ένα πάρτι», κάποια πάρτι με την Μελίνα, τότε που παίζανε «Ίλια, ντάρλινγκ» στο Μπρόντγουεϊ και εκείνος, σα σπαθί, χόρευε ζεμπέκικο με τα μάτια, τα σκούρα, τα νυχτερινά λουστρίνια, μισόκλειστα και ένα τσιγάρο μισοκρεμασμένο στα χείλια.

Και αυτός, ο ωραίος άνδρας, ήταν και ένας ωραίος άνθρωπος, πατέρας, σύζυγος, ηθοποιός με σεβασμό στο κοινό του. Αλλά υπήρχαν εκείνες οι συννεφιές, μολυβί αιωρούμενο στη ψυχή του, που τον έκαναν αυτό που είναι. Και που δεν μιλούσε για αυτές. Ούτε οι δημοσιογράφοι, τότε, ρωτούσαν. Ο ανθρώπινος πόνος ήταν ιερό άβατο, για να πας να του ξύσεις επιφάνειες, ίσα για να κατακτήσεις ποταπές επικαιρότητες. Όμως, ο χρόνος, κύλησε και σήμερα, μπορούμε να καταλάβουμε πως εκείνες οι ουλές, έκαναν τον Νίκο, εθνικό Κούρκουλο

Ωραίος, λεβέντης, κύριος, δηλαδή; Κούρκουλος!

Γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου του ’34, στην Αθήνα, ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα αγόρια της οικογένειας Κούρκουλου, με καταγωγή απ την Κέρκυρα, που μεγάλωσε στου Ζωγράφου. Ο πατέρας πάλευε, στο μικρό του κουρείο, στην γειτονιά των Αθηνών να μεγαλώσει γιους και να μην τους λείπουν πολλά, αλλά να σπουδάσουν και να γίνουν αξιοπρεπείς άνθρωποι στην κοινωνία.

Ήταν από εκείνες, τις οικογένειες που θυμόμαστε όλοι μας, σαν πόζες ασπρόμαυρες πια, σε άλμπουμ με ζελατίνες μπροστά για να προστατεύουν τις χάρτινες στιγμές. Κυριακάτικα τραπέζια με το ταψί να πηγαίνει στον φούρνο της γειτονιάς. Στις γιορτές στρωμένα τα λινά, τα κεντητά απ την προίκα της μαμάς. Εκκλησιά τις Κυριακές το πρωί, σταυρός πριν το φαγητό. Και να μη δίνεται δικαίωμα στη γειτονιά, να σέβονται τα παιδιά, να διαβάζουν και να είναι σοβαροί άνδρες. Και έτσι συμβαίνει. Οι τέσσερις γιοι του Κούρκουλου είναι παλικάρια…

Θανάσιμος τυφώνας ανοιχτά της Βενεζουέλας

Είναι 1952. Ο Νίκος ίσα που γινεται 18 χρονών, ανήλικος, ακόμα για  την εποχή, αλλά ήδη, έχει κάνει πολλές δουλειές, τη μέρα και βγάζει το νυχτερινό γυμνάσιο, για να ξεκουράζει τον πατέρα που βαραίνει και τη μανά που δεν ζητάει ποτέ τίποτα και λίγο τόπο θέλει να πιάνει στη γη. Ο πρωτότοκος γιος τους, ο Σπύρος Κούρκουλος, έχει τελειώσει τη σχολή Εμποροπλοιάρχων και είναι το καμάρι τους. Σαν τελείωσε τη σχολή με τη στολή του, κάνανε γλέντι για το παιδί και στρωθήκαν τα λινά της προίκας, όλα, σα να χάνε αρρεβώνα. Ταξίδευε με ένα γκαζάδικο σαν τρίτος πλοίαρχος. Το πλοίο χτυπήθηκε από τυφώνα, κάπου σε ωκεανούς, ανοιχτά της Βενεζουέλας. Κόπηκε στα δύο. Είπανε, πως όλοι σώθηκαν. Είπανε, πως  ο καπετάνιος πήρε μαζί του σε μια βάρκα τους πλοιάρχους και τους δύο μηχανικούς. Η βάρκα χάθηκε καιρό στη αγριεμένη, βαθιά, σκούρα θάλασσα. Κάποτε, σχεδόν τσακισμένη, ξεβράστηκε σε μια ερημική ακτή της Βενεζουέλας. Βρήκαν πάνω της, μόνο το άψυχο σώμα του καπετάνιου. Το θέαμα για εκείνους που πλησίασαν το ναυαγισμένο βαρκάκι, ήταν αποτρόπαιο. Ο καπετάνιος, λιπόσαρκος και μες στην αλμύρα είχε σημάδια πως ήταν νεκρός από πυροβολισμό. Οι υπόλοιποι δεν βρέθηκαν ποτέ, ούτε και μάθαιναν οι δικοί τους, τι έγιναν και ποιες να τανε, άραγε οι τελευταίες τους στιγμές…

