Οι όμορφες γειτονιές της Πάτρας μέσα από το φωτογραφικό υλικό της Κατερινας Τσιλιπανη!!!

Οι σκάλες της Πάτρας !!!
Είναι τέτοια η διαμόρφωση του εδάφους στην Πάτρα που δεν γινόταν αλλιώς, παρά να υπάρχει μεγάλη υψομετρική διαφορά ακριβώς στο κέντρο ...της!
Το Δασύλλιο και το τελευταίο του άκρο, το Κάστρο, είναι ακριβώς μέσα στη μέση. Η Πάτρα στο ύψος του Αρσακείου θαρρείς πως κόβεται στη μέση. Πάνω από την Κορίνθου, δάσος!
Ήταν αναγκαίο λοιπόν, προκειμένου να εξυπηρετούνται οι κάτοικοι στις μετακινήσεις τους, να φτιαχτούν σκάλες για να γεφυρωθεί το υψομετρικό χάσμα μεταξύ της Πάνω και της Κάτω Πόλης!
Λίγα χρόνια μετά το 1830, οπότε και ξεκίνησε -με το ρυμοτομικό σχέδιο του Σταμάτη Βούλγαρη- ο πολεοδομικός σχεδιασμός και η οικοδόμηση της Κάτω Πόλης, έγινε αναγκαίο να διαμορφωθούν κλίμακες για να «ενωθούν» οι δύο πόλεις.
Έτσι και έγινε λοιπόν, σταδιακά, από το ύψος της Αγίου Νικολάου έως και τη Ναυάρχων.
Πέντε μεγάλες λιθόστρωτες σκάλες που είναι κατά σειρά οι:
– Πατρέως. Κατασκευάστηκαν το 1873 αλλά παραδόθηκαν σε χρήση οκτώ χρόνια μετά, το 1881, επί δημαρχίας Θανάση Κανακάρη-Ρούφου, καθώς είχαν προηγηθεί δικαστική διαμάχη για την υποβάθμιση των βαθμίδων.
Ενώνουν την οδό Πατρέως με την πλατεία Αγίου Γεωργίου και την αρχή της οδού Γερμανού.
Βρίσκονται πάνω στο υπό ανάδειξη Αρχαίο Στάδιο της πόλης, άγνωστο αν θα επηρεαστούν από τις εργασίες, όταν και εφόσον αυτές γίνουν. Διαθέτουν 93 σκαλιά.
– Παντανάσσης. Την ίδια χρονιά, το 1881, παραδίδονται σε χρήση και οι μαρμάρινες σκάλες -διπλές- της οδού Παντανάσσης. Βρίσκονται πίσω από τον Ναό και συνδέουν την οδό, πεζόδρομο πλέον, Παντανάσσης, με την οδό 25ης Μαρτίου, στο ύψος ακριβώς που ξεκινάει η οδός Γεωργίου Ρούφου. Βρίσκονται και αυτές πάνω στο Αρχαίο Στάδιο. Το 1962, επί δημαρχίας Νίκου Βέτσου είχαμε την ανακατασκευή τους.
– Γεροκωστοπούλου. Πέντε χρόνια μετά φτιάχτηκαν και αυτές στο τέρμα της οδού Γεροκωστοπούλου.
Το έργο ολοκληρώθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1886 με δήμαρχο τον Δημήτρη Πατρινό.
Ενώνουν τον πεζόδρομο της Γεροκωστοπούλου με την οδό Αγίου Γεωργίου, στο ύψος ακριβώς που ξεκινάει η Παντοκράτορος. Γνωστές και ως σκάλες Γιογκαράκη από το παρακείμενο καφενείο του Περικλή Γιογκαράκη. Δεν είναι όμως μόνο αυτά τα δύο ονόματα με τα οποία είναι γνωστές.
Αρχικά αναφέρονταν τόσο ως σκάλες Αγίου Γεωργίου, καθώς απέναντι ακριβώς από το τέρμα τους, στη γωνία του Αρχαίου Ωδείου με την οδό Παντοκράτορος βρισκόταν πολύ παλιά η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και η περιοχή λεγόταν έτσι, ενώ για ένα διάστημα έφεραν το όνομα που είχε παλαιότερα η οδός.
Λεγόταν Ανεξαρτησίας, όπως και οι σκάλες, πριν δοθεί το όνομα «Γεροκωστοπούλου». Οι σκάλες διαθέτουν 61 σκαλιά και κόστισαν τότε, 25.000 δραχμές.
– Αγίου Νικολάου. Το 1880 γίνεται συζήτηση για την ανέγερση νέου, μεγαλύτερου ναού του Αγίου Νικολάου. Το 1885 έχουν ήδη φτιαχτεί τα θεμέλιά του, εκεί ακριβώς όπου ξεκινούν οι σκάλες. Ομως μετά από κατολίσθηση που έγινε, εγκαταλείφθηκε η ιδέα και η εκκλησία χτίστηκε λίγα μέτρα πιο δίπλα, εκεί ακριβώς που είναι σήμερα. Πολλά χρόνια αργότερα θα χτιστούν εκεί σκάλες.
Το 1934, δήμαρχος στην Πάτρα ο Λαλάκης (Βασίλης) Ρούφος, η Πάτρα αποκτά τις πλέον διάσημες σκάλες της!
Είναι οι μεγαλύτερες και πιο εντυπωσιακές σκάλες με 193 σκαλιά (το έργο ξεκίνησε το 1930) και ενώνουν τον κεντρικό δρόμο, την Αγίου Νικολάου, με μια σπουδαία γειτονιά, το Κάστρο, το παλιό Νοσοκομείο κ.λπ. Χάρη (και) στις σκάλες, η Αγίου Νικολάου έγινε ο πιο όμορφος, ο πιο θεατρικός δρόμος της Πάτρας. Από την ανατολική πλευρά οι σκάλες που οδηγούν στο Κάστρο και από τη δυτική πλευρά ο Μόλος που οδηγεί στον Φάρο. Από τη μία πλευρά του βουνό (Δασύλλιο), από την άλλη η θάλασσα. Και στη μέση αυτός ο φαρδύς δρόμος με τα στεγασμένα πεζοδρόμια (στοές) και τα καταπληκτικά αρχοντικά, μερικά εκ των οποίων (ευτυχώς πολλά) σώζονται ακόμα. Μέχρι τότε υπήρχε στη θέση τους μια μικρή χωμάτινη φιδωτή ανηφόρα που οδηγούσε στο Κάστρο.
– Στο άλλο άκρο, στο νότιο, του κέντρου της Πάτρας, επίσης το 1934 φτιάχνονται και οι σκάλες της Τριών Ναυάρχων. Διπλή κλίμακα, με ένα ημικυκλικό τεράστιο μπαλκόνι για να χαζεύει ο κόσμος από τα Ψηλαλώνια την πλατεία, μέχρι τον επιβλητικό Αγιο Ανδρέα (κι εδώ και λίγα χρόνια και τον νέο Φάρο).
Ομως δεν είναι αυτές οι μοναδικές πέντε σκάλες της Πάτρας.
Είναι οι μεγαλύτερες, οι πιο γνωστές, αλλά υπάρχουν κι άλλες.
Μικρές και λίγο μεγαλύτερες που εξυπηρετούν τους κατοίκους στην περιοχή πέριξ του Κάστρου, στο Δασύλλιο, στο Κοτρώνι, στη Γούβα, στο Εσχατοβούνι, μέχρι το ύψος της Νόρμαν και της διανοιχθήσης οδού Κανακάρη.
Σκάλες έχει η Αράτου, η Καραϊσκάκη, η Υψηλάντου και πολλές ακόμα.
Πηγή: pelop.gr

Όταν στην οικία Νιανιάρα λειτουργούσε το Αρσάκειο.
Η Αρσακειάδα λογοτέχνις Ηλέκτρα Μικρούτσικου, το 1938, γράφει με τίτλο «Παρθεναγωγείο τού παλαιού καιρού» στο ...περιοδικό «Αχαϊκά Χρονικά» (τεύχος 32):
«Στην οδό Ρήγα Φεραίου, κοντά στην πλατεία Όλγας, βρισκόταν το παλαιό Αρσάκειο, ένα τεράστιο τριώροφο κτήριο, ένα μεγάλο σχολείο που επί πολλές δεκαετίες εγαλούχησε πνευματικά τα ευγενικά κορίτσια τής Παλαιάς Πάτρας.
Διατηρώ ζωηρή την ανάμνησή του και προσφιλή, γιατί επί δώδεκα ολόκληρα χρόνια, από το Νηπιαγωγείο ώς την τρίτη τάξη τού Διδασκαλείου, έζησα εκεί τα μαθητικά μου χρόνια μαζί με τις άλλες κοπέλες που συνοδοιπορήσαμε.
Εζήσαμε εκεί μέσα, στις μεγάλες τους αίθουσες, στις ατελείωτες ψηλές σκάλες του, στα λεγόμενα εστιατόριά του με τον ευρύ τους χώρο και τα σαθρά τους δάπεδα, στον υγρό του κήπο με τα ψηλά του δέντρα που δεν έβλεπε ποτέ ήλιο. Και όμως για μάς ήταν τα νιάτα που μας έδιναν φτερά και χαρά.
Διαβάζοντας παραμύθια στην αυλή. Μαθήτριες τού Δημοτικού παρακολουθούν σπουδάστριες τής Παιδαγωγικής Ακαδημίας.
Στον κήπο εκείνο ξεχυνόμαστε μετά το μάθημα για να παίξουμε. Ήταν ένα ξέσπασμα μετά τη διδασκαλία κάθε ώρας.
Σωστό μελισσολόι ολοζώντανο! Και τι παιχνίδι, και τι φωνές! Αλαλαγμός. Και επάνω ψηλά από τον τρίτο όροφο μάς παρακολουθούσε το άγρυπνο και στοργικό μάτι μίας άξιας και σπουδαίας διευθύντριας τής Μαρίας Ξύδη, τής οποίας η ασύγκριτη διεύθυνση επί χρόνια τού μεγάλου αυτού σχολείου άφησε εποχή.
Το διδακτικό προσωπικό, που μας βοηθούσε να ανοίξουμε τα μάτια μας στο φως τής γνώσης, ήταν εξαίρετοι καθηγητές που με το πατρικό τους ενδιαφέρον δημιουργούσαν μία οικεία ατμόσφαιρα.
Μεταξύ αυτών ένας παιδαγωγός σπουδαγμένος στην Ελβετία ήρθε στην Πάτρα και φρόντισε με τη γόνιμη και αποδοτική διδασκαλία του να καλλιεργήση την αδιάπλαστη ακόμα παιδική μας ψυχή. Ήταν ο Γεώργιος Ιωαννίδης, ένας βαθειά καλλιεργημένος άνθρωπος. Μία σεβαστή μορφή.
Μαθήτριες τού Δημοτικού με τη δασκάλα τους φωτογραφίζονται στην αυλή με τις βρύσες το 1935
Κάτω τα λεγόμενα εστιατόρια, δεξιά και αριστερά μετά την είσοδο τού σχολείου ήταν ο χώρος τής Γυμναστικής. Στις μεγάλες αυτές αίθουσες τής Γυμναστικής χορεύαμε και τους ωραίους χορούς μας τραγουδώντας.
Ο Τσάμικος και ο Κρητικός έδιναν και έπαιρναν. Στον ίδιο εκείνο χώρο ένας εξαίρετος κύριος και διδάσκαλος χορού μάς είχε γνωρίσει τη χάρη τού βαλς, την εύθυμη πόλκα, το πα ντε κατρ, και ακόμα όλες τις δαντελένιες φιγούρες που είχαν οι κανδρίλιες και οι πανσιέδες.
Και στον χώρο τής μουσικής δεν είχαμε υστερήσει. Τραγουδούσαμε τραγούδια των Σούμπερτ και Μέντελσον, στο μάθημα τής Ωδικής. Μας δίδασκε μία συμπαθητική αυστριακής καταγωγής κυρία, αδελφή τού Γεωργίου Κλάμμερ, που είχε μυήσει την τότε νεολαία στην τέχνη τού πιάνου, δίνοντας ιδιωτικά μαθήματα στις δεσποσύνες τής παλιάς Πάτρας.
Τίποτα δεν στερηθήκαμε στο αλησμόνητο εκείνο παλιό σχολείο. Είχαμε λάβει μία περιποιημένη, μία φροντισμένη ανατροφή. Οι Αρσακειάδες με την ευπρέπεια και το ήθος τους, με τις όμορφες μπλε ποδιές τους που σήμερα δυστυχώς καταργήθηκαν, ήσαν το καμάρι τής πόλης. Και ο εκκλησιασμός δεν μας είχε λείψει. Ιδιαίτερα στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών πανηγύριζε μαζί με την εκκλησία και το σχολείο.
Την λειτουργία τής ημέρας εκείνης έψελναν στην ωραία μας εκκλησία, την Ευαγγελίστρια, οι καλλίφωνες μαθήτριες των ανωτέρων τάξεων.
Έτσι κύλησαν τα ωραία μαθητικά χρόνια, που στάθηκαν και η αρχή τού μεγάλου ταξιδίου τής ζωής. Τα ζήσαμε στην γραφική Πάτρα και μέσα στην αγκάλη τού λεβέντη μας Παναχαϊκού και τής πανώριας μας θάλασσας. Τι κι αν τα χρόνια πέρασαν; Τι κι αν μεσολάβησαν άλλα όνειρα και ιδανικά;
Όλα όσα γέμισαν την κατοπινή ζωή μας, ευχάριστα ή δυσάρεστα, δεν κατόρθωσαν να σβήσουν την ανάμνηση τής ανέμελης εκείνης ζωής τού σχολείου, όταν η μόνη μας έγνοια και ο μοναδικός μας πόθος ήταν πώς να μπορέσουμε να επιτύχουμε το «άριστα» ή το «δέκα», αυτόν τον ποθητό μαγικό βαθμό που σ’ αυτόν πάντα στόχευε η όλη μας σκέψη...."

