Η πρώτη “Νοικοκυρά” της Πάτρας !
Τα πολυκαταστήματα στην Πάτρα δεν έφτασαν ως κάτι καινούργιο στην εποχή μας. Υπάρχουν απο το 1920 και η φωτογραφία το δείχνει. ...Απεικονίζει το πρώτο πολυκατάστημα που λειτούργησε στην Πάτρα, το 1920!
Ήταν το «A La Menagere», “Η ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ” που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Αγ. Νικολάου και Μαιζώνος (τότε οδός Κάλλιστρος) που πωλούσε είδη νοικοκυριού.
Σύμφωνα με άλλες πηγές υπάρχει διαφημιστική καταχώρηση του 1890.
Πηγή: patratv.gr , pinterest.gr
#ΠαλιαΠάτρα #PaliaPatra #Patrasmemories #Patra #Πάτρα #ΑναμνήσειςΠάτρα

Ένα παραμυθένιο θεματικό πάρκο στην Αχαΐα!!!!
Το θεματικό πάρκο Area Synest, βρίσκεται στο χωριό Συνεβρό, ορεινά της Αιγείρας, στην Ανατολική Αιγιάλεια της Αχαΐας.
Με... την πρώτη ματιά το Area Synest κερδίζει και τον πιο δύσπιστο, κάνοντας τον και πάλι παιδί να επιθυμεί να τρέξει στο κατάφυτο θεματικό πάρκο, που βρίσκεται στο δάσος.
Τα λόγια είναι περιττά μπροστά στην απεραντοσύνη της παρθένας φύσης αλλά και των καλλιτεχνικών παρεμβάσεων του ιδιοκτήτη και δημιουργού του πάρκου, κ. Μαρτίκ Μανικιάν.
Ο κ. Μανικιάν αφιέρωσε χρόνια και καλλιτεχνικό –και όχι μόνο- κόπο για να φτιάξει ένα αριστούργημα μέσα στο δάσος. Ένας ανήσυχος καλλιτέχνης, που θα καταφέρει να σε πείσει να ταξιδέψεις μέχρι το Συνεβρό για να γνωρίσεις από κοντά το έργο του και τη φύση.
Οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους .....
Πηγή: itravelling.gr
#Πάτρα #Patra #ΕκδρομηΠάτρα #ΕξόρμησηΑχαϊα #ΧωριάΠάτρα #Patratravel

Οι αντιεμβολιαστές του 1913
Τέτοιον ακριβώς καιρό, πριν από 108 ολόκληρα χρόνια, η ελληνική κοινωνία ζούσε το πρώτο κύμα μαζικού εμβολιασμού της, προκειμένου να ...θωρακιστεί απέναντι στην επιδημία της χολέρας που είχε ήδη πλήξει τα στρατεύματα των εμπολέμων κι απειλούσε άμεσα τα μετόπισθεν.
Η μαζική παραγωγή εμβολίων από το μικροβιολογικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου και ο εμβολιασμός 105.735 στρατιωτών και 350.000 πολιτών έχουν καταγραφεί σαν αδιαμφισβήτητη επιτυχία, καθώς περιόρισαν τα καταγεγραμμένα κρούσματα σε περίπου 5.200 και τα θύματα σε μόλις 515 στρατιωτικούς και 1.500 πολίτες, ενώ στη γειτονική Βουλγαρία οι νεκροί πλησίασαν τις 10.000 (Λένα Κορμά, «Πτυχές της επιδημίας της χολέρας του 1913», στο συλλογικό «Ιστορίες πολέμου στη ΝΑ Ευρώπη», Αθήνα 2018, σ.453-69).

Ανατρέχοντας στα τεκμήρια της εποχής, διαπιστώνουμε ωστόσο όχι μόνο την ύπαρξη υπόγειων αντιστάσεων σ’ εκείνο το σωτήριο εγχείρημα, αλλά και την ομοιότητα της σχετικής επιχειρηματολογίας με την αντίστοιχη σημερινή.

Η απρόθυμη Λέλα
Μια πρώτη ιδέα παίρνουμε από τη δημοσιευμένη αλληλογραφία του Ιωάννη Μεταξά, στελέχους τότε του επιτελείου του βασιλιά Κωνσταντίνου, με τη σύζυγό του Λέλα στην Αθήνα. «Σήμερον εμβολιάσθην διά δευτέραν φοράν, αλλ’ ούτε πυρετόν ούτε άλλη ενόχλησιν έχω», της γράφει στις 14/6/1913 από τη Θεσσαλονίκη. «Φαίνεται ότι ο οργανισμός μου θα είναι αντιχολερικός».

Τρεις βδομάδες αργότερα, το προφυλακτικό μέτρο έχει ήδη δικαιωθεί: «Λιβόνοβο, 7.7.1913. Είχαμεν χολέρα εις το Γεν. Στρατηγείον και απέθανεν ο Καλλέργης, όστις δεν είχεν εμβολιασθή. Ολοι οι άλλοι, εμβολιασθέντες, είμεθα άριστα εις την υγείαν». Ο λόγος για τον 40χρονο ίλαρχο Ιωάννη Καλλέργη, γνωστό στους αναγνώστες μας από την αισθηματική σχέση ανάμεσα στη σύζυγο και τον κουνιάδο του, Παύλο Μελά. Από τον αθηναϊκό Τύπο, ο θάνατός του αποδόθηκε πάντως εύσχημα σε «συγκοπή» («Ακρόπολις», 7/7/1913).

Τέσσερις μέρες μετά, ο Μεταξάς ξαναγράφει στη γυναίκα του για να την ενημερώσει πως «εμβολιάσθη και διά τρίτην φοράν», κυρίως, όμως, για να την επιπλήξει:
«Γιατί δεν εμβολιάσθηκες; Είναι τρομερή η ευθύνη που παίρνεις επάνω σου, χωρίς να το εννοής. Ολοι όσοι απέθαναν από χολέραν δεν είχαν εμβολιασθή– ο Καλλέργης δεν ήθελε επ' ουδενί λόγω, ο Παρνασσίδης το ίδιο, ο Πρασσάς το ίδιο. Τουναντίον, όσοι εμβολιάσθηκαν, ή δεν έπαθαν τίποτε ή πολύ ελαφρά. Και εις τας Αθήνας υπάρχει χολέρα. Πλην τούτων, τι θα γίνη όταν θα γυρίσω; Εγώ, ως εμβολιασμένος, φέρνω το μικρόβιον της χολέρας, χωρίς να παθαίνω τίποτε, το μεταδίδω όμως. Λοιπόν, δεν θα πρέπη να επιστρέψω εις το σπίτι μου, αλλά να μείνω κάπου μεμονωμένος διά 30-40 ημέρας διά να είσθε ασφαλείς. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της επιμονής σου να μη εμβολιασθήτε. Ολοι, εννοείται. Και το υπηρετικόν» («Μεταξάς. Το προσωπικό του ημερολόγιο», τ.Β΄, σ.221-4).

Αρνητές γιατροί
Η μετέπειτα πρώτη κυρία της 4ης Αυγούστου δεν ήταν η μόνη που απέφευγε να εμβολιαστεί στο Κλεινόν Αστυ, όπως μας πληροφορούν οι εφημερίδες των επόμενων ημερών. «Η χολέρα απειλεί τας Αθήνας», εξανίσταται λ.χ. σε πρωτοσέλιδο σχόλιό της η κυβερνητική «Πατρίς» (16/7).
«Και όμως πόσοι είνε εκ των 200 χιλιάδων κατοίκων της πρωτευούσης οι εμβολιασθέντες μέχρι τούδε; Επίσημος ανακοίνωσις μας λέγει μόνον 7½ χιλιάδες! Ολοι οι άλλοι κοιμώνται. Θα κλαύσουν ίσως διά την ραθυμίαν και απρονοησίαν των αυτήν, αλλ’ όταν θα είνε αργά πλέον». Σχολιάζοντας την ίδια είδηση, ο χρονογράφος του «Εμπρός» θ’ αποδώσει πάλι «αυτή την Ανατολική αδιαφορία προς τας συμβουλάς και τας υποδείξεις της επιστήμης» κυρίως σε ασύγγνωστη αδράνεια, επικαλούμενος ως παράδειγμα τον ίδιο του τον εαυτό: «Κι εγώ δεν έχω εμβολιασθή. Τοσάκις έχω αποφασίση να εμβολιασθώ, ώστε κατήντησε ν’ αμφιβάλλω αν εμβολιάσθηκα ή όχι. Το βέβαιον είνε ότι πολλάκις το απεφάσισα, αλλ’ έμεινα με την απόφασιν» (18/7).

Αρκετά διαφορετικούς λόγους μη εμβολιασμού απαριθμεί ωστόσο –και αντικρούει– σε δικό του άρθρο ο γιατρός της πανεπιστημιακής Αστυκλινικής, Αναστάσιος Αραβαντινός («Πατρίς», 14/7). Οι αντιρρησίες δεν περιορίζονταν άλλωστε σε κάποιους ράθυμους «Ανατολίτες» ή απλές νοικοκυρές, αλλά περιλάμβαναν και μιαν απροσδιόριστη μερίδα του ιατρικού κόσμου:

«Δυστυχώς αμαθείς προλήψεις και ασύστατοι κατηγορίαι ηκούσθησαν κατά του εμβολιασμού. Ο εμβολιασμός είνε εντελώς ακίνδυνος. Οπως και κάθε ένεσις πρέπει να γίνεται από επιστήμονα ιατρόν, όχι από τον πρώτον τυχόντα ή την πρώτην τυχούσαν, όπως δυστυχώς γίνεται... Η Κυβέρνησις επρονόησε και ώρισεν ιατρούς, οι οποίοι εκτελούν τον εμβολιασμόν δωρεάν. Η ένεσις φέρει μόνον μικρόν ερεθισμόν εις το χέρι, δι’ αυτό και γίνεται εις το αριστερόν χέρι που εργάζεται ολιγώτερον. Εις μερικούς και ιδίως εις νευρικά άτομα φέρει αδιαθεσίαν, ολίγον πυρετόν, ανορεξίαν, διάρροιαν και κωλικούς. Τίποτε άλλο δεν ημπορεί να συμβή από την ένεσιν. Οσοι λέγουν τα αντίθετα δεν ευρίσκωνται εν τη αληθεία. Το δυστύχημα είνε ότι και μερικοί ιατροί πολεμούν τον εμβολιασμόν από πρόληψιν, όχι με επιχειρήματα.

Κατηγόρησαν ακόμη ότι ο εμβολιασμός δεν κάμνει τίποτε. Ούτε αυτό αληθεύει. Ο εμβολιασμός είνε αποτελεσματικός, αρκεί να έχουν γείνει και αι δύο ενέσεις και να έχουν περάσει 12 ημέρες περίπου από της δευτέρας ενέσεως. Οτι ο εμβολιασμός είνε αποτελεσματικός έχει αποδείξει ευρεία εφαρμογή εν Ιαπωνία και εν Ρωσσία [...] Εν Πετρουπόλει επί 30 χιλιάδων εμβολιασθέντων έπαθον χολέραν 12 και εκ τούτων πάλιν απέθανον μόνον 4».
Στο μέτωπο, κάποιος «ανώτερος στρατιωτικός ιατρός, κεκηρυγμένος εναντίον του εμβολιασμού, επλήρωσε με την ζωήν του την πεποίθησίν του αυτήν» –απόδειξη ότι «πρέπει όλοι να εμβολιάζωνται χωρίς να ακούουν γνώμας ιατρών εναντίον του εμβολιασμού».
Διαφορετικής τάξης επιφυλάξεις γεννούσε δε η πρακτική κάποιων γιατρών, «που εμβολιάζουν δήθεν δωρεάν κατά της χολέρας, χωρίς να τηρούν τας στοιχειωδεστέρας απολυμαντικάς προφυλάξεις» («Ακρόπολις», 10/7), αλλά και η δυσπιστία απέναντι στην εγχώρια επιστημονική παραγωγή, που ο Αραβαντινός καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια να διασκεδάσει, τονίζοντας ότι «το εμβόλιον που παράγει το μικροβιολογικόν εργαστήριον του Εθνικού Πανεπιστημίου» είναι όχι μόνο «άριστον» αλλά και «πέντε φορές ισχυρότερον» από τα εισαγόμενα.
Η ταβέρνα και η «Σάριζα»
Οπως και στις μέρες μας, τις επιφυλάξεις ενίσχυε λογικά ο ιεραποστολικός ζήλος ορισμένων κηρύκων του εμβολιασμού, που άδραξαν την ευκαιρία να «σώσουν» την ελληνική κοινωνία όχι μόνο από την πανδημία αλλά κι από τον κακό της εαυτό. Τυπικό δείγμα, οι οδηγίες μιας γιατρίνας από τη μακρινή Αλεξάνδρεια από τις στήλες της «Ακροπόλεως» (15/7):
«Οι Ελληνες οικογενειάρχαι, οι Ελληνες νέοι που ήξευραν με τόσο ψυχικό μεγαλείο να θυσιασθούν για την Πατρίδα μας πάνω στους αιματοβρεγμένους και παγωμένους βράχους, θα θυσιάσουν τώρα κάθε ορμή υπερβολικής διασκεδάσεως, δεν θα ξενυχτούν στην ταβέρνα γιατί η κραιπάλη, το μεθύσι, η υπερβολική κούρασις του σώματος ευκολύνει τη μόλυνσι από το φοβερό μικρόβιο της χολέρας. Ξέρετε, ότι εις τας μεγαλουπόλεις όπου κατώρθωσε να εξαπλωθή η απαισία μάστιγα εσημειώθησαν τα περισσότερα κρούσματα την Δευτέρα, γιατί την Κυριακήν ο λαός ελεύθερος από την εργασία εδίδετο στο φαγοπότι, στο μεθύσι, στην ταβέρνα».
Ούτε βελτίωνε ιδιαίτερα την εμπιστοσύνη του κοινού η διαφημιστική καπατσοσύνη της εγχώριας επιχειρηματικότητας, δείγματα της οποίας κοσμούν τον Τύπο των ημερών: «Θέλετε να μη προσβληθήτε από χολέραν; Πίνετε Σάριζαν της Ανωνύμου Εταιρίας ιαματικών και ποσίμων υδάτων της Ελλάδος, ήτις δεν περιέχει μικρόβια» («Πατρίς», 13/7).
Πηγή :efsyn.gr
Θύματα της χολέρας στους Βαλκανικούς Πολέμους | J. Lewinski, «The Camera at War» (Ν. Υόρκη 1978)