Η μάνα που κοίταζε την πόρτα και περίμενε…

Στην Αθήνα, πίσω σ εκείνο το ισόγειο σπιτάκι, με την αυλή, την πάντα σαρωμένη και γεμάτη, γλαστρούλες, με βασιλικούς, σαν σκηνικό από εκείνες τις ταινίες, που μιας μέρα θα πρωταγωνιστούσε και στους τίτλους θα τον είχαν με μεγάλα γράμματα, ο Νίκος πετάγεται, ιδρωμένος και ταραγμένος από τον ανήσυχο ύπνο του.  «Μάνα; Μάνα, μεγάλο κακό θα μας βρει». Το μαντάτο θα τους βρει μετρά από λίγες μέρες. Η οικογένεια καταρρέει και σακατεύεται. Η μάνα, -αχ, εκείνη η μάνα! – η Αυξεντία, δεν δέχονταν κανέναν θάνατο του παιδιού της. Το σώμα δεν βρέθηκε ποτέ. Τον είδαν ζωντανό μετά το ναυάγιο να μπαίνει στη βάρκα. Πάντα κοιτούσε την πόρτα, γύρευε στο στενό την μορφή του, ντυμένο με την στολή, όπως τη μέρα που ορκίστηκε και πήρε το πτυχίο. Ναι. Μια μέρα θα περάσει το κατώφλι. Ένα εφιάλτης ήταν όλο. Μια περιπέτεια κακιά και θα περάσει. Θα ανοίξει η πόρτα, ή τώρα, να, να και θα ναι εκείνος. Ποτέ της άφησε να μιλήσουν για τον Σπύρο σα να μη ζούσε. Ποτέ της δεν έπαψε να τον περιμένει… Τα τρία αδέλφια, πια, ζούνε με αυτή την σκοτεινιά και την τρυφερότητα της μάνας που προσμένει. Ο Νίκος, που είχε δυο χρόνια διαφορά απ τον Σπύρο και ήταν σαν δίδυμοι,  δεμένοι, μοιάζει να μη το ξεπερνά ποτέ. Και ότι δε μίλησε ποτέ του για αυτό το πένθος, δείχνει πως η πληγή που δεν έκλεισε μέσα του ποτέ …

Το νυχτερινό γυμνάσιο, οι δουλειές της μέρας, τα λεφτά στο σπίτι, ο Σπύρος, πάντα…

«Ήμουν το δεύτερο παιδί. Το νούμερο που, έτσι πιστεύω, ­είναι το πιο δυνατό τις περισσότερες φορές» έλεγε σε μια συνέντευξη του ο Νίκος Κούρκουλος, χρόνια πολλά αργότερα, στον Θανάση Λάλα, για τα αδέλφια και την οικογένεια τους και «είναι η άμιλλα που αναπτύσσεται στο δευτερότοκο παιδί. Γεννιέται με το στίγμα, ότι ποτέ δεν θα γίνει πρώτο… ως παιδί ζει πάντα για να ξεπεράσει τον πρώτο αδελφό του. Εγώ τουλάχιστον, με αυτό βασανιζόμουν. Και εκεί ήταν ο αγώνας, εκεί έδινα τη μάχη. Ήμουν ένα παιδί που έβγαλε νυχτερινό γυμνάσιο, επειδή ήθελε να αποδείξει­ νομίζω ­ότι «εγώ μπορώ να σπουδάζω και να φέρνω και λεφτά στο σπίτι». Πήγα, δούλεψα, πήγα και στο νυχτερινό γυμνάσιο και όλα τα λεφτά πήγαιναν στο σπίτι. Βέβαια, όλα αυτά δεν είχαν να κάνουν με τον αδελφό μου… Ο πρώτος αδελφός μου, ο Σπύρος, ήταν ένα εξαίρετο παιδί, το καλύτερο παιδί ή αν θέλεις, πολύ καλύτερο παιδί από μένα…

Μετά από κάποια χρόνια, ένιωσα τύψεις για τη συμπεριφορά μου απέναντί του, και κάποια στιγμή του είπα: «Ποτέ δεν θα συγχωρήσω στον εαυτό μου, που σου φέρθηκα έτσι σαν πιτσιρικάς». Τον είχα πει κάποτε «χαραμοφάη». Είναι πολύ σκληρά τα παιδιά. Μερικές φορές είναι κακά πολύ. Ο αδελφός μου σπούδαζε, αλλά εγώ δεν καταλάβαινα, τότε. Αυτός πήγαινε στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, άρα χαραμοφάης, ενώ εγώ ήμουν ο δουλευταράς, που πήγαινε και στο νυχτερινό. Τι ανόητος που ήμουν τότε, Θεέ μου! Και πόσο άδικος!». Όμως, ούτε σε εκείνη την τόσο εξομολογητική, σχεδόν σαν σε ιερέα, συνέντευξη, ο Νίκος Κούρκουλος, δεν μίλησε για τον τραγικό χαμό του αδελφού του, του Σπύρου. Και μετά; Και μετά, ήρθε άλλη μια μεγάλη απώλεια…