Πηγή: history.arsakeio.gr
#ΠαλιαΠάτρα# #PalaiaPatra# #Patra# #Πάτρα# #ΙστορίαΠάτρα# #ΑρσάκειοΠάτρας#

Αυτή η νεοκλασική οικία είναι του γνωστού κοσμικού πατρινού Ασημάκη Παπαδάτου Μεντή και όπως λέει και ο ίδιος "κάθε άνθρωπος και το κάθε σπίτι έχει μία ιστορία, ...έτσι και αυτό το σπίτι έχει τη δική του ιστορία και τι εννοώ; σε αυτό το σπίτι αγαπητοί μου φίλοι έχουν γίνει πάρα πολύ ωραίες δεξιώσεις αμέτρητα πάρτι με καλεσμένους επιφανής συμπολίτες μας όπως πρώην νομάρχες βουλευτές πολιτική όλων των παρατάξεων και όπως ξέρετε ο Ασημάκης Παπαδάτος Μεντής έχει ανοίξει πάρα πολλές φορές το σπίτι του για φιλανθρωπικούς σκοπούς και να βοηθήσει ανθρώπους μας που έχουν κάποια ανάγκη".
Το σπίτι αυτό υπήρχε σε κάποιο άλλο μέρος αλλά εξαιτίας των σεισμών και άλλων πραγμάτων δυστυχώς δεν υπάρχει πια .
Ο Ασημάκης Παπαδάτος Μέντης με τη σειρά του, από μαρτυρίες συγγενών και φίλων προσπάθησε να φτιάξει ένα πανομοιότυπο με εκείνο και έφτιαξε αυτό το σπίτι στη φωτογραφία. Ο ίδιος λέει "πιστεύω είναι ένα πολύ ωραίο σπίτι με πάρα πολλά έξτρα που τα σημερινά σπίτια δεν έχουν όπως μεγάλους χώρους μεγάλη σάλα δεξιώσεων βεράντες μεγάλες κήπο με πολύ ωραία φυτά και δέντρα και τα λοιπά"!

“Πάτρα – Ενθυμήσεις που προσπερνάμε” του Κωστή Πλέσσα
“Η έννοια τής λέξης «θυμός» όπως τήν παραλάβαμε αποδίδεται ώς: Πνεύμα, Ψυχή, Νούς, Καρδιά. Η ενθύμηση έχει... την ρίζα της στο ρήμα ενθυμέομαι – ενθυμούμαι και σημαίνει ότι τοποθετώ κάτι στο Νού η στην Καρδιά.
Ξεκινώντας λοιπόν τήν διαδρομή τού ο καθένας μας, δημιουργεί «σχέσεις» όπου υπάρχουν άνθρωποι ,συναισθήματα , εικόνες ,στιγμές ,τόποι αλλα και υλικά που ανακατεύονται με διαφορετικο μίγμα και δοσολογία κάθε φορα και χαράζουν τό μονοπάτι πάνω στο οποίο περπατάμε. Υπάρχουν στιγμές αυτής τής διαδρομής, που για λόγους «άγνωστους» δέν έχουμε τήν ευχέρεια να αποκρυπτογραφήσουμε, ποικίλουν απο ανθρωπο σε ανθρωπο ,αγγίζουν όμως το πνεύμα, τήν ψυχή, τόν νού και τήν καρδιά και σάν ενθύμηση τοποθετούνται εκει και χαράζονται με τρόπο μόνιμο και ανεξίτηλο.
Περπάτημα λοιπόν στην Πάτρα απλώνοντας το βήμα και στίς οικείες αλλά και στίς άγνωστες γειτονιές πού δέν έτυχε να περπατήσεις μέχρι τώρα. Έχοντας όμως τα μάτια ανοιχτά στις ομορφιές που συνόδευαν την πορεία σου μέσα στην πόλη, είναι η γενεσιουργός αιτία αυτής τής φωτογραφικής αποτύπωσης . Ομορφιές που είναι συνδεδεμένες με κάθε είδους ψυχοσωματική αντάρα από τό πλήθος που περνάνε οι άνθρωποι στήν ζωή τους. Κάτω απο ένα μπαλκόνι, πίσω απο μια κλειστή πόρτα, μπροστά από ένα ανοιχτο παράθυρο. Μια καγκελόπορτα που άνοιγε η δέν άνοιγε, ένα ρόπτρο που χτύπησε η δέν χτύπησε. Στήν προσμονή να ακούσεις τό τρίξιμο μιας ξύλινης πόρτας πού άνοιγε η τόν ιδρώτα που άφηνε το χέρι σου στο μπρούτζινο χερούλι. Στήν αγωνία για το γράμμα που ήλθε η δέν ηλθε και σού καθόρισε τήν ρότα.
Αλλα και από τήν άλλη πλευρά ο «μάστορας». Ο δημιουργός, ο σιδεράς, ο ξυλουργός, ο χτίστης, ο μαρμαράς, ο πιτόρος και όλοι όσοι είχαν συμμετοχή και συνδημιουργία. Όλοι αυτοί που η απλή λέξη «μαστοράς» απο τήν μία πλευρά τούς αδικεί αλλα από τήν άλλη πλέον αποδίδει μέγιστη αναγνώριση δεξιότητας , έμπνευσης και καλλιτεχνείας. Όλοι αυτοί πού ο επιούσιος τους ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με δημιουργία. Και δέν μπορώ και δέν πρέπει να υποτιμήσω τήν μοναδική τέχνη τους. Ούτε να τήν συγκρίνω. Και είναι κάποιες μορφές τέχνης που οι εκπρόσωποι τους λιγοστεύουν καθημερινά και ανάγκασαν τούς περιπάτους μου να πάρουν χαρακτήρα αναζήτησης κρυμμένων ομορφιών.
Ομορφιές που μπορεί τώρα να προσπερνάμε βιαστικά αλλα ποτέ δεν βγάλαμε ούτε από τον νού, ούτε από την καρδιά μας.”
Πηγή:presspop.gr

Ισως μέχρι χθες δεν είχαμε δώσει και μεγάλη σημασία στα λόγια του Κώστα Λειβαδά που μας τραγουδούσε το «Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα». Ομως, τον τελευταίο καιρό, τα ...μπαλκόνια και οι ταράτσες του καθενός αποτελούν την πρωινή, απογευματινή και βραδινή του έξοδο.
Και η Πάτρα έχει όμορφα μπαλκόνια. Το κάθε ένα με τη δική του θέα, τον δικό του χαρακτήρα. Μπαλκόνια όμορφα, μπαλκόνια εγκαταλελειμμένα, μπαλκόνια που κουβαλούν την ιστορία του σπιτιού και των οικογενειών που έχουν μείνει εκεί.
Ο Κωστής Πλέσσας ασχολείται με την φωτογραφία ερασιτεχνικά και στόχος του είναι να συλλαμβάνει τις ομορφιές που συνοδεύουν τις βόλτες του:
«Ομορφιές που είναι συνδεδεμένες με κάθε είδους ψυχοσωματική αντάρα από το πλήθος που περνάνε οι άνθρωποι στην ζωή τους . Κάτω από ένα μπαλκόνι, πίσω από μια κλειστή πόρτα, μπροστά από ένα ανοιχτό παράθυρο. Μια καγκελόπορτα που άνοιγε η δεν άνοιγε, ένα ρόπτρο που χτύπησε η δεν χτύπησε», όπως λέει ο ίδιος.
Μοιράστηκε με την «Π» μερικά από τα μπαλκόνια που φωτογράφισε στους περιπάτους του.
Οπως αναφέρει, μιλώντας για τα μπαλκόνια:
«Θα δούμε ότι οι δημιουργίες αυτές στέγασαν την ανάγκη μας για ”έξοδο”, ικανοποίησαν την ελπίδα μας για ”ανάσα” και ”φως” , έγιναν η επικοινωνία μας με τον κόσμο και ο χώρος των κοσμικών μας συγκεντρώσεων. Δεν μπορώ και δεν πρέπει να υποτιμήσω την μοναδική τέχνη του καθενός από αυτά. Ολα έδωσαν αυτό που τους ζητήθηκε και το έδωσαν απλόχερα. Είτε απλά η σύνθετα, είτε μεγάλα η μικρά, είτε περίτεχνα η λιτά, είτε μεγαλοπρεπή είτε ταπεινά, αξιοποιήθηκαν από όλους.Το καθένα είχε την κρυμμένη ομορφιά του».
Πηγή: pelop.gr

Μεγάλο κεφάλαιο στην Ιστορία του Πατραϊκού Στίβου ο Ιορδάνης Κερασίδης – και όχι μόνο σαν καθηγητής και προπονητής στην Παναχαΐκή αλλά και στη συνέχεια σαν ...Τεχνικός Σύμβουλος της ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Βόρειας Πελοποννήσου συνεισέφερε τα μέγιστα στη σύγχρονη οργάνωση και την υλικοτεχνική υποδομή του Στίβου, είναι μεγάλη η ιστορία και η προσφορά του.
Ένας από τους δεκάδες αθλητές του, ο πατήρ Ιωάννης Νικόπουλος, ανέβασε στο προσωπικό του προφιλ στο facebook ένα μικρό αφιέρωμα για τον σπουδαίο παράγοντα του κλασικού αθλητισμού, τον επί χρόνια τεχνικό σύμβουλο της ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ, Ιορδάνη Κερασίδη.
” Ο Ιορδάνης Κερασιδης υπηρέτησε ως Γυμναστής στο Γ γυμνάσιο Αρρένων Πατρών και ως προπονητής στίβου της Παναχαϊκής και το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις μεγάλες επιτυχίες του πατραϊκού αθλητισμού. Διακρίθηκε ως αθλητής στίβου της Παναχαϊκής στο αλμα επι κοντω.
Για πολλά χρόνια (Δεκαετια 1970), κάθε απόγευμα ήταν εκεί…με το “γυαλί” ηλίου και το προπονητικό ύφος, για να υποδεχθεί τις καινούργιες φουρνιές αθλητών που κατέφθαναν από διάφορα Γυμνάσια των Πατρών.
Αγαπούσε τον αθλητισμό.
Προσιτός, χαμογελαστός, καθοδηγούσε, προγραμμάτιζε, ηλεγχε την πρόοδο και την προπόνηση όλων μας…Το βλέμμα του είχε μια σιγουριά και μια νηφαλιότητα. Σιωπηλός και ταπεινός με μια σταθερή αυτοπεποίθηση.
Ήταν αυτό που λέμε η «ήρεμη δύναμη».
Μύησε στην “αθλητική ιδέα” δεκάδες Πατρινοπουλα και βοήθησε μέσα από το μάθημα της σωματικής αγωγής τη διάπλαση των νέων της εποχής.
Μας δίδαξε και μας εμφύσησε το ήθος και την ηθική, την εντιμότητα και την αρετή, την ευγένεια και την ευγενή άμιλλα.
Αγαπούσε τα παιδιά, τους συναδέλφους του, την αθλητική ζωή, τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν όλοι, ήταν μια πηγή έμπνευσης για το “Ευ αγωνιζεσθαι”…Αισθανομαστε “τυχεροι” που τον συναντήσαμε στην αθλητική μας σταδιοδρομία, ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ για την μεγάλη προσφορά του στον αθλητισμό και του ευχόμαστε μέσα από τα βάθη της ψυχής μας να είναι καλά, γερός, δυνατός και πάντοτε να αποτελεί πηγή έμπνευσης για την οικογένεια του και όλους μας!”.
Πηγή: sportin.gr