Βουτιές περασμένων δεκαετιών στην Πλαζ και το κάμπινγκ!!!
Eπί χρόνια, και μέχρι τα αστικά λύματα της πόλης που έπεφταν στη θάλασσα να μολύνουν τα νερά της και να ...την κάνουν ακατάλληλη για μπάνιο, η Πλαζ γνώρισε μεγάλες πιένες.
Οταν πια, δεκαετία ’90, η Πάτρα απέκτησε βιολογικό καθαρισμό και δίκτυο για τα λύματα, η θάλασσα άρχισε να καθαρίζει. Κι έτσι σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, ο Πατρινός άρχισε να κολυμπάει και πάλι χωρίς κανένα πρόβλημα στην Πλαζ.
Πρόκειται για την πρώτη οργανωμένη παραλία της πόλης, με ειδικές κατασκευές για τους λουομένους. Το γνωστό μας «κάμπινγκ» κατασκευάστηκε το 1965 και ήταν έργο του αρχιτέκτονα Ρέννου Κουτσούρη για λογαριασμό του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού στον οποίο ανήκε ο χώρος, σήμερα πια είναι στην κατοχή του Δήμου Πατρέων.
Το κάμπινγκ γνώρισε τεράστια άνθηση στα χρόνια που ακολούθησαν. Δεκάδες κοπέλες δούλευαν εκεί με τη χαρακτηριστική μπλε ρόμπα, παίρνοντας τα ρούχα των λουομένων προς φύλαξη και δίνοντάς τους ένα μεταλλικό μανταλάκι με τον αριθμό της κρεμάστρας – θήκης.
Δεν υπάρχει οικογένεια Πατρινών που να μην πήγε στην Πλαζ για μπάνιο και πατατούλες τηγανητές!
Υπήρχε κι ένα χαρακτηριστικό συρματόπλεγμα που έμπαινε από την ακτή μέχρι μέσα στη θάλασσα και χώριζε την έξω Πλαζ από τη μέσα Πλαζ, στην οποία για να μπει κανείς έπρεπε να πληρώσει εισιτήριο.
Αρκετοί πάλι, προτιμούσαν να κάνουν μπάνιο λίγο πιο πριν, στη Ρομάντζα. Εκεί, στο τέλος της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, που σήμερα είναι απαγορευμένη η θάλασσα. Και ποιος δεν θυμάται στη γωνία της Αγ. Κωνσταντίνου με την Ηρώων Πολυτεχνείου, αφενός μεν το μαγαζί, που γκρεμίστηκε πριν δύο χρόνια και διαμορφώθηκε σε πλατεία και ακριβώς απέναντι, ένα μεγάλο οικόπεδο, που καλλιεργούνταν με λαχανικά για πάρα πολλά χρόνια και εσχάτως έδωσε τη θέση του σε πρότυπο συγκρότημα κατοικιών.
Το κάμπινγκ ήταν πρωτοπόρο δημιούργημα εκείνα τα χρόνια για την Πάτρα και αποτέλεσε πόλο έλξης για χιλιάδες κόσμου. Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, με τη -μερική έστω- λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού της Πάτρας, η θάλασσα έγινε πιο καθαρή, σε σχέση με τις δεκαετίες ’80, ’90 και ’00, με αποτέλεσμα η Πλαζ να αποκτήσει και πάλι ζωή!
Πηγές: pelop.gr / Ανδρέας Αύλιχος

Η Πάτρα έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη καθώς εδώ πέρασε τα χρόνια του, τελειώνοντας το δημοτικό και πηγαίνοντας στο γυμνάσιο. Όπως ο ίδιος έχει ...αφηγηθεί στον δημοσιογράφο Γεώργιο Π. Μαλούχο, στο βιβλίο «Άξιος εστί, ο Μ. Θεοδωράκης αφηγείται τη ζωή του και συνθέτει την ιστορία της νεότερης Ελλάδας» «για την Πάτρα φύγαμε νομίζω το 1936, μετά από ευμενή μετάθεση του πατέρα μου που ήταν ανώτατος κρατικός υπάλληλος. Η εκεί νομαρχία ήταν πολύ σημαντική. Εγώ χαιρόμουν με κάθε μετάθεση.
Η Πάτρα ήταν Πόλη με Π κεφαλαίο. Ήταν οι μεγάλοι κάθετοι δρόμοι της, οι καμάρες τους, μία ευρωπαϊκή πόλη. Βρήκαμε ένα σπίτι στα Ψηλαλώνια, κοντά στην πλατεία Βουδ, στην Ασημάκη Φωτήλα και Λόντου. Ήταν θυμάμαι ένα πολύ ωραίο και μεγάλο σπίτι, δίπατο, άσπρο με ισόγειο και πρώτο πάτωμα. Ήταν και μία πολύ καλή γειτονιά».
Όπως έχει αφηγηθεί στον Γεώργιο Μαλούχο, «η Πάτρα είχε όπερα όπως η Σύρος, και ένα υψηλό επίπεδο αστών αλλά και προλεταριάτο λόγω της ύπαρξης βιομηχανίας στην περιοχή και εργατών. Ο πατέρας μου Γιώργης Θεοδωράκης που ήταν ανώτατος υπάλληλος είχε σχέσεις με την αστική τάξη που ήταν υψηλού επιπέδου και πολύ φιλόξενη.
Στην Πάτρα συνάντησα ένα λαό πιο ανοικτό και αυτό με επηρέασε πολύ. Τον πρώτο καιρό δεν είχαμε σπίτι και μέναμε σ’ ένα ξενοδοχείο στην παραλία. Πέρασα πολύ ωραία διότι τρώγαμε στο εστιατόριο και το βράδυ πηγαίναμε στο Φάρο ενώ μελετούσα και πολύ. Τότε δίναμε εξετάσεις για να μπούμε από το δημοτικό στη μέση σχολή (το γυμνάσιο).
Ήταν ένα συγκρότημα σχολείων εντελώς καινούριο, απ’ αυτά που είχε κάνει ο Γεώργιος Παπανδρέου και ήταν καθαρότατο με τέλειες γυμναστικές/αθλητικές εγκαταστάσεις που τις χρησιμοποιούσα πολύ. Έκανα άλμα εις μήκος ενώ πήγαινα και στο Ναυτικό Όμιλο Πατρών. Έφτασα μάλιστα να πάρω μέρος σε Πανελλήνιους αγώνες στα εξήντα μέτρα κρόουλ ενώ έκανα και καταδύσεις.
Στη χορωδία του Παπαβασιλείου μπήκα στους τενόρους. Στην Πάτρα είδα για 1η φορά μουσική παρτιτούρα σε σχολικό βιβλίο. Ο Παπαβασιλείου με ξεχώρισε να πω την πρωινή προσευχή του Χάιντ “Σε σένα πλάστη Θεέ”.
Στην Πάτρα, μου πήραν δώρο οι γονείς μου ένα βιολί. Όταν πήρα το βιολί τρελάθηκα από τη χαρά μου. Έτσι πήγα στο Ωδείο Πατρών και άρχισα μαθήματα βιολιού και θεωρίας. Θυμάμαι την ωραία γειτονιά στα Ψηλαλώνια και στην πλ. Βουδ.
Στο σπίτι μας στην Πάτρα είχαμε ένα μεγάλο σαλόνι και 3 κάμαρες, ανοίγαμε το σπίτι κάθε 15 μέρες και γινόταν πάρτι. Η Πάτρα τότε είχε και πολλούς Ιταλούς, είχα 2 συμμαθητές και τα παιδιά αυτά ήταν σαν Έλληνες.
Θυμάμαι τη Βαρβάρα, κόρη ενός Ιταλού ταβερνιάρη, παίζαμε μαζί χωρίς τίποτα ερωτικό. Ακούγαμε Βέμπο, Δανάη, Σουγιούλ, Γιαννίδη».
Ο Μίκης Θεοδωράκης θυμάται και τη νεολαία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, την ΕΟΝ. Στην Πάτρα υπήρχαν 2 νεολαίες που έκαναν παρελάσεις.
Ακόμα θυμάται ότι το καλοκαίρι η οικογένεια Θεοδωράκη έβγαινε από την Πάτρα και πήγαινε λόγου χάρη στο Διακοπτό κι από κει έπαιρναν τον Οδοντωτό και ανέβαιναν στα Καλάβρυτα.
«Από κει για να πάμε στα χωριά μπαίναμε μέσα σ’ ένα ξεροπόταμο κι εκεί πηγαίναμε 4-5 ώρες δρόμο με μουλάρια κι όταν φτάναμε βρισκόμασταν σε μίαν άλλη Ελλάδα. Όλα τα παιδιά ξυπόλητα, φοβερά βρώμικα αφού δεν υπήρχε σαπούνι», ανέφερε στον Γ. Μαλούχο.
Είναι επίσης συγκλονιστική η περιγραφή του Μίκη Θεοδωράκη ότι όταν ήρθαν οι Γερμανοί τα χρόνια της κατοχής, είδαν τότε οι περισσότεροι Έλληνες για πρώτη φορά οδοντόκρεμα, με την οποία βούρτσιζαν τα δόντια τους οι κατακτητές.
Για την Πάτρα ο Μίκης Θεοδωράκης έχει επίσης πει ότι εκείνη την εποχή που παιδί ο ίδιος έζησε στην πόλη, ήταν καλύτερη και από την Αθήνα, καθώς ήταν λιμάνι προς την Ευρωπαϊκή Δύση και η εδώ αστική τάξη ήταν πιο ανεπτυγμένη.
Θυμάται ότι πήγαινε και εκδρομές προς το Παναχαικό και η παρέα έπαιρνε μαζί της και ποιήματα και τα διάβαζαν. Στην Πάτρα θυμάται ο Μίκης Θεοδωράκης πως υπήρχε και υποχρεωτικός εκκλησιασμός, πήγαιναν όλοι μαζί με το σχολείο.
Πολύ όμορφη είναι και η αφήγηση του για το καλοκαίρι που πέρασε στην Πάτρα μεταξύ της 1ης και της 2ης γυμνασίου που ψήλωσε πολύ και πήρε μπόι.
«Όταν πήγαινα στην 1η γυμνασίου ήμουν 2ος στη σειρά, υπήρχαν και πιο ψηλοί από μένα, μεσολάβησε το καλοκαίρι και έφαγα πολλά φρούτα και ντομάτες, κοφίνια ολόκληρα, κολυμπούσα και συνεχώς κι όταν πήγα στη δευτέρα γυμνασίου ήμουν πια πολύ ψηλός. Όταν το 1939 πήγαμε στον Πύργο της Ηλείας ήμουν 14 ετών έφηβος. Εκεί νομίζω όταν εμφανίστηκα με κοντά παντελόνια και ύψος περίπου 1,95, τρόμαξαν όλοι βλέποντας με», είπε στον Γ. Μαλούχο.
Με τον πατέρα του στην Πάτρα το 1930
Στο βιβλίο «Σαλός Θεού. Ο μυστικός Μίκης» του Μίμη Ανδρουλάκη περιγράφεται και ένα ταξίδι που έκαναν οι δυο τους στην Πάτρα. Όπως αναφέρει ο συγγραφέας στην Πάτρα θα γινόταν μία... πρώτη δοκιμή.
"θα εξακριβώναμε αν λειτουργεί ή όχι στο κοινωνικό ακροατήριο η ενότητα της ομογενούς Αριστεράς και ειδικότερα η συνεργασία του Μίκη Θεοδωράκη με το Κ.Κ.Ε." αναφέρει ο Μίμης Ανδρουλάκης.
Στο βιβλίο ο Μίμης Ανδρουλάκης κάνει λόγο για ένα προσποιητό αντιπατρινό παραλήρημα του Μίκη Θεοδωράκη κατά τη διάρκεια της διαδρομής τους.
"Το προσποιητό αντιπατρινό του παραλήρημα δεν έχει όρια. Σημάδι πώς είναι ερωτευμένος με την Πάτρα, όπως με μία γυναίκα που του αντιστάθηκε. Άλλωστε στην Πάτρα, στα δεκατρία του, χτύπησε πρώτη φορά η καρδιά του για ένα κορίτσι. Την έστηνε στο παράθυρο με το βιολί στο χέρι να την προϋπαντήσει, με το ίδιο πάντα μουσικό μοτίβο.
Με παρακινεί να συνδράμω με τον λίβελο με τα 350 «Π». Το κάνω, όμως εμένα με γοήτευσε η Πάτρα, όπως μία γυναίκα φαινομενικά ανοιχτή και διάφανη αλλά γεμάτη γρίφους και αινίγματα.
Ενώ οδηγεί με ταχύτητα στον παλιό δρόμο, ο Μίκης Θεοδωράκης μιλά στον συνοδηγό του, Μίμη Ανδρουλάκη για την Πάτρα και τη ζωή του εκεί.
Συνεχίζει γράφοντας ότι στον Μίκη Θεοδωράκη είχε στοιχίσει που οι πατρινοί σνόμπαραν τη συναυλία του “Canto General” – συντελεστές και ερμηνευτές Γάλλοι- δύο καλοκαίρια πριν, ενώ στο Καραϊσκάκη και στο «Αλέξανδρος» υπήρξε κοσμοπλημμύρα.
«Ήμουν ξένος ως επαρχιώτης. Ήρθα από τα Γιάννενα και το Αργοστόλι. Ξένος ως Κρητικός, άρα ύποπτος λόγω διχασμού βενιζελικών-βασιλικών. Ξένος ως πρόσφυγας , η μάνα μου ένιωθε άνετα μόνο στον Προσφυγικό συνοικισμό της Πάτρας. Ξένος κι από το μπόι μου. Κι αυτό με απόκοβε από τους συμμαθητές.
«Εδώ, στην Πάτρα, έφτιαξα το πρώτο μου πεντάγραμμο, το πρώτο μουσικό μου τετράδιο. Εδώ ξεκίνησα σολφεζ. Και κολύμπι στην Πάτρα έμαθα. Πού το πας αυτό;
Εδώ συνέθεσα πρώτη φορά τραγούδια από ποιήματα και τραγούδησα με συμμαθητές κάτω από τους φανοστάτες τα τραγούδια του Αττικ, του Σουγιούλ, του Γιαννίδη.
Εδώ άκουσα Ροσίνι, Βέρντι, Μπαχ, Μπετόβεν. Εδώ στη μουσικόφιλη Πάτρα, την πολιτιστική πόλη με την Ευρώπη μέσω Ιταλίας».