Η μοιραία οικοδομή, στην Αθήνα…

«Ο τρίτος αδελφός μας πήγε κάποια στιγμή στην Ιταλία για να σπουδάσει» λέει ο μικρότερος αδελφός, διακεκριμένος πολιτικός μηχανικός των Αθηνών, ο Στέφανος στον Γιώργο Λιάνη, κάποτε και «δεν τα κατάφερε και λίγο αργότερα, όταν εγώ τελείωσα το Πολυτεχνείο, αρχίσαμε να χτίζουμε πολυκατοικίες μαζί. Στη δεύτερη πολυκατοικία που φτιάξαμε -και ενώ εργαζόταν με τους εργάτες και μετρούσε τα τούβλα- έπεσε από την ταράτσα και σκοτώθηκε». Στην δεύτερη του οικοδομή! Ο Νίκος Κούρκουλος δεν αναφερόταν ποτέ στον θάνατο των αδελφών του, αλλά και μοιάζει να μην ξεπέρασε τους χαμούς ποτέ, χωρίς στην δημοσιά εικόνα του, ποτέ, να μην επιτρέψει τίποτα περισσότερο εκτός από αναφορές στην δουλειά του. Και μεγάλοι ρόλοι, σινεμά, πολύ θέατρο.

Και επικεφαλής του Εθνικού Θέατρου, που το οδήγησε σε χρυσή εποχή. Και δυο μεγάλοι έρωτες, δυο γάμοι, τέσσερα υπέροχα παιδιά. Η μάχη, όλο αξιοπρέπεια και μέτρημα στον αντίπαλο, αλλά με ανένδοτο αγώνα, με τον καρκίνο. Η ζωή είχε τις τραγικές της πτυχές, αλλά και μεγάλα, σπουδαία ξέφωτα με γλυκιά άνοιξη και τουλάχιστον έξι ήλιους πάνω του. «Έκανα κάτι που πραγματικά αγάπησα, αυτό για το οποίο ξεκίνησα, δηλαδή να νιώσω κάποιες στιγμές κάνοντας θέατρο. Απογειώθηκα μέσα σ’ αυτό που ονειρεύτηκα», είπε. Ευλογημένος…

Βρέχει φωτιά στη στράτα του μα και πολλά, πολλά άστρα

Προσωπικά, θα τον θυμάμαι απ τα άλμπουμ της Μαρλέν, να χορεύει και να γελάει, με το υπέροχο κεφάλι του, γερμένο λιγάκι πίσω! Θα τον θυμάμαι, απ την αριστοτεχνική, σπαρακτική του ερμηνεία στου Άρθουρ Μίλλερ, το «Ψηλά από τη γέφυρα» με έναν εξοργιστικό, αυταρχικό, χειριστικό, εξουσιαστικό χαρακτήρα που στο τέλος ήταν τόσο  τραγικός και έτοιμος για τον αφανισμό του, που ήθελα να σηκωθώ από το κάθισμα να πάω να τον παρηγορήσω.

Θα τον θυμάμαι, ωραίο πάντα, λίγους μήνες πριν το τέλος, να χορεύει με την κόρη του, την Μελίτα, νύφη, όπως τον είδα στις ειδήσεις και γεμάτος τρυφερότητα, να την κοιτά στα μάτια και να κλαίει από αγάπη, περηφάνεια, χαρά, ολοκλήρωση, από… δεν ξέρω τι… από αυτό που έκανε καλά σαν πατέρας! Θα τον θυμάμαι και στο «Ορατότης Μηδέν», να καίει τα υπάρχοντά του έξω σε μια αυλή και ένα διπλό κρεββάτι, με τον Διονυσίου να τραγουδά «βρέχει φωτιά στην στράτα μου». Ω! Ναι! Στη στράτα του Νίκου Κούρκουλου, έβρεξε φωτιές, αλλά και πολλά, πολλά άστρα…

Πηγή: https://spotlightpost.com/

Κεφαλλονίτης ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες του 20ου αιώνα

Διαπρεπής έλληνας γλύπτης «των μεγάλων όγκων», με διεθνή αναγνώριση και απροσδόκητο τέλος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες του 20ου αιώνα.