Το όμορφο εκκλησάκι της Παναγίας της Ρετουνιώτισσας στο Μαύρο Όρος του Αράξου μοιάζει απόμακρο και ταυτόχρονα τόσο οικείο προς την ελληνική παράδοση που ο ...επισκέπτης κοιτάζοντάς το και μόνο, το βάζει εύκολα μέσα στην καρδιά του.
Ένα εκκλησάκι, δίπλα στο γκρεμό, μέσα στα βράχια, έχοντας μία θέα απέραντη, ενός σπάνιου και πανέμορφου οικοσυστήματος, όπως αυτό του δάσους της Στροφυλιάς και της λιμνοθάλασσας του Κοτυχίου.
Μιλάμε φυσικά για το εκκλησάκι που κτίστηκε στην νότια πλευρά του μαύρου όρους του Ακρωτηρίου του Αράξου, σε ύψος 650 μέτρων. Το εκκλησάκι αυτό έχει τη δική του ιστορία. Κτίστηκε προς τιμή της Θεοτόκου τον Ιανουάριο του έτους 1898 από τον τότε κτηνοτρόφο Γεώργιο Αλεξανδρόπουλο του Αλέξανδρου και κάτοικο Μετοχίου Αχαΐας.
Σύμφωνα με τη θρησκευτική μας παράδοση ο ανωτέρω κτηνοτρόφος ονειρεύτηκε την Παναγία και του είπε ότι στη μοναδική σπηλιά του Μαύρου Όρους (Μαύρα Βουνά), υπάρχει εικόνα της που προέρχεται από τον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής Ρετούνης της σημερινής Αρετής. Από τότε μέχρι σήμερα οι κάτοικοι της Αρετής το επισκέπτονται μία φορά το χρόνο και ανεβαίνουν το βουνό με τα πόδια για να προσκυνήσουν.
Η θέα από το εκκλησάκι της Παναγίας της Ρετουνιώτισσας έχει μία σπάνια ομορφιά, σε ένα από τα ωραιότερα μέρη της Δυτικής Ελλάδας, με φόντο φυσικά την παραλία Καλόγρια, το δάσος της Στροφυλιάς και τη λιμνοθάλασσα του Κοτυχίου.

Το βίντεο του Δημήτρη Λαμπρόπουλου που τράβηξε πλάνα με το drone του, αποτυπώνει την ιδιαιτερότητα του μέρους.
Πηγή: fonografos.net

Image for shared link
Παναγία Ρετουνιωτισα Καλόγρια

youtu.be

Ο Κόκκινος Μύλος είναι συνοικία της Πάτρας και βρίσκεται στο νότιο τμήμα της πόλης που μαζί με την διπλανή περιοχή των Ιτεών αποτελούν εκκλησιαστικά μία ενορία, ...αυτήν του «Αγίου Γεωργίου Ιτεών και Κοκκίνου Μύλου».
Το όνομα της περιοχής προέρχεται, κατά μία άποψη, από έναν μύλο που βρισκόταν δίπλα στον ποταμό Γλαύκο, ο οποίος ήταν κτισμένος σε κοκκινόχωμα και κινούνταν με τα νερά του ποταμού.
Σύμφωνα με άλλες προφορικές μαρτυρίες, η ονομασία της περιοχής προέρχεται από πίνακα ζωγραφικής με θέμα έναν κόκκινο μύλο, ο οποίος βρισκόταν σε ορατό σημείο σε ένα από τα λεγόμενα «εξοχικά κέντρα» που υπήρχαν παλιά στην περιοχή, θέμα αξιοπρόσεκτο ωστόσο που κατέληξε η αναφορά σε αυτό να επικρατήσει ως ονομασία της περιοχής.
Μέχρι τη δεκαετία 1960, σύμφωνα κυρίως με προφορικές μαρτυρίες, η παραλία των Ιτεών-Κόκκινου Μύλου εθεωρείτο ίσως η καλύτερη παραλία της πόλης της Πάτρας, η οποία συγκέντρωνε πλήθος λουομένων.
Υπήρχαν στην περιοχή και μερικά εστιατόρια («εξοχικά κέντρα», όπως ονομάζονταν τότε), τα οποία φημίζονταν για τις σπεσιαλιτέ τους, με πιο γνωστά αυτά των Μπονάνου, Τσακίρη και Γαλιατσάτου.
Επί της οδού Σουνίου προς τα Αναπηρικά Ιτεών, βρίσκονται τα ερείπια του εγκαταλελειμμένου κτίσματος της παλιάς σιδηροδρομικής στάσης Ιτεών της εγκαταλελειμμένης μετρικής γραμμής προς Κυπαρισσία. Ο παλιός σταθμός λειτούργησε για πρώτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1888.
Πηγή: el.wikipedia.org

Ένας Ελαιώνας δίπλα μας!!!
Ο Ελαιώνας είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό της Αχαΐας και ένα από τα μεγαλύτερα δημοτικά διαμερίσματα του Διακοπτού.
Στις παρυφές του ...κοντινού βουνού βρίσκεται η λεγόμενη σπηλιά του Ηρακλέους όπου κατά την αρχαιότητα υπήρχε ιερό προς τιμήν του Ηρακλή και αργότερα ναός όπου υπήρχε άγαλμα του Ηρακλή και λατρευόταν εκεί σαν θεός. Ο χώρος σήμερα είναι επισκέψιμος, για τον οποίο έχει προσφέρει σημαντικό έργο η κ. Ντόρα Κατσωνοπούλου.
Την δεκαετία του 1950 ο Σ. Μπομπόκος αγοράζει μεγάλη παραθαλάσσια έκταση. Ήταν έμπορος σταφίδας, κίτρων και άλλων τοπικών προϊόντων. Κατασκεύασε αποθήκες, υποστατικά και μία έπαυλη με θέα την θάλασσα.
Στο κτήμα του έχτισε το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου εις μνήμη του γιου του, το οποίο είναι το μόνο που σώζεται μέχρι σήμερα. Εκεί υπάρχουν και οι τάφοι της οικογένειας.
Το χωριό μέχρι το 1949 λεγόταν Τρυπιά (τρύπες) εξαιτίας των πολλών σπηλαίων που έχει το διπλανό βουνό· μία άλλη εκδοχή θέλει το όνομα να βγαίνει από τις πολλές κουφάλες των ελαιοδένδρων.
Σήμερα η ονομασία είναι Ελαιώνας λόγω του ελαιόδασους. Eχει το μεγαλύτερο ελαιόδασος της περιοχής της Αιγιαλείας καθώς και μια από τις μεγαλύτερες ακτογραμμές μήκους περίπου 1,5 Km.
Η παραλία του ελαιώνα είναι ο κύριος λόγος τουρισμού της περιοχής. Είναι οργανωμένη με καμπίνες αλλαγής ρούχων, ντουζιέρες, ενώ κατα μήκος της υπάρχουν αρκετά εστιατόρια και αναψυκτήρια. Υπάρχουν τουριστικές μονάδες και ενοικιαζόμενα δωμάτια με με υπηρεσίες φιλοξενίας.
Πηγή:el.wikipedia.orgh

Image for shared link
ΠΑΡΑΛΙΑ ΕΛΑΙΩΝΑ, ΑΧΑΪΑ (DRONE). ELAIONAS BEACH AERIAL VIEW, ACHAEA, GREECE.

Ο Ελαιώνας είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό της Αχαΐας, δίπλα στο Διακοπτό (μόλις 6 km)...

youtu.be

Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για το μήκος της ζωής σου, αλλά μπορείς κάτι να κάνεις για το πλάτος και το βάθος της....

H.L. Mencken

Εκείνο που υποστηρίζω είναι
ότι ο μόνος δρόμος, που πρέπει να μας οδηγεί ,
είναι ο δρόμος της αγάπης της κατανόησης, της υπεράσπισης
της διαφορετικότητας ...του άλλου.
Αν τον ακολουθήσουμε δεν κινδυνεύουμε...
ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας...

Χρ.Μίσσιος

"Ήλθες" ; Είπε το ηλιοτροπιο.
"Ηρθα" είπε ο ηλιος!
"Μόνο για μένα;"
"Μόνο για σένα" αποκρίθηκε ο ήλιος. "Έλα"..

Ευγένιος Τριβιζάς

Ποτέ δεν υπάρχει απόλυτο σκοτάδι.
Πάντα υπάρχει,
σου το λέω με σιγουριά,
κάποιο παράθυρο ανοιχτό,
στην άκρη της θλίψης,
ένα παράθυρο φωτισμένο.

Πάντα... υπάρχει ένα Όνειρο που ξαγρυπνά,
επιθυμία να εκπληρώσεις,
πείνα να ικανοποιήσεις,
μια γενναία καρδιά,
ένα χέρι απλωμένο,
ένα χέρι ανοιχτό,
μάτια γεμάτα στοργή,
μια ζωή: να μοιραστείς μαζί της τη ζωή.

Paul Eluard

Πάει τὸ ταξίδι, φτάσαμε.
Τ᾿ ὡραῖο νησάκι νά το!
Διπλὰ ἀκρογιάλια...
ΟΤ᾿ ἀνοιχτό, φῶς ὅλο, τὸ χιονάτο,
μὲ τὰ γραμμένα ἐρείπια καὶ μὲ τὰ μαυροπούλια·
... καὶ τ᾿ ἄλλο. Ὢ δάση ἀπὸ μυρτιές, ὢ κῆποι ἀπὸ ζουμπούλια,
καὶ κάτω ἀπὸ τῆς νεραντζιᾶς τῆς φουντωτῆς τα κλώνια,
ὢ ἴσκιοι! οἱ ἔρωτες μιλοῦνε, ἀντιμιλοῦν τ᾿ ἀηδόνια.
Τὸ ἕν᾿ ἀκρογιάλι Ἐδῶ! μᾶς λέει, τ᾿ ἄλλο ἀκρογιάλι Νἄ με!
Βαρκούλα, ποῦ θ᾿ ἀράξουμε; Βαρκάρη, ποῦ θὰ πᾶμε;

Κωστής Παλαμάς

Αν θέλουμε να κάνουμε υποφερτή την πραγματικότητα πρέπει όλοι να τρέφουμε κάνα δυο φαντασιώσεις...

Μαρσέλ Προυστ

Αυτό είναι που μου αρέσει στις φωτογραφίες...
Είναι απόδειξη ότι κάποια στιγμή, έστω και μισό δευτερόλεπτο, όλα ήταν τέλεια....

"Που πάμε; Μη ρωτάς! Ανέβαινε, κατέβαινε. Δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος. Υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή, γιομάτη πίκρα, γιομάτη γλύκα, και τη χαίρουμαι ...όλη".....

Νίκος Καζαντζάκης

′′ Είναι θλιβερό να σκέφτεσαι ότι η φύση μιλάει,
Και αυτή η ανθρωπότητα δεν την ακούει."
Βίκτωρ Ουγκώ

Η μέρα φεύγει..
Και που λέτε...ο μόνος δρόμος
είναι μια Ανατολή...

Οδυσσέας Ελύτης

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Ναπολέοντας, ο Απολλιναίρ, ο Πικάσο και η εμπλοκή τους στο πιο αινιγματικό χαμόγελο του κόσμου.

Η ταυτότητα της Μόνα Λίζα
...Φιλοτεχνήθηκε από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι γύρω στα 1505, πέρασε από την κρεβατοκάμαρα του Ναπολέοντα και από το 1804 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

Η πραγματική όμως ταυτότητα της ξεφεύγει από τους ιστορικούς της τέχνης για αιώνες.

Η πιο αποδεκτή θεωρία, σχετικά με την πραγματική ταυτότητα πίσω από τον πίνακα, είναι ότι μοντέλο ήταν η Lisa Gherardini, η σύζυγος ενός Ιταλού εμπόρου μεταξιού.

Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι η Μόνα Λίζα είναι στην πραγματικότητα μια αυτοπροσωπογραφία ή μια απεικόνιση της μητέρας του καλλιτέχνη.

Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι η Μόνα Λίζα φέρει αρκετές εντυπωσιακές ομοιότητες με τον Gian Giocomo Caprotti, γνωστό και ως Salai, ο οποίος ήταν μαθητευόμενος του Λεονάρντο και πιθανώς εραστής του.

Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα
Αυτό που έκανε το συγκεκριμένο πίνακα, ανεξάρτητα από το ποιος τελικά απεικονίζεται, τον πιο διάσημο στον κόσμο είναι το περίφημο χαμόγελο της.