«Ο θεός της Πάτρας δε με πάει»…. «Και αυτός ο θεός κυβερνάει την Ελλάδα».
"Ο θεός της Πάτρας μετάνιωσε που μου προσέφερε το δώρο της μουσικής και τώρα ανακαλεί την εύνοια μου από το πρόσωπο μου. Περίμενε και θα δεις το βράδυ. Παράτολμη κίνηση να μιλήσουμε σε ανοιχτή συγκέντρωση στην πλατεία Βασιλέως Γεωργίου.
Προδιδακτορικά έδωσα ωραίες συναυλίες με την Μαρία Φαραντούρη στο στολίδι της πόλης, το Δημοτικό θέατρο «Απόλλων»".
Για τη συγκέντρωση στην Πάτρα ο Μίμης Ανδρουλάκης αναφέρει:
"Το βράδυ στη συγκέντρωση ο Μίκης πέταγε. Είχε μια ευλογημένη αλαφράδα. Μακρηγόρησε βέβαια, με χαριτωμένες εξομολογήσεις- μέχρι και την ιστορία με το κορίτσι και το βιολί ανέφερε- κι αναγκάστηκα να σφίξω τη δική μου ομιλία. Καλύτερα.
Τις σκάλες για τα Ψηλαλώνια τις ανεβήκαμε. Εκεί το γλέντι δεν είχε όρια, όπως κι η αγάπη για το πρόσωπο του. «Τα βλέπεις»,του λέω, «εσύ και όχι η πάτρα περνάς κλιμακτήριο». «Ο θεός της Πάτρας άλλαξε γνώμη» χαμογέλασε.
Τα τραγούδια ακούγονταν μέχρι το μόλο. Δύο νεαρές ποιήτριες κάθε τόσο τον πίεζαν να του πάρουν συνέντευξη για ένα τοπικό περιοδικό τέχνης και λόγου. «Μετά, μετά…» τους απαντούσε.
Ο κόσμος συνέχισε να συρρέει, ενώ πολλοί απολάμβαναν τα τραγούδια από τα μπαλκόνια τους. Εκείνο το αιφνίδιο πάθος της Πάτρας για τον Μίκη με υποψίασε, αλλά δε του είπα τίποτα. Είναι ο παθιασμένος αποχαιρετιστήριος ερωτικός εναγκαλισμός μίας γυναίκας που ξέρει, με κάποια ενοχή, ότι σε λίγο θα παραδοθεί στην αγκαλιά ενός άλλου. Και αυτός πράγματι θα είναι τέκνο της Αχαΐας .
Οι καημένες οι ποιήτριες ξεροστάλιαζαν καρτερικά. Όταν ολοκληρώθηκε το γλέντι, ο Μίκης, τύφλα, τι συνέντευξη να δώσει για τον Σεφέρη και τον Ελύτη; «Ελάτε μαζί μας! Το πρωί τα σπουδαία» τους είπε.
Η αποκοτιά του αιφνιδίασε πιο πολύ εμένα παρά τα κορίτσια. Έτσι σε κατάσταση ευθυμίας πήραμε το δρόμο της επιστροφής μαζί τους. Φτάσαμε στο Βραχάτι σε κακά χάλια Από νωρίς είχε φανεί η προτίμηση κάθε ποιήτριας ανάμεσα στους συνεντευξιαζόμενους.
Περιοριστήκαμε στο ισόγειο, στο ξενώνα. Το άβατο της οικογένειας έμεινε απαραβίαστο , Εμείς στο μπροστινό δωμάτιο που φέρει τον βαρύγδουπο τίτλο «Αίθουσα Μιτεράν» κι ο Μίκης με την άλλη ποιήτρια συνομιλούσε στο βάθος του διαδρόμου. Στο πίσω δωμάτιο.
Σ' αυτή τη γειτονιά έζησε ο Μίκης (το σπίτι του δεν υπάρχει)
Πηγή: sportin.gr
(Στη 2η φωτο: Κάπου στα 1939, ο Μίκης Θεοδωράκης στην Πάτρα με δύο Πατρινούς φίλους του

Οι ξακουστοί χοροί στο αρχοντικό στα Ψηλαλώνια!!!
Ήταν ένα από τα πιο ιδιαίτερα αρχοντικά της Πάτρας, στην καρδιά της πόλης στα Ψηλαλώνια που έζησε «μεγάλες ...στιγμές» φιλοξένησε τρεις οικογένειες με τις χαρές, τις λύπες, αφουγκράστηκε τα αισθήματά τους. Και το 1978, σύμφωνα με τις επιταγές της εποχής, έδωσε τη θέση του σε κάτι άνετο, σε κάτι σύγχρονο και μοντέρνο σε μια πολυκατοικία…
Το συγκεκριμένο σπίτι βρισκόταν στην νοτιοδυτική γωνία της οδού Σταματίου Κουμανιώτη με την Αθανασίου Διάκου. Αριστερά στη φωτογραφία είναι η πλευρά επί της Κουμανιώτη, όλη η γωνία είχε εσωτερική κόχη, και δεξιά στη φωτό που είναι το δένδρο, κατεβαίνει η Αθανασίου Διάκου στο Νο 37-39.
Δεν σώζονται πολλά για τον πρώτο ιδιοκτήτη, ήταν πάντως Αιγύπτιος στην καταγωγή και στον πάνω όροφο υπήρχε ένα μεγάλο σαλόνι, αίθουσα που φιλοξενούσε χορούς της οικογένειας.
Χτίστηκε πιθανώς τη δεκαετία του ’20.
Ακολούθως το κατοίκησαν οι οικογένειες Μαζιάκου, Τσαχιώτη και τελευταία του ιατρού Τάκη Μπιμπή και της Λίτσας Αποστολίδη.
Ξακουστοί έμειναν οι χοροί και τα πάρτι της δεκαετίας του ’50 και ’60. Μόνιμοι συνδαιτήμονες της οικογένειας, οι πρώην εκδότριες της «Π» Γιώτα Παπαγγελούτσου και η κόρη της Νανά Δούκα, άρτι αφιχθείσα από το Παρίσι όπου είχε σπουδάσει σε οίκο υψηλής ραπτικής.
Φίλες της Νανάς Δούκα και της Λίτσας Αποστολίδη, οι κυρίες Μαρία Βλασταρά – Φαρμάκη, Βουλή Κοντού, Μιράντα Στράτου, Σάντα Κυρίτση, Χρυσή Παπαλεξανδράτου, Ευτέρπη Παπαπλεξανδράτου, Φρόσω Γιαννακοπούλου, Ρένα Τσαχιώτη, Τιτίκα Βοσινάκη και άλλες.
Μάλιστα με αφορμή ένα πάρτι στην οικία Χάρη Ρωμανού, το 1952, η εκδότρια της «Π» Γιώτα Φραγκοπούλου τότε (μετέπειτα Παπαγγελούτσου) είχε υπογράψει ένα άρθρο στη στήλη της «ΕΥΑ» στην πρώτη σελίδα της «Π» για τα εκλεκτά κοριτσόπουλα εκείνης της παρέας της κόρης της.
Το σπίτι «ολοκλήρωσε τον βίο» του κάπου στα 1978. Η οικογένεια αποφάσισε να ανεγερθεί πολυκατοικία και όλα πήραν το δρόμο τους.
Πηγή:pelop.gr
Πάτρα 1956.!Στην φωτογραφία στιγμιότυπο από τον γάμο των εκδοτών της εφημερίδας «Πελοπόννησος» Σπύρου και Νανάς Δούκα. Δίπλα στους νεόνυμφους οι Γιάννης και Γιώτα Καραλή και οι κουμπάροι τους Κώστας και Γιώτα (Εύα) Παπαγγελούτσου.

Ένας παράδεισος της Αχαΐας που συναντιούνται 3 ποτάμια.
Τα Τριπόταμα πήραν τ’ όνομά τους γιατί έχουν κτισθεί στο σημείο της συνάντησης τριών ποταμών, του ...Ερύμανθου, του Αροανίου και του Σειραίου, οι οποίοι ενώνονται στην συνέχεια και σχηματίζουν τον Ερύμανθο.
Περπατώντας περί τα 200 μέτρα νότια της πλατείας των Τριποτάμων μπορούμε να κατεβούμε στις όχθες του Αροάνιου και λίγα μέτρα πιό κάτω θα βρούμε το σημείο συνάντησης του με τον Σείριο και τον Ερύμανθο.
Σήμερα, τα Τριπόταμα, έχουν εξελιχθεί σε μικρό εμπορικό κέντρο της περιοχής λόγω της θέσης τους επί του επαρχιακού δρόμου Λεβιδίου – Πάτρας (ο γνωστός Δ 111).
Πέρα από την κλασική πλατεία και τους παραδοσιακούς καφενέδες, αξίζει να δείτε το εξαιρετικής αρχιτεκτονικής τοξωτό γεφύρι του χωριού που ενώνει τις πλατανοσκέπαστες όχθες του Ερυμάνθου.
Πηγή : exploring-greece.gr

Ανακαλύπτοντας την Αχαϊκή “Ριβιέρα”
Τα παράλια μεταξύ Αιγίου και Πάτρας έχουν αδιαμφισβήτητα πολλές ομορφιές ενώ κατά πολλούς είναι τα πιο – κοντινά στην ...Αθήνα – «νησιωτικά» παράλια της Πελοποννήσου.
Ξεκινώντας από το Αίγιο αν θέλετε να κάνετε λίγο μεγαλύτερη βόλτα μπορείτε να κινηθείτε προς τα ανατολικά όπου σε 3 χλμ θα συναντήσετε τον υδροβιότοπο της Αλυκής που είναι χαρακτηρισμένη ως περιοχή Natura φιλοξενώντας πάνω από 120 είδη πουλιών.
Εντυπωσιακά φλαμίνγκο στονυδροβιότοπο της Αλυκής Αιγίου
Προχωρώντας προς την Πάτρα και οδηγώντας δυτικά στην παλιά εθνική οδό θα βρούμε την παραλία της Άκολης με τα βαθιά και δροσερά νερά (σ.σ: έχει πάρει το όνομά της από τα νερά της που βαθαίνουν απότομα σαν σε γκρεμό).
Στην συνέχεια τα Σελιανίτικα έχουν να προσφέρουν – εκτός από την παραλία – πολλές επιλογές για βόλτα και φαγητό.
Στη συνέχεια θα συναντήσουμε τον κοσμοπολίτικο Λόγγο που είναι και το δημοφιλέστερο παραθεριστικό κέντρο της περιοχής. Εδώ υπάρχει η καλύτερη παραλία της περιοχής με κρύα και πεντακάθαρα νερά, σκιά από καλάμια και μεσαίο βότσαλο. Όσο πιο μακριά περπατήσετε τόσο περισσότερη ησυχία και απομόνωση θα έχετε.
Αφήνοντας πίσω μας τον Λόγγο θα βρούμε τον Νέο Ερινεό με την πανέμορφη και γραφικότατη εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας ενώ στους πρόποδες του βουνού υπάρχει το κτήμα “Rira” για τους φίλους του καλού κρασιού.
Στην συνέχεια – περνώντας τις Καμάρες – συναντάμε το Λαμπίρι. Στην πρώτη είσοδο του οποίου μπορείτε να βρείτε μία ήσυχη παραλία βγαλμένη από άλλη εποχή που είναι ό,τι πρέπει για οικογένειες και χαλαρές ψαροκαταστάσεις.
Στο “Κτήμα Παναγιωτόπουλου – Epavlis” υπάρχει γρασίδι ξαπλώστρες-κρεβάτια με θέα στην παραλία, cocktails και λεπτό βότσαλο συνθέτουν το σκηνικό για τις βουτιές σας.
Παρακάτω θα συναντήσουμε την Παναγοπούλα και λίγο μετά τον γραφικό Ψαθόπυργο με την εκπληκτική θέα στο καταπράσινο βουνό που βρίσκεται στην πλάτη του χωριού. Δοκιμάστε φρέσκο ψάρι στα όμορφα ταβερνάκια της παραλίας του και περπατήστε ακριβώς πάνω από την θάλασσα.
Συνεχίζοντας την οδήγηση προς την Πάτρα στα δεξιά σας θα βρείτε το Ρίο με την καλύτερη θέα στην επιβλητική γέφυρα.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ζωντανή και νεανική πρωτεύουσα του νομού Αχαΐας.
Eν ολίγοις, το παραλιακό μέτωπο μεταξύ Αιγίου και Πάτρας έχει να προσφέρει πάρα πολλά για όλα τα γούστα.
Σπεύσατε!
Πηγή: www.athinorama