Ο Γεράσιμος Σκλάβος γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1927 στα Ντομάτα της Κεφαλληνίας και ήταν το τέταρτο από τα οκτώ παιδιά του αγρότη Σταύρου Σκλάβου. Ο πατέρας του τον προόριζε για ναυτικό, αλλά ο ίδιος ήθελε να γίνει πιλότος. Το 1948 απορρίφθηκε από τη Σχολή Ικάρων, εξαιτίας ενός οφθαλμολογικού προβλήματος και αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Όλα αυτά τα χρόνια ο Σκλάβος δοκίμαζε το ταλέντο του στη γλυπτική, πλάθοντας γυμνές γυναικείες μορφές από άμμο στις παραλίες της Κεφαλληνίας και δημιουργώντας εφήμερα γλυπτά από χιόνι κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. «Είμαι Έλληνας και αισθάνομαι δεμένος με την πατρίδα μου. Εδώ συνειδητοποίησα για πρώτη φορά την επιτακτική ανάγκη να γίνω γλύπτης, χωρίς να ξέρω τότε ακόμη, τι θα πει τέχνη» έγραψε σ’ ένα σημείωμά του.

To 1960 εφηύρε ένα μηχάνημα που εκτινάσσει οξυγόνο και ακετυλένιο κι έτσι μπορούσε να δουλεύει και να χαράζει εξαιρετικά σκληρές πέτρες, όπως ο πορφυρίτης λίθος της Αιγύπτου και οι γρανίτες της Βρετάνης. Την τεχνική του αυτή ονόμασε τηλεγλυπτική.

Η πρώτη διάκριση για τον νεαρό γλύπτη ήλθε το 1961, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο στην Μπιενάλε νέων καλλιτεχνών στο Παρίσι. Την ίδια χρονιά, ο Κριστιάν Ζερβός οργάνωσε την πρώτη του έκθεση στην γκαλερί Cahiers d’ Art του Παρισιού. Μέχρι τον πρόωρο θάνατό του συμμετείχε σε πληθώρα εκθέσεων σε όλο τον κόσμο και απέσπασε τα εύσημα του κόσμου της τέχνης, με χαρακτηρισμούς, όπως «ο μεγαλύτερος γλύπτης του 20ου αιώνα μετά τον Τζιακομέτι».

Τη διετία 1965-1966 δημιουργεί το περίφημο γλυπτό από πεντελικό μάρμαρο Δελφικό Φως, το οποίο στήθηκε στον κήπο του ξενοδοχείου Αμαλία στους Δελφούς. Θα γράψει για το έργο του αυτό: «Στους Δελφούς λαμπάδιασε η ψυχή μου. Τα σκήπτρα κατέχει το φως. Πρέπει να τρέξεις γιατί το φως είναι λίγο και θα τελειώσει. Τρέξε, τρέξε, μοιράζουν το φως και είσαι μόνος». Το φως παίζει σημαντικό ρόλο στο έργο του Σκλάβου!

Το 1965 παρουσιάζει έργα του στην Αθήνα, στα Παναθήναια της Γλυπτικής στου Φιλοπάππου, ενώ η Εθνική Πινακοθήκη αποκτά το γλυπτό του La Passante από πεντελικό μάρμαρο.

Την επόμενη χρονιά διοργανώνεται η τελευταία του ατομική έκθεση στο Χίλτον της Αθήνας, ενώ δημιουργεί το γλυπτό από γκρίζο γρανίτη Η φίλη που δεν έμενε, που θα αποδειχθεί μοιραίο για τη ζωή του. Το βράδυ της 28ης Ιανουαρίου 1967 δεν υπήρχε φως στο ατελιέ του, εξαιτίας μιας καμένης ασφάλειας. Προσπαθώντας να ανέβει στο υπνοδωμάτιο του στο επάνω πάτωμα,  σκόνταψε στο ογκώδες γλυπτό. Αυτό μετακινήθηκε και τον καταπλάκωσε, συντρίβοντάς του τον θώρακα και τον αυχένα. Ο Γεράσιμος Σκλάβος είχε χάσει τη ζωή του από το ίδιο του το δημιούργημα.

Την ίδια ημέρα είχε ολοκληρώσει ένα ακόμη σπουδαίο έργο του, το γλυπτό από πεντελικό μάρμαρο Η τελευταία ενόραση, για το οποίο έγραψε: «Κι αν μείνει μες στο σκοτάδι, γράψε με τα μάτια της ψυχής». Εκτός από τη γλυπτική ασχολήθηκε επίσης με το σχέδιο και τη ζωγραφική, δημιουργώντας έργα που ακολουθούν το ύφος των γλυπτικών του συνθέσεων, από την αναπαράσταση ως την αφαίρεση.

Πηγή: https://www.sansimera.gr