Τι έχει όμως το χαμόγελο της Μόνα Λίζα, που το κάνει τόσο ξεχωριστό;

Ο Ντα Βίντσι ανακάτεψε με τέτοιο τρόπο τα χρώματα, ώστε να παραπλανά την περιφερειακή όραση του θεατή.

Αυτό που κατάφερε, ήταν το σχήμα του στόματος ν΄αλλάζει, ανάλογα με την οπτική που παρατηρεί κανείς τον πίνακα.

Καθώς το χαμόγελο εξαφανίζεται μόλις ο θεατής προσπαθήσει να το δει, ονομάστηκε αυτή η οπτική ψευδαίσθηση το “άπιαστο χαμόγελο”.

Κανείς πριν ή μετά τον Λεονάρντο ντα Βίντσι δεν έχει καταφέρει να αναπαραστήσει τόσο πετυχημένα κάτι αντίστοιχο!

Η κλοπή της Μόνα Λίζα
Στις 22 Αυγούστου του 1911 ο ζωγράφος Λουί Μπερού, που συνήθιζε να ζωγραφίζει αντίγραφα της Τζοκόντα και να τα πουλά στους επισκέπτες του Μουσείου, παρατήρησε με έκπληξη ότι ο πίνακας απουσίαζε από τη θέση του.

Αμέσως σήμανε συναγερμός. Οι πόρτες του Μουσείου σφραγίστηκαν και τα σύνορα της Γαλλίας έκλεισαν!

Το μουσείο έμεινε κλειστό μια ολόκληρη εβδομάδα, χωρίς οι έρευνες που γίνονταν να αποφέρουν το παραμικρό αποτέλεσμα.

Το Λούβρο άνοιξε και πάλι στις 29 Αυγούστου.

Τις επόμενες μέρες χιλιάδες Γάλλοι περνούσαν μπροστά από την άδεια θέση της Μόνα Λίζα και έκλαιγαν γοερά, λες και είχαν χάσει ένα προσφιλές τους πρόσωπο.

Όλη η Γαλλία είχε πάθει κατάθλιψη!

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1911, η αστυνομία ανακοινώνει τη σύλληψη του διακεκριμένου γαλλοπολωνού ποιητή Γκιγιόμ Απολλιναίρ και του άσημου τότε ακόμα Ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο ως υπόπτων για την κλοπή.

Ένα ιστορικό παράδοξο.
Αυτός που έμελλε να γίνει ο πιο διάσημος ζωγράφος, έχει κατηγορηθεί για την κλοπή του πιο διάσημου πίνακα!

Ο Πικάσο αφέθηκε ελεύθερος την ίδια μέρα, καθώς δεν προέκυψε το παραμικρό στοιχείο εις βάρος του και ο Απολλιναίρ πέντε μέρες αργότερα.

Η μεγάλη Γαλλική εφημερίδα Paris Journal στις 13 Σεπτεμβρίου θα κυκλοφορήσει με πρωτοσέλιδο:

“...Ο Απολλιναίρ είναι αρχηγός διεθνούς σπείρας που έχει έρθει στη Γαλλία με σκοπό να ξαφρίσει τα μουσεία μας...”
Η πραγματικότητα βέβαια απείχε πολύ.

Ο Απολλιναίρ συνδεόταν φιλικά με έναν Βέλγο απατεώνα που λυμαινόταν τις αίθουσες του Λούβρου, αρπάζοντας διάφορα
αντικείμενα.

Κάποια αφρικανικά αγαλματίδια μικρής αξίας είχαν πέσει με αυτόν τον τρόπο στα χέρια του Απολλιναίρ, που με την σειρά του είχε πουλήσει μερικά στον νεαρό Πικάσο.

Μετά τον θόρυβο που είχε προκληθεί από την κλοπή του πίνακα, οι δύο καλλιτέχνες θέλησαν να ξεφορτωθούν τα κλοπιμαία ρίχνοντάς τα στον Σηκουάνα.

Αφού γυρόφερναν ένα ολόκληρο βράδυ γύρω από τον ποταμό, τελικά τα παρέδωσαν στην αστυνομία, με αποτέλεσμα να θεωρηθούν ύποπτοι και για την κλοπή του πίνακα!

Θα χρειαστεί να περάσουν δυο ολόκληρα χρόνια για να καταφέρουν να “καθαρίσουν” το όνομα και τη φήμη τους.

Στις 29 Νοεμβρίου του 1913, ένας Ιταλός γκαλερίστας, ο Αλφρέντο Τζέρι θα λάβει ένα γράμμα από κάποιον Βιτσέντζο Περούτζια, που έγραφε ότι έχει στην κατοχή του τη Μόνα Λίζα και ότι σκόπευε να τη χαρίσει στην Ιταλία.

Τελικά το ραντεβού θα κλειστεί στις 10 Δεκεμβρίου στη Φλωρεντία, όπου ο Περούτζια συλλαμβάνεται, αφού, προς μεγάλη έκπληξη όλων, έχει όντως τον αυθεντικό πίνακα στην κατοχή του.

Μετά τη σύλληψή του, ένα κύμα συμπάθειας σηκώθηκε υπέρ του Περούτζια. Η κοινή γνώμη θεώρησε την πράξη του πατριωτική, αφού το βασικό του κίνητρο ήταν να φέρει τη Μόνα Λίζα πίσω στην πατρίδα της.

Την ίδια γνώμη φαίνεται να είχαν και οι δικαστές, που τον καταδίκασαν σε φυλάκιση μόνο λίγων μηνών.

Η Μόνα Λίζα παρέμεινε για ένα μήνα στην Ιταλία, προτού επιστρέψει στη Γαλλία.

Εκτέθηκε στα μεγαλύτερα μουσεία της Ιταλίας και εκατομμύρια Ιταλών θαύμασαν το αινιγματικό της χαμόγελο.

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1913, περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι, σε μια πρωτοφανή μαζική συγκέντρωση για έργο τέχνης, συνόδευσαν την Μόνα Λίζα στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου, ώστε να πάρει τον δρόμο της επιστροφής για το Λούβρο.

Εκείνη την ημέρα, ολόκληρη η Ιταλία αποχαιρετούσε συγκινημένη τον αγαπημένο της πίνακα.

Στις 4 Ιανουαρίου του 1914 εγκαταστάθηκε και πάλι στο Λούβρο, όπου και εκτίθεται έως σήμερα, κάτω από απίστευτα μέτρα ασφαλείας.

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Μια μέρα (Στην εποχή του αλγόριθμου)
Πάτρα, 15 Ιουνίου 2035

Μπήκα στην κουζίνα, το πρωινό τσεκ απ έδειξε ότι όλοι οι δείκτες μου είχαν επανέλθει πια σε ...φυσιολογικά για την ηλικία μου επίπεδα. Στάθηκα μπροστά από τη μηχανή του καφέ, που μου πρότεινε καφέ με οικολογικούς κόκκους Βολιβίας, γάλα σόγιας και γλυκαντικό στέβιας. Πάτησα αποδοχή και λίγα δευτερόλεπτα μετά έπινα τον καπουτσίνο μου μπροστά από τον υπολογιστή μου.

Μπήκα στην εφαρμογή που διαχειρίζεται τα κρυπτονομίσματά μου. Εκεί ο οικονομικός αλγόριθμος πρόβλεψης αφού μου υπενθύμισε ότι πέτυχε στο 93.5% των προβλέψεων που είχε κάνει για την πορεία των νομισμάτων μου σε βάθος πενταετίας, μου πρότεινε να επενδύσω ένα μέρος από το κεφάλαιό μου σ’ ένα πολλά υποσχόμενο νέο κρυπτονόμισμα. Δέχτηκα γρήγορα και βγήκα από την εφαρμογή.

Λίγες ώρες μετά μπήκα στο αυτοκίνητό μου, έδωσα τις φωνητικές εντολές για το σημείο άφιξης και κάθισα αναπαυτικά στη θέση του συνοδηγού. Πριν ξεκινήσουμε με ενημέρωσε για μεγάλο αριθμό οχημάτων που ήταν ήδη μποτιλιαρισμένα στη Γερμανού και ότι θα προτιμούσε αν δεν είχα αντίρρηση να πάμε από τη Γούναρη.

Πάτησα αποδοχή και λίγα λεπτά μετά βρισκόμουν σε ένα πολύ όμορφο εστιατόριο στη Ρήγα Φεραίου. Σκάναρα το μενού με το κινητό μου, ο αλγόριθμος υγείας με ενημέρωσε ότι η καλύτερη επιλογή για μένα θα ήταν ο σολομός. Μου πρότεινε και άλλα δύο πρώτα πιάτα να τα συνδυάσω και με προέτρεψε να δοκιμάσω και ένα συγκεκριμένο κρασί. Πάτησα αποδοχή.

Συνεχίσαμε για ποτό σε ένα μπαράκι μερικά μέτρα πιο πέρα. Στο δεύτερο ποτό αναγκάστηκα να αποχωρήσω αφού σχεδόν όλες οι εφαρμογές που είχα εγκατεστημένες στο κινητό μου ξεκίνησαν να διαμαρτύρονται.

Ο αλγόριθμος υγείας μου παραπονιόταν ότι είχα πιει ήδη αρκετά! Ο αλγόριθμος εργασίας ότι είχα πολύ φορτωμένο πρόγραμμα την επόμενη μέρα και δε θα ήμουν αρκετά αποδοτικός...

Σύντομα κατέληξα σπίτι. Άνοιξα τον υπολογιστή μου και μπήκα στο Youtube. Πληκτρολόγησα Βασίλης Παπακωνσταντίνου, «Άσε με να κάνω λάθος».

Πριν ξεκινήσει το τραγούδι, είδα μια διαφήμιση ξενοδοχείου στην Κόρινθο που σκόπευα να πάω σύντομα, αλλά δεν είχα κλείσει κατάλυμα ακόμα. Μόλις τελείωσε η διαφήμιση, και πριν ξεκινήσει να παίζει το τραγούδι, ένα μήνυμα σχετικά με τους στίχους του τραγουδιού κυριάρχησε στην οθόνη μου. Το μήνυμα έλεγε ότι ο στίχος του τραγουδιού που πρόκειται να ακούσω, προέτρεπε σε συμπεριφορές που δε βοηθούν σε μια υγιή αντιμετώπιση της ζωής και ότι μπορεί μόνο να "κατανοηθεί" στο χρονικό πλαίσιο που είχε γραφτεί. Στη συνέχεια με ρώταγε αν ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να το ακούσω.

Πάτησα «ναι». Και πάλι όμως αυτό δε στάθηκε ικανό να μπορέσω να το ακούσω. Παρεμβλήθηκε ο αλγόριθμος υγείας να με ρωτήσει αν νιώθω κατάθλιψη ή αν νιώθω δυστυχισμένος. Απάντησα «όχι», χωρίς όμως και πάλι να καταφέρω να ακούσω το τραγούδι αφού ο αλγόριθμος επέμενε να θέλει να μάθει πως νιώθω. Από τη λίστα συναισθημάτων που μου έδωσε ως επιλογές, επέλεξα νοσταλγία.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά έγειρα αναπαυτικά στην καρέκλα μου και άκουσα επιτέλους τον Βασίλη να τραγουδά...
-----------------------------------------------------
Σχετικά κείμενα:
Στην εποχή του αλγόριθμου (Μέρος 1ο)
https://www.facebook.com/bookrefrenagain/posts/339079594246837
-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Στην εποχή του αλγόριθμου
Πάτρα, 6 Ιουνίου 2035

Άνοιξα τον υπολογιστή μου και του έδωσα τις συνηθισμένες φωνητικές εντολές για να μπω στο συγγραφικό ...περιβάλλον όπως έκανα κάθε μέρα.

Στη συνέχεια κάθισα αναπαυτικά στην καρέκλα που αυτόματα βελτίωσε τη στάση του σώματος μου ώστε να κουράζομαι λιγότερο. Έδωσα τις παρακάτω φωνητικές εντολές:

- Φόνος, Μυστήριο, Λίμνη, Αγωνία, Χίτσκοκ, Διήγημα.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μου ήρθε το μήνυμα ότι το διήγημά μου ήταν έτοιμο και αποθηκευμένο στην επιφάνεια εργασίας μου.

Μπήκα πάλι στο συγγραφικό περιβάλλον και έδωσα νέες φωνητικές εντολές:

- Σχετικότητα, Ύπαρξη, Βάρος, Παρμενίδης, Κούντερα, Δοκίμιο.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μου ήρθε το μήνυμα ότι και το δοκίμιό μου ήταν έτοιμο και αποθηκευμένο στην επιφάνεια εργασίας μου.