Ο Πατρινός ωρολογοποιός που «Έδωσα πίσω τον χρόνο στη Βενετία» !
Το ρολόι στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού στην Αλεξάνδρεια που επισκεύασε ο κ. Θόδωρος Κωτσάκης ...είχε κατασκευασθεί το 1861 και είναι «αδελφάκι» του ρολογιού του Γουέστμινστερ του Λονδίνου, του περίφημου Βig Βen.
Το ρολόι στο καμπαναριό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στον περίβολο του Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας δούλευε ασταμάτητα επί δύο αιώνες, ώσπου το 1902 σταμάτησε.
Το διάλειμμα κράτησε κάτι παραπάνω από έναν αιώνα, ώσπου ένας ωρολογοποιός από την Πάτρα, ο Θόδωρος Κωτσάκης, κατάφερε να του δώσει πίσω τον χρόνο.
Πάνω από εκατό χιλιάδες κλασικά ρολόγια έχουν περάσει από τα χέρια του εξηντάχρονου σήμερα ρολογά. Ορισμένα, μάλιστα, έχουν ξεχωριστή ιστορία. «Το ρολόι στη Βενετία είχε πάψει να λειτουργεί και οι προσπάθειες που έκαναν δύο φορές φημισμένοι Ελβετοί επισκευαστές κλασικών ρολογιών, δεν είχαν αποδώσει», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Κωτσάκης. «Χρειάσθηκε να προσπαθήσω πολύ καιρό, να κάνω διάφορες παρεμβάσεις ώσπου να επισκευάσω τη μηχανή του και τελικά να το κάνω να ξαναδουλέψει».
Πριν από περίπου δυόμισι χρόνια, όμως, ο κ. Κωτσάκης, ένας από τους τελευταίους παραδοσιακούς τεχνίτες στην Ευρώπη, είχε αναλάβει να επισκευάσει και το περίφημο ρολόι στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού στην Αλεξάνδρεια.
Στη διάρκεια των εκτεταμένων εργασιών αποκατάστασης του ναού, που είχε αναλάβει το Ίδρυμα Ωνάση, ο τεχνίτης παρέλαβε ένα σκουριασμένο μηχανισμό που του έλειπαν μάλιστα αρκετά κομμάτια.
Το συγκεκριμένο ρολόι είχε κατασκευασθεί το 1861 και είναι «αδελφάκι» του ρολογιού του Γουέστμινστερ του Λονδίνου του περίφημου Βig Βen.
Είναι φτιαγμένο από τον οίκο Frederick Dent και από τον ίδιο μηχανικό που είχε φτιάξει δύο χρόνια νωρίτερα το Βig Βen. «Ο μηχανισμός του είναι τεράστιος- περίπου δύο μέτρα και λειτουργεί με αντίβαρα», λέει ο κ. Κωτσάκης.
Όπως διαπίστωσε, στη διάρκεια της προσπάθειας από διάφορες παρεμβάσεις που είχαν γίνει στο παρελθόν, έλειπαν κομμάτια του μηχανισμού.
Βρήκε τα σχέδια
Έτσι ταξίδεψε στην Αγγλία, τα αναζήτησε στον κατασκευαστή, πήγε στο Μουσείο του Γκρίνουιτς και βρήκε τα σχέδια των τμημάτων που έλειπαν. «Τα κατασκεύασα και τα τοποθέτησα», λέει. Το ρολόι τέθηκε σε λειτουργία όταν έγιναν τα θυρανοίξια στις 25 Μαρτίου του 2006. «Θυμάμαι ότι Έλληνες που εξακολουθούν να ζουν στην Αλεξάνδρεια άκουγαν με δάκρυα τον ήχο του ρολογιού», λέει.
«Την τέχνη την έμαθα από τον πατέρα μου και αποφάσισα ότι αυτό θα ήταν το επάγγελμά μου όταν ήμουν φοιτητής. Άφησα το πανεπιστήμιο και σχεδόν σαράντα χρόνια τώρα επισκευάζω κλασικά ρολόγια», λέει ο κ. Κωτσάκης. Τα δικά του επαγγελματικά βήματα, μάλιστα, ακολουθούν πλέον και οι γιοι του. Από τα χέρια του κ. Κωτσάκη έχουν περάσει τα ρολόγια που κάποτε ανήκαν στον Παλαιών Πατρών Γερμανό, τον Αλή Πασά, αλλά και πολιτικούς, όπως του πρωθυπουργού από την Πάτρα, Ανδρέα Μιχαλακόπουλου. Όπως λέει, το ρολόι τσέπης του Παλαιών Πατρών Γερμανού σήμερα ανήκει σε συλλέκτη στην Αθήνα. Όπως αναφέρει, «το ρολόι είχε δωρίσει στον Παλαιών Πατρών Γερμανό ένας Γάλλος φιλέλληνας, έχει σχήμα αυγού και είναι από χρυσό και σμάλτο». “Χρειάζεται μεράκι και υπομονή”Ο κ. ΚΩΤΣΑΚΗΣ θυμάται ρολόγια που έχει επισκευάσει στην Ελλάδα και στην Ευρώπη που ανήκουν σε συλλέκτες ή σε απογόνους μεγάλων οικογενειών. «Σ΄ αυτά τα ρολόγια είναι πολύ καλή η μηχανή, η σχεδίαση και η θήκη, όσο για τα κριτήρια της αξίας έχει να κάνει με τους πολύτιμους λίθους που έχουν τοποθετηθεί, το μέταλλο αλλά και η μοναδικότητα: να υπάρχουν όσο το δυνατόν λιγότερα κομμάτια», επισημαίνει ο παραδοσιακός ωρολογοποιός. Ο κ. Κωτσάκης λατρεύει τα ρολόγια τσέπης. «Είναι καλύτερα από του χεριού, ενώ ο τεχνίτης αποδεικνύει την τέχνη του στο καπάκι του και συμπληρώνει: «αποτελούν πια αντικείμενα συλλεκτών».
Όσο για σήμερα, καταλήγει ο κ. Κωτσάκης, «το ρολόι πια είναι ηλεκτρονικό και φθηνό και το επάγγελμα συρρικνώνεται. Για να γίνεις ρολογάς χρειάζεται υπομονή και προπαντός μεράκι… ».
Πηγή: tanea.gr

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που εγώ ονομάζω..... Ήρεμη Δύναμη....
Δεν έχουν να πουν πολλά.... ξέρεις όμως πως ότι πουν είναι αληθινό..
Δεν τάζουν πολλά.... αλλά ξέρεις ...ότι θα παλέψουν για το καλύτερο...
Όταν πονάς.. έχουν ένα "σ'αγαπω" για σένα...
τόσο ψιθυριστά... που ακούγεται μέχρι τα βάθη της ψυχής....
Μετά από από όλα αυτά....τι να συγκριθεί μαζί τους...

Είμαστε μπαλόνια γεμάτα συναισθήματα...
σ'έναν κόσμο γεμάτο καρφίτσες...

Δώσε λέξεις στον πόνο σου ...
σε διαφορετική περίπτωση...
η καρδιά σου σπάει....

Γουίλιαμ Σαίξπηρ

Τι ευτυχία να είχε ο άνθρωπος φτερά
και να μπορούσε να πετάξει σαν πουλί.
Να περάσει βουνά και κάμπους και
θάλασσες και να φτάσει στους ανθρώπους που αγαπά ...και να τους καλημερίσει..

Ν. Καζαντζάκης

Φιλήστε
Μέχρι τα χείλη Σας να Ματώσουν

Ουρλιάξτε
Μέχρι οι φωνητικές Σας χορδές να Σπάσουν

Πετάξτε
Μέχρι να διαλυθούν τα φτερά Σας

Αγαπήστε
...Μέχρι να γίνουν θρύψαλα οι καρδιές Σας

Ζήστε
Μέχρι θανάτου

Τότε μόνο θα μάθετε
Τι σημαίνει Ελευθερία.

Μαρία Κατσοπούλου

Τι όμορφα που είναι τα μωβ απομεσήμερα του Σεπτέμβρη....
Ακόμα κι όταν ξέρεις, πως αυτός που νομίζες ότι σε περιμένει, κρύφτηκε πίσω από τα σκούρα σύννεφα και σε ...ξεχνάει…

Αλκυόνη Παπαδάκη

Το αόρατο περιδέραιο είναι
το κόσμημα που όλοι το φοράμε. Στολίζει την ψυχή μας
και κουβαλάει όλες τις εμπειρίες
και τους ανθρώπους που κρατάμε σαν φυλαχτό ...μέσα μας.

Είναι βαρύ, παλιό κι αθέατο.

Έχει για στολίδια του χαρές, λύπες, φόβους, ντροπές, επιθυμίες, προσδοκίες, ματαιώσεις, γεννητούρια, γάμους και απώλειες, τα «πρέπει» και τα «μη» των γεννητόρων της γενιάς μας....

Μα το καλοκαίρι μέσα σου...
δεν θα σβήσει ποτέ....
.
Ουίλιαμ Σαίξπηρ

Δεν γράφεις τη ζωή σου με λόγια ... τη γράφεις με πράξεις...
Αυτό που πιστεύεις δεν είναι τόσο σημαντικό... Σημασία έχουν οι πράξεις ...

Patrick Ness

Έχω μάθει από την ζωή πως για κάθε ηλιοβασίλεμα υπάρχει μια ανατολή..
Για κάθε όνειρο που τελειώνει υπάρχει και ένα που γεννιέται..
Για κάθε πόρτα που κλείνει ...υπάρχει μια που ανοίγει..
Για κάθε αγάπη που τελειώνει υπάρχει μια που αρχίζει..
Για κάθε αναχώρηση υπάρχει μια άφιξη..
Για κάθε ήττα υπάρχει μια νίκη...
Τίποτα δεν τελειώνει έως ότου υπάρχει ζωη...

Η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιώντας εξελιγμένους αλγορίθμους στο άμεσο μέλλον θα αντικαταστήσει, σε κάποια επαγγέλματα, την ανθρώπινη εργασία. Ας δούμε μερικά ...από αυτά

- Οδηγοί (Ταξί, Λεωφορεία, Φορτηγά κτλ.). Ήδη υπάρχουν αυτοκίνητα με τεχνολογία αυτόνομης οδήγησης. Ο αλγόριθμος που αναλαμβάνει την οδήγηση του οχήματος είναι ήδη πολύ καλύτερος από τον καλύτερο οδηγό του κόσμου. Σε ένα χρονικό ορίζοντα το πολύ 20 χρόνων, είναι μεγάλη η πιθανότητα όλα τα επαγγελματικά οχήματα να οδηγούνται από αλγορίθμους. Και ίσως όχι μόνο τα επαγγελματικά οχήματα, αλλά στο μέλλον να είναι ακόμα και παράνομο να οδηγούν οι άνθρωποι!

- Εργάτες (Χειρωνακτικές εργασίες)
Σε ένα χρονικό ορίζοντα 20 χρόνων, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι εργάτες να έχουν αντικατασταθεί από ρομπότ, που δεν θα έχουν ανάγκη από διάλειμμα, δεν θα κουράζονται ποτέ και το σπουδαιότερο δεν θα κάνουν λάθη, μιας και θα εκτελούν με ακρίβεια την αποστολή που τους έχει ανατεθεί. Το πιο πιθανό είναι να περάσουμε σε μια φάση υπερπαραγωγής προϊόντων, τα οποία θα έχουν ελάχιστο κόστος σε σχέση με σήμερα. Όλα τα εργοστάσια θα λειτουργούν 24 ώρες αδιάκοπα και με χιλιάδες εργάτες-ρομπότ που δεν θα απεργούν ποτέ.

- Οικονομολόγοι, Χρηματιστές και Τραπεζίτες (και Δημόσιοι Υπάλληλοι)
Ήδη το μεγαλύτερο μέρος των προβλέψεων και αναλύσεων της αγοράς γίνεται από αλγορίθμους. Ακόμα και ο πιο έμπειρος χρηματιστής δεν μπορεί να συναγωνιστεί πια τους αλγορίθμους πρόβλεψης, που έχουν ήδη καταλάβει την αγορά αυτή. Η δαιδαλώδης γραφειοκρατία θα εξαφανισθεί ολοκληρωτικά την ημέρα που έξυπνοι αλγόριθμοι θα καταλάβουν το Δημόσιο τομέα ολοκληρωτικά, έτοιμοι να σε εξυπηρετήσουν 24 ώρες την ημέρα, χωρίς να παραπονιούνται και χωρίς να δυσανασχετούν.

- Δικηγόροι, Δικαστές και Αστυνομικοί
Ήδη εξελιγμένοι αλγόριθμοι αναζήτησης μπορούν μέσα σε μερικά λεπτά να εντοπίσουν περισσότερα νομικά προηγούμενα και νόμους, από ότι ένας δικηγόρος σε όλη του τη ζωή. Επίσης, σύντομα σαρωτές εγκεφάλου θα μπορούν να αποκαλύψουν ψέματα και απάτες μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα.

- Δάσκαλοι και Καθηγητές (Εκπαιδευτικοί)
Οι ψηφιακοί δάσκαλοι θα μπορούν να καταγράφουν κάθε απάντηση που έχει δώσει ο μαθητής και τον χρόνο που χρειάστηκε για να την δώσει. Με τον καιρό θα εντοπίζουν τις ιδιαίτερες αδυναμίες του και τα δυνατά του σημεία. Θα είναι σε θέση να του διδάξουν οποιοδήποτε μάθημα, προσαρμόζοντας το στον τρόπο που ταιριάζει καλύτερα στην προσωπικότητά του. Και οι συγκεκριμένοι ψηφιακοί δάσκαλοι δεν θα χάνουν ποτέ την υπομονή τους, δεν θα φωνάζουν και θα είναι διαθέσιμοι όλες τις ώρες και τις ημέρες.

- Γενικοί Ιατροί, Χειρουργοί και Φαρμακοποιοί
Ο ψηφιακός ιατρός θα γνωρίζει τέλεια ολόκληρο το γονιδίωμα του κάθε ασθενή, αλλά και το ιατρικό του ιστορικό μέρα προς μέρα. Επίσης, το γονιδίωμα και το ιστορικό των γονιών του ασθενή, των αδερφών του, των ξαδέρφων του, μέχρι και των γειτόνων και φίλων του. Ο Ψηφιακός Ιατρός θα έχει άμεση ενημέρωση αν την ίδια μέρα σε κάποιο μέρος του πλανήτη παρατηρήθηκε κάτι ασυνήθιστο ή αν σε κάποια γωνιά του κόσμου έχει ξεσπάσει κάποια επιδημία. Δεν θα είναι ποτέ κουρασμένος, πεινασμένος ή άρρωστος και θα μπορεί να σου διαθέσει όλο τον χρόνο που απαιτείται.

Ακόμα χειρότερο ίσως είναι το μέλλον των Ιατρών που ειδικεύονται στη διάγνωση ασθενειών. Σε πρόσφατο πείραμα, ένας αλγόριθμος διέγνωσε σωστά το 90% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα, ενώ οι άνθρωποι - ιατροί είχαν αντίστοιχο ποσοστό επιτυχίας περίπου κοντά στο 50%.