Μπήκα στην πλατφόρμα του εκδοτικού μου οίκου και υπαγόρευσα:

- Έκδοση νέου έργου: Διήγημα

Στη συνέχεια περίμενα μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να πάρει έγκριση από τον αλγόριθμο, αλλά και να του γίνουν - αν χρειάζεται - οι κατάλληλες διορθώσεις.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μου ήρθε το μήνυμα ότι το διήγημά μου είχε εκδοθεί.

Μπήκα στην πλατφόρμα προώθησης, όπου ο αλγόριθμος μου έδωσε αρχικά κάποια πολύ εντυπωσιακά στατιστικά στοιχεία για τα δύο έργα που είχα δημοσιεύσει την προηγούμενη ώρα και φαίνεται πως και αυτά είχαν γίνει viral.

Όσο τηρώ τις εντολές να μην ξεπερνώ τις δύο δημοσιεύσεις την ώρα θα πηγαίνω όλο και καλύτερα με ενθάρρυνε ο αλγόριθμος προώθησης. Μπήκα και είδα τις προβλέψεις που είχε κάνει ένα ειδικό αλγοριθμικό μοντέλο για το αναγνωστικό κοινό που θα είχα ως το τέλος του έτους.

Σχετικά με την αλληλεπίδρασή μου επισήμανε ότι πρέπει να δουλέψουμε λίγο καλύτερα, ώστε να πετύχουμε περισσότερες κοινοποιήσεις. Συμφώνησα και παρακολούθησα την εφαρμογή να κοινοποιεί το διήγημά μου σε όλα τα μπλογκ και τις ομάδες που με βάση των αλγόριθμο του θα έδειχναν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη δουλειά μου.

Μπήκα και πάλι στην πλατφόρμα του εκδοτικού μου οίκου και υπαγόρευσα:

- Έκδοση νέου έργου: Δοκίμιο.

Επανέλαβα την ίδια διαδικασία. Βγήκα και μπήκα στο Facebook. Στις αναμνήσεις υπήρχε σαν σήμερα πριν 15 χρόνια ένα κείμενο που είχα γράψει για το μέλλον του μυθιστορήματος. Σε εκείνο το κείμενο είχα γράψει ότι υπήρχαν περισσότεροι συγγραφείς από αναγνώστες!

Ένα ειρωνικό χαμόγελο κυριάρχησε στο πρόσωπό μου. Σήμερα θα ήταν αδύνατον να το επιτρέψουν αυτό οι αλγόριθμοι, σκέφτηκα.

Στο ίδιο κείμενο είχα γράψει για τον θάνατο του μυθιστορήματος, που μπορεί να προέλθει από την υπερπαραγωγή μυθιστορημάτων. Σταμάτησα να διαβάζω γιατί οι ανησυχίες μου είχαν ρυθμιστεί ήδη κατάλληλα από τους αλγόριθμους της εποχής μας και σήμερα όλο αυτό φάνταζε ξεπερασμένο.

Πριν μπω να μελετήσω και πάλι τα στατιστικά στοιχεία για το αναγνωστικό μου κοινό και λύσεις για να το αυξήσω περισσότερο που μου πρότεινε ο αλγόριθμος, η σκέψη μου στάθηκε για τελευταία φορά σε μια "ατάκα" που είχα γράψει σε εκείνο το παλιό μου κείμενο 15 χρόνια πριν.

- Συγγραφείς που έχουν διαβάσει μόνο τα βιβλία τους!

Πού να φανταζόμουν τότε, ότι το μέλλον επιφυλάσσει μια ακόμα κατηγορία συγγραφέων:

- Συγγραφείς που δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία τους!

Από τις σκέψεις μου με διέκοψε ο αλγόριθμος υγείας που μου υπενθύμισε ευγενικά ότι το καλύτερο για μένα είναι να σηκωθώ από την καρέκλα μου και να περπατήσω για τουλάχιστον 5 λεπτά μέσα στο σπίτι.

Φυσικά και υπάκουσα. Με την υγεία σου δεν είναι να παίζεις...

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas

Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Ο έρωτας.

Φαντάζομαι ότι έστω σαν όνομα γνωρίζεις τον ζωγράφο Henri de Toulouse-Lautrec.

Έζησε μόλις 36 χρόνια, πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει 737 πίνακες σε καμβά, 275 ...νερομπογιές, 363 γκραβούρες και αφίσες, 5,084 σχέδια, κεραμικά και βιτρό, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός των έργων του που έχουν χαθεί.

Αν ήμουν βιογράφος στην περίπτωση του Lautrec, θα εστίαζα σε τρία χαρακτηριστικά του, ήταν πολύ κοντός (μόλις 1.52μ) και του άρεσε να συχνάζει σε καμπαρέ και μπουρδέλα.

Ήταν τακτικός θαμώνας του διάσημου καμπαρέ Moulin Rouge, για το οποίο έφτιαχνε τις αφίσες και συχνά εξέθετε και έργα του εκεί.

Επίσης υπήρξε μια εποχή της ζωής του, όπου κυριολεκτικά έμενε μέσα σε έναν οίκο ανοχής του Παρισιού. Εκείνο το διάστημα ολοκλήρωσε 16 διάσημα έργα του.

Ένα από αυτά ήταν και ο πίνακας In Bed: The Kiss.

Στο συγκεκριμένο πίνακα, έχουμε ένα παθιασμένο φιλί ανάμεσα σε δύο πόρνες που αγκαλιάζονται στο κρεβάτι ενός οίκου ανοχής.

Ο πίνακας που ολοκληρώθηκε από τον Lautrec το 1892 ήταν απίστευτα πρωτοποριακός για την εποχή του, μιας και “ακουμπούσε” ταυτόχρονα δυο τεράστια ταμπού της εποχής, την ομοφυλοφιλία και την πορνεία!

Όμως, ο συγκεκριμένος πίνακας ξεχωρίζει για το ερωτικό συναίσθημα που ξεχειλίζει από παντού.

Η ταυτόχρονη στιγμή της τρυφερότητας και του πάθους!

Ο πίνακας αποτυπώνει την απόλυτη καταγραφή του έρωτα!

Τον έρωτα στο μέρος που πιστεύεις ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να τον συναντήσεις και από δυο πλάσματα που επίσης δεν μπορούσες να διανοηθείς ότι μπορούν να ερωτευτούν!

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Το Moulin Rouge, ο Toulouse-Lautrec και πως μαζί δημιούργησαν την φήμη που μέχρι σήμερα οδηγεί τους καλλιτέχνες στην Μονμάρτρη

***Moulin Rouge (Κόκκινος Μύλος) - Το πρώτο παλάτι για... γυναίκες

Τον Οκτώβριο του 1889, στο Παρίσι, στο λόφο της Μονμάρτρης, ο Ισπανός επιχειρηματίας Joseph Oller μαζί με τον Γάλλο Charles Zidler άνοιξαν έναν ιδιαίτερο οίκο ανοχής, το περίφημο Moulin Rouge.

Η Μονμάρτρη ως περιοχή δεν είχε επιλεγεί τυχαία. Την περίοδο εκείνη ήταν μία "παραγκούπολη", όπου ζούσαν φτωχοί άνθρωποι και υπήρχαν πολλά χαμόσπιτα, κακόφημα μπαρ και οίκοι ανοχής.

Quadrille (καν-καν)
Τα κορίτσια που επιλέχτηκαν να στελεχώσουν τον Κόκκινο Μύλο είχαν χορευτικές ικανότητες, τόσο “ευλύγιστες” όσο και η ηθική τους.

Οι χορεύτριες αυτές, λοιπόν, εκτελούσαν κυρίως το χορευτικό "Quadrille".

Έναν χορό στον οποίο τα κορίτσια έκαναν ψηλά ανοίγματα με τα πόδια, σηκώνοντας ταυτόχρονα και τις φούστες, ώστε να αναδειχθούν τα καλλίγραμμα πόδια τους και να φανεί μια "υποψία" από το εσώρουχό τους.

Η «Quadrille» έγινε παγκοσμίως γνωστή με το όνομά "γαλλικό καν-καν".

***Henri de Toulouse-Lautrec
Αναμφισβήτητα είναι ο καλλιτέχνης που έχει συνδέσει το όνομά του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον με το Moulin Rouge και σίγουρα αυτό του οφείλει και μέρος της φήμης που απέκτησε.

Ο Lautrec το 1889 ακόμα φοιτούσε στη σχολή του Fernand Cormon, το ατελιέ του οποίου βρισκόταν στην Μονμάρτρη.

Ο δρόμος αυτός από την αρχή ασκούσε μια έντονη γοητεία στον νεαρό Lautrec, ο οποίος, ανάμεσα στους ανθρώπους που σύχναζαν εκεί, έμοιαζε λιγότερο παράξενος.

Από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του Moulin Rouge είχε πάντα το δικό του τραπέζι, όπου και θαύμαζε τις χορεύτριες του καν- καν.

Τις ήξερε όλες με τα ψευδώνυμά τους:

«Νανά η ακρίδα», «Γωγώ το στουπί», «Νινί το αέρινο βήμα».

Μέσα στο Moulin Rouge ήταν κοινωνικός, χαμογελούσε διαρκώς και έλεγε πολλά αστεία.

Πολύ λογικά δημιούργησε και την πρώτη διαφημιστική αφίσα του Moulin Rouge και στη συνέχεια πολλές ακόμα.

Ο Lautrec, εξαιτίας της μεγάλη επιτυχίας που γνώρισαν οι αφίσες αυτές, θεωρείται από πολλούς ο πατέρας της αφίσας.

******Jane Avril
Ήταν Γαλλίδα χορεύτρια του καν-καν, γεννημένη το 1868, έγινε όμως διάσημη σαν η μούσα του Lautrec, μιας και για αρκετά χρόνια την ζωγράφιζε ξανά και ξανά.

Το 1890 η Jane Avril συνεργάζεται με το Moulin Rouge και σύντομα γίνεται το μεγαλύτερό του αστέρι!

Δεν υπήρξε ποτέ η κλασσική χορεύτρια του καν-καν, είχε μάλλον εξωτικό στυλ και μια τρέλα, που όμως είχαν μαγική επίδραση στους θαμώνες του καμπαρέ.

Με τον Lautrec, αν και εκείνος φαίνεται να είχε εμμονή μαζί της, συνδέθηκε με μια δυνατή φιλία.

Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι μετά από πολλές και επίμονες προσπάθειές του, εκείνη είχε δεχτεί να περάσουν μια μοναδική ερωτική νύχτα μαζί και στη συνέχεια να μείνουν και πάλι φίλοι.

Όταν την ζωγράφιζε, έμενε στο ατελιέ του για ώρες και εκείνος συνήθως πριν την καλέσει είχε μαγειρέψει και έτρωγαν μαζί.

Η συνεργασία τους και οι πίνακες που προέκυψαν, συνέλαβαν ακόμα περισσότερο στο να αυξηθεί η φήμη του Moulin Rouge.

Το 1952 στην ταινία Moulin Rouge του John Huston, η Zsa Zsa Gabor θα ενσαρκώσει την Jane Avril. Το 2001 σε μια πιο ελεύθερη μεταφορά της ταινίας, ο ρόλος της Nicole Kidman θα είναι και αυτός βασισμένος στην Jane.

***Mistinguett
Η Mistinguett εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή του Moulin Rouge το 1907 και για τα επόμενα 20 χρόνια θα δημιουργήσει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στη νυχτερινή ζωή του Παρισιού.

Τον Φεβρουάριο του 1915, μία πυρκαγιά που ξέσπασε σε γειτονικό κτίριο και επεκτάθηκε στο καμπαρέ ήταν ο λόγος που σταμάτησε τη λειτουργία του για έξι χρόνια.

Η πρόσοψη του κτιρίου έμεινε ανέπαφη, αλλά το αμφιθέατρο και η σκηνή χορού είχαν καταστραφεί ολοσχερώς.

Το 1921, ανακαινισμένο πλέον, άνοιξε ξανά τις πόρτες του για το κοινό και τα επόμενα χρόνια έμελλε να είναι από τα πιο ένδοξα της λειτουργίας του.

Η Mistinguett, τα έξι χρόνια που δεν λειτουργούσε το Moulin Rouge, περιόδευσε στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες και το 1921 ήταν το κυρίως αστέρι, στο οποίο στηρίχτηκε η επαναλειτουργία του καμπαρέ.

***H Μις Doriss
Ήταν χορογράφος, η οποία συνδέθηκε με την ιστορία του Moulin Rouge. Δημιούργησε τις Doriss Girls το 1957 και χορογραφούσε όλες τους τις παραστάσεις

Έφτασε στο Παρίσι, από τη Γερμανία, πήρε μαθήματα χορού χωρίς τη γνώση των γονιών της και μάλιστα εργαζόταν σε εφημερίδες για να πληρώσει τα δίδακτρα της σχολής χορού της!

Με την πάροδο των χρόνων, το Moulin Rouge κατάφερε να χάσει τη φήμη του ως οίκος ανοχής και σήμερα θεωρείται πια μια μοντέρνα αίθουσα μουσικής και χορού και μάλλον το πιο γνωστό καμπαρέ στον κόσμο.

***Η επιβάτης της καμπίνας 54 (διήγημα)
Το καλοκαίρι του 1895 ο Λωτρέκ αποφάσισε μαζί με τον φίλο του και φωτογράφο Μωρίς Γκιμπέρ να κάνουν ένα ταξίδι από τη Χάβρη στο Μπορντό.

Για τον Τουλούζ φάνταζε σαν μια ιδανική ευκαιρία να ξεφύγει λίγο από τον Παρίσι και τον κόσμο που συναναστρεφόταν στον λόφο της Μονμάρτρης.

“Ίσως και να κόψω το ποτό ή θα πίνω λιγότερο” σκεφτόταν, ενώ στεκόταν μπροστά από το ατμόπλοιο “Le Chili”(Χιλή) περιμένοντας τον αργοπορημένο φίλο του.

Μέσα στο πλοίο τακτοποιήθηκαν γρήγορα μέσα σε μία από τις καλύτερες καμπίνες του και οι δυο φίλοι βγήκαν στο κατάστρωμα να απολαύσουν την αναχώρηση.

- Τουλούζ, στο Μπορντό θα κάνουμε όσα δεν προλαβαίναμε στο Παρίσι!

- Ένα διάλειμμα από την Μονμάρτρη είναι πάντα μια καλή ιδέα!
- Και η μητέρα σου θα χαρεί πολύ που θα μας δει!
- Μου έγραψε πριν ένα μήνα πως θα ξεκινούσε τις ετοιμασίες για την άφιξή μας!

Τις σκέψεις και τα σχέδια των δύο φίλων απέσπασε σχεδόν βίαια μια γυναίκα που πέρασε από μπροστά τους.

Φυσικά το πρώτο που πρόσεξε ο Τουλούζ σε αυτήν ήταν το έντονα κόκκινο μαλλί της.

Ο Λωτρέκ έμεινε σαν αποσβολωμένος να την παρακολουθεί με το βλέμμα του και δεν έδινε την παραμικρή σημασία στον φίλο του, που συνέχισε να μιλάει για το Μπορντό.

Όταν εκείνη τελικά έστριψε και χάθηκε από το οπτικό του πεδίο, ο Λωτρέκ κοίταξε σαστισμένα τον Γκιμπέρ και σαν να συνερχόταν από κάποιο όνειρο του είπε:

- Τι ήταν αυτό; Είδες;
- Για την κοκκινομάλλα λες που πέρασε από μπροστά μας;
- Ε ναι! Για τι άλλο;

Χωρίς να περιμένει άλλη απάντηση, ο Τουλούζ εγκατέλειψε τον φίλο του και κατευθύνθηκε προς το μέρος που είχε ακολουθήσει λίγο πριν η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά.

Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να ψάξει και πολύ. Την βρήκε όρθια να κοιτάζει προς την θάλασσα, που στα ανοιχτά που βρίσκονταν πια έμοιαζε ατέλειωτη.

Ο Λωτρέκ στάθηκε λίγα μέτρα πίσω της και την παρατηρούσε μαγεμένος.

Τελικά εκείνη, όταν άρχισε το κρύο να γίνεται πιο έντονο, αποχώρησε προς την καμπίνα της.

Ο Τουλούζ συνέχισε να την ακολουθεί λίγα μέτρα πιο πίσω, μέχρι που εκείνη άνοιξε και μπήκε στην καμπίνα με το νούμερο 54.

Λίγα λεπτά μετά ο Τουλούζ βρίσκεται στη δικιά του καμπίνα, όπου ήδη έχει εγκατασταθεί και ο Γκιμπέρ.

- Τουλούζ, πού ήσουν;
- Στο πλοίο!
- Έχεις όρεξη πάλι;
- Θέλω να μάθω τα πάντα για τη γυναίκα που μένει στην καμπίνα 54!
- Μη μου πεις μόνο ότι απέκτησες νέα εμμονή, δεν θα το αντέξω Λωτρέκ!
- Πολύ αργά! Είμαι ήδη ερωτευμένος!
- Δε σε αντέχω Τουλούζ, πραγματικά! Κοιμήσου τώρα και θα ρωτήσουμε αύριο να μάθουμε!

Εκείνο το βράδυ ο Λωτρέκ δεν έκλεισε μάτι. Έκανε όνειρα! Ίσως εκείνη να έβλεπε το ταλέντο που είχε και να μην την ενδιέφερε το ύψος του! Ίσως και πάλι να της άρεσε που ήταν κοντός!

Την επόμενη μέρα, μετά το πρωινό ο Γκιμπέρ γύρισε με αρκετές πληροφορίες, που καμία δεν άρεσε στον Τουλούζ.

Εκείνη ήταν παντρεμένη και το ταξίδι το έκανε για να συναντήσει τον άντρα της, που την περίμενε στην Σενεγάλη.

Η είδηση ότι ήταν παντρεμένη, είχε μια παράξενη επίδραση στον Λωτρέκ. Συνέχισε να την παρακολουθεί όλη μέρα, χωρίς όμως να θέλει να εμπλακεί σε άλλου είδους επικοινωνία.

- Δεν θα της μιλήσεις! Αύριο φτάνουμε στο Μπορντό!
- Δεν θα κατέβω. Θα την ακολουθήσω μέχρι τη Σενεγάλη!
- Τρελάθηκες, Λωτρέκ! Μας περιμένει η μάνα σου!
- Πήγαινε εσύ!
- Ελπίζω να μην μιλάς σοβαρά και να είναι ένα ακόμα αστείο σου!
- Θέλω μια χάρη πριν κατέβεις!
- Δεν πάω πουθενά χωρίς εσένα, Τουλούζ!
- Ωραία, θέλω μια χάρη! Μπορείς να τραβήξεις μια φωτογραφία της αύριο!
- Θα δω τι μπορώ να κάνω! Θα κατέβουμε στο Μπορντό αν το κάνω;
- Όχι.

“Αυτός ο νάνος είναι πολύ πεισματάρης”, μονολογούσε ο Γκιμπέρ, αλλά την επόμενη μέρα και τράβηξε την φωτογραφία που ήθελε ο φίλος του και δεν κατέβηκε από το ατμόπλοιο, όταν αυτό έφτασε στο Μπορντό.

- Αλλάξαμε όλα τα πλάνα μας! Μίλα της τουλάχιστον!
- Δεν έχει νόημα! Δεν έχω καμιά ελπίδα!
- Και τότε γιατί δεν τα παρατάμε να γυρίσουμε στο Μπορντό;
- Δεν μπορώ! Δεν είμαι έτοιμος να την αποχωριστώ!

Ο Λωτρέκ άφησε για άλλη μια φορά μόνο τον φίλο του και ανέβηκε στο κατάστρωμα αναζητώντας την κοκκινομάλλα της καμπίνας 54.

Πολλές φορές στη ζωή του είχε ευχηθεί να είχε ανεπτυγμένα πόδια όπως όλοι, όμως κάθε φορά που ερωτευόταν η σκέψη αυτή τον στοίχειωνε.

“Δεν θα την αποκτήσω ποτέ, δεν είναι μόνο ότι ανήκει σε κάποιον άλλον, είναι και το ύψος μου”,
σκεφτόταν απελπισμένος.

Το πλοίο θα άραζε σε λίγες ώρες στη Λισαβόνα, όμως το μυαλό του Τουλούζ ήταν ήδη ακόμα πιο μακριά.

Ήταν στο μόνο μέρος που αισθανόταν ότι δεν τον σχολιάζουν για το ύψος του, στο μόνο μέρος του κόσμου όπου αισθανόταν ότι μπορεί να ενσωματωθεί.

“Έπρεπε να φύγω για λίγο για να καταλάβω” αναρωτήθηκε σχεδόν φωναχτά!

Φτάνοντας στη Λισαβόνα, ο Γκιμπέρ έκανε άλλη μια προσπάθεια να κατεβάσει τον Λωτρέκ από το πλοίο. Μπορούσαν ακόμα μέσω Μαδρίτης να φτάσουν στο Μπορντό!

Προς μεγάλη του έκπληξη, ο Λωτρέκ συμφώνησε!

Το μόνο που του είπε, συμπληρώνοντας μια μάλλον δική του σκέψη:

- Στο Μπορντό μπορούμε τουλάχιστον να δοκιμάσουμε εξαιρετικά κρασιά.
- Μετά από τόσα χρόνια και ακόμα δεν καταλαβαίνω πότε μου μιλάς σοβαρά!
- Πάντα και ποτέ, Μωρίς! Πάντα και ποτέ!
- Όπως και να 'χει συμφώνησες! Κατεβαίνουμε!

Ο Λωτρέκ ανέβηκε μια τελευταία φορά στο κατάστρωμα και έμεινε και πάλι να κοιτάει την κοκκινομάλλα της καμπίνας 54.

Φεύγοντας, για πρώτη φορά πέρασε από δίπλα της τόσο κοντά, που τελικά μπόρεσε να την μυρίσει...

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas
Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

Δωρεάν το μυθιστόρημα "All in" και τα έξοδα αποστολής!

Η σελίδα μου στο Facebook ξεπέρασε τους 50.000 φίλους!


Ως και σήμερα έχει πετύχει:


Περισσότερες ...από 5.000.000 αναγνώσεις!

Περισσότερα από 145.000 likes σε δημοσιεύσεις!

Περισσότερες από 7.300 κοινοποιήσεις σε δημοσιεύσεις!



Επειδή ένα ευχαριστώ θα ήταν πραγματικά λίγο, ως ελάχιστη ανταπόδοση, θα κληρώσω 3 βιβλία από το τελευταίο μυθιστόρημα μου “All in”. (Δωρεάν το βιβλίο και τα έξοδα αποστολής!)



Το μόνο που χρειάζεται για να συμμετέχετε στην κλήρωση είναι να είστε φίλος της σελίδας και να κάνετε ένα σχόλιο κάτω από την ανάρτηση. 


Η κλήρωση των βιβλίων θα γίνει σε μια εβδομάδα από σήμερα.
Καλή επιτυχία σε όλους!

Oscar Wilde και Henri de Toulouse-Lautrec, μία διάσημη φιλία και η συνάντησή τους την τελευταία μέρα της ελευθερίας του Oscar Wilde!

Υπήρξε εποχή, όχι και τόσο μακρινή, μόλις 120 ...περίπου χρόνια πριν, που στο Ηνωμένο Βασίλειο πήγαινε κάποιος φυλακή αν είχε αποδειχτεί ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Ο Oscar Wilde, λίγο πριν ξεκινήσει ο 20ός αιώνας, έκανε φυλακή και κάτεργα μόνο γι' αυτόν τον λόγο...

Ο Oscar Wilde υπήρξε αναμφισβήτητα ένας ευφυής διανοούμενος. Οι ατάκες του έχουν γράψει ιστορία και πάρα πολλές κυκλοφορούν με τη μορφή αποφθεγμάτων στο ίντερνετ.

Μερικές από τις αγαπημένες μου:

“...Φρόντισε να είσαι ο εαυτός σου. Όλοι οι άλλοι είναι πιασμένοι...”

“...Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό...”

“...Να συγχωρείς πάντα τους εχθρούς σου· τίποτα δεν μπορεί να τους εκνευρίσει περισσότερο...”

“...Δύο τραγωδίες υπάρχουν στη ζωή: η μία είναι να μην αποκτάς αυτό που θέλεις και η άλλη είναι να το αποκτάς...”

“...Δεν θέλω να πάω στον παράδεισο. Κανείς απ' τους φίλους μου δεν είναι εκεί...”

“...Πολλοί είχαν ανακαλύψει την Αμερική πριν τον Κολόμβο αλλά όλοι φρόντιζαν να το αποσιωπήσουν...”

“...Πάντα δίνω καλές συμβουλές. Είναι το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω μ' αυτές. Ποτέ δεν είναι χρήσιμες για μένα τον ίδιο....”

Έγραψε πολλά ποιήματα, θεατρικά και ένα μόνο μυθιστόρημα! Ένα; Ναι!