Και σαν να μην έφθανε αυτό, για τους Φαρμακοποιούς είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Το 2011 άνοιξε στο Σαν Φρανσίσκο φαρμακείο επανδρωμένο με ένα μόνο ρομπότ. Όταν φτάνει στο φαρμακείο ένας άνθρωπος, το ρομπότ παίρνει τις συνταγές του πελάτη, καθώς και λεπτομερείς πληροφορίες για άλλα φάρμακα που μπορεί να παίρνει και για πιθανές αλλεργίες του. Το ρομπότ εξασφαλίζει ότι τα νέα φάρμακα δεν θα επιδρούν αρνητικά στα άλλα φάρμακα που ήδη χορηγούνται στον ασθενή και στη συνέχεια του δίνει το κατάλληλο φάρμακο. Στο πρώτο χρόνο λειτουργίας του το ρομποτικό φαρμακείο χορήγησε 2 εκατομμύρια συνταγές, χωρίς ούτε ένα λάθος. Κατά μέσο όρο οι άνθρωποι - φαρμακοποιοί κάνουν λάθος στο 1.7%, που αντιστοιχεί σε 50 εκατομμύρια συνταγές μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Υπάρχει λύση;
Ακόμα και αν πιστεύεις ότι το κείμενο που διάβασες είναι εξωπραγματικό, ακόμα και αν δίνεις μικρές πιθανότητες σε ένα τέτοιο σενάριο, δεν πρέπει να προετοιμαστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα; Αλλιώς πολύ φοβάμαι ότι η λύση που θα προκύψει, όσο δεν αναγνωρίζουμε τον κίνδυνο και όσο εθελοτυφλούμε ότι ελέγχουμε την κατάσταση, θα είναι η χειρότερη δυνατή.

Η χώρα μας, αν καταφέρει να αντιληφθεί γρήγορα τις νέες συνθήκες που θα διαμορφωθούν στην εργασία η ολοένα και αυξανόμενη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και των αλγορίθμων, θα έχει ίσως ευκαιρίες που αυτή τη στιγμή ούτε να τις φανταστούμε δεν μπορούμε!

Αν στο άμεσο μέλλον τα περισσότερα σημερινά επαγγέλματα δεν θα τα ασκούν άνθρωποι, αλλά αλγόριθμοι, θα υπάρξουν ανάγκες για νέα επαγγέλματα. Ποιά θα είναι αυτά; Πώς μπορούμε να προετοιμαστούμε καλύτερα για το νέο μέλλον; Για να προβλέψουμε οποιοδήποτε μελλοντικό επάγγελμα, θα πρέπει να βασιστούμε σε έναν και μόνο συλλογισμό: Σε τι θα είμαστε ικανότεροι από τους αλγορίθμους;

Ο Ίλον Μασκ, σε ένα video που είδα πρόσφατα, κάνει λόγο για μια ανθρωπότητα που θα βγει σε σύνταξη και μιλά για την ανάγκη καθιέρωσης μηνιαίου επιδόματος! Πριν φτάσουμε εκεί, μήπως υπάρχουν ακόμα περιθώρια να κάνουμε άλλες επιλογές;

Y.Γ. 1
Το παραπάνω κείμενο δεν έχει σαν στόχο να δημιουργήσει επιπλέον άγχος σε παιδιά και γονείς. Όμως επειδή ακριβώς πρόκειται κυρίως για το μέλλον των παιδιών μας, ας μην παίξουμε με αυτό.

Φοβάμαι ότι πολύ σύντομα η εκπαίδευση που λαμβάνουν τα παιδιά μας από τα σχολεία και από τα πανεπιστήμια θα είναι ήδη εντελώς παρωχημένη. Στα σχολεία πρέπει να αλλάξει το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού και να στραφούν κυρίως στα επαγγέλματα που θα γεννηθούν στο άμεσο μέλλον.

Προτείνω πολύ άμεσα να λειτουργήσει Υπουργείο Μελλοντικής Εργασίας και Εκπαίδευσης (Ο τίτλος είναι δικός μου, μπορεί να ονομάζεται και διαφορετικά, δεν παίζει κανένα ρόλο!). Ένα υπουργείο που θα έχει αποκλειστικά σαν αντικείμενο το πως η χώρα μας θα εκμεταλλευτεί τις νέες ευκαιρίες που θα παρουσιαστούν σύντομα στη νέα εποχή.

Ένα τέτοιο υπουργείο μπορεί να διοργανώνει συνέδρια σε τακτικά χρονικά διαστήματα, με τη συμμετοχή των κορυφαίων επιστημόνων για τη χάραξη μιας πολιτικής στην εκπαίδευση και στη συνέχεια στην εργασία, για να μην μείνουμε απλοί θεατές στο νέο κόσμο που έρχεται.

Ακόμα δεν έχει χαθεί τίποτε, υπάρχει χρόνος, αλλά θα πρέπει να ξεκινήσουμε άμεσα!

Y.Γ. 2
Ένα πολύ δημοφιλές πιθανό σενάριο, αν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν χωρίς να αντιδράσουμε, ισχυρίζεται ότι ο Homo Sapiens θα ασχολείται όλο και λιγότερο με το μέλλον του, απορροφημένος στο netflix, στα video games και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Παράλληλα κάποιοι λίγοι ισχυροί και πλούσιοι (τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς θα είναι έτσι) θα εξελιχθούν σε κάποιο νέο είδος ανθρώπου, που ήδη έχει όνομα στις επιστημονικές κοινότητες και το ονομάζουν Homo Deus (Άνθρωπος - Θεός).

Ο Homo Deus στην καλύτερη περίπτωση θα φερθεί στον πρόγονο των Homo Sapiens (εμάς δηλαδή), όπως φερόμαστε εμείς στα ζώα, στη χειρότερη περίπτωση μπορεί και να αποφασίσει ότι είναι περιττός στον πλανήτη.

Πολλοί επιστήμονες μιλάνε ήδη ανοιχτά ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ο Νούμερο Ένα κίνδυνος για την ανθρωπότητα. Θα τους ακούσουμε πριν να είναι αργά;

Υ.Γ. 3
Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο βαθμός αξιοπιστίας ενός κειμένου είναι ανάλογος της αποδοχής του. Αν με κάποιο τρόπο συμμερίζεσαι τις ανησυχίες που διατύπωσα, άφησε ένα σχόλιο ή κάνε μια κοινοποίηση.

Πηγές: Homo Deus. Μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος - Harari Yuval Noah, Συνέντευξη στο CNBC - Elon Musk

Πάτρα 27 Ιουλίου 2051 (Αληθινή ιστορία)

Η συνάντηση είχε ολοκληρωθεί με απόλυτη επιτυχία και τώρα βρισκόμουν πια με μια μικροποσότητα που την είχα τυλίξει καλά ...μέσα σε μια πλαστική σακούλα και την είχα χώσει στη μεγάλη πλάγια τσέπη της βερμούδας μου.

Έκανε απίστευτη ζέστη αλλά προτίμησα να περπατήσω μέχρι το σπίτι από το να πάρω το ρίσκο να μπω σε κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς όπου θα μπορούσα ίσως να πέσω πάνω σε έλεγχο της αστυνομίας.

Μετά από περπάτημα που κράτησε γύρω στα 20 λεπτά έφθασα στη μεγάλη ανηφόρα της Παγώνας. Η θερμοκρασία μπορεί και να άγγιζε τους 40 βαθμούς, αλλά κατάφερα ύστερα από 3 στάσεις να φτάσω σπίτι.

Άνοιξα την πόρτα, μπήκα μέσα και πήγα κατευθείαν στην κουζίνα. Η πρώτη σκέψη που είχα κάνει, να βγάλω το ρούτερ εκτός λειτουργίας, ήταν σίγουρα λανθασμένη. Με το που θα έβλεπαν όλες τις συσκευές εκτός ίντερνετ για πολύ ώρα, σίγουρα θα έστελναν άμεσα κάποιον να τις ελέγξει!

Άνοιξα το ψυγείο και αφαίρεσα 2-3 συνηθισμένα υλικά. Στη συνέχεια το ενημέρωσα για το φαγητό που θέλω να φτιάξω και μου πρότεινε 2-3 συνταγές. Διάλεξα την πιο συνηθισμένη, άνοιξα τον φούρνο και ξεκίνησα να μαγειρεύω.

Όσο ετοιμαζόταν το φαγητό ανέβηκα στο πατάρι και κατέβασα ένα παλιό γκαζάκι, ήταν μια συσκευή που είχα πάνω από 30 χρόνια και δεν μπορούσες να την συνδέσεις στο ίντερνετ. Έβαλα σε ένα παλιό τηγάνι, που ήταν και αυτό στο πατάρι, λίγο λάδι και έβγαλα την σακούλα που είχα στην τσέπη της βερμούδας μου.

Προσεκτικά ξετύλιξα το περιεχόμενο και το άφησα πάνω στο τηγάνι. Στη συνέχεια κάθισα δίπλα, έκλεισα τα μάτια μου και το μύριζα...

Δυστυχώς η χαρά μου κράτησε πολύ λίγο! Δέκα λεπτά αργότερα με είχαν συλλάβει! Η αστυνομική επιχείρηση της σύλληψής μου ήταν σύντομη αλλά αποτελεσματική! Μόλις είδα 3 αστυνομικούς να μπουκάρουν σπίτι μου δεν αντιστάθηκα καθόλου. Σήκωσα τα χέρια, έπεσα στα γόνατα και περίμενα να μου περάσουν χειροπέδες.

Λίγο αργότερα βρισκόμουν στο αστυνομικό τμήμα, στην αίθουσα ανακρίσεων και ένας προβολέας σημάδευε το κεφάλι μου. Στην αίθουσα μαζί με μένα βρίσκονταν 2 αστυνομικοί. Ο πιο ψηλός φαινόταν ευγενικός, αλλά ο κοντός ήταν πιο σκληρός και συνεχώς εκτόξευε απειλές και βρισιές.

Κάποια στιγμή ο κοντός πήδηξε σχεδόν πάνω μου και με έπιασε από τον γιακά.

- Γιατί δεν μας λες ποιος είναι ο προμηθευτής σου, αφού αργά ή γρήγορα θα το μάθουμε.
- Δεν ξέρω παρά ένα username Pinokio47 τίποτε άλλο.
- Που τον βρήκες;
- Στο Dark Web σε κάποιο forum που έχει κλείσει!
- Και που συναντηθήκατε;
- Σας είπα στην πλατεία Γεωργίου, φορούσε καπέλο, μάλλον ψηλός και αδύνατος!
- Από το κινητό σου, και ας το είχες κλειστό, έχουμε χαρτογραφήσει όλη τη διαδρομή σου. Θα την περάσουμε στις κάμερες και θα σε δούμε!
- Τότε γιατί με ρωτάτε να σας πω κάτι που θα το γνωρίζετε σε λίγο;
- Γιατί αξιολογούμε και την πρόθεσή σου να βοηθήσεις αλλά και την ειλικρίνεια σου!
- Για την ειλικρίνεια μου μην έχετε καμία αμφιβολία.

Εκείνη τη στιγμή ο ψηλός, που μέχρι τότε μόνο άκουγε, πήρε το λόγο απευθυνόμενος σε μένα.

- Γνωρίζεις ότι η ποινή για κατανάλωση κρέατος είναι τα 4 χρόνια; Αν συνεργαστείς με τις αρχές και δείξεις μεταμέλεια μόνο τότε μειώνεται σε 2 χρόνια. Εσύ και λόγω του πρότερου έντιμου βίου σου μπορεί να φας μόνο 1 χρόνο με αναστολή.
- Μέχρι να γίνει το δικαστήριο θα είμαι ελεύθερος;
- Η δίκη σου ορίστηκε στις 24 Ιουλίου. Μπορείς να πηγαίνεις.

Βγήκα έξω και για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια αισθάνθηκα έντονα την ανάγκη να καπνίσω!

Ασυναίσθητα έψαξα για κάποιο πακέτο στην τσέπη μου...Θυμήθηκα όμως πως και αυτό ήταν πια παράνομο και δεν μπήκα καν στον πειρασμό να αναζητήσω ένα τσιγάρο...

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Ναπολέοντας, ο Απολλιναίρ, ο Πικάσο και η εμπλοκή τους στο πιο αινιγματικό χαμόγελο του κόσμου.

Η ταυτότητα της Μόνα Λίζα
...Φιλοτεχνήθηκε από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι γύρω στα 1505, πέρασε από την κρεβατοκάμαρα του Ναπολέοντα και από το 1804 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

Η πραγματική όμως ταυτότητα της ξεφεύγει από τους ιστορικούς της τέχνης για αιώνες.

Η πιο αποδεκτή θεωρία, σχετικά με την πραγματική ταυτότητα πίσω από τον πίνακα, είναι ότι μοντέλο ήταν η Lisa Gherardini, η σύζυγος ενός Ιταλού εμπόρου μεταξιού.

Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι η Μόνα Λίζα είναι στην πραγματικότητα μια αυτοπροσωπογραφία ή μια απεικόνιση της μητέρας του καλλιτέχνη.

Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι η Μόνα Λίζα φέρει αρκετές εντυπωσιακές ομοιότητες με τον Gian Giocomo Caprotti, γνωστό και ως Salai, ο οποίος ήταν μαθητευόμενος του Λεονάρντο και πιθανώς εραστής του.

Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα
Αυτό που έκανε το συγκεκριμένο πίνακα, ανεξάρτητα από το ποιος τελικά απεικονίζεται, τον πιο διάσημο στον κόσμο είναι το περίφημο χαμόγελο της.

Τι έχει όμως το χαμόγελο της Μόνα Λίζα, που το κάνει τόσο ξεχωριστό;

Ο Ντα Βίντσι ανακάτεψε με τέτοιο τρόπο τα χρώματα, ώστε να παραπλανά την περιφερειακή όραση του θεατή.

Αυτό που κατάφερε, ήταν το σχήμα του στόματος ν΄αλλάζει, ανάλογα με την οπτική που παρατηρεί κανείς τον πίνακα.

Καθώς το χαμόγελο εξαφανίζεται μόλις ο θεατής προσπαθήσει να το δει, ονομάστηκε αυτή η οπτική ψευδαίσθηση το “άπιαστο χαμόγελο”.

Κανείς πριν ή μετά τον Λεονάρντο ντα Βίντσι δεν έχει καταφέρει να αναπαραστήσει τόσο πετυχημένα κάτι αντίστοιχο!