Αριστουργηματικό όμως:

“Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ”.

Στην εφηβεία του υπήρξε ερωτευμένος με την Florence Balcombe. Εκείνη τελικά παντρεύτηκε έναν άλλον μεγάλο μυθιστοριογράφο της εποχής, τον Abraham "Bram" Stoker, που έγινε διάσημος εξαιτίας του μυθιστορήματος τρόμου “Δράκουλας”. Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι ο Wilde ποτέ δεν την ξεπέρασε...

Το 1895 Oscar Wilde είχε ερωτικές σχέσεις με τον νεαρό αριστοκράτη Douglas.

Σε μια συνάντηση στο Café Royal θα αποφασίσουν από κοινού να κάνει μήνυση ο Wilde στον πατέρα του Douglas, τον Queensberry!

Στην περίφημη αυτή συνάντηση, παραβρέθηκαν και πολλοί φίλοι τους, ανάμεσά τους και ο George Bernard Shaw. Όλοι μάταια θα προσπαθήσουν να τους πείσουν για το αντίθετο!

Ο Wilde θα κινηθεί τελικά δικαστικά και θα κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, κατηγορία για την οποία τότε πήγαινες φυλακή!

Ο Queensberry απέδειξε με στοιχεία στο δικαστήριο, αφού προσέλαβε μέχρι και ντετέκτιβ, ότι ο Oscar Wilde είναι ομοφυλόφιλος και έτσι όχι μόνο γλίτωσε ο ίδιος την φυλακή, αλλά κινήθηκε και δικαστικά με τη σειρά του εναντίον του Wilde, με την κατηγορία του σοδομισμού και της διαφθοράς των νέων!

Στη δίκη που έγινε, ο Oscar Wilde καταδικάστηκε δύο χρόνια σε φυλάκιση και κάτεργα. Μπήκε φυλακή στις 25 Μαΐου του 1895 και αποφυλακίστηκε στις 18 Μαΐου του 1897.

Θα πεθάνει λίγα χρόνια μετά, τον Νοέμβριο του 1900, σε ηλικία 46 ετών, άπορος στο Παρίσι.

Στις αρχές του 1890, πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο, ενώ ήδη ήταν διάσημος και μόλις είχε κυκλοφορήσει “Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ”, θα συνδεθεί φιλικά με τον Γάλλο ζωγράφο Henri de Toulouse-Lautrec, όταν αυτός βρέθηκε στο Λονδίνο.

Ο Lautrec έκανε πολλές απόπειρες να ζωγραφίσει τον Wilde και έχουν διασωθεί πολλά σκίτσα του. Κατά τη διάρκεια της δικαστικής περιπέτειας του Wilde, ο Lautrec στάθηκε στο πλευρό του με όλους τους τρόπους και ασκώντας όση επιρροή είχε για να μην καταδικαστεί ο φίλος του!

Λέγεται μάλιστα ότι ο Lautrec έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να γλιτώσει τελικά την εκτέλεση ο Wilde, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει περισσότερα για τον φίλο του, που τελικά φυλακίστηκε!

Μια μέρα πριν τη δίκη του Wilde, οι δυο άντρες είχαν μια τελευταία συνάντηση, στην οποία φημολογείται ότι ο Lautrec του πρότεινε να δραπετεύσει στη Γαλλία!

Επίσης, του ζήτησε να ποζάρει για να τον ζωγραφίσει, αλλά ο Wilde, όντας σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αρνήθηκε!

Στη συνέχεια ο Lautrec έφυγε και ζωγράφισε από μνήμης τον περίφημο πίνακα του Wilde, στον οποίο παρουσιάζεται “διογκωμένος”, όπως και οι φήμες που τον περιέβαλλαν πριν τη δίκη. Στο πίσω μέρος του πίνακα μπορεί κανείς να διακρίνει και το Αγγλικό Κοινοβούλιο.

Σε ένα χειρόγραφό του ο Wilde αναφέρεται στην τελευταία αυτή συνάντησή τους.

Ο εκνευρισμός του Wilde για τον Lautrec έντονος. Δεν του αρέσει ο πίνακας καθόλου. “Από όλους όσους μου είχε φτιάξει είναι ο χειρότερος”, αναφέρει.

Τον αποκαλεί “Determined Dwarf” (αποφασισμένος - πεισματάρης νάνος)!

Μια ελεύθερη μετάφραση του χειρογράφου του Wilde:

“...Ισχυρίζεται ότι η ιδέα για τον πίνακα του ήρθε, όταν με συνέλαβε μια στιγμή να δειλιάζω όσο βρισκόμασταν στην κορυφή των σκαλοπατιών του Leveson.

Μα τον Δία, Toulouse! Δεν έχω δειλιάσει ποτέ στη ζωή μου και το χειρότερο όλων με έκανες να φαίνομαι 1000 χρονών...”.

Εδώ, ξεκάθαρα η ματαιοδοξία του Wilde να φανεί “ωραίος” δεν τον αφήνει να εκτιμήσει τον συμβολισμό, που ήθελε να περάσει αυτός ο “πεισματάρης νάνος”!

Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που συναντήθηκαν οι δύο αυτοί φίλοι. Την επόμενη μέρα θα ξεκινήσει η δίκη του Wilde, που τελικά θα τον οδηγήσει στη φυλακή.

Ο Wilde θα πεθάνει το 1900 και ένα χρόνο μετά, το 1901, ο Toulouse Lautrec.

Το συγκεκριμένο κείμενο δεν μπορεί παρά να κλείσει με μια ακόμα “ατάκα” του Wilde, που νομίζω χαρακτηρίζει και τους δύο φίλους:

“...Το να ζει κανείς είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι απλώς υπάρχουν...”

-----------------------------------------------------
All in – Γιώργος Περισανίδης (Νέο Μυθιστόρημα)
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas

Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία
-----------------------------------------------------

...Το αμέσως καλύτερο πράγμα από το να παίζεις και να κερδίζεις είναι το να παίζεις και να χάνεις. Το βασικό είναι να παίζεις..."

All in – Γιώργος Περισανίδης
...Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas

Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/
Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία

Όνειρο ήταν ή αλλιώς "Ο ψηλός"

Το όνειρο μας λένε οι ειδικοί είναι ο θεματοφύλακας του ύπνου. Διασφαλίζει έτσι την ξεκούραση του οργανισμού και κατά ...επέκταση και την υγεία μας. Η αστοχία αυτής της διαδικασίας οδηγεί σε εφιάλτες που είναι η απότομη και βίαιη διακοπή του ύπνου.

Η αντίληψη μας αυτή για τα όνειρα είναι σχετικά καινούργια, έναν αιώνα πριν ο περισσότερος κόσμος θεωρούσε τα όνειρα μια πύλη πρόβλεψης του μέλλοντος. Οι ονειροκρίτες ήταν κάτι σαν σύγχρονες Πυθίες που προέβλεπαν τι θα σου συμβεί ανάλογα με τι όνειρο είδες.

Αν για παράδειγμα ονειρευτείς ότι κέρδισες χρήματα, θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο, δεν πρόκειται να σου δώσουν ούτε αυτά που σου χρωστούν. Αν ονειρευτείς ότι βρήκες χρήματα κατά τύχη, μόνο αυτό δε θα συμβεί στην πραγματικότητα. Αντίθετα θα καταστραφείς οικονομικά και θα αποκτήσεις χρέη! Αντίθετα, αν ονειρευτείς ότι σε έχουν χτυπήσει όλες οι ατυχίες του κόσμου, τότε θα έχεις τύχη!

Πολλές από τις ερμηνείες του ονειροκρίτη έχουν διασωθεί ως σήμερα και άτομα κυρίως που πιστεύουν στις προλήψεις τους δίνουν μεγάλη βαρύτητα. Ο «ψηλός» ήταν ένα τέτοιο άτομο. Προληπτικός, αλλά με χιούμορ. Στο έλεγε με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσες να τον παρεξηγήσεις.

Ο Κώστας όπως ήταν το όνομά του εκτός των λεσχών, των καζίνων και των κακόφημων μπαρ, ήταν επίσης γνωστός σαν kokos, αλλά οι περισσότεροι τον αποκαλούσαν «ψηλό».

Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που βγήκαμε για ποτό. Ξεκινήσαμε από ένα ωραίο μπαρ στο κέντρο με ατμοσφαιρική μουσική για να καταλήξουμε όμως πολύ σύντομα στο "Ναυάγιο" όπου ήθελε να περάσει να πιει ένα ποτό και να δει και την κοπέλα του όπως μου είχε πει...

Το συγκεκριμένο μαγαζί δε θα μπορούσε να έχει πιο πετυχημένο όνομα. Τρεις, τέσσερις κοπέλες στο μπαρ και άλλες τόσες έξω απ’ αυτό για να κάνουν παρέα σε πελάτες που θα επιζητήσουν κάτι τέτοιο. Όταν μπήκαμε με τον ψηλό μέσα έγινε κάτι αναπάντεχο, όλες οι κοπέλες (ακόμα και αυτές μέσα από τα μπαρ, αλλά και αυτές που μιλούσαν ήδη σε άλλους πελάτες), έπεσαν κυριολεκτικά πάνω του και τον αγκάλιαζαν και τον φιλούσαν, λες και είχε μπει κάποιος σπουδαίος ροκ σταρ. Εμένα δε μου έδωσαν καμία σημασία, σαν ήμουν ο παρατρεχάμενός του!

Το να περνάς απαρατήρητος σε μαγαζί όπου πληρώνεις για την παρέα σου δημιουργεί περίεργα συναισθήματα, σίγουρα όμως με έκανε να εντυπωσιαστώ για τον καινούργιο μου φίλο...

Ο Κώστας άκουγε κυρίως λαϊκή μουσική, Τερζή όταν ήθελε να είναι ποιοτικός, αλλά κυρίως Βασίλη Καρρά, Σταμάτη Γονίδη και Πάνο Κιάμο. Όμως το αγαπημένο του τραγούδι ήταν μια μπαλάντα του Αλκίνοου Ιωαννίδη, «Το όνειρο» ήταν.

Όνειρο Ήτανε - Αλκίνοος Ιωαννίδης

Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1999 και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο “Ανεμοδείκτης”(1999). Η ιστορία αυτού του τραγουδιού όπως την αποκάλυψε ο ίδιος σε μία συνέντευξή του είναι η παρακάτω:

«...Ένας φίλος μου υπήρξε ερωτευμένος για μεγάλο διάστημα με μια κοπέλα, την οποία έβλεπε μόνο στον ύπνο του. Στον ξύπνιο δεν την είχε συναντήσει ποτέ. Παρ’ όλα αυτά είχαν μια κανονική ερωτική ιστορία, με τα πάνω και τα κάτω, με τις χαρές και τις λύπες. Από καιρό σε καιρό έβλεπα το φίλο μου και εκείνος μου έλεγε: “Ξέρεις, την ξαναείδα, μου είπε αυτό, εγώ της είπα το άλλο, συνέβη εκείνο, έγινε τούτο”.
Μια μέρα, ένα βράδυ μάλλον, ενώ κοιμόταν πάλι, ήρθε ξανά στον ύπνο του η κοπέλα, κλαίγοντας αυτή τη φορά του είπε ότι δε θα την ξανάβλεπε ποτέ ξανά και πράγματι έκτοτε δεν την ξαναείδε. Και απ’ αυτή την ιστορία έγραψα αυτό το τραγούδι....»

«...Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου...»

Ο Κώστας μπορεί να μην έβλεπε στον ύπνο του κάποια κοπέλα, είχε όμως μια σχέση που αφού τον παράτησε, για λόγους που ακόμα και ο ίδιος είτε δυσκολεύεται να εξωτερικεύσει, είτε δε γνωρίζει, πήγε και παντρεύτηκε άλλον και έκανε και δυο παιδιά μαζί του. Η γυναίκα αυτή ήταν το αιώνιο απωθημένο, δεν παντρεύτηκε ποτέ, ουσιαστικά δεν έκανε κάποια άλλη σχέση και ζούσε μαζί της κάποια διαλείμματα που εκείνη του πρόσφερε κάθε φορά που τσακωνόταν με τον άντρα της.

Έτσι και ενώ τώρα πια κόντευε τα 50, ζούσε ακόμα με τους γονείς του, δεν είχε παντρευτεί, ούτε είχε κάνει παιδιά και έπαιζε. Έπαιζε σχεδόν όλα τα παιγνίδια τζόγου που υπάρχουν. Στοιχημάτιζε μεγάλα ποσά στο ποδόσφαιρο, συμμετείχε καθημερινά σε πολλές κληρώσεις στο ΚΙΝΟ, και έπαιζε "φρουτάκια", πόκερ, και μπλακ τζακ.