Η κλοπή της Μόνα Λίζα
Στις 22 Αυγούστου του 1911 ο ζωγράφος Λουί Μπερού, που συνήθιζε να ζωγραφίζει αντίγραφα της Τζοκόντα και να τα πουλά στους επισκέπτες του Μουσείου, παρατήρησε με έκπληξη ότι ο πίνακας απουσίαζε από τη θέση του.

Αμέσως σήμανε συναγερμός. Οι πόρτες του Μουσείου σφραγίστηκαν και τα σύνορα της Γαλλίας έκλεισαν!

Το μουσείο έμεινε κλειστό μια ολόκληρη εβδομάδα, χωρίς οι έρευνες που γίνονταν να αποφέρουν το παραμικρό αποτέλεσμα.

Το Λούβρο άνοιξε και πάλι στις 29 Αυγούστου.

Τις επόμενες μέρες χιλιάδες Γάλλοι περνούσαν μπροστά από την άδεια θέση της Μόνα Λίζα και έκλαιγαν γοερά, λες και είχαν χάσει ένα προσφιλές τους πρόσωπο.

Όλη η Γαλλία είχε πάθει κατάθλιψη!

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1911, η αστυνομία ανακοινώνει τη σύλληψη του διακεκριμένου γαλλοπολωνού ποιητή Γκιγιόμ Απολλιναίρ και του άσημου τότε ακόμα Ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο ως υπόπτων για την κλοπή.

Ένα ιστορικό παράδοξο.
Αυτός που έμελλε να γίνει ο πιο διάσημος ζωγράφος, έχει κατηγορηθεί για την κλοπή του πιο διάσημου πίνακα!

Ο Πικάσο αφέθηκε ελεύθερος την ίδια μέρα, καθώς δεν προέκυψε το παραμικρό στοιχείο εις βάρος του και ο Απολλιναίρ πέντε μέρες αργότερα.

Η μεγάλη Γαλλική εφημερίδα Paris Journal στις 13 Σεπτεμβρίου θα κυκλοφορήσει με πρωτοσέλιδο:

“...Ο Απολλιναίρ είναι αρχηγός διεθνούς σπείρας που έχει έρθει στη Γαλλία με σκοπό να ξαφρίσει τα μουσεία μας...”
Η πραγματικότητα βέβαια απείχε πολύ.

Ο Απολλιναίρ συνδεόταν φιλικά με έναν Βέλγο απατεώνα που λυμαινόταν τις αίθουσες του Λούβρου, αρπάζοντας διάφορα
αντικείμενα.

Κάποια αφρικανικά αγαλματίδια μικρής αξίας είχαν πέσει με αυτόν τον τρόπο στα χέρια του Απολλιναίρ, που με την σειρά του είχε πουλήσει μερικά στον νεαρό Πικάσο.

Μετά τον θόρυβο που είχε προκληθεί από την κλοπή του πίνακα, οι δύο καλλιτέχνες θέλησαν να ξεφορτωθούν τα κλοπιμαία ρίχνοντάς τα στον Σηκουάνα.

Αφού γυρόφερναν ένα ολόκληρο βράδυ γύρω από τον ποταμό, τελικά τα παρέδωσαν στην αστυνομία, με αποτέλεσμα να θεωρηθούν ύποπτοι και για την κλοπή του πίνακα!

Θα χρειαστεί να περάσουν δυο ολόκληρα χρόνια για να καταφέρουν να “καθαρίσουν” το όνομα και τη φήμη τους.

Στις 29 Νοεμβρίου του 1913, ένας Ιταλός γκαλερίστας, ο Αλφρέντο Τζέρι θα λάβει ένα γράμμα από κάποιον Βιτσέντζο Περούτζια, που έγραφε ότι έχει στην κατοχή του τη Μόνα Λίζα και ότι σκόπευε να τη χαρίσει στην Ιταλία.

Τελικά το ραντεβού θα κλειστεί στις 10 Δεκεμβρίου στη Φλωρεντία, όπου ο Περούτζια συλλαμβάνεται, αφού, προς μεγάλη έκπληξη όλων, έχει όντως τον αυθεντικό πίνακα στην κατοχή του.

Μετά τη σύλληψή του, ένα κύμα συμπάθειας σηκώθηκε υπέρ του Περούτζια. Η κοινή γνώμη θεώρησε την πράξη του πατριωτική, αφού το βασικό του κίνητρο ήταν να φέρει τη Μόνα Λίζα πίσω στην πατρίδα της.

Την ίδια γνώμη φαίνεται να είχαν και οι δικαστές, που τον καταδίκασαν σε φυλάκιση μόνο λίγων μηνών.

Η Μόνα Λίζα παρέμεινε για ένα μήνα στην Ιταλία, προτού επιστρέψει στη Γαλλία.

Εκτέθηκε στα μεγαλύτερα μουσεία της Ιταλίας και εκατομμύρια Ιταλών θαύμασαν το αινιγματικό της χαμόγελο.

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1913, περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι, σε μια πρωτοφανή μαζική συγκέντρωση για έργο τέχνης, συνόδευσαν την Μόνα Λίζα στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου, ώστε να πάρει τον δρόμο της επιστροφής για το Λούβρο.

Εκείνη την ημέρα, ολόκληρη η Ιταλία αποχαιρετούσε συγκινημένη τον αγαπημένο της πίνακα.

Στις 4 Ιανουαρίου του 1914 εγκαταστάθηκε και πάλι στο Λούβρο, όπου και εκτίθεται έως σήμερα, κάτω από απίστευτα μέτρα ασφαλείας.

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Μια μέρα (Στην εποχή του αλγόριθμου)
Πάτρα, 15 Ιουνίου 2035

Μπήκα στην κουζίνα, το πρωινό τσεκ απ έδειξε ότι όλοι οι δείκτες μου είχαν επανέλθει πια σε ...φυσιολογικά για την ηλικία μου επίπεδα. Στάθηκα μπροστά από τη μηχανή του καφέ, που μου πρότεινε καφέ με οικολογικούς κόκκους Βολιβίας, γάλα σόγιας και γλυκαντικό στέβιας. Πάτησα αποδοχή και λίγα δευτερόλεπτα μετά έπινα τον καπουτσίνο μου μπροστά από τον υπολογιστή μου.

Μπήκα στην εφαρμογή που διαχειρίζεται τα κρυπτονομίσματά μου. Εκεί ο οικονομικός αλγόριθμος πρόβλεψης αφού μου υπενθύμισε ότι πέτυχε στο 93.5% των προβλέψεων που είχε κάνει για την πορεία των νομισμάτων μου σε βάθος πενταετίας, μου πρότεινε να επενδύσω ένα μέρος από το κεφάλαιό μου σ’ ένα πολλά υποσχόμενο νέο κρυπτονόμισμα. Δέχτηκα γρήγορα και βγήκα από την εφαρμογή.

Λίγες ώρες μετά μπήκα στο αυτοκίνητό μου, έδωσα τις φωνητικές εντολές για το σημείο άφιξης και κάθισα αναπαυτικά στη θέση του συνοδηγού. Πριν ξεκινήσουμε με ενημέρωσε για μεγάλο αριθμό οχημάτων που ήταν ήδη μποτιλιαρισμένα στη Γερμανού και ότι θα προτιμούσε αν δεν είχα αντίρρηση να πάμε από τη Γούναρη.

Πάτησα αποδοχή και λίγα λεπτά μετά βρισκόμουν σε ένα πολύ όμορφο εστιατόριο στη Ρήγα Φεραίου. Σκάναρα το μενού με το κινητό μου, ο αλγόριθμος υγείας με ενημέρωσε ότι η καλύτερη επιλογή για μένα θα ήταν ο σολομός. Μου πρότεινε και άλλα δύο πρώτα πιάτα να τα συνδυάσω και με προέτρεψε να δοκιμάσω και ένα συγκεκριμένο κρασί. Πάτησα αποδοχή.

Συνεχίσαμε για ποτό σε ένα μπαράκι μερικά μέτρα πιο πέρα. Στο δεύτερο ποτό αναγκάστηκα να αποχωρήσω αφού σχεδόν όλες οι εφαρμογές που είχα εγκατεστημένες στο κινητό μου ξεκίνησαν να διαμαρτύρονται.

Ο αλγόριθμος υγείας μου παραπονιόταν ότι είχα πιει ήδη αρκετά! Ο αλγόριθμος εργασίας ότι είχα πολύ φορτωμένο πρόγραμμα την επόμενη μέρα και δε θα ήμουν αρκετά αποδοτικός...

Σύντομα κατέληξα σπίτι. Άνοιξα τον υπολογιστή μου και μπήκα στο Youtube. Πληκτρολόγησα Βασίλης Παπακωνσταντίνου, «Άσε με να κάνω λάθος».

Πριν ξεκινήσει το τραγούδι, είδα μια διαφήμιση ξενοδοχείου στην Κόρινθο που σκόπευα να πάω σύντομα, αλλά δεν είχα κλείσει κατάλυμα ακόμα. Μόλις τελείωσε η διαφήμιση, και πριν ξεκινήσει να παίζει το τραγούδι, ένα μήνυμα σχετικά με τους στίχους του τραγουδιού κυριάρχησε στην οθόνη μου. Το μήνυμα έλεγε ότι ο στίχος του τραγουδιού που πρόκειται να ακούσω, προέτρεπε σε συμπεριφορές που δε βοηθούν σε μια υγιή αντιμετώπιση της ζωής και ότι μπορεί μόνο να "κατανοηθεί" στο χρονικό πλαίσιο που είχε γραφτεί. Στη συνέχεια με ρώταγε αν ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να το ακούσω.

Πάτησα «ναι». Και πάλι όμως αυτό δε στάθηκε ικανό να μπορέσω να το ακούσω. Παρεμβλήθηκε ο αλγόριθμος υγείας να με ρωτήσει αν νιώθω κατάθλιψη ή αν νιώθω δυστυχισμένος. Απάντησα «όχι», χωρίς όμως και πάλι να καταφέρω να ακούσω το τραγούδι αφού ο αλγόριθμος επέμενε να θέλει να μάθει πως νιώθω. Από τη λίστα συναισθημάτων που μου έδωσε ως επιλογές, επέλεξα νοσταλγία.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά έγειρα αναπαυτικά στην καρέκλα μου και άκουσα επιτέλους τον Βασίλη να τραγουδά...
-----------------------------------------------------
Σχετικά κείμενα:
Στην εποχή του αλγόριθμου (Μέρος 1ο)
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/posts/339079594246837
-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Στην εποχή του αλγόριθμου
Πάτρα, 6 Ιουνίου 2035

Άνοιξα τον υπολογιστή μου και του έδωσα τις συνηθισμένες φωνητικές εντολές για να μπω στο συγγραφικό ...περιβάλλον όπως έκανα κάθε μέρα.

Στη συνέχεια κάθισα αναπαυτικά στην καρέκλα που αυτόματα βελτίωσε τη στάση του σώματος μου ώστε να κουράζομαι λιγότερο. Έδωσα τις παρακάτω φωνητικές εντολές:

- Φόνος, Μυστήριο, Λίμνη, Αγωνία, Χίτσκοκ, Διήγημα.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μου ήρθε το μήνυμα ότι το διήγημά μου ήταν έτοιμο και αποθηκευμένο στην επιφάνεια εργασίας μου.

Μπήκα πάλι στο συγγραφικό περιβάλλον και έδωσα νέες φωνητικές εντολές:

- Σχετικότητα, Ύπαρξη, Βάρος, Παρμενίδης, Κούντερα, Δοκίμιο.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μου ήρθε το μήνυμα ότι και το δοκίμιό μου ήταν έτοιμο και αποθηκευμένο στην επιφάνεια εργασίας μου.

Μπήκα στην πλατφόρμα του εκδοτικού μου οίκου και υπαγόρευσα:

- Έκδοση νέου έργου: Διήγημα

Στη συνέχεια περίμενα μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να πάρει έγκριση από τον αλγόριθμο, αλλά και να του γίνουν - αν χρειάζεται - οι κατάλληλες διορθώσεις.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μου ήρθε το μήνυμα ότι το διήγημά μου είχε εκδοθεί.

Μπήκα στην πλατφόρμα προώθησης, όπου ο αλγόριθμος μου έδωσε αρχικά κάποια πολύ εντυπωσιακά στατιστικά στοιχεία για τα δύο έργα που είχα δημοσιεύσει την προηγούμενη ώρα και φαίνεται πως και αυτά είχαν γίνει viral.

Όσο τηρώ τις εντολές να μην ξεπερνώ τις δύο δημοσιεύσεις την ώρα θα πηγαίνω όλο και καλύτερα με ενθάρρυνε ο αλγόριθμος προώθησης. Μπήκα και είδα τις προβλέψεις που είχε κάνει ένα ειδικό αλγοριθμικό μοντέλο για το αναγνωστικό κοινό που θα είχα ως το τέλος του έτους.

Σχετικά με την αλληλεπίδρασή μου επισήμανε ότι πρέπει να δουλέψουμε λίγο καλύτερα, ώστε να πετύχουμε περισσότερες κοινοποιήσεις. Συμφώνησα και παρακολούθησα την εφαρμογή να κοινοποιεί το διήγημά μου σε όλα τα μπλογκ και τις ομάδες που με βάση των αλγόριθμο του θα έδειχναν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη δουλειά μου.

Μπήκα και πάλι στην πλατφόρμα του εκδοτικού μου οίκου και υπαγόρευσα:

- Έκδοση νέου έργου: Δοκίμιο.

Επανέλαβα την ίδια διαδικασία. Βγήκα και μπήκα στο Facebook. Στις αναμνήσεις υπήρχε σαν σήμερα πριν 15 χρόνια ένα κείμενο που είχα γράψει για το μέλλον του μυθιστορήματος. Σε εκείνο το κείμενο είχα γράψει ότι υπήρχαν περισσότεροι συγγραφείς από αναγνώστες!

Ένα ειρωνικό χαμόγελο κυριάρχησε στο πρόσωπό μου. Σήμερα θα ήταν αδύνατον να το επιτρέψουν αυτό οι αλγόριθμοι, σκέφτηκα.

Στο ίδιο κείμενο είχα γράψει για τον θάνατο του μυθιστορήματος, που μπορεί να προέλθει από την υπερπαραγωγή μυθιστορημάτων. Σταμάτησα να διαβάζω γιατί οι ανησυχίες μου είχαν ρυθμιστεί ήδη κατάλληλα από τους αλγόριθμους της εποχής μας και σήμερα όλο αυτό φάνταζε ξεπερασμένο.

Πριν μπω να μελετήσω και πάλι τα στατιστικά στοιχεία για το αναγνωστικό μου κοινό και λύσεις για να το αυξήσω περισσότερο που μου πρότεινε ο αλγόριθμος, η σκέψη μου στάθηκε για τελευταία φορά σε μια "ατάκα" που είχα γράψει σε εκείνο το παλιό μου κείμενο 15 χρόνια πριν.

- Συγγραφείς που έχουν διαβάσει μόνο τα βιβλία τους!

Πού να φανταζόμουν τότε, ότι το μέλλον επιφυλάσσει μια ακόμα κατηγορία συγγραφέων:

- Συγγραφείς που δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία τους!

Από τις σκέψεις μου με διέκοψε ο αλγόριθμος υγείας που μου υπενθύμισε ευγενικά ότι το καλύτερο για μένα είναι να σηκωθώ από την καρέκλα μου και να περπατήσω για τουλάχιστον 5 λεπτά μέσα στο σπίτι.

Φυσικά και υπάκουσα. Με την υγεία σου δεν είναι να παίζεις...

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas

Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Ο έρωτας.

Φαντάζομαι ότι έστω σαν όνομα γνωρίζεις τον ζωγράφο Henri de Toulouse-Lautrec.

Έζησε μόλις 36 χρόνια, πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει 737 πίνακες σε καμβά, 275 ...νερομπογιές, 363 γκραβούρες και αφίσες, 5,084 σχέδια, κεραμικά και βιτρό, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός των έργων του που έχουν χαθεί.

Αν ήμουν βιογράφος στην περίπτωση του Lautrec, θα εστίαζα σε τρία χαρακτηριστικά του, ήταν πολύ κοντός (μόλις 1.52μ) και του άρεσε να συχνάζει σε καμπαρέ και μπουρδέλα.

Ήταν τακτικός θαμώνας του διάσημου καμπαρέ Moulin Rouge, για το οποίο έφτιαχνε τις αφίσες και συχνά εξέθετε και έργα του εκεί.

Επίσης υπήρξε μια εποχή της ζωής του, όπου κυριολεκτικά έμενε μέσα σε έναν οίκο ανοχής του Παρισιού. Εκείνο το διάστημα ολοκλήρωσε 16 διάσημα έργα του.

Ένα από αυτά ήταν και ο πίνακας In Bed: The Kiss.

Στο συγκεκριμένο πίνακα, έχουμε ένα παθιασμένο φιλί ανάμεσα σε δύο πόρνες που αγκαλιάζονται στο κρεβάτι ενός οίκου ανοχής.

Ο πίνακας που ολοκληρώθηκε από τον Lautrec το 1892 ήταν απίστευτα πρωτοποριακός για την εποχή του, μιας και “ακουμπούσε” ταυτόχρονα δυο τεράστια ταμπού της εποχής, την ομοφυλοφιλία και την πορνεία!

Όμως, ο συγκεκριμένος πίνακας ξεχωρίζει για το ερωτικό συναίσθημα που ξεχειλίζει από παντού.

Η ταυτόχρονη στιγμή της τρυφερότητας και του πάθους!

Ο πίνακας αποτυπώνει την απόλυτη καταγραφή του έρωτα!

Τον έρωτα στο μέρος που πιστεύεις ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να τον συναντήσεις και από δυο πλάσματα που επίσης δεν μπορούσες να διανοηθείς ότι μπορούν να ερωτευτούν!

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Το Moulin Rouge, ο Toulouse-Lautrec και πως μαζί δημιούργησαν την φήμη που μέχρι σήμερα οδηγεί τους καλλιτέχνες στην Μονμάρτρη

***Moulin Rouge (Κόκκινος Μύλος) - Το πρώτο παλάτι για... γυναίκες

Τον Οκτώβριο του 1889, στο Παρίσι, στο λόφο της Μονμάρτρης, ο Ισπανός επιχειρηματίας Joseph Oller μαζί με τον Γάλλο Charles Zidler άνοιξαν έναν ιδιαίτερο οίκο ανοχής, το περίφημο Moulin Rouge.

Η Μονμάρτρη ως περιοχή δεν είχε επιλεγεί τυχαία. Την περίοδο εκείνη ήταν μία "παραγκούπολη", όπου ζούσαν φτωχοί άνθρωποι και υπήρχαν πολλά χαμόσπιτα, κακόφημα μπαρ και οίκοι ανοχής.

Quadrille (καν-καν)
Τα κορίτσια που επιλέχτηκαν να στελεχώσουν τον Κόκκινο Μύλο είχαν χορευτικές ικανότητες, τόσο “ευλύγιστες” όσο και η ηθική τους.

Οι χορεύτριες αυτές, λοιπόν, εκτελούσαν κυρίως το χορευτικό "Quadrille".

Έναν χορό στον οποίο τα κορίτσια έκαναν ψηλά ανοίγματα με τα πόδια, σηκώνοντας ταυτόχρονα και τις φούστες, ώστε να αναδειχθούν τα καλλίγραμμα πόδια τους και να φανεί μια "υποψία" από το εσώρουχό τους.

Η «Quadrille» έγινε παγκοσμίως γνωστή με το όνομά "γαλλικό καν-καν".

***Henri de Toulouse-Lautrec
Αναμφισβήτητα είναι ο καλλιτέχνης που έχει συνδέσει το όνομά του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον με το Moulin Rouge και σίγουρα αυτό του οφείλει και μέρος της φήμης που απέκτησε.

Ο Lautrec το 1889 ακόμα φοιτούσε στη σχολή του Fernand Cormon, το ατελιέ του οποίου βρισκόταν στην Μονμάρτρη.

Ο δρόμος αυτός από την αρχή ασκούσε μια έντονη γοητεία στον νεαρό Lautrec, ο οποίος, ανάμεσα στους ανθρώπους που σύχναζαν εκεί, έμοιαζε λιγότερο παράξενος.

Από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του Moulin Rouge είχε πάντα το δικό του τραπέζι, όπου και θαύμαζε τις χορεύτριες του καν- καν.

Τις ήξερε όλες με τα ψευδώνυμά τους:

«Νανά η ακρίδα», «Γωγώ το στουπί», «Νινί το αέρινο βήμα».

Μέσα στο Moulin Rouge ήταν κοινωνικός, χαμογελούσε διαρκώς και έλεγε πολλά αστεία.

Πολύ λογικά δημιούργησε και την πρώτη διαφημιστική αφίσα του Moulin Rouge και στη συνέχεια πολλές ακόμα.

Ο Lautrec, εξαιτίας της μεγάλη επιτυχίας που γνώρισαν οι αφίσες αυτές, θεωρείται από πολλούς ο πατέρας της αφίσας.

******Jane Avril
Ήταν Γαλλίδα χορεύτρια του καν-καν, γεννημένη το 1868, έγινε όμως διάσημη σαν η μούσα του Lautrec, μιας και για αρκετά χρόνια την ζωγράφιζε ξανά και ξανά.

Το 1890 η Jane Avril συνεργάζεται με το Moulin Rouge και σύντομα γίνεται το μεγαλύτερό του αστέρι!

Δεν υπήρξε ποτέ η κλασσική χορεύτρια του καν-καν, είχε μάλλον εξωτικό στυλ και μια τρέλα, που όμως είχαν μαγική επίδραση στους θαμώνες του καμπαρέ.

Με τον Lautrec, αν και εκείνος φαίνεται να είχε εμμονή μαζί της, συνδέθηκε με μια δυνατή φιλία.

Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι μετά από πολλές και επίμονες προσπάθειές του, εκείνη είχε δεχτεί να περάσουν μια μοναδική ερωτική νύχτα μαζί και στη συνέχεια να μείνουν και πάλι φίλοι.

Όταν την ζωγράφιζε, έμενε στο ατελιέ του για ώρες και εκείνος συνήθως πριν την καλέσει είχε μαγειρέψει και έτρωγαν μαζί.

Η συνεργασία τους και οι πίνακες που προέκυψαν, συνέλαβαν ακόμα περισσότερο στο να αυξηθεί η φήμη του Moulin Rouge.

Το 1952 στην ταινία Moulin Rouge του John Huston, η Zsa Zsa Gabor θα ενσαρκώσει την Jane Avril. Το 2001 σε μια πιο ελεύθερη μεταφορά της ταινίας, ο ρόλος της Nicole Kidman θα είναι και αυτός βασισμένος στην Jane.

***Mistinguett
Η Mistinguett εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή του Moulin Rouge το 1907 και για τα επόμενα 20 χρόνια θα δημιουργήσει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στη νυχτερινή ζωή του Παρισιού.

Τον Φεβρουάριο του 1915, μία πυρκαγιά που ξέσπασε σε γειτονικό κτίριο και επεκτάθηκε στο καμπαρέ ήταν ο λόγος που σταμάτησε τη λειτουργία του για έξι χρόνια.

Η πρόσοψη του κτιρίου έμεινε ανέπαφη, αλλά το αμφιθέατρο και η σκηνή χορού είχαν καταστραφεί ολοσχερώς.

Το 1921, ανακαινισμένο πλέον, άνοιξε ξανά τις πόρτες του για το κοινό και τα επόμενα χρόνια έμελλε να είναι από τα πιο ένδοξα της λειτουργίας του.

Η Mistinguett, τα έξι χρόνια που δεν λειτουργούσε το Moulin Rouge, περιόδευσε στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες και το 1921 ήταν το κυρίως αστέρι, στο οποίο στηρίχτηκε η επαναλειτουργία του καμπαρέ.

***H Μις Doriss
Ήταν χορογράφος, η οποία συνδέθηκε με την ιστορία του Moulin Rouge. Δημιούργησε τις Doriss Girls το 1957 και χορογραφούσε όλες τους τις παραστάσεις

Έφτασε στο Παρίσι, από τη Γερμανία, πήρε μαθήματα χορού χωρίς τη γνώση των γονιών της και μάλιστα εργαζόταν σε εφημερίδες για να πληρώσει τα δίδακτρα της σχολής χορού της!

Με την πάροδο των χρόνων, το Moulin Rouge κατάφερε να χάσει τη φήμη του ως οίκος ανοχής και σήμερα θεωρείται πια μια μοντέρνα αίθουσα μουσικής και χορού και μάλλον το πιο γνωστό καμπαρέ στον κόσμο.

***Η επιβάτης της καμπίνας 54 (διήγημα)
Το καλοκαίρι του 1895 ο Λωτρέκ αποφάσισε μαζί με τον φίλο του και φωτογράφο Μωρίς Γκιμπέρ να κάνουν ένα ταξίδι από τη Χάβρη στο Μπορντό.

Για τον Τουλούζ φάνταζε σαν μια ιδανική ευκαιρία να ξεφύγει λίγο από τον Παρίσι και τον κόσμο που συναναστρεφόταν στον λόφο της Μονμάρτρης.

“Ίσως και να κόψω το ποτό ή θα πίνω λιγότερο” σκεφτόταν, ενώ στεκόταν μπροστά από το ατμόπλοιο “Le Chili”(Χιλή) περιμένοντας τον αργοπορημένο φίλο του.

Μέσα στο πλοίο τακτοποιήθηκαν γρήγορα μέσα σε μία από τις καλύτερες καμπίνες του και οι δυο φίλοι βγήκαν στο κατάστρωμα να απολαύσουν την αναχώρηση.

- Τουλούζ, στο Μπορντό θα κάνουμε όσα δεν προλαβαίναμε στο Παρίσι!

- Ένα διάλειμμα από την Μονμάρτρη είναι πάντα μια καλή ιδέα!
- Και η μητέρα σου θα χαρεί πολύ που θα μας δει!
- Μου έγραψε πριν ένα μήνα πως θα ξεκινούσε τις ετοιμασίες για την άφιξή μας!

Τις σκέψεις και τα σχέδια των δύο φίλων απέσπασε σχεδόν βίαια μια γυναίκα που πέρασε από μπροστά τους.

Φυσικά το πρώτο που πρόσεξε ο Τουλούζ σε αυτήν ήταν το έντονα κόκκινο μαλλί της.

Ο Λωτρέκ έμεινε σαν αποσβολωμένος να την παρακολουθεί με το βλέμμα του και δεν έδινε την παραμικρή σημασία στον φίλο του, που συνέχισε να μιλάει για το Μπορντό.

Όταν εκείνη τελικά έστριψε και χάθηκε από το οπτικό του πεδίο, ο Λωτρέκ κοίταξε σαστισμένα τον Γκιμπέρ και σαν να συνερχόταν από κάποιο όνειρο του είπε:

- Τι ήταν αυτό; Είδες;
- Για την κοκκινομάλλα λες που πέρασε από μπροστά μας;
- Ε ναι! Για τι άλλο;

Χωρίς να περιμένει άλλη απάντηση, ο Τουλούζ εγκατέλειψε τον φίλο του και κατευθύνθηκε προς το μέρος που είχε ακολουθήσει λίγο πριν η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά.

Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να ψάξει και πολύ. Την βρήκε όρθια να κοιτάζει προς την θάλασσα, που στα ανοιχτά που βρίσκονταν πια έμοιαζε ατέλειωτη.

Ο Λωτρέκ στάθηκε λίγα μέτρα πίσω της και την παρατηρούσε μαγεμένος.

Τελικά εκείνη, όταν άρχισε το κρύο να γίνεται πιο έντονο, αποχώρησε προς την καμπίνα της.

Ο Τουλούζ συνέχισε να την ακολουθεί λίγα μέτρα πιο πίσω, μέχρι που εκείνη άνοιξε και μπήκε στην καμπίνα με το νούμερο 54.

Λίγα λεπτά μετά ο Τουλούζ βρίσκεται στη δικιά του καμπίνα, όπου ήδη έχει εγκατασταθεί και ο Γκιμπέρ.