Τη μεγαλύτερη επιτυχία του, την είχε πετύχει στα "φρουτάκια". Μια μέρα σε ένα online καζίνο είχε καταφέρει να κερδίσει 40.000 ευρώ, όταν του έτυχε ένα μεγάλο τζακ ποτ! Ξεκίνησε τη διαδικασία ανάληψης και κατάφερε να του πιστωθεί στον τραπεζικό του λογαριασμό το ποσό Παρασκευή απόγευμα. Όλη την εβδομάδα που περίμενε τα χρήματα είχε προβεί σε διάφορες παραγγελίες και είχε δώσει μέχρι και προκαταβολή για αυτοκίνητο!

Μπήκε Παρασκευή βράδυ να παίξει να περάσει λίγο η ώρα του μιας και δεν ήθελε να βγει. Έχασε 3000 ευρώ σε μια ώρα. Μέχρι να ξημερώσει Σάββατο τα είχε χάσει όλα. Δεν κατάφερε από ένα τόσο μεγάλο ποσό να κάνει έστω και 1000 ευρώ ανάληψη. Αυτό ήταν και το μόνιμο παράπονό του, όταν αφηγούνταν ο ίδιος την ιστορία αυτή.

Την πιο αστεία ιστορία όμως για τον Κώστα δε μου την έχει πει ο ίδιος, αλλά ένας φίλος του, που διατηρούσε εστιατόριο. Μια Δευτέρα βράδυ, που η πόλη ήταν άδεια και έβρεχε καταρρακτωδώς και το μαγαζί του είχε ελάχιστους πελάτες, κατέφθασε ο «ψηλός» με μια «φίλη» του που δε μιλούσε ελληνικά. Είναι σημαντικό να τονίσω ότι ο Κώστας μιλάει μόνο ελληνικά και τα αγγλικά του είναι εξαιρετικά φτωχά. Κάθισαν και αφού έφαγαν και ήπιαν, ανοίγοντας μάλιστα και κάποιο καλό κρασί, ο Κώστας πήγε στον φίλο του και του εκμυστηρεύτηκε ότι δεν έχει καθόλου λεφτά πάνω του και ότι θα του τα έδινε άλλη μέρα! Σαν να μην έφτανε αυτό, του ζήτησε και 100 ευρώ δανεικά γιατί ήθελαν να συνεχίσουν και αλλού...

Πρόσφατα το όνειρο για τον Κώστα έγινε πραγματικότητα. Η κοπέλα που ήταν το αιώνιο απωθημένο του χώρισε οριστικά με τον άντρα της και γύρισε και πάλι σ’ εκείνον. Έχει σταματήσει να πηγαίνει σε κακόφημα μπαρ, έχει κόψει τον τζόγο εντελώς και δείχνει να έχει κάνει στροφή στη ζωή του.

Όταν τον ρώτησα μια μέρα, αν του λείπουν όλα αυτά, ο τζόγος, οι γυναίκες, η νύχτα, μου απάντησε αρνητικά γιατί στην αλήθεια δεν τα ήθελε ποτέ πραγματικά και πως εκεί τον είχε οδηγήσει το κενό που ένιωθε από την απουσία της. Ήταν ο μόνος τρόπος που είχε βρει να μην τη σκέφτεται.
-----------------------------------------------------
*** Το παραπάνω διήγημα αποτελεί μια παράλληλη ιστορία ηρώων που γεννήθηκαν και έχουν αναπτυχθεί πιο διεξοδικά στο μυθιστόρημα που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Φυλάτος και ονομάζεται "All in".
-----------------------------------------------------
14 ευρώ με δωρεάν μεταφορικά.
Αποστολή σε όλη την Ελλάδα
All in – Γιώργος Περισανίδης
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas

Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/

Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία:
ianos.gr, protoporia.gr, bookworld.gr, ebooks.gr, captainbook.gr, booksplus.gr, anagnostisbooks.gr, lavyrinthos(.net), eleftheriskepsis.gr κ.α.
-----------------------------------------------------
All in! (Μια μικρή παρουσίαση)
Το 4ο μου μυθιστόρημα, 3 χρόνια μετά το "Παζλ" είναι επιτέλους διαθέσιμο!
Παίρνω τις μάρκες μου και χωρίς να φαίνεται η παραμικρή συναισθηματική φόρτιση, τις τοποθετώ όλες πάνω στην πράσινη τσόχα. Γνωρίζω ήδη ότι το αμέσως καλύτερο από το να παίζεις και να κερδίζεις, είναι να παίζεις και να χάνεις.
Δεν μου απομένει πια τίποτε άλλο παρά να κάνω: All In!
Η φράση "All in" στο poker χρησιμοποιείται για τους παίκτες που ρισκάρουν όλες τους τις μάρκες σε μία και μόνο παρτίδα. Στην Ελλάδα έχουμε το αντίστοιχο "ρέστα".
Το δικό μου "All in" είναι ένα μυθιστόρημα ανατροπών και μυστηρίου. Περιέχει μια έντονη ερωτική ιστορία, με ένα ζευγάρι που προσπαθεί να επιβιώσει σ' ένα περιβάλλον καταχρήσεων. Θα τα καταφέρει ή θα νικηθεί νομοτελειακά από την εξάρτηση;
Πόκερ, Μπλακ Τζακ, Ρουλέτα, Φρουτάκια και η ατμόσφαιρα των καζίνων παρουσιάζονται με αναλυτικό τρόπο μέσα στο βιβλίο.
Το "All in" είναι επίσης ένα multitasking μυθιστόρημα. Πολλές φαινομενικά ανεξάρτητες ιστορίες που δημιουργούν στο τέλος ένα ολοκληρωμένο παζλ!
Ένα νέο είδος γραφής, σε ένα διαφορετικού τύπου μυθιστόρημα!
-----------------------------------------------------

Ο Αιώνιος Φοιτητής του Βαγγέλη Σεϊτανίδη (ταινία)

- Το ανέκδοτο με το 4 το ξέρεις;
- Σ' αρέσουν τα ανέκδοτα; Α εμείς θα πάμε πολύ μακριά!
- Ήταν ένας μια ...φορά που 'χε γούρι το 4. Πάει στον Ιππόδρομο, στην 4η ιπποδρομία, πάει και βλέπει ένα άλογο με το νούμερο 444, τρελαίνεται τα χώνει όλα, Φορκάστ , Γκανιάν, Τρικάστ, όλα! Ξέρεις τι έγινε;
- Τι έγινε;
- Ήρθε 4ο

Η ταινία ξεκινά με τον Τάκη (Αιμίλιο Χειλάκη) μέσα από τα κάγκελα της φυλακής να αφηγείται στον συγκρατούμενο του (Μιχάλη Ιατρόπουλο) πως βρέθηκε μέσα.

Έτσι μαθαίνουμε ότι ο Τάκης που κατάγεται από τα Γιάννενα, όσο σπούδαζε στην Ιατρική Αθηνών έμπλεξε με τον τζόγο και το καζίνο.

Μέσα στο καζίνο αρχικά θα γνωρίσει τον Λεωνίδα (Σπύρος Σταυρινίδης), που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του νεόπλουτου της εποχής που εκπροσωπεί, πίνει, τρώει, παίζει, του αρέσουν τα μπουζούκια και συνδικαλίζεται υπέρ των αγροτών.

Η κόρη του Λεωνίδα, η Βέρα (Μαρία Σολωμού) σε μια προσπάθεια να τον ξεμπλέξει πιάνει δουλειά στο καζίνο ως κρουπιέρης και εκείνος εξαιτίας του απαγορευτικού πρώτου βαθμού συγγένειάς των υπαλλήλων, δεν επιτρέπεται να παίξει!

Ο Λεωνίδας στη συνέχεια θα καταφέρει να πείσει τον νεαρό φοιτητή Ιατρικής να παίζει στο καζίνο και για εκείνον!
Αγαπημένη ατάκα του Λεωνίδα και μία από τις πολλές που λέει στην ταινία “...Θα γίνει η μάχη των μαύρων, μέσα σε τούνελ...”

Η συμμαχία μεταξύ των δυο αντρών θα δημιουργήσει και μια φιλική σχέση μεταξύ τους, η οποία πολλές φορές θα έχει την μορφή πατέρα και παιδιού.

Η κατάσταση θα ανατραπεί όταν ο Τάκης ερωτευτεί την Βέρα, που συναντάει πια σχεδόν καθημερινά στο καζίνο.

Εκείνη αν και σε σχέση με τον προϊστάμενο του καζίνο θα ενδώσει στον έρωτα του Τάκη. Εκείνος παρασυρμένος από την ζήλια του ένα βράδυ θα χάσει ένα μεγάλο ποσό βάζοντας σε περιπέτειες τον Λεωνίδα που ήδη χρωστάει λεφτά σε τοκογλύφους.

Ο Τάκης τότε της προτείνει να στήσουν μια κομπίνα εις βάρος του καζίνου και εκείνη να του δώσει λεφτά στη ρουλέτα. Πράγματι το ζευγάρι εξαφανίζεται από την περιοχή με ένα μεγάλο ποσό και ζει τον έρωτά του απομονωμένα.

Ο Λεωνίδας όμως, που μετά τη φυγή της κόρης του, γύρισε σε όλες τις παλιές κακές συνήθειες, πεθαίνει από έμφραγμα. Η Βέρα γυρίζει για την κηδεία και ύστερα από πιέσεις του καζίνο καταδικάζει τον Τάκη για να γλυτώσει η ίδια.

Ο Τάκης καταλήγει στη φυλακή και εκείνη σε μια ζωή μοιρασμένη ανάμεσα σε εφήμερους έρωτες, αλκοόλ και τζόγο.

Μέσα στη φυλακή αξίζει να αναφέρουμε δύο περιστατικά, ο συγκρατούμενος του Τάκη πεθαίνει από υπερβολική δόση χαπιών και ο αιώνιος φοιτητής της Ιατρικής στέκεται ανίκανος να δώσει τις πρώτες βοήθειες στο φίλο του και μέσα σε πανικό φωνάζει

- Έναν Γιατρό παιδιά, έναν Γιατρό! Για να καταρρεύσει λίγο αργότερα μονολογώντας ότι αυτό που φοβάσαι περισσότερο στη ζωή σου, αυτό θα σου συμβεί...

Στο δεύτερο περιστατικό θα τον επισκεφτεί η μητέρα της Βέρας στη φυλακή και θα τον ενημερώσει για την κατάσταση της κόρης της προτρέποντας τον να πάει να την βρει

- Μόνο εσύ μπορείς να την βγάλεις από κει...Άντρας σημαίνει να συγχωρείς, όχι να έχεις λεφτά!

Εκείνος τελικά θα πάρει άδεια και θα το κάνει.
Η ταινία κλείνει με τη Βέρα να του χαρίζει σε επισκεπτήριο ένα γουόκμαν και να υπόσχεται ότι θα ξανάρθει.

Ο Τάκης της απαντά ότι εδώ θα είναι, πατάει το play, κλείνει τα μάτια, χαμογελάει ενώ ακούγεται το τραγούδι Romance in Durango του Bob Dylan.

“...The dogs are barking and what's done is done...”

------------------------------------------------
ROMANCE IN DURANGO BOB DYLAN
https://www.youtube.com/watch?v=XJ2b3lIFwtw
------------------------------------------------

Νέα Κυκλοφορία
Το "All in" είναι ένα multitasking μυθιστόρημα. Πολλές φαινομενικά ανεξάρτητες ιστορίες που δημιουργούν στο τέλος ένα ολοκληρωμένο παζλ! Στην ουσία του είναι ένα μυθιστόρημα πολυεπίπεδο.
Το επίπεδο ευκολίας του “παζλ” με το οποίο θα βρεθεί αντιμέτωπος ο αναγνώστης, εξαρτάται μόνο από την διάθεση που θα δείξει για να το ψάξει!
Ένα νέο είδος γραφής, σε ένα διαφορετικού τύπου μυθιστόρημα!
-----------------------------------------------------

14 ευρώ με δωρεάν μεταφορικά.
Αποστολή σε όλη την Ελλάδα
All in – Γιώργος Περισανίδης
Σύμβουλος έκδοσης: John Taramas

Online Παραγγελίες:
https://digilove.eu/ &
https://fylatos.com/shop/all-in/

Και σε πολλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία:
ianos.gr, protoporia.gr, bookworld.gr, ebooks.gr, captainbook.gr, booksplus.gr, anagnostisbooks.gr, lavyrinthos(.net), eleftheriskepsis.gr κ.α.
-----------------------------------------------------