- Τουλούζ, πού ήσουν;
- Στο πλοίο!
- Έχεις όρεξη πάλι;
- Θέλω να μάθω τα πάντα για τη γυναίκα που μένει στην καμπίνα 54!
- Μη μου πεις μόνο ότι απέκτησες νέα εμμονή, δεν θα το αντέξω Λωτρέκ!
- Πολύ αργά! Είμαι ήδη ερωτευμένος!
- Δε σε αντέχω Τουλούζ, πραγματικά! Κοιμήσου τώρα και θα ρωτήσουμε αύριο να μάθουμε!

Εκείνο το βράδυ ο Λωτρέκ δεν έκλεισε μάτι. Έκανε όνειρα! Ίσως εκείνη να έβλεπε το ταλέντο που είχε και να μην την ενδιέφερε το ύψος του! Ίσως και πάλι να της άρεσε που ήταν κοντός!

Την επόμενη μέρα, μετά το πρωινό ο Γκιμπέρ γύρισε με αρκετές πληροφορίες, που καμία δεν άρεσε στον Τουλούζ.

Εκείνη ήταν παντρεμένη και το ταξίδι το έκανε για να συναντήσει τον άντρα της, που την περίμενε στην Σενεγάλη.

Η είδηση ότι ήταν παντρεμένη, είχε μια παράξενη επίδραση στον Λωτρέκ. Συνέχισε να την παρακολουθεί όλη μέρα, χωρίς όμως να θέλει να εμπλακεί σε άλλου είδους επικοινωνία.

- Δεν θα της μιλήσεις! Αύριο φτάνουμε στο Μπορντό!
- Δεν θα κατέβω. Θα την ακολουθήσω μέχρι τη Σενεγάλη!
- Τρελάθηκες, Λωτρέκ! Μας περιμένει η μάνα σου!
- Πήγαινε εσύ!
- Ελπίζω να μην μιλάς σοβαρά και να είναι ένα ακόμα αστείο σου!
- Θέλω μια χάρη πριν κατέβεις!
- Δεν πάω πουθενά χωρίς εσένα, Τουλούζ!
- Ωραία, θέλω μια χάρη! Μπορείς να τραβήξεις μια φωτογραφία της αύριο!
- Θα δω τι μπορώ να κάνω! Θα κατέβουμε στο Μπορντό αν το κάνω;
- Όχι.

“Αυτός ο νάνος είναι πολύ πεισματάρης”, μονολογούσε ο Γκιμπέρ, αλλά την επόμενη μέρα και τράβηξε την φωτογραφία που ήθελε ο φίλος του και δεν κατέβηκε από το ατμόπλοιο, όταν αυτό έφτασε στο Μπορντό.

- Αλλάξαμε όλα τα πλάνα μας! Μίλα της τουλάχιστον!
- Δεν έχει νόημα! Δεν έχω καμιά ελπίδα!
- Και τότε γιατί δεν τα παρατάμε να γυρίσουμε στο Μπορντό;
- Δεν μπορώ! Δεν είμαι έτοιμος να την αποχωριστώ!

Ο Λωτρέκ άφησε για άλλη μια φορά μόνο τον φίλο του και ανέβηκε στο κατάστρωμα αναζητώντας την κοκκινομάλλα της καμπίνας 54.

Πολλές φορές στη ζωή του είχε ευχηθεί να είχε ανεπτυγμένα πόδια όπως όλοι, όμως κάθε φορά που ερωτευόταν η σκέψη αυτή τον στοίχειωνε.

“Δεν θα την αποκτήσω ποτέ, δεν είναι μόνο ότι ανήκει σε κάποιον άλλον, είναι και το ύψος μου”,
σκεφτόταν απελπισμένος.

Το πλοίο θα άραζε σε λίγες ώρες στη Λισαβόνα, όμως το μυαλό του Τουλούζ ήταν ήδη ακόμα πιο μακριά.

Ήταν στο μόνο μέρος που αισθανόταν ότι δεν τον σχολιάζουν για το ύψος του, στο μόνο μέρος του κόσμου όπου αισθανόταν ότι μπορεί να ενσωματωθεί.

“Έπρεπε να φύγω για λίγο για να καταλάβω” αναρωτήθηκε σχεδόν φωναχτά!

Φτάνοντας στη Λισαβόνα, ο Γκιμπέρ έκανε άλλη μια προσπάθεια να κατεβάσει τον Λωτρέκ από το πλοίο. Μπορούσαν ακόμα μέσω Μαδρίτης να φτάσουν στο Μπορντό!

Προς μεγάλη του έκπληξη, ο Λωτρέκ συμφώνησε!

Το μόνο που του είπε, συμπληρώνοντας μια μάλλον δική του σκέψη:

- Στο Μπορντό μπορούμε τουλάχιστον να δοκιμάσουμε εξαιρετικά κρασιά.
- Μετά από τόσα χρόνια και ακόμα δεν καταλαβαίνω πότε μου μιλάς σοβαρά!
- Πάντα και ποτέ, Μωρίς! Πάντα και ποτέ!
- Όπως και να 'χει συμφώνησες! Κατεβαίνουμε!

Ο Λωτρέκ ανέβηκε μια τελευταία φορά στο κατάστρωμα και έμεινε και πάλι να κοιτάει την κοκκινομάλλα της καμπίνας 54.

Φεύγοντας, για πρώτη φορά πέρασε από δίπλα της τόσο κοντά, που τελικά μπόρεσε να την μυρίσει...

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Δωρεάν το μυθιστόρημα "All in" και τα έξοδα αποστολής!

Η σελίδα μου στο Facebook ξεπέρασε τους 50.000 φίλους!


Ως και σήμερα έχει πετύχει:


Περισσότερες ...από 5.000.000 αναγνώσεις!

Περισσότερα από 145.000 likes σε δημοσιεύσεις!

Περισσότερες από 7.300 κοινοποιήσεις σε δημοσιεύσεις!



Επειδή ένα ευχαριστώ θα ήταν πραγματικά λίγο, ως ελάχιστη ανταπόδοση, θα κληρώσω 3 βιβλία από το τελευταίο μυθιστόρημα μου “All in”. (Δωρεάν το βιβλίο και τα έξοδα αποστολής!)



Το μόνο που χρειάζεται για να συμμετέχετε στην κλήρωση είναι να είστε φίλος της σελίδας και να κάνετε ένα σχόλιο κάτω από την ανάρτηση. 


Η κλήρωση των βιβλίων θα γίνει σε μια εβδομάδα από σήμερα.
Καλή επιτυχία σε όλους!

Oscar Wilde και Henri de Toulouse-Lautrec, μία διάσημη φιλία και η συνάντησή τους την τελευταία μέρα της ελευθερίας του Oscar Wilde!

Υπήρξε εποχή, όχι και τόσο μακρινή, μόλις 120 ...περίπου χρόνια πριν, που στο Ηνωμένο Βασίλειο πήγαινε κάποιος φυλακή αν είχε αποδειχτεί ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Ο Oscar Wilde, λίγο πριν ξεκινήσει ο 20ός αιώνας, έκανε φυλακή και κάτεργα μόνο γι' αυτόν τον λόγο...

Ο Oscar Wilde υπήρξε αναμφισβήτητα ένας ευφυής διανοούμενος. Οι ατάκες του έχουν γράψει ιστορία και πάρα πολλές κυκλοφορούν με τη μορφή αποφθεγμάτων στο ίντερνετ.

Μερικές από τις αγαπημένες μου:

“...Φρόντισε να είσαι ο εαυτός σου. Όλοι οι άλλοι είναι πιασμένοι...”

“...Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό...”

“...Να συγχωρείς πάντα τους εχθρούς σου· τίποτα δεν μπορεί να τους εκνευρίσει περισσότερο...”

“...Δύο τραγωδίες υπάρχουν στη ζωή: η μία είναι να μην αποκτάς αυτό που θέλεις και η άλλη είναι να το αποκτάς...”

“...Δεν θέλω να πάω στον παράδεισο. Κανείς απ' τους φίλους μου δεν είναι εκεί...”

“...Πολλοί είχαν ανακαλύψει την Αμερική πριν τον Κολόμβο αλλά όλοι φρόντιζαν να το αποσιωπήσουν...”

“...Πάντα δίνω καλές συμβουλές. Είναι το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω μ' αυτές. Ποτέ δεν είναι χρήσιμες για μένα τον ίδιο....”

Έγραψε πολλά ποιήματα, θεατρικά και ένα μόνο μυθιστόρημα! Ένα; Ναι!

Αριστουργηματικό όμως:

“Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ”.

Στην εφηβεία του υπήρξε ερωτευμένος με την Florence Balcombe. Εκείνη τελικά παντρεύτηκε έναν άλλον μεγάλο μυθιστοριογράφο της εποχής, τον Abraham "Bram" Stoker, που έγινε διάσημος εξαιτίας του μυθιστορήματος τρόμου “Δράκουλας”. Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι ο Wilde ποτέ δεν την ξεπέρασε...

Το 1895 Oscar Wilde είχε ερωτικές σχέσεις με τον νεαρό αριστοκράτη Douglas.

Σε μια συνάντηση στο Café Royal θα αποφασίσουν από κοινού να κάνει μήνυση ο Wilde στον πατέρα του Douglas, τον Queensberry!

Στην περίφημη αυτή συνάντηση, παραβρέθηκαν και πολλοί φίλοι τους, ανάμεσά τους και ο George Bernard Shaw. Όλοι μάταια θα προσπαθήσουν να τους πείσουν για το αντίθετο!

Ο Wilde θα κινηθεί τελικά δικαστικά και θα κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, κατηγορία για την οποία τότε πήγαινες φυλακή!

Ο Queensberry απέδειξε με στοιχεία στο δικαστήριο, αφού προσέλαβε μέχρι και ντετέκτιβ, ότι ο Oscar Wilde είναι ομοφυλόφιλος και έτσι όχι μόνο γλίτωσε ο ίδιος την φυλακή, αλλά κινήθηκε και δικαστικά με τη σειρά του εναντίον του Wilde, με την κατηγορία του σοδομισμού και της διαφθοράς των νέων!

Στη δίκη που έγινε, ο Oscar Wilde καταδικάστηκε δύο χρόνια σε φυλάκιση και κάτεργα. Μπήκε φυλακή στις 25 Μαΐου του 1895 και αποφυλακίστηκε στις 18 Μαΐου του 1897.

Θα πεθάνει λίγα χρόνια μετά, τον Νοέμβριο του 1900, σε ηλικία 46 ετών, άπορος στο Παρίσι.

Στις αρχές του 1890, πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο, ενώ ήδη ήταν διάσημος και μόλις είχε κυκλοφορήσει “Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ”, θα συνδεθεί φιλικά με τον Γάλλο ζωγράφο Henri de Toulouse-Lautrec, όταν αυτός βρέθηκε στο Λονδίνο.

Ο Lautrec έκανε πολλές απόπειρες να ζωγραφίσει τον Wilde και έχουν διασωθεί πολλά σκίτσα του. Κατά τη διάρκεια της δικαστικής περιπέτειας του Wilde, ο Lautrec στάθηκε στο πλευρό του με όλους τους τρόπους και ασκώντας όση επιρροή είχε για να μην καταδικαστεί ο φίλος του!

Λέγεται μάλιστα ότι ο Lautrec έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να γλιτώσει τελικά την εκτέλεση ο Wilde, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει περισσότερα για τον φίλο του, που τελικά φυλακίστηκε!

Μια μέρα πριν τη δίκη του Wilde, οι δυο άντρες είχαν μια τελευταία συνάντηση, στην οποία φημολογείται ότι ο Lautrec του πρότεινε να δραπετεύσει στη Γαλλία!

Επίσης, του ζήτησε να ποζάρει για να τον ζωγραφίσει, αλλά ο Wilde, όντας σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αρνήθηκε!

Στη συνέχεια ο Lautrec έφυγε και ζωγράφισε από μνήμης τον περίφημο πίνακα του Wilde, στον οποίο παρουσιάζεται “διογκωμένος”, όπως και οι φήμες που τον περιέβαλλαν πριν τη δίκη. Στο πίσω μέρος του πίνακα μπορεί κανείς να διακρίνει και το Αγγλικό Κοινοβούλιο.

Σε ένα χειρόγραφό του ο Wilde αναφέρεται στην τελευταία αυτή συνάντησή τους.

Ο εκνευρισμός του Wilde για τον Lautrec έντονος. Δεν του αρέσει ο πίνακας καθόλου. “Από όλους όσους μου είχε φτιάξει είναι ο χειρότερος”, αναφέρει.

Τον αποκαλεί “Determined Dwarf” (αποφασισμένος - πεισματάρης νάνος)!

Μια ελεύθερη μετάφραση του χειρογράφου του Wilde:

“...Ισχυρίζεται ότι η ιδέα για τον πίνακα του ήρθε, όταν με συνέλαβε μια στιγμή να δειλιάζω όσο βρισκόμασταν στην κορυφή των σκαλοπατιών του Leveson.

Μα τον Δία, Toulouse! Δεν έχω δειλιάσει ποτέ στη ζωή μου και το χειρότερο όλων με έκανες να φαίνομαι 1000 χρονών...”.

Εδώ, ξεκάθαρα η ματαιοδοξία του Wilde να φανεί “ωραίος” δεν τον αφήνει να εκτιμήσει τον συμβολισμό, που ήθελε να περάσει αυτός ο “πεισματάρης νάνος”!

Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που συναντήθηκαν οι δύο αυτοί φίλοι. Την επόμενη μέρα θα ξεκινήσει η δίκη του Wilde, που τελικά θα τον οδηγήσει στη φυλακή.

Ο Wilde θα πεθάνει το 1900 και ένα χρόνο μετά, το 1901, ο Toulouse Lautrec.

Το συγκεκριμένο κείμενο δεν μπορεί παρά να κλείσει με μια ακόμα “ατάκα” του Wilde, που νομίζω χαρακτηρίζει και τους δύο φίλους:

“...Το να ζει κανείς είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι απλώς υπάρχουν...”

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas

Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

...Το αμέσως καλύτερο πράγμα από το να παίζεις και να κερδίζεις είναι το να παίζεις και να χάνεις. Το βασικό είναι να παίζεις..."

All in – Γιώργος Περισανίδης
...Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas

Